Síðasti dagurinn í Grensásshlaupinu rann upp á föstudagsmörgun, bjartur og fagur eins og aðrir. Við Ingimundur vorum tiltölulega slakir og vorum komnir upp á Öxnadalsheiðiáð réttum stað um kl. 10:00. Þessi dagur myndi lengjast í seinni endann og því gátum við tekið það rólega framan af. Við skokkuðum af stað upp brekkurnar eftir því sem fært var en það er töluvert á fótinn upp Öxnadalsheiðina. Alls voru rúmir 8 km uppá kjöl frá þeim stað sem við byrjuðum. Svo skemmtilega vildi til að skömmu eftir að við lögðum af stað þá stoppaði hjá okkur bíll með tveimur konum í. Þar var komin Gústý, gömul skólasystir frá Hvanneyri. Hún var á leið vestur á sínar gömlu heimaslóðir í Austur Hún. Hún hafði viljað gleðja kallinn og rétti mér fallegan blómvönd. Þetta þýddi ekki annað en myndatöku í vegkantinum. Það voru margir kunnugir á leið á landsmót. Sigurður P. og kona hans stoppuðu hjá mér uppi á kilinum og Björn og Ólafur Margeirssynir og Rakel stoppuðu ofarlega í Öxnadalnum. Sama gerðu Ívar og Jóhanna svo og Stefán Örn og Hafdís. Stefán kom með mér á fæti í ca klukkutíma. Það var bjart og hlýtt en smá gola á móti. Það hélt hitanum aðeins niðri. Það var svolítið skrítið að það var ekki mófugl að sjá efst í Öxnadalnum en þeim fór fjölgandi þegar nær dró mannabyggð. Fólk rétti mér peininga út um gluggann á bílnum til að styðja verkefnið. Oddur, Pétur, Sigurður úr Hörgárdalnum og lítil stúlka í aftursætinu. Þeim er þakkaður góður hugur. Þegar leið á daginn heyrðum við í Sigurði. Edda Heiðrún og hennar fólk var á leið að sunnan og það hafði verið ákveðið að við myndum hittast við Þelamörk. Við stilltum okkur af þannig að þau væru örugglega komin þangað þegar okkur bæri að garði. Þangað komum við á fyrri hálftímanum í sex. Við þelamörk voru Edda og varaformaður Hollvinasamtaka Grennsáss og starfsmaður stofnunarinnar. Einnig var þar formaður, stjórnarmenn og framkvæmdastjóri UMFÍ ásamt vinum og kunningjum. Það var tekið höfðinglega á móti mér með blómvendi og gjöfum og mörg falleg orð féllu á þessari stundu. Það geta ekki annað en bærst með manni ýmsar tilfinningar eftir við lok svona verkefnis. Lítil hugmynd sem kviknaði seint í vetur og þótti kannski ekki alltof raunveruleikatengd hafði gengið fyllilega upp. Það er ekki lítils virði að geta notað það sem manni er gefið til að styðja við þá sem standa veikar fyrir. Það sem gerði þetta hlaup þess virði sem það varð var að vekja athygli á því að örlög manna eru misjöfn á marga lund. Staða þess fólks sem verður fyrir áföllum vill oft gleymast og falla í skuggann af því sem þykir fréttnæmara og sölulegra hjá fjölmiðlum. Það að hlaupa til Akureyrar bara til að gera það hefði ekki verið svipur hjá sjón miðað við þetta verkefni.
Eftir góða stund við Þelamerkurskóla þá fórum við Ingimundur og Stefán Gíslacon í heita pottinn og slökuðum aðeina á. Nú var aðeins lokaspretturinn eftir. Ég átti að mæta á setningarhátíð landsmóts UMFÍ upp úr kl. 21:00. Ég lagði því af stað á seinni hálftímanum í átta. Brekkurnar frá skólanum upp á Moldaugnahálsinn voru drýgri en mig minnti svo mér veitti ekki af tímanum. Ég skokkaði svo til Akureyrar í kvöldblíðunni. Við Húsasmiðjuna komu Þórey Gylfa og vinkonur hennar tvær á móti mér. ég kom svo upp að Boganum rétt um kl 9:00 og beið í smá stund við hliðið. Það setur fljótt að manni svo ég tók nokkra hringi á planinu áður en Sigurður veifaði. Það var skemmtilegur lokapunktur á þessu verkefni að ljúka því á setningarhátíð landsmótsins. Helga formaður UMFÍ tók þar á móti mér með kransi og kossum. Það var UMFÍ til mikils sóma hvað þeir tóku fljótt við sér þegar ég ræddi þessa hugmynd við Sæmund. Þau settu allt í gang til að gera þetta mögulegt. Sigurður skipulagði verkefnið af miklum myndarskap. Hann lagði m.a. áherslu á að með mér væri maður sem væri hlaupari og þekkti hvað um var að vera. Hann hefði ekki getað valið betri mann en Ingimund úr Borgarnesinu til að fylgja mér norður. Við náðum strax mjög vel saman og hann hafði vakandi auga á hverjum fingri um að allt væri eins og best væri á kosið. Betri ferðafélaga var ekki hægt að hugsa sér.
Það var svo sem ekki til setunnar boðið þótt til Akureyrar væri komið. Morguninn eftir var maraþon. ég hafi haft ákveðinn fyrirvara um þátttöku í því ef fæturnir væru ekki í lagi. En þar sem allt var eins og best var á kosið þá var ekkert því til fyrirstöðu að klára það. Það var þó ákveðið stress í manni fyrir því þar sem það tekur sig alltaf upp ákveðið kapp þegar í keppni er komið. Ég hafði getað stjórnað öllu sjálfur á leiðinni frá Rek til Ak en nú var því ekki að heilsa. Maður vissi t.d. ekki hvernig fæturnir myndu þola álag af nýju tagi. Í stuttu máli þá gekk hlaupið upp eins og ætlað var. Það var nokkuð heitt en þó allt í lagi. Ég fór á þeim hraða sem ég tali mig ráða vel við, passaði mig á að drekka vel, taka gel og steinefnatöflur og lauk hlaupinu á 3.46 sem ég var mjög ánægður með þegar tekið var mið af öllum aðstæðum. Þá var þessum ævintýri lokið. 429 km að baki á 7 dögum. Þessi vika verður ógleymanleg fyrir margra hluta sakir. Fyrir utan allt annað var ég mjög ánægður með hvernig skrokkurinn hélt. Engar blöðrur, ekkert skafsár, ekkert nudd, engin naglaeymsli. Engin eymsli í liðamótum eða vöðvum. Aðeins smá bólga aftan á hægri hésbótinni. Alltaf ánægja og tilhlökkun. Aldrei streð eða leiði. Það er langur vegur frá því að maður hélt að það tilheyrði að koma í mark á maraþoni með bláar og lausar neglur, blöðrur og skafsár. Svona lærast hlutirnir. Ég keyrði síðan suður á laugardagskvöldið því önnur verkefni biðu.
Við Ingimundur tókum daginn upp úr kl. 7:00, fengum okkur morgunverð og gerðum klárt. Veðurútlitið var hið besta og enn einn heiti dagurinn virtist í uppsiglingu. Veðrið hefur verið eins og eftir pöntunarlista. Maður getur vel ímyndað sér hvernig það væri að pjakka þessa leið í rigningarkalsa og strekkingi. Við lögðum upp skömmu fyrir kl. 9:00, 8 km fyrir vestan Húnaver. Ingimundur tók morgunlegginn og fór síðan til baka að sækja bílinn. Ég gekk upp Bólstaðarhlíðarbrekkuna enda ekkert annað að gera. Ingimundur beið á kili og þar voru einnig mættir Snorri Björn og Jón hlaupafélagi hans af Króknum. Það var fínt að hafa þá sem fylgdarfélaga niður að Varmahlíð. Snorri er hafsjór af fróðleik og sagði margar sögur, bæði almennan fróðleik og eins annað sem ekki er hafandi eftir. M.a. benti hann mér á jörðina þar sem fyrsti íslenski sálmurinn er ortur um 1200. Það er sálmurinn "Heyr himnasmiður". Einnig benti hann mér á gamalt býli þar sem sendimenn úr Skagafirði lentu á fylleríi en þeir áttu að fara með undirskriftir úr Skagafirði á móti símanum skömmu eftir þar síðustu aldamót. Ekki vildi betur til en svo að þeir týndu listunum en fóru samt suður. Síðan er skráð í annála að Skagfirðingar einir landsmanna hefðu ekki mótmælt símanum með undirskriftum.
Við komum að Varmahlíð rúmlega kl. 12:00 og va rþað á áætluðum tíma. Þar beið Sigríður Björnsdóttir, bróðurdóttir Jóns frá Úthlíð, með syni sínum og vinafólki. Þau hlupu með mér austur yfir Vötnin en strákarnir tveir héldu síðan áfram út fyrir Miklabæ. Þar skildust leiðir og fínt að fá svona góða og skemmtilega fylgd. Ég hélt síðan sem leið lá inn dalinn. Ýmsir sem ég þekkti og voru á leið á Landsmót stoppuðu eða hægðu á sér og köstuðu kveðju yfir veeginn. Rétt neðst í Norðurárdalnum slóst Trausti Valdimarsson með í för og hljóp með mér út dagsskammtinn sem var upp neðstu löngu brekkuna á Öxnadalsheiðinni. Hann kom með okkur að Engimýri þar sem við gistum en fór svo á puttanum til Akureyrar og er vonandi að hann hafi komist fljótt og vel á leiðarenda. Frændfólk Jóns og vinir þeirra styrktu söfnunina myndarlega svo og Trausti og Dísa.
Við borðuðum á Engimýri og nú er lystin farin að segja heldur betur til sín. Ég hef alltaf borðað mjög vel á kvöldin en nú dugði ekkert annað en tvöfaldur vel útilátinn skammtur. Í eftirrétt borðaði ég síðan stórt grillað laxaflak sem við áttum eftir frá gærkvöldinu. Ég borða vel á morgnana og einnig yfir daginn. Banana, próteinbita, gel og síðan fæ ég mér Herbalife hristing áður en lagt er í hann á morgnana oo svo á þriggja tíma fresti. Sama er það stendur allt í botni.
Á morgun er svo síðasti leggurinn af þessu skemmtilega ævintýri. Ég heyrði í Sigurði í kvöld og hann er að hnýta síðustu lausu endana. Við hittum Eddu Heiðrúnu og hennar fólk fyrst við hlaupalok og síðan lýkur hlaupinu formlega á setningarhátíð UMFÍ annað kvöld.
Ef allt verður í standi þá verður svo skokkað maraþon á laugardaginn.
Í nótt var gist á Gauksmýri rétt fyrir austan Hvammstanga. Fínn staður með góðu steikarhlaðborði. Veðrið í morgun var frábært, heiðskýrt, logn og hlýtt. Við lögðum af stað um kl. 9:00 og Ingimundur skokkaði með mér nokkuð austur fyrir Víðigerði. Þá var hann búinn að ná dagskammtinum. Hann sneri svo við og sótti bílinn en ég skokkaði áfram. Veðrið va rfínt, örlítinn andvari á bakið. Tíminn leið fljótt og eftir rúma 20 km gerðum við stuttan stans við Þrístapa og settumst aðeins niður á hólnum þar sem Friðrik og Agnes voru hálshöggvin í janúar 1830. Fuglalífið var á fullu, stelkar, spóar og jaðrakanar styttu mér stundir. Héðinn héraðslæknir á Blönduósi slóst í för með mér skömmu fyrir austan Vatnsdal og hljóp með mér austur að Kringlu. Við veginn fyrir neðan Torfalæk beið Jóhannes frændi með Hjálmari sonarsyni sínum. Það er alltaf gaman að hitta Jóhannes og sjá fallegt bú þeirra hjóna, hans og Ellu. Hjálmar skokkaði með mér að næstu drykkjarstöð. Gamall skólabróðir frá Hvanneyri, Jón Sigurðsson frá Blönduósi, beið við veginn og tók mikið af myndum. Hann bætti svo um betur þegar ég kom til Blönduóss. Ég gerði stuttan stans á Blönduósi en hélt svo af stað inn Langadalinn. Skömmu fyrir austan Blönduós fótu hjólreiðastrákarnir að tínast fram úr mér. Við hittum svo þann síðasta þegar við hættum eftir 65 km. Það var mjög heitt í dag og maður drekkur mikið. Ætli fari ekki milli 6-8 lítrar á dag. Við stoppuðum svona 10 km fyrir vestan Húnaver og var það á áætlun. Síðan var heiti potturinn í Húnavallaskóla tekinn og svo farið að borða og gera klárt.
Bróðurdóttir Jóns frá Úthlíð hringdi í mig í dag og ætlar að hitta mig í Varmahlíð á morgun. Þá kemur Depillinn sér vel til að stilla af tímann. Nú þekkja ekki allir Jón heitinn frá Úthlíð og því er ekki úr vegi að fara nokkrum orðum hví þetta hlaup er öðrum þræði minningarhlaup um hann. Jón var fæddur ca 10 árum fyrr en ég í Úthlíð í Biskupstungum. Ég man eftir honum um og fyrir sjötiu úr blöðunum sem mikils hlaupara, fyrst og fremst í 5.000 m og 10.000 m. Hann var landsliðsmaður um nokkurra ára skeið. Hann hafði alltaf ætlað sér að verða bóndí í Úthlíð og bjó þar með sauðfé. Þegar hann er 32 ára gamann þá verður hann fyrir því slysi að það hrynur á hann heybaggastæða og hann hryggbrotnar. Lífið tekur kúvendingu á einni svipan eins og svo margir verða fyrir sem lenda í slysum. Eftir endurhæfingu þá þurfti hann að taka nýja stefnu í lífinu vegna breyttra aðstæðna. Hann tók stúdentspróf og las síðan líffræði við HÍ. AÐ námi loknu stundaði hann síðan kennslu til æfiloka. Þegar ég var að byrja að skokka þá sá maður þennan firrum mikla hlaupara í hjólastólnum alltaf í Reykjavíkurmaraþoninu þar sem hann tók þátt í 10 km hlaupi eða hálfmaraþoni. Hann var mér og öðrum hvatnig á þessum árum til að gera betur því það er allt afstætt. Maður sá að það var ekki mikið mál fyrir fullfrískan mann að fara hálft maraþon á tveimur jafnfljótum þegar lamaður maður í hjólastól lék sér að því. Síðar kynntist ég Jóni nokkuð þegar við tókum tal saman á stígunum þegar leiðir okkar lágu saman. Jón lést fyrir tveimur árum langt fyrir aldur fram aðeins 64 ára gamall. Við hjá UMFR36 vildum leggja okkar litla skerf fram til að halda minningu hans á lofti með að nefna 6 tíma hlaupið í höfuðuð á honum sem mikils afreksmanns sem vanns ín stærstu afrek ekki síður eftir slysið en fyrr það. Okkur þótti því við hæfi að hafa þetta hlaup að öðrum þræði minningarhlaup um Jón því hann var mikill afreksmaður á landsmótum UMFÍ í gegnum tíðina.
Kristján verktaki rétti mér pening út um bílgluggann í dag, Jóhannes og Ella á Torfalæk skákuðu að mér umslagi og Snorri Pálsson frá Vopnafirði lagði söfnunni lið á bílaplaninu á Blönduósi.
Við leggjum af stað á álíka tíma á morgun. Verðurútlit er gott. Þá verður farið langleiðina upp á Öxnadalsheiði. Allt er á áætlun og allt er eins gott og það getur verið.
Við Ingimundur gistum á Staðarflöt við Staðarskála í nótt er leið. Staðarhaldarar þar sýndu hlaupinu þann rausnarskap að þau buðu okkur gistingu og mat og kunnum viðþeim hinar bestu þakkir fyrir. Við lögðum af stað upp úr kl. 8:00 upp á heiði og það var lagt í hann tuttugu mínútur í níu. Ingimundur hljóp með mér fyrsta spölinn til að ná dagsskammtinum en sneri svo við til að ná í bílinn. Veðrið var fínt. Skýjað, logn og 12°C. Ég var svona klukkutíma uppá kjöl og svo var rúllað niður heiðina en hún er dálítið löng. Ætli hún sé ekki um 50 km í það heila. Þegar niður í Hrútafjörðinn kom fór að létta til og hlýna. Það var síðan standandi blíða daginn út, 18°C og logn. Nú sparaði ég ekki sólarvörnina en ég hafði vanrækt kálfana að aftanverðu í gær og það sagði strax til sín. Ég stoppaði svolítið í Staðarskála og græjaði mig en hélt svo áfram sem leið lá út Hrútafjörðinn. Við vorum komnir að Hvammstangavegamótunum rúmlega þrjú og fórum ca 13 km austur fyrir þau eða að afleggjaranum upp í Fitjárdal. Þá voru komnir 65 km. Dagurinn var þó ekki alveg búinn því ég hafði ákveðið að taka "göngin" og það passaðia ð hlaupa afleggjarann út að Hvammstanga til að klára þau. Þar kom hópur frá Hvammstanga á móti okkur og við skokkuðum út í bæinn. Þar var farið í heita pottinn í sundlauginni. Góður dagur var á enda runninn. Að því loknu kíktum við aðeins í heimsókn til Ragnars frænda og Sissu konunnar hans en héldum svo í gistingu að Gauksmýri. Í svona hlaupi og í svona veðri liggur manni ekkert á. Fólk stoppar og spjallar nokkur orð og óskar manni górar ferðar. Aðrir flauta og veifa. Bjarki flutningabílstjóri og Narfi og kona hans gaukuðu að mér peningum á Holtavörðuheiðinni. Sigvaldi girðingarmaður úr Skagafirði henti frá sér verkfærunum við vegkantinn inn við Brú og hljóp með mér í klossunum og samfestingnum út að Staðarskála. Hallgrímur Guðmundsson úr heilbrigðisráðuneytinu stoppaði hjá okkur í Hrútafirðinum og víð fórum langt með að útfæra flutning á málefnum fatlaðra og aldraðra frá ríki til sveitarfélaga á meðan ég borðaði. Síðan hitti ég Steina bónda á Reykjum, gamlan skólabróður frá Hvanneyri, við vegkantinn fyrir ofan Reykjaskóla og við máttum til með að taka sólarhæðina á ýmsum hlutum. Steini er pabbi Helgu Margrétar, þeirrar miklu frjálsíþróttakonu. Í dag var farinn 71 km. Tíminn var eitthvað á níunda klukkutíma þegar allt var talið saman en það er ekki svo nauið þegar í mörg horn er að líta. Allt er í fínu lagi og maður þarf heldur að halda aftur af sér heldur en hitt. Ég heyri að fjölmiðlarnir hafi staðið sig vel í allri umfjöllun en ég hef ekkert útvarp meðferðis. Á morgun á að taka legginn frá Fitjárdal í gegnum Blönduós og best væri að ná Húnaveri.
Ég lagði af stað úr bænum um kl. 7:30 í morgun og ók upp í Borgarnes. Hitti Ingimund og fórum yfir á afleggjarann að Venusi. Gummi Sig og Haukur komu þangað áður en lagt var af stað. Gummi sá um bílinn fyrsta kastið svo Ingimundur gæti tekið dagstúrinn. Hann lauk 16 km fyrir ofan Hvanneyrarvegamót. Skömmu áður beið Unnur hótelstýra á golfhótelinu eftir okkur og tók nokkurn legg upp að afleggjaranum af hótelinu. Veðrið í Borgarfirði í dag var magnað, 20°C og logn. Nú var sólaráburðurinn notaður mikið. Ingimundur beið á svona 5 km fresti sem kom sér vel því nú þurfti oft að fylla á tankinn. Maður pjakkaði áfram upp Borgarfjörðinn í hitanum. Umferðin var þægileg og bílstjórar mjög tillitssamir. Margir veifuðu og flautuðu sem er mjög gaman. Neðarlega í Norðurárdalnum kom maður frá Depli (www.depill.is) með staðsetningartæki svo nú er hægt að sjá hvar maður er staddur hverju sinni. Mjög skemmtileg hugmynd sem þeir tóku upp hjá sjálfum sér og keyrðu upp í Borgarfjörð með tækið. Slóðin á staðsetninguna er á vef UMFÍ (www.umfi.is). Stefán Gíslason kom á eftir okkur neðarlega á Holtavörðuheiðinni og við hlupum saman síðustu 10 km. Mjög góður hlaupafélagi. Það var kominn dálítill mótvindur undir lokin sem var innlögnin frá Hrútafirðinum. Við hættum hlaupi í heiðarrótunum eftir 68 km. Það var plan dagsins og heldur betur. Á morgun er gert ráð fyrir að fara austur fyrir Hvammstangaafleggjara. Það er allt í fínu standi svo maður hlakkar bara til áframhaldsins.
The Beatles - Money
Spáð í spilin á Kjalvegi
Spáð í spilin á Kjalvegi
Ég mætti upp á Efstaleiti rétt fyrir kl. 9:00 í morgun. Þegar ég var að taka mig saman um morguninn þá hellirigndi en svo fór þetta að breytast í léttan úða. Það var smá spjall við Sirrý á morgunvaktinni og svo átti að skjóta hlaupið í gang. Það tókst í þriðju tilraun og þá var rúllað út á stétt. Þar voru smá viðtöl við sjónvarpsstöðvarnar og svo skokkuðum við Sigurður upp á Grensás. Þar beið Kolbrún Halldórsdóttir frænka mín sem staðgengill Eddu Heiðrúnar. Hún lýsti fyrir okkur þeim fyrirætlunum sem uppi eru um stækkun deildarinnar sem verið er að safna fyrir, því þótt ríkisvaldið hafi ekki verið örlátt til deildarinnar á góðæristímum þá er vart hægt að búast við meiri í því samfélagi sem verið er að sigla inn í. Sigurður skokkaði með mér inn að Sprengisandi og síðan hélt ég sem leið lá gegnum Grafarvoginn og upp í Mosfellsbæ. Veðrið var fínt, hlýtt, logn og það þornaði fljótt svo þetta varð hið besta hlaupaveður. Danskur maður sem heitir Stefán kom með mér frá Mosfellsbæ og upp að göngum. Þar beið Sveinn og við rúlluðum í gengum þau og síðan var pjakkað áfram. Frá göngunum og upp til móts við álverin er malarstígur við hliðina á þjóðveginum. Það var fínt að þurfa ekki alltaf að hlaupa á vegöxlinni. Sveinn beið rétt fyrir norðan Skagavegamótin og þar fyllti ég á. Síðan lá leiðin í gegnum Melasveitina og upp með Hafnarfjalli. Ég gat hlaupið á malarvegi í gegnum Melasveitina og síðan var hlaupið svona til skiptis á öxlinni og fyrir utan veg fyrir Hafnarfjallið. Reynir frændi slóst í "hópinn" við Ölver. Gummi Sig og Sigrún kona hans (foreldrar Sigurðar UMFÍ manns) biðu undir Hafnarfjallinu. Við Gummi erum gamlir skólabræður til margra ára. Haukur bróðir og Ingimundur komu svo með síðasta spölinn niður að Hótel Venus. Ingumundur verður svo ferðafélagi minn norður. Það er frábært hjá honum að skella sér út í þetta með skömmum fyrirvara. Við fórum ekki lengra því umferðin yfir brúna var mjög þung. VIð Venus biðu Edda Heiðrún og maðurinn hennar. Edda var afar ánægð með hvaða umfjöllun þetta litla verkefni hlaut yfir daginn. Það var góð umfjöllun í fjölmiðlum sem greinilega skilaði sér því þegar leið á daginn jókst það verulega að bílar flautuðu og fólk vinkaði. Það var fínt að verða var við að umfjöllunin hafi skilað sér út til almennings. Bílstjórar voru mjög tillitssamir og viku vel þegar það var hægt en það var ekkert voðalega gaman að hlaupa á þröngri vegöxl á móti þungri umferð. Maður reyndi einnig að vera áveðurs til að fá útblásturinn ekki allan niður í lungun. Einn sjálfskipaður húmoristi kom á móti mér með opna hurð rétt fyrir sunnan göngin. Svona bjánar eru allstaðar til og það eru þeir sem maður þarf að vara sig á.
Ég skellti mér svo í sturtu í Borgarnesi og svo rúlluðum við Sveinn í bæinn. Þetta var fínn dagur. Allt í fínu lagi. Engin eymsli en smá sinadráttur eftir að hlaupinu lauk. Ég þarf að taka magnesíum reglulegar því maður svitnar verulega. Það spáir þvílíku dúndur veðri á leiðinni þannig að það yrði ekki betra þótt maður hefði lagt inn pöntun.
Þeir sem vilja leggja sitt af mörkum til að bæta aðbúnað á Grensásdeildinni geta lagt inn á reikning 0130 - 260 - 9981 Kennitala: 660269-5929
The Beatles - Daytripper
Á Hveravöllum við upphaf Kjalvegshlaups
Á Hveravöllum við upphaf Kjalvegshlaups
Ég legg að stað í fyrramálið til Akureyrar - á fæti. Þetta er verkefni sem er sett upp í samvinnu UMFÍ og Eddu Heiðrúnar Backmann fyrir hönd Grensásshópsins. Hlaupið er jafnframt sett upp í minningu Jóns H. Sigurðssonar frá Úthlið, þess mikla afreksmanns sem lést langt fyrir aldur fram. Markmiðið er að safna fé til styrktar endurhæfingarstofnunni við Grensás. Þetta er undanfari stóra fjáröflunarátaksins sem verður í haust. Ég hef sett dæmið upp þannig að ég tek sex daga í hlaupið og kem til Akureyrar á föstudagskvöldið. Að jafnaði eru þetta um 65 km á dag en það getur verið að ég fari eitthvað lengra suma dagana til að eiga borð fyrir báru á föstudeginum. UMFÍ hefur skipulagt þetta allt með miklum sóma. Ingimundur hlaupari úr Borgarnesi fylgir mér frá og með mánudeginum. Sveinn ætlar að vera með mér á morgun. Höldur bílaleiga leggur bíl til ferðarinnar. Rás 2 verður með umfjöllun um verkefnið og stjórnar fjáröfluninni í samvinnu við UMFÍ. Ég legg af stað upp úr kl. 9:00 frá Efstaleiti, kem við á Grensásdeildinni á leiðinni út úr bænum og svo verður nuddað áfram. Það spáir mjög vel næstu daga þannig að ekki á veðrið að vera til trafala. Þetta verður skemmtilegt.
The Beatles - If I Feel
Við skálann í Þjófadölum
Við skálann í Þjófadölum
Ég á stundum í erfiðleikum með að hlusta á auglýsingarnar frá minningarsjóði Sonju sem sýndar eru í sjónvarpinu. Mér finnast þær svo átakanlegar. Þar er fólk að minnast barna sinna sem hafa látist vegna eiturlyfjaneyslu. Meginstefið er að það hefur enginn að markmiði að verða fíkill. Krakkar og unglingar feta hins vegar stundum inn á brautir sem þeir losna ekki út af. Sama hvað þeir reyna og vilja, í sumum tilvikum virðist það ekki vera hægt. Það er í sjálfu sér tilviljum hver það er sem lendir í þeirri stöðu að sitja og tala minningarorð um börnin sín inn á svona auglýsingar. Það gæti þess vegna verið maður sjálfur eða einhver manni nákominn. Það er nefnilega það átakanlega.
Ég las í dag viðtalið í Vikunni við konuna sem gekk fram fyrir skjöldu og upplýsti um brot biskupsins fyrrverandi gagnvart sér. Kirkjan hefur loksins viðurkennt ábyrgð sína í þessu máli og beðið hana og aðrar tvær konur, sem urðu fyrir samskonar brotum af hálfu hans, formlega afsökunar. Það var ekki gert fyrr en einhverjum áratugum eftir að brotin áttu sér stað. Það var hálf óhuggulegt aða lesa um viðbrögð samfélagsins við ásökunum hennar á sínum tíma. Í stuttu máli sagt va rhún flæmd burt af landinu. Hvorki meir eða minna. Þegar einstaklingar í stórum bilum sátu við húsið hennar langtímum saman þá var mælirinn fullur. Það getur enginn gert fjölskyldunni að búa við slíkar aðstæður. Það þarf töluvert hugrekki til að takast á við þessa umræðu en sem betur fer eru þeir einstaklingar til sem búa yfir slíkum kjarki. Annars verður óþverraskapnum sífellt sópað undir teppið.
Samkvæmt langtímaspánni á norskum vef þá verður rjúkandi blíða alveg fram á næstu helgi. Hæglætisveður og léttskýað. Það kemur sér vel á ýmsan hátt.
Kondis birti í dag listann yfir þá norðurlandabúa sem hafa hlaupið 100 km undir 9 klst í ár. Þeir eru samtals 22. Sigurjón er í 14 sæti með sinn árangur frá því í júníbyrjun. Einn hefur hlaupið undir 7 klst sem er svakalegur hraði. Þá er maraþonið hlaupið á um 2.40.
6.41.49 Jonas Buud, SVE 19.06 Torhout (EM/VM)
7.38.09 Per Olav Bøyum, NOR 19.06 Torhout (EM/VM)
7.43.31 Ole Karlsen, DAN 21.03 Stige
7.49.54 Runar Gilberg, NOR 19.06 Torhout (EM/VM)
7.54.12 Asmo Ahola, FIN 19.06 Torhout (EM/VM)
7.58.49 Charley Prødel, DAN 25.04 København
7.59.26 Kari Salomaa, FIN 19.06 Torhout (EM/VM)
8.00.09 Ole Karlsen, DAN 25.04 København
8.00.48 Poul Pedersen, DAN 25.04 København
8.05.51 Kim Hammerich, DAN 21.03 Stige
8.13.18 Jari Tomppo, FIN 07.06 Perniö
8.17.17 Fredrik Elinder, SVE 19.06 Torhout (EM/VM)
8.18.01 Frants Mohr, NOR 21.03 Stige
8.23.45 Sigurjon Sigbjörnsson, ISL 0606 Reykjavik
8.27.03 Charley Prødel, DAN 19.06 Torhout (EM/VM)
8.28.58 Tapio Talvitie, FIN 07.06 Perniö
8.32.58 Lars Nørregaard, DAN 25.04 København
8.38.56 Mikael Heerman, FIN 19.06 Torhout (EM/VM)
8.43.52 Manu Kauppila, FIN 28.06 Adak
8.48.46 Arto Ahola, FIN 19.06 Torhout (EM/VM)
8.53.22 Martin Lundberg, SVE 28.06 Adak
8.54.03 Henrik Wælt Lauridsen,DAN 2504 København
