Sæsorfinn steinn nálægt Ögri

Tók síðustu löngu æfinguna fyrir Borgundarhólm á sunnudaginn. Það var leiðindarigning um morguninn svo ég fór niður í Laugar og tók skammt dagsins á brettinu. 30 km voru verkefni dagsins og það var lengra en ég hafði nokkurn tíma hlaupið á bretti. Aðferðin að gleypa fílinn ekki í einum bita heldur í mörgum smáum gekk fullkomlega upp. Ég skipulagði þessa þrjátíu km á brettinu sem hlaup í Elliðaárdalnum. Það eru um tólf hringir. Því voru hverjir 2.5 km sem einn hringur í dalnum. Svo var talið niður. Þetta gekk mjög vel, maður hlutaði vegalengdina niður í litla parta út frá hringjunum í dalnum og þannig leið þetta hraðar en hratt. Var um 2 klst og 50 mínútur að klára dæmið.

Næstu tíu dagar verða rólegir, ætla að taka svona 60 km í þessari viku og eitthvað minna í næstu viku.

Það eru víða að finna forarvilpurnar þessa dagana. Mér sýnist UMFÍ vera að byltast um í einni slíkri. Ég verð nú að segja að ég skil ekki alveg hugsunina bak við það að byggja yfir sundlaug í ætluðum höfuðstöðvum hreyfingarinnar í miðbænum, hvað þá að fjárfesta í sal til skákiðkunar og klifurvegg!! Er ekki nóg til af sundlaugum víðsvegar um bæinn? Er Skáksamband Íslands ekki með aðstöðu í Faxafeninu? Eru ekki margir grunnskólar á fullu við iðkan skáklistarinnar? Hvernig átti að standa undir kostnaði við öll herlegheitin sem kynnt voru fyrir borginni þegar lóðinni var úthlutað? Þarf UMFÍ á meira húsnæði að halda en skrifstofuplássi fyrir starfsfólkið og góðan fundarsal. Slíkt húsnæði er á lausu út um allan bæ. Þarna er eitthvað málum blandið.

Víkingar léku fyrsta heimaleik sinn í Víkinni á mánudagskvöldið. Þeim tókst að tapa fyrir Selfyssingum sem voru baráttuglaðir og áttu sigurinn skilið. Stelpurnar í HK/Víking uppskáru meir í gærkvöldi þegar þær gerðu jafntefli við Stjörnuna í fyrsta leik sínum í efstu deild. Þær börðust eins og ljón allan leikinn og skiluðu stigi í hús.

Vorboðinn ljúfi er kominn á kreik

Fór í Elliðaárdalinn um kl. 7.00 í morgun. Verkefni dagsins voru 16 hringir. Því var lokið rétt um fjórum tímum síðar. Fínt veður, smá suddi rétt til að byrja með en svo bara hlýtt og gott veður. Gaman að fylgjast með fuglalífinu í dalnum svona snemma á morgnana. Þegar umferðin eykst flytja þeir sig upp í trén en eru meira út um allt þegar þeir eru ekki truflaðir. Sá maríuerlu sem var að baða sig. Hún óð út í grynningar við vaðið milli brúnna, stakk hausnum á kaf og jós yfir sig alla. Þetta endurtók hún nokkuð oft. Því miður var myndavélin ekki tiltæk.

Þegar maður hleypur langt þá er útvarpið alltaf tiltækt. Skemmtilegasta útvarpsefnið að mínu mati fyrir utan Útvarp Latabæ eru Sigurður G. og Guðmundur Ólafsson á Útvari Sögu eins og ég hef áður sagt. Svo eru oft mjög góðir þættir á Rás tvö á kvöldin eftir kl. 22.00. Sigurður og Guðmundur hafa rúman tíma og geta látið móðan mása um það sem efst er á baugi í það skiptið. Þeir voru að tala um deilu hjúkrunarfræðinga á Landsspítalanum um daginn. Guðmundur þekkir gamla konu í Keflavík sem heldur honum upplýstum um það sem er efst á baugi í þjóðfélaginu og Sigurður G. þekkir gamla konu í Vogunum sem er betri en engin. Sú gamla í Keflavík hafði lent á spítala um daginn og notaði tækifærið til að skyggnast bak við tjöldin þar. Að sögn Guðmundar saði sú gamla að hjúkrunarfræðingar væru yfirleitt ráðnir í hálft til treikvart starf en síðan ynnu þeir von úr viti og mestan partinn í yfirvinnu. Meðallaun hjúkrunarfræðinga á Landsspítalanum að sögn þeirra gömlu er um 510.000 kr á mánuði. Ónærgætnin er dálítið mikil á spítalanum segir sú gamla og meðal annars er þeim bannað að sofa í vinnunni. Slæmt er það. Hjúkrunarfræðingar hérlendis verða að vera með stúdentspróf til að geta farið í hjúkrunarfræðinám. Það er líklega til þess að vera samræðuhæfir um hvað er sínus af einum eða kunna skil á latneskum fallbeygingum ef vitrir fræðimenn skyldu þurfa á spítalavist að halda og vildu ræða um fagið við starfsfólkið. Í Danmörku segir Guðmundur að ekki sé gerð krafa um stúdentspróf áður en farið er í hjúkrunarfræðinám. Þar geta sjúkraliðar t.d. bætt við sig tveimur árum og lært til hjúkrunarfræðings. Skyldi vera borin minni virðing fyrir sjúklingum í Danmörku en hér?

Það var svakaleg lýsingin í 24 stundum í dag um hvernig staðið var að sölu hlutar ríkisins á 40% hluta í Íslenskum aðalverktökum árið 2003. Stjórnendur ÍAV fengu að kaupa hlut ríkisins þrátt fyrir að þeir hefðu ekki lagt fram besta tilboðið. Stjórnendur ÍAV voru fruminnherjar og vissu því margt um fyrirtækið sem aðrir áhugasamir kaupendur vissu ekki. Formaður einkavæðingarnefndar er á sama tíma stjórnarformaður fyrirtækisins sem verið er að selja. Hans rulla í þessu leikriti er afar áhugaverð. Hann dregur upp dökka mynd af stöðu fyrirtækisins þegar verið er að kynna það fyrir áhugasömum kaupendum samkvæmt lýsingu blaðsins. Hann sem formaður einkavæðingarnefndar hefur mikil áhrif á hverjum er seldur hlutur ríkisins hlýtur maður að álykta. Hann er síðan kosinn stjórnarformaður af kaupendum fyrirtækisins eftir að salan hefur átt sér stað. Árið eftir greiðir fyrirtækið kaupendum út hærri arð en sem nemur kaupverðinu!!! Hvurslags helvítis rugl er þetta?? Ég ætla rétt að vona að fjölmiðlamenn sýni þessu ráðslagi með opinberar eignir jafn mikinn áhuga eins og þeir hafa sýnt launakjörum framkvæmdastjóra miðborgarinnar að undanförnu.

Það hefur verið mikið fjallað um perra og meinta perra að undanförnu. Byrgisperrinn var dæmdur í þriggja ára fangelsi og að greiða háar sektir. Samkvæmt sögunni hlýtur sú spurning að vakna hvenær honum verði sleppt út. Eftir ca eitt til eitt og hálft ár? Hvenær ætla fjölmiðlamenn að rannsaka hið tvöfalda dómskerfi í landinu. Annars vegar er héraðsdómur og hæstaréttur og hins vegar náðunarnefndin. Síðan býst maður við að BP sé búinn að koma málum þannig fyrir að hann borgi aldrei neinar sektir. Prestur á Selfossi hefur verið sakaður um ósæmilegt framferði við ungar stúlkur. Fréttamenn túlkuðu þetta sem svo að hann væri sakaður um kynferðisafbrot um leið og myndir voru samdægurs birtar af honum á forsíðum blaða og í tengslum við fyrstu frétt ljósvakamiðla. Ca þremur vikum eftir að maður er settur í gæsluvarðhald sakaður um gróf kynferðisafbrot gagnvart börnum sínum og börnum honum tengdum kom frétt um það í fjölmiðlum. Mynd var blörruð og nafnið hefur ekki verið gefið upp. Af hverju er þessi mannamunur gerður. Er það eitthvað viðkvæmt um hvern er að ræða í þessu tilviki? Er þetta enn eitt dæmið um lágflugið sem fjölmiðlamenn iðka oft á tíðum?

Þegar maður hlustar mikið á útvarp getur ekki fram hjá því farið að málfar fjölmiðlamanna vekji nokkra athygli. Ég er ekki sérstakur málfarsmaður en smá "standard" reynir maður að hafa. Maður vill alla vega hafa orðtök á hreinu ef maður notar þau. Oftar en ekki er vitlaust farið með algeng hugtök þegar þeim er brugðið upp í máli fjölmiðlamanna. Nýlega var sagt í kvöldfréttum sjónvarpsins að kílómetrarnir styttust mikið sem hægt væri að keyra vegna hækkana á bensínverði. Fyrir fimm árum hefði verið hægt að aka ákveðinni bíltegund norður að Kópaskeri fyrir 5.000 kall en nú væri einungis hægt að keyra hann norður í Öxnadal fyrir sama pening. Ég hélt að kílómetrinn væri alltaf og eilíflega 1000 metrar hvað sem gerðist í olíuverði og verðbólgu. Þeim kílómetrum sem hægt er að aka fyrir sama pening fækkar hins vegar með hærra bensínverði. Í þessari sömu frétt var síðan klykkt út með að það væri hægt að aka 56 kílómetrum skemur nú á þessum tiltekna bíl en fyrir fimm árum siðan, þ.e. áður að Kópaskeri en nú í Öxnadal. Þarna munar allavega um 200 kílómetrum, a.m.k ef kílómetrinn er 1.000 metrar eins og hann var skilgreindur í Reikningsbók Elíasar Bjarnasonar fyrir margt löngu.

Búdapestmaraþon árið 2003

Ég sá á blogginu hjá Evu vídeoklipp þar sem var verið að tala um maraþonhlaup og ýmislegt í sambandi við þá miklu þolraun. Í enda vídeósins kemur þetta statement fyrir svona næstum því orðrétt:

When you cross that finish line, no matter how slow or how fast you run, it will change your life forever.

Það er óhætt að segja út frá mínum bæjarhóli séð að þarna er hvert orð öðru sannara. Maður fær gæsahúð af því að renna huganum yfir þau ár sem eru liðin síðan í ágúst 2000 þegar maður taldi sér trú um að maður væri loks fær um að hlaupa maraþon. Það hafði átt sér nokkurra ára aðdraganda þar sem fetað var úr skemmtiskokki í 10 km, svo í hálfmaraþon og síðan var látið vaða. Það var mikill áfangi að klára maraþon. Það voru endimörk hins mannlega í mínum huga. Síðan kom í ljós að það var ýmislegt beyond maraþon. Margt annað hefur fylgt í kjölfarið. Allt það fólk sem maður hefur kynnst í tengslum við hlaupin, bæði innanlands og utan, ferðalög og keppnir innanlands og utan, nýjar víddir í mataræði og heilsurækt, ný og ný markmið í hlaupum, uppskera sem eykst með auknu erfiði og svo framvegis og svo framvegis. Það er eiginlega bara tíminn og peningar sem setja takmörkin. Ég veit eiginlega ekki hvernig maður væri staddur ef maður hefði ekki látið sig hafa það að hlaupa skemmtiskokkið góða hér um árið á illa reimuðum skóm með fötin í annarri hendi og Jóa í hinni. Ég ætla ekki að hugsa þá hugsun til enda.

Falleg hleðsla í Skötufirði

Ég er að taka lokaálagsvikuna áður en ég fer í 24 tíma hlaupið á Borgundarhólmi eftir tvær vikur. veturinn hefur gengið mjög vel, öll plön gengið upp og nú er bara að sjá hver útkoman verður. Þetta er þó bara byrjunin því aðaldæmið hefst að afloknu Borgundarhólmshlaupinu og stendur til septemberloka.

Ég er farinn að hlaupa á kvöldin í Elliðaárdalnum síðustu vikur. Bæði er mjög gott að hlaupa á stígunum þar og eins er þar skjól ef vindsperringurinn er til leiðinda. Síðan er mjög gott að venja sig við að hlaupa hringi á tiltölulega stuttri braut. Er búinn að fara mest tíu hringi en ætla að fara sextán á laugardaginn.

Það hefur verið nokkur numræða í Noregi að undanförnu um hvort eigi að herða reglur varðandi þá sem eru nýbúnir að taka bílpróf. Bæði hefur verið rætt um að þeir megi ekki keyra á nóttunni og eins að það verði takmarkað hvað þeir megi hafa marga farþega í bílnum hjá sér í eitt eða tvö ár eftir að bílpróf er fengið. Þessi umræða kom upp af auknum þunga í kjölfar dauðaslyss af völdum ofsaaksturs ungs ökumanns. Á Útvarp Sögu var það rætt nokkuð fyrir skömmu hvort eætti að taka upp álíka reglur hérlerndis eins og verið er að ræða um í Noregi. það brást ekki að það hringdu inn einstaklingar sem voru vitlausir yfir því að það væri verið að skerða mannréttindi ungs fólks ef væri verið að takmarka hvað það mætti hafa marga farþega og keyra kraftmikla bíla strax daginn eftir bílpróf. Því má ekki hugsa málið frá hinni hliðinni. Það hlýtur að liggja öll tölfræði fyrir um hvaða aldurshópar valda flestum slysum. Ef það er ungt fólk sem er nýbúið að fá bílpróf þá er ekki óeðlilwegt að við því sé brugðist. Eru það ekki mannréttindi ökumanna að það sé reynt að takmarka slysahættu og tjón af völdum þeirra sem ekki hafa náð fullu valdi yfir því að keyra bíl. Mér findist allt í lagi að ökumenn myndu ávinna sér full réttindi til að keyra bíl á svona tveimur árum eftir að bílpróf hefur verið tekið. Ef þeir valda slysum eða brjóta umferðarlög á þessu tímabili þá seinkar það því að viðkomandi fái full réttindi og gæti haft í för með sér ebndurtekningu á ökuprófi. Það á að hugsa um hag þeirra sem haga sér skikkanlega í þessu sambandi eins og öðru en ekki eingöngu um hag þeirra sem brjóta af sér.

Formaður Torfusamtakanna kom á fund í Rotary á mánudaginn. Hann fjallaði nokkð um friðun húsa og skipulagsmál í Miðbænum. Það er í sjálfu sér góðra gjalda vert að halda í ákveðna götumynd á Laugaveginum og í Miðbænum en mér finnst eitthvað vanta í þessa umræðu. Hvað á að gera við húsin þegar búið er að tryggja það að þau verði ekki rifin? Er hægt að stunda einhevrja atvinnu í þeim? Hvernig er hægt að auka aðdráttarafl miðbæjarins. Hvers vegna á fólk að fara niður í miðbæ? Það er erfitt að fá bílastæði niður í miðbæ. Það kostar peninga að leggja í bílastæði þar. Veðrið er þar oft heldur óskemmtilegt. Það er langt á milli búða. Fyrir allt venjulegt fólk er miklu einfaldara að fara í Kringluna eða Smáralindina. Ég held að stærstu skipulagsmistök sem gerð hafi verið í Reykavík á seinni áratugum hafi verið þau að byggja Kringluna ekki upp á einhverri stórri lóð við Skúlagötuna. Það hefði dregið fólk í átt til miðbæjarins. Það er athyglirvert sem kemur fram í forystugrein Fréttablaðsins í dag að í lok mesta framkvæmdastíma íslandssögunnar á Höfuðborgarsvæðinu þá er miðbær Reykjavíkur í upplausn. Hann hefur verið eins og hvert annað slömmhverfi til skamms tíma. Það er eitthvað að einhversstaðar.

Ungir Víkingar kampakátir eftir sigurleik á ÍR

Það hefur ekki farið fram hjá neinum að það eru breyttir tímar. Í stað þess að sitja á lúxusfarrými með allsnægtir er útlitið verra og ýmsar breytingar eru staðreynd. Krónan er fallin, hlutabréf hafa fallið í verði, aðgangur að lánsfé er takmarkaður, vöruverð hækkar, lífskjör versna, verðlag hækkar og verðgildi krónunnar rýrnar. Verðbólgutölur sjást sem ekki hafa sést í nær tuttugu ár. Það er dálítið undarlegt hvernig fjallað er um verðbólguna. Hún er hlutgerð eins og um sé að ræða mannýgt naut við borgarhliðin. Verðbólgudraugurinn, verðbólguvofan, verðbólgubálið, verðbólguófreskjan. Það er fjallað um verðbólguna eins og um sé að ræða lifandi óvætt sem þurfi að koma fyrir kattarnef. Í þeim slag er ætlast til að ríkisstjórnin fari fremst í flokki og hagi bardaganum helst á þann veg að enginn gangi sár frá þeim hildarleik. Mér finnst að með fyrrgreindu orðavali sé verið að forðast að tla um hvað verðbólga er í raun og veru. verðbólga þýðir rýrnandi verðgildi krónunnar sem leiðir af sér hækkandi vöruverð í krónum talið og versnandi lífskjör. Í einfaldri mynd er verðbólga afleiðing þess að það er aukið fjármagn í umferð í þjóðfélaginu án þess að verðmætaaukning hafi átt sér stað. Undanfarin ár hefur ódýru lánsfé verið dælt inn í samfélagið sem gat ekki annað en leitt til verðbólgu og versnandi lífskjara. Krónunni var haldið óeðlilega sterkri með útgáfu ríkisskuldabréfa sem voru mjög eftirsótt vegna hárra ríkistryggðra vaxta. Seðlabankinn á nú erfitt með að lækka stýrivexti því það myndi leiða til þess að Jöklabbréfin yrðu seld í stórum stíl sem myndi leiða til hruns á gengi krónunnar. Hann er því í nokkurskonar sjálfheldu. Utanaðkomandi áhrif eru einnig mikil, hækkandi verð á olíu og lakara aðgengi banka að lánsfé á erlendum mörkuðum sem ehfur í för með sér að það er einnig dýrara. Margt hjálpast þannig að. Enginn mannlegur máttur getur komið í veg fyrir að lífskjör versni hér á næstu einu til tveimur árum. Hve mikið þau versna ræðst af ýmsu, meðal annars af því til hvaða aðgerða ríkisstjórnin grípur til. Ef fasteignamarkaðurinn botnfrýs um nokkurra missera skeið mun það hafa gríðarlegar afleiðingar í för með sér s.s. fjöldagjaldþrot byggingarfyrirtækja með tilheyrandi atvinnuleysi í byggingariðnaði. Mér fundust afþvíbara rök viðskiptaráðherra gegn því að fella stimpilgjald niður að fullu vera heldur þunn í roðinu.

Fór út kl. r+umlega 6.00 í morgun og hljóp 20 km. Alli kom um kl 9.00 og kláraði að múra. Fór niður í Vík um kl. 14.00 en þar fór fram þriðji í afmæli. Fór aftur 20 km í kvöld. Farið að hvessa ð mikill mótvindur vestan af Eiðistorgi.

Neil kvaddur

Við Jói og Stebbi kvöddum Neil í gærkvöldi. Hann var kallaður snögglega til starfa í London og fór í morgun. Neil er fínn drengur og góður félagi fyrir utan að vera frábær íþrottamaður, líklega sá mesti sem maður hefur kynnst. Hann sagðist sakna Íslands, bæði alls þess góða fólks sem hann hefur kynnst hér í vetur, en einnig fannst honum mjög gott að æfa hérna. Hreina loftið er töluvert betra til langhlaupa en stórborgarbrækjan í London. Hann segir að mögulegt sé að hann komi aftur til starfa hér eftir tvö ár. Það er stuttur tími fyrir langhlaupara. Hann stefnir á að bæta sig í maraþoni í Edinborg eftir þrjár vikur og mun reyna að fara niður í 2.30. Sumarið samanstendur annars af 100 km hlaupi, Laugaveginum, 100 mílna hlaupi, Ironman og tvöföldum Ironman. Allt þetta er undirbúningur fyrir hinn tífalda Ironman sem hann ættlar að takast á við Í Mexíkó í haust. Þar mun hann synda 38 km í 25 metra laug, hjóla 1800 km á 2.5 km hring (tekur svona sex daga) og að lokum hlaupa 420 km á 400 metra braut. Hann segir að ef hann klárar hjólið þá muni hann klára þrautina því þá sé hinu erfiðasta lokið. Alls tekur þetta svona 10 - 12 daga og það er verið að í 20 - 22 tíma á sólarhring. Allt sem maður hefur kynnst er bara kjúklingagauf í samanburði við þessi ósköp.

Ég sá nýlega að það er búið að setja lag á netið um eggjakastið og piparúðaspreyið uppi í Norðlingaholti. Það er svo sem allt í lagi að gera lag um þetta ef menn hafa gaman af því en nafnið á laginu fannst mér í meira lagi aulalegt. Reykjavík - Belfast. Þarna er vísast verið að vísa til þess að það sé einhver samsvörun mili eggjakastsins á Olísplaninu og ástandsins á Norður Írlandi eins og það var til skamms tíma. Ég held að þessir krakkar viti ekkert hvað það er að tala um þegar þeim dettur í hug að setja samasemmerki milli þeirra atburða sem áttu sér stað á Norður Írlandi gegnum árin og þess sem skeði á Olísplaninu. Ég man vel eftir því hér fyurr á árum að það bárust stöðugt fréttir frá Norður Írlandi af götubardögum, skotbardögum, manndrápum og ég veit ekki hverju. Belfast og Londonderry voru helstu borginar sem nefndar voru í þessu sambandi. Átökin voru milli kaþólikka og mótmælenda, milli breska hersins og írskra andspyrnumanna. Leyniskyttur skutu á breska herinn, breski herinn skaut á almenna borgara. Blóðugi sunnudagurinn gleymist ekki þegar breski herinn skaut á þriðja tug barna, unglnga og fullorðins fólks. Bobby Sands og yfir tíu félagar hans sveltu sig til dauða. Þannig má áfram telja um þær mannfórnir sem færðar voru í þessum átökum sem virtust engan enda geta tekið en tókst loks að leiðpa til lykta á síðasta áratug. Svo er verið að setja samasem merki milli þessa ástands og eggjakasts uppi á Olíssjoppunni þegar unglingar sem leiðist fundu sér nokkra skemmtan í því að kasta eggjum í lögguna og lögreglan handtók nokkra menn sem höguðu sér eins og kjánar. Mér finnst þetta ekki fyndið heldur miklu frekar bjánalegt og vanvirða við þann fjölda fólks sem lét lífið í Belfast og á Norður Írlandi gegnum árin í raunverulegri frelsisbaráttu.

Hvað á að nú að þýða hjá RÚV að senda mann til Austurríkis til að standa fyrir framan hús í myrkri og endurtaka texta sem maður hefur heyrt og séð á öllum þeim fréttastofum sem maður hefur flett upp á að undanförnu? Ég skil það ekki. Það bætti engu við fréttirnar, skýrði málið ekki nokkurn hlut.

Víkingur hélt veislu í kvöld niður á Nordica hotel til að halda upp á 100 ára afmæli sitt. Húsið stappfylltist og þarna voru samankomnir um 500 Víkingar. Flott kvöld. Í gær var fjölskyldusamkoma í Víkinni og á morgun verður hátíðarfundur í Víkinni.

Ásbyrgi er einstakur staður

Ég hitti Soffíu Gísladóttur frá Húsavík í gær. Soffía er dóttir læknishjónanna Gísla og Katrínar sem bjuggu lengsst af á Húsavík en fluttu síðan austur í Kelduhverfi fyrir ca 10 árum. Katrín var kosin oddviti Keldunesshrepps eftir að þau fluttu austur áður en hreppurinn sameinaðist öðrum sveitarfélögum í Norðurþing. Katrín var einn af frumkvöðlunum fyrir Jökulsárhlaupinu sem er að sögn þeirra sem hafa hlaupið það eitt af bestu og skemmtilegustu hlaupum landsins. Jökulsárgljúfrið er náttúrulega eitt að mestu náttúruperlum sem finnast hérlendis. Katrín hringdi í mig haustið 2005 og var að velta fyrir sér enn stærri landvinningum á vettvangi hlaupanna. Nú var það Hamfarahlaup sem er frá upptökum Jökulsár á fjöllum norður í Ásbyrgi. Við ræddum ýmislegt sem skiptir máli í þessu sambandi því það er ekki einfalt að standa fyrir slíkum viðburði. Þetta viðfangsefni hefur síðan gerjast á góðum stað en er ekki gleymt. Katrín afhenti dóttur sinni síðan fánann í þessum efnum fyrir skömmu þannig að nú er Soffía á fullu að brjóta heilann með góðu fólki um að hrinda þessu mikla verkefni í framkvæmd. Hún segist vera með nokkra öfluga bakhjarla en í mörg horn er að líta við að framkvæmda svona verkefni. Hamfarahlaupið yrði 206 kílómetra langt. Það væri hlaupið fyrir austan Jökulsána norður að brúnni við Grímsstaði en þá væri farið vestur yfir og síðan sem leið liggur til Ásbyrgis. Hugmyndin er að skipta hlaupinu niður á þrjá daga, 70 km leggur þrjá daga í röð. Gist væri í tjöldum á leiðinni. Enda þótt ýmsir gætu farið leiðina alla í einum rykk þá er framkvæmdin miklu einfaldari með þessu lagi. Ég held að á þeim tíma síðan við Katrín ræddum saman um þessa hugmynd þá hafi margt breyst í þessum efnum. Þeim hefur fjölgað hérlendis sem eru tilbúnir í svona verkefni. Ég er ekki í vafa um að það er hægt að halda svona hlaup þegar á næsta ári. Fjöldinn verður eitthvað takmarkaður til að byrja með en svo mun hann vaxa. Það sýnir t.d. þátttakan í 100 km hlaupinu í júní. Í fyrsta 100 m hlaupinu sem hafdið var á Norðurlöndum í hitteðfyrra voru 5 þátttakendur. Hlaup af þessari kategoríu er hægt að markaðssetja út fyrir landssteinana. Ég held að það sé rétt fyrir áhugasama að fara að byggja sig upp fyrir svona viðburð. Það hittist skemmtilega á að á sama tíma og svona hugmyndir eru að gerjast þá sér maður forsíðufrétt í Mogganum að Laugavegurinn sé fullur. Ég rétt slapp inn fyrir því ég sá á blogginu hennar Öggu um að hann væri að fyllast. Það sem talið var einungis á færi sérstakra ofurmenna fyrir um 10 árum er nú orðin almenningsíþrótt. Það er ekki spurning um að Hamfarahlaupið verður hlaupið fyrr en síðar.

Tveir bræður með nýtt þríhjól

Ég hef stundum verið að velta fyrir mér því ekki sé framkvæmd reglubundin krabbameinsskoðun hjá karlmönnum þar sem reynt er að átta sig á hvort krabbamein í blöðruhálskirtli geti verið að hreiðra um sig. Oft uppgötvast meinvætturinn ekki fyrr en alltof seint. Um áratugaskeið hefur konum verið boðið upp á reglubundna krabbameinsskoðun og hefur það vafalaust bjargað heilsu og lífi fjölmargra. Ég skrifaði niður í Krabbameinsfélag í vetur og spurðist fyrir um þetta. Ekki stóð á svari og var mér samstundis boðið að koma niður í Krabbameinsfélag í Skógahlíðinni og kynna mér málið. Guðrún Agnarsdóttir og samstarfsmaður hennar tóku á móti mér og fóru ítarlega yfir viðfangsefnið og borðuðum við hádegisverð á meðan. Þetta var mjög fróðlegt og ekki efa ég að þar sé unnið eins og hægt er úr þeim fjármunum sem til ráðstöfunar eru. Eins og venjulega þá eru fjármunir takmarkaðir og getur Krabbameinsfélagið t.d. ekki gert það sem það vildi gera hvað varðar aukna áherslu á rannsóknir hjá karlmönnum sökum fjárskorts. Þær sögðu mér frá bækling sem var um það bil að koma út sem er meintur til að örfa umræðu um þessi máli. Bæklingurinn kom skömmu síðar með póstinum og er hann fínn, en maður veltir fyrir sér hví er ekki búið að gefa svona bækling út fyrir löngu. Það er nauðsynlegt að vekja upp umræðu um þessi mál og hvetja karlmenn til að gera það sem hægt er til að kanna hvort ekki sé allt með felldu. Ég fór snemma í þessum mánuði í skoðun hjá heimilislækninum þegar ég átti erindi við hann. Sáraeinfalt og gefur ákveðna vísbendingu. Síðan þarf maður að fara í blóðprufu niður á Borgarspítala. Geri það sem fyrst. Niðurstöður úr þessum skoðunum gefa ekki óyggjandi niðurstöður en þær gefa ákveðnar vísbendingar. Betur gert en ógert.

Hópur fólks hljóp Þingvallavatnshlaupið á laugardaginn. Flestir fóru alla leið en allhvasst var leiðina upp með vatninu að vestanverðu. Vindurinn kom síðan í bakið á leiðinni til baka og var þá allt heldur skemmtilegra. Þingvallavatnshlaupið er manndómsvígsla hlaupara sem vilja kanna hvernig þeim hentar að hlaupa langt.

Boston Marathon í fyrra

Það var flott kvöld í Víkinni í gærkvöldi. Úrslitaleikur milli Víkings og ÍR um hvort liðið kæmist upp í efstu deild í handbolta. Fyrir nokkrum árum vóg það salt í Víkingi hvort meistaraflokkur karla yrði lagður niður eða ekki. Sem nauðvörn var meistaraflokkurinn sameinaður Fjölni í nokkurn tíma. Síðustu tvö árin hefur síðan verið spilað undir merkjum Vikings. Fyrir atbeina manna með ákveðið markmið þá tókst að koma í veg fyrir að handboltinn koðnaði alveg niður og nú stóð liðið á þröskuldi efstu deildar. Það var mikil stemming í Víkinni, um 1000 manns voru mættir, flestir úr Víkingshverfinu en ÍRingar fjölmenntu einnig til stuðnings sínu liði. Þetta var hörkuleikur, sannkallaður derby leikur. Fram í seinni hálfleik mátti ekki á milli sjá hvorir næðu undirtökunum en þar kom að Víkingar sigu fram úr og slepptu ekki takinu á leiknum eftir það. Fögnuðurinn var mikill í leikslok þegar sigur var í höfn. Þetta var í sjálfu sér meira en leikur um þann sóma að komast upp í efstu deild. Hann var ekki síður spurning um hvort liðið yrði í ströggli áfram. Bestu strákarnir vilja spila í efstu deildinni þar sem athyglin er meiri og möguleikarnir meiri. Því er alltaf hætta á að þeir bestu yfirgefi liðið sem kemst ekki upp. Því lá meira undir en bara sóminn í gær. Maður getur ekki annað en fundið til með ÍR að þurfa að berjast í þessari erfiðu stöðu áfram. Þeir hafa átt gríðarlega góð lið á undanförnum og misst frá sér fjölda manns í önnur lið og í atvinnumennsku. Vonandi koma þar upp öflugir strákar sem hefja liðið upp meðal þeirra bestu á nýjan leik. Handboltinn á Íslandi þarf á öllum liðum að halda til að halda stöðu sinni hér innanlands svo og á alþjóðavettvangi. En það er enginn annars bróðir í leik eins og var háður í Víkinni í gærkvöldi á meðan hann stóð yfir.

Fór út kl. 6.00 í morgun og kláraði 22 km. Flott veður og engin þörf á að sofa inni í svona vorveðri. Alli múrari kom um kl. 9.00 og þá þurfti ég að vera kominn heim aftur. Hann lauk við flísarnar í dag og kemur á morgun til að ljúka fúgunni. Tók síðan 20 km í kvöld í fínu vorveðri en svolítið köldu.

Það hafa ýmis Lúkasarguðspjöll verið lesin að undanförnu vegna trukkamanna. Þau virðast rísa til hæstu hæða með reglulegu milibili. Maður fær innsýn í mismunandi hugskot og ótrúlegt hugarfar með því að skyggnast svolítið um á þessum vettvangi. Einn sagði að það mætti svo sem kalla það ókurteisi að berja lögreglu í andlitið en alvarlegra fannst honum að varla vera. Annar spurði hvort lögregluþjónninn sem fékk steininn í andlitið hefði ekki verið búinn að hafa sig mikið í frammi. Það var eins og honum fyndist það réttlæta steinkast í hausinn á honum. Vitaskuld eru þetta undantekningar en sýnir þó hvaða hugrenningar eru á kreiki.

Hugtakið "maður að meiri" virðist mönnum afskaplega hugleikið þegar einhver uppsker eins og til er sáð. Hjá öllum fjölmiðlum sem vilja láta taka mark á sér er það alger dauðasynd að búa til frétt eða feika frétt ef það útskýrir málið betur. Enginn fjölmiðill sem er vandur að virðingu sinni vill láta bendla sig við slíkt. Samtalið sem fór í loftið um hvort ætti að fá einhverja til að kasta eggjum á meðan stöðin væri læv var ekki sagt í neinu gríni eða hálfkæringi. Það heyrir hver maður sem á hlýðir. Maður gekk undir manns hönd að segja að fréttamaðurinn væri svo mikill grínisti að hann hefði bara ekki getað hamið sig í öllu þessu gríni sem átti sér stað þarna á Olísplaninu. Ætli konan sem stóð með smábarn í fanginu í miðri þvögnni hafi verið álíka mikill grínisti þannig að hún hafi bara ekki getað slitið sig burt frá ölli gríninu, fyrr en allt var komið í óefni, þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir.

Sigurður Líndal skrifar góða grein um princippin í þessari uppákomu í Fréttablaðinu í morgun. Málið er mjög einfalt. Ef lögreglan hefur gefið fólki fyrirmæli á vettvangi og það hlýðir ekki þrátt fyrir ítrekaðar og endurteknar beiðnir þá grípur lögreglan til þeirra aðgerða sem duga til að fyrirmælum hennar sé hlýtt. Þetta er ekki flóknara. Þótt ýmsir virðast ná betri nætursvefni við að ausa undirritaðan og aðra svívirðingum fyrir að hafa þessa skoðun þá breytir það ekki staðreyndum. Þeir sem ekki skilja þetta geta engum öðrum um kennt en sjálfum sér.

Vorkvöld við Gróttu

Er að mestu búinn að ná mér eftir magaskotið um síðustu helgi. Merkilegt hvað það tekur langan tíma að ná upp fullri orku eftir að hafa borðað lítið sem ekkert í rúman sólarhring. Fer út á morgnana og í hádeginu. Það verður að nægja þessa dagana.

Það gekk dálítið á í Norðlingaholtinu í gær. Það var kominn tími til að lögregluyfirvöld tækju í taumana og léttu þennan bandittahóp ekki valsa óáreitta um með uppákomur af því tagi sem maður hefur séð að undanförnu. Einkennilegast fannst mér þó að lögreglan skyldi hleypa þeim út að Bessastöðum þegar forsetinn var með gest í opinberri heimsókn. Nú er ég ekki sérstakur aðdáandi Abbasar Palestínuforseta en sama er. Það virðist ekki vera ljóst lengur hverju trukkabílstjórarnir eru að mótmæla. Er þetta klúbbur sem kjaftar hver upp í annan að allt sem veldur þeim erfiðleikum sé ríkisstjórninni að kenna eins og skein út úr orðum forsprakkans í Kastljósinu í gærkvöldi. Það var varla hægt að ná heilli brú í það sem hann var að segja. Svo fullyrða þessir menn að þjóðin standi á bak við þá. Alla vega ekki ég.

Það var fínt að sjónvarpið sýndi frá Olísstöðinni í gær. Þá þurfti engan til frásagnar um hvað gerðist, Lögreglan var búin að beita fortölum og öllum tiltækum ráðum um að rýma svæðið en allt kom fyrir ekki. Þá var ekki um neitt annað að ræða en að ná kontrol yfir ástandinui. Sjá menn standa þarna æpandi og öskrandi fúkyrðum og svívirðingum yfir lögregluna og hótandi þeim með spraybrúsum og WD 40 brúsum. Ég hef trú á að WD 40 geti valdið nokkuð meiri skaða en piparúði ef menn fá hann í augun.

Eins og vanalega ef lögreglan gerir eitthvað þá byrjar umræðan um fastista, lögregluríki og svo framvegis. Ég held að fólk ætti að kynna sér hvað fasismi er og hvað lögregluríki er áður en menn fara að æpa svona upp í vindinn. Eitt af því sem var athyglisvert í umfjöllun Moggans um síðustu helgi um innflytjendur var hve þeim kom á óvart hvað lítil virðing er borin fyrir lögreglunni hérlendis. Það er náttúrulega vegna góðmennsku lögreglunnar og umburðarlyndis hennar gagnvart allskonar vitleysingum. Þegar ég bjó í Rússlandi fyrir rúmum 10 árum síðan man ég einu sinni eftir því að það hafði safnast saman hópur fólks á frídegi (Victoryday eða einhvers álíka) og það var einhver ólga í hópnum. Allavega kom lögreglan á vettvang. Hópurnn tvístraðist á auga lifandi bragði því það hafi greinilega enginn áhuga á að lenda í návígi við lögregluna. Það datt engum í hug að standa æpandi fyrir framan hana um hvað hún væri miklir fokking hálfvitar og þroskaheftir aumingjar.

Það er athyglisvert að sjá skeytasendingarnar sem Björn dómsmálaráðherra fær. Það er náttúrulega ýmsir sem eru ekki í lagi. Hann birtir svona Greatest hits á síðu sinni www.bjorn.is.

Strákafíflin sem mættu í gær á Olísstöðina og höfðu dubbað sig upp í austurþýska herforingjafrakka og límt á þá hakakrossa ættu að skammast sín. Mér er sama hvort um eða að ræða nasisma eða kommúnisma, hvorutveggja er runnið af þeim meiði að við ættum að þakka pent fyrir það hérlendis að hafa ekki þurft að lifa oki þess eins og margir nágrannar okkar hafa þurft að þola um lengri eða skemmri tíma.