Hópurinn keyrði yfir til St Petersborg í dag. Það tók góðan klukkutíma að fara í gegnum tollinn Rússlandsmegin við landamærin. Þegar ég rétt fram passann minn eftir að Finnarnir höfðu gegnið greiðlega í gegnum nálarauga rússneska tollvarðarins, þá gerðist eitthvað. Tollverðinum hnykkti við, mér var vikið til hliðar og annar tollari kom hröðum skrefum, sótti passann minn og hvarf með hann baksviðs. Ég fór að velta fyrir mér hvort eitthvað væri ógreitt af lánum íslenskra banka á rússneskri grund og íslendingar því óvelkomnir til ríkis Pútíns eða hvort ég hafi skrifað full óvarlega um Stalín á seinni árum. Eftir drykklanga stund skilaði passinn minn sér og ég leið þar á eftir lipurlega í gegnum landamærin. Svo var ekið áfram til Svetgorsk. Það er skelfilegur staður. Þar búa um 20.000 manns í niðurníddum Sovétblokkum. Um 2500 manns vinna í pappírsverksmiðjunni sem er þar rétt hjá. Í Svetgorsk er varla neitt til neins, eitt bíó og nokkrar búðir. Einhver íþróttamannvirki er þar þó að finna. Þangað var haugað fólki héðan og þaðan úr Sovétríkjunum eftir stríðið. Nokkrir tugir þúsunda finna höfðu orðið eftir á hernumda svæðinu, bæði af frjálsum vilja og aðrir náðu ekki að koma sér burtu. Af þeim hefur ekkert spurst síðan. Strax og komið er yfir landamærin er hinn gamli sovéski ömurleiki uppmálaður hvert sem litið er. Niðurnídd hús, hálfhrundar byggingar, drasl og drulla. Við komum aðeins við í kaupfélaginu. Þar bar mest á alkóhóli og sígarettum.
Síðan keyrðum við í tæpan klukkutíma og þá komum við til Viborgar. Við drukkum kaffi á gömlu og ágætu veitingahúsi sem var staðsett í Sívalaturninum. Borgarstjórinn Vasiliev kom og fræddi okkur um málefni Viborgar. Athyglisvert er að sveitarfélagið fær mestar tekjur sínar frá höfninni (sem mafían kontrollerar). Viborg leit vel út og var það strax allur annar heimur en Svetgorsk. Síðan var ekið til St Petersborgar. Aksturinn tók um þrjá klukkutíma og maður sá ekkert á leiðinni nema skóg. Það sást vel þegar komið var inn í borgina að St Petersborg er sannkölluð stórborg. Hún hefur verið lagfærð gríðarlega frá niðurníðslu Sovétáranna og heldur glæsileg að sjá. Það verður spennandi að fara aðeins um hana á morgun.

I gegnum borgina Imatra rennur mikil á, eða réttara sagt rann mikil á. Hún hefur nú verið virkjuð og stíflan og lónið eru inni í miðri borg eða svona 500 metra frá hótelinu sem við gistum á. Á sumrin er hleypt úr lóninu einu sinni á dag kl. 18:00 fyrir túrista og þykir það mikið sjónarspil þegar áin rennur óhindrað niður gljúfrin. Það stendur yfir í 20 mínútur en þá er sú gamla beisluð aftur. Það var hins vegar gert kl. 21:00 í gærkvöldi svo norræni hópurinn gæti notið þess. Meðan áin rann óbeisluð þá var mikill foss í henni. Á Stalinstímanum gerðu ungar stúlkur frá borgum skammt fyrir austan landamærin sér það til dægrastyttingar að ferðast til Imatra og kasta sér í fossinn. Sagt er að fleiri hundruð sovéskra stúlkna hafi horfið í hann. Það kvað svo rammt að þessu að lögreglan var farin að hafa eftirlit með lestinni sem gekk þar á milli og athuga hvort ungar stúlkur væru með miða í báðar áttir. Ef miðinn var aðeins í aðra áttina þá var málið skoðað betur og þeim jafnvel snúið við. Maður getur hins vegar velt fyrir sér hvað það hafi verið fyrir austan landamærin sem gerði það að verkum að ungar sovéskar stúlkur streymdu vestur yfir til Imatra og hurfu í fossinn. Ekki fer sögum af því aftur á móti að strákar hafi stungið sér í hann.

Það er flott þátttaka í Reykjavíkurmaraþoni á morgun. Ég minnist þess að fyrir nokkrum árum töluðum við um að það væri skynsamlegt framtíðarmarkmið að stefna að 1000 þátttakendum í heilu maraþoni. Ég sé að það eru 700 hlauparar skráðir til leiks á morgun í heilt maraþon. Það er frábært. Veðrið verður einnig gott það maður sér. Þetta verður frábær dagur.

Stray Cats - I Fought The Law

Hótelið í Imatra þar sem Mannerheim hafði höfuðstöðvar sínar í vetrarstríðinu

Ég flaug í gær til Finnlands. Vél Icelandair í beinu flugi til Helsingfors var full. Íslendingar, Finnar og Rússar voru á leið yfir hafið. Frá Helsingfors fór ég með rútu til borgarinanr Imatra sem liggur um sex kílómetra frá rússnesku landamærunum, skammt norður af Karelska flóanum. Hagdeildir norrænu sveitarfélagasambandanna hittast einu sinni á ári og bera saman bækur sínar og nú er fundurinn sem sagt haldinn hér í Imatra. Á þessum slóðum er umhverfið þétt ofið saman við einn af dramatískari þáttum sögu Finnlands, Vetrarstríðið. Það stóð yfir um nokkrurra mánaða skeið árið 1939-1940. Sovétríkin réðust inn í Finnland og ætluðu að innlima það eins og gerðist með Baltnesku ríkin. Finnar börðust hetjulega gegn ofureflinu og náðu að halda Rauðahernum í skefjum, þrátt fyrir að hann væri a.m.k. þrefalt fjölmennari. Það hjálpaði Finnum að kuldinn þennan vetur var óskaplegur. Þá voru slegin kuldamet sem standa enn en kuldinn fór niður í -45°C. Í kjallara hótelsins sem við búum í hafði Mannerheim og hershöfðingjar hans aðalstöðvar sínar. Lítið safn er hér niðri til minningar um það. Við friðar samninga Finna og Sovétríkjanna þá urðu Finnar að láta af hendi 10% af landi sínu sem Rauði herinn hafði hertekið. Á því svæði var Viborg sem var önnur stærsta borg Finnlands á þeim tíma og sú framsæknasta í menningu og listum. Um 400.000 finnar þurftu að taka sig upp frá heimilum sínum og koma sér fyrir annarsstaðar í Finnlandi. Þeir sem völdu þann kostinn að búa áfram á því svæði sem Rússar hertóku voru sendir til Síberíu og áttu þaðan fæstir afturkvæmt. Í því sambandi er rétt að hafa það í huga að þeir sem völdu að vera eftir voru sannfærðir um yfirburði kommúnismans og Sovétskipulagsins og vildu því njóta þess að búa í sínu Eldoradó. Veruleikinn varð síðan annar hvað þá varðaði. Rétt er að minnast þess að Sósíalistaflokkur Íslands, arftaki Kommúnistaflokksins og forveri Alþþýðubandalagsins, var eini stjórnmálaflokkurinn á Íslandi sem ekki fordæmdi innrás Sovétmanna í Finnland.
Á morgun förum við yfir til StPetersborg og svo verður flogið heim á sunnudag. Það er gaman að rifja það upp að fyrir réttum 20 árum síðan þá var ég einnig á leið til Rússlands. Ég vann þá hjá bændasamtökunum og við vorum nokkrir úr landbúnaðargeiranum að endurgjalda heimsókn landbúnaðarstofnun Magadan fyrr um vorið. Við flugum austur á föstudegi 16. ágúst. Gist var eina nótt í Moskvu en á laugardegi var flogið austur til Magadan í Síberíu. Það var eitt að alræmdustu Gúlagsvæðunum. Á sunnudegi var farið í ferð út í sveit og á mánudegi byrjuðu hinar formlegu heimsóknir sem áttu að standa í nær viku en þá ætluðum við að fljúga yfir til Kamchatka. Á þriðjudegi var síðan allt komið einhvern veginn upp á rönd. Allt prógram var út og suður og við vissum ekki hvað sneri upp eða niður. Seint um síðir fengum við að vita það að það hefði verið gerð bylting í Moskvu. Púkó og fleiri hershöfðingjar hefðu steypt Gorbatjov af stóli að honum fjarstöddum. Við hlustuðum á útsendinu úr Rússneska útvarpinu þar sem Púkó talaði og lýsti ástandinu. Fólkið þarna austur frá var eins og það hefði fengið loftstein í höfuðið. Heimurinn var hruninn. Sú glæta sem hafði opnast virtist vera að lokast aftur. Okkur leist ekki á blikuna, við þarna staddir austur í Síberíu og byltingarástand í landinu. Við höfðum samband heim og okkur var skipað af utanríkisráðuneytinu að hafa okkur úr landi sem fyrst. Við vorum einu íslendingarnir sem voru staddir í Rússlandi á þessum tíma fyrir utan sendiráðsfólkið. Það var farið að leita og loks fengust miðar með flugi sem var að koma frá Khabarovsk í suður Rússlandi og var á leið til Ancourige í Alaska. Vélin átti að lenda á miðvikudagskvöldi. Okkur þótti þetta vægast sagt dapurlegt að vera loks komnir þarna austur á framandi slóðir og varla lentir þegar við áttum að yfirgefa þetta ágæta fólk sem var búið að hlakka til komu okkar. Við fórum að tygja okkur út á flugvöll á miðvikudagskvöld eftir kveðjuveislu. Tollurinn fláði hvern einasta mann inn að skinni og tók allt upp úr öllum töskum. Einn var tekinn fyrir í einu. Tveir voru búnir og ég var á leið inn í tollinn þegar skilaboð komu um að flugvélin gæti ekki lent vegna þoku. Það var náttúrulega bara lygi, það var engin þoka heldur hefur vélin vafalaust verið fullbókuð. Við þurftum því að fara aftur heim á hótel. Þetta hefði ekki verið svo slæmt ef það það hefði ekki bara ein flugvél verið eftir af sumaráætluninni, n.k. sunnudag. Ef hún væri líka full þá var okkur sagt að möguleiki væri á að við kæmumst til Japan einhvern tíma um veturinn með fiskiskipum!!! Ég man að á fimmtudagsmorguninn fór ég einn út að ganga í morgunsárið og þá fór maður að horfa á hlutina eins og þeir voru. Fram til þess hafði maður horft á borgina með augum hins forvitna og jákvæða og ekki verið að velta sér upp úr smáatriðum. Þarna um morguninn horfði ég aftur á móti opnum augum á drulluna, draslið, niðurníðsluna og ömurlegheitin. Þarna gætum við átt eftir að dvelja mánuðum saman og spurning var hvort við kæmumst burt. Ég verð að játa það að mér leist alls ekki á blikuna. Var maður innilokaður um óvissan tíma, jafnvel mánuðum saman, á þessum volaða stað. Hvað vissi ég? En síðar þennan sama dag þá birti til. Púkó og félagar hans gáfust upp, enda búnir að vera fullir allan tímann frá því þeir reyndu að hrifsa völdin til sín. Jeltsín stökk upp á skriðdrekann og öðlaðist alheimsviðurkenningu fyrir að bjóða gömlu kommúnistaöflunum birginn. Allt varð normalt aftur og við héldum áfram ferð okkar og fórum síðar yfir til Kamchatka. Það var nær því úti á enda alheimsins. Þar vorum við í viku tíma og höfðum af því gagn og gaman. Þegar við yfirgáfum þennan heimshluta þá bjóst ég við að þetta væri "once of a life time". En réttum fjórum árum síðar var ég kominn aftur til Kamchatka til tæplega ársdvalar en þar er allt önnur saga.

Dead Kennedys "I Fought The Law(And I Won)

100 m hlaup kvenna í bikarkeppninni

Ég hef verið stífur aftan í hægra lærinu undanfarna mánuði, mismikið þó. Ég var orðinn áhyggjufullur áður en ég fór til Belfast um að þetta myndi há mér í hlaupinu. Því hvíldi ég vel áður en ég fór út ogf teygði vel á fætinum. Það gekk upp og ég fann ekki fyrir neinu á meðan því stóð. Aftur á móti þegar ég kom heim létu leiðindin ekki á sér standa. Skrefið með hægra fætinum var styttra og það tók í lærið að aftan verðu. Ég fór út að hlaupa með strákunum um síðustu helgi og leiðindin létu ekki á sér standa. Ég hef ekkert hlaupið síðan og hringdi svo loks í Örn í Sporthúsinu og bað hann að taka mig í yfirhalningu. Ég fór til hans í gær og fékk allan pakkann. Nálastungur, hnykki, nudd, heita steina og ég veit ekki hvað. Á stundum lá við að ég sparkaði honum út um dyrnar þegar sem mest gekk á en harkaði þó af mér. Það er merkilegt hvað skrokkurinn slaknar upp og liðkast við svona yfirhalningu. Ég finn vel hvað hreifingarnar eru allar liðugri og verkurinn aftan í hægra lærinu er að hverfa. Maður má ekki gleyma þessari hlið mála þrátt fyrir að allt sé í lagi og ekkert sé að í augnablikinu. Maður hefur mjög gott af því að fá úttekt á skrokkunum og ábendingar um hvort eitthvað sé að gera um sig og á hvað þurfi að leggja áherslu. Ég geri ráð fyrir að fara í annan tíma til hans innan tíðar en svo stefni ég að því að hitta hann ekki sjaldnar en á sex mánuða fresti þrátt fyrir að ekkert sérstakt sé að. Bílar eru sendir í smurningu og almennt tékk af og til og því skyldi maður ekki gera það við skrokkinn sömuleiðis.

Ég hef fengið skó og hlaupafatnað frá Asics eftir þörfum síðustu tvö árin. Það er mjög gott og maður sleppur þá við þau útgjöld. Skór henta mönnum vafalaust misjafnlega vel en Asics skórnir henta mér mjög vel. Ég er frekar þungur og því þarf ég solid skó. Ég er einnig farinn að hlaupa í stærri númerum en áður. Í hlaupinu í Belfast fékk ég einungis eina smá blöðru sem ég hefði alveg getað komið í veg fyrir. Það er annað en áður var.

Bikarkeppni FRÍ hófst á Kópavogsvelli í gær í fínu veðri. Keppnin var fín og gekk vel, tímaasetningar stóðust og spenna milli liðanna. Ármenningar og Fjölnir stóðu sig vel þrátt fyrir að það séu nokkur skörð í þeirra röðum vegna meiðsla. Það er eins og gengur að það er sjaldnast allt sem gengur upp.

Í Fréttablaðinu í dag eru flottar myndir af stuðlaberginu í Kálfhamarsvík á Skaga. Staðurinn lætur lítið yfir sér og færri vita alveg hvar þetta er að finna. Ég gæti ekki keyrt rakleiðis á staðinn án aðstoðar landakorts enda hef ég ekki komið þangað. Það er kannski til marks um hvað náttúran hér er mögnuð að hér veit varla nokkur maður af þessum stað en álíka nátturumyndun á Norður Írlandi er heimsótt af hundruðum þúsunda ár hvert. Við staðinn er hótel, þjónustumiðstöð og ég veit ekki hvað. Rútuferður eru frá hótelinu niður á ströndina fyrir þá sem geta ekki eða nenna ekki að gana 2-3 km. Markaðssetningin á svæðinu er reyndar dálítið mikið betri en hjá okkur. Á því sviði getum við lært mikið af nágrönnum okkar.

Green Day - I Fought The Law

Orgel risans á Norður Írlandi

Það hefur farið heldur lítið fyrir skrifum síðustu dagana. Það er bara eins og gengur. Við renndum austur á Egilstaði um síðustu helgi á Unglingalandsmót UMFÍ. Það er líklega sjöunda unglingalandsmótið sem við höfum farið á en þetta er það síðasta sem virkir þátttakendur því María var í elsta flokki og er nú vaxin upp úr þeim. Við höfum farið á Vík, Laugar, Hornafjörð, Þorlákshöfn. Sauðárkrók, Borgarnes og nú Egilsstaði. Þetta eru ljómandi fínar samkomur, karkkarnir etja kappi hvert við annað í íþróttum og fullorðna fólkið hittist og tekur sólarhæðina. Við gistum hjá vinafólki okkar frá Rauðarhöfn sem býr niður á Reyðarfirði. Það var eins gott og gaman og hugsast gat. Gaman var að gefa sér tíma til að rifja upp gamlar og góðar minningar frá þeim ágætu tíma þegar við bjuggum í nyrsta þorpi landsins. Hitinn á föstudaginn var eiginlega of mikill en svo varð hann aðeins meira normal. Á sunnudaginn ókum við svo sem leið lá norður á Sléttu. Við tókum hús á Ella og Ágústu á hótel Norðurljós á Raufarhöfn og borðuðum þar kvöldmat. Alltaf er gaman að koma á Raufarhöfn því þaðan á maður margar góðar minningar. Því miður hefur íbúum staðarins fækkað mikið og margir af okkar vinafólki sem þar bjó flutt burtu. Ég þarf að gefa mér tíma til að vera þarna í einhverja daga að vorlagi og taka myndir. Af nógu er að taka í því efni á þessum slóðum. Svo er bara að vona að það renni yfir landið hæg suðvestanátt því þá er fallegt á Sléttu. Við gistum í Svalbarðsskóla í Þistilfirði og fórum síðan sem leið lá heim á mánudaginn.

Ég sá á norska hlaupavefnum að þeir hafa tekið saman besta árangur norðurlandabúa í 100 km hlaupi og 24 tíma hlaupi það sem af er árinu. Okkar fólk markerar sig sterkt inn á þessa lista. Sigurjón er í 8. sæti, Gunnar Ármannsson í 23. sæti og Jói Gylfa í 28 sæti í 100 km hlaupi. Sæbjörg er í 5. sæti og Elín Reed í 6. sæti hjá konum. Miðað við árangurinn sem ég náði í 24 tíma hlaupinu í Belfast þá er ég í 18. sæti á norðurlöndum það sem af er árinu en það á örugglega eftir að breytast. Á hinn bóginn hefur einungis einn maður í heiminum sem er jafngamall mér eða eldri náð betri árangri í 24 tíma hlaupi í ár. Þó var árangurinn ekkert sérstakur.

Eftir svona löng hlaup þá hvíli ég yfirleitt í 1/2 mánuð til að vera viss um að ná öllum draugum úr fótunum. Ég fór Eiðistorgshringinn í morgun með Jóa og Gauta. Ég var frekar þungur og eins er ég með einhverja tognun aftan í hægra lærinu. Ef ég næ henni ekki úr mér með teygjum þá þarf ég að hitta Örn í Sporthúsinu og fara í nálastungukúr hjá honum.

Ég næ því miður ekki að vera með í Reykjavíkurmaraþoninu í ár. Ég verð í vinnuferð í Finnlandi dagana á undan og hópurinn fer yfir til St. Pétursborgar þessa helgi. Maður missir ekki af slíku.

I Fought The Law by The Bobby Fuller Four

Brúin góða

Það var á margan hátt gaman að koma til Belfast eins og flestra þeirra staða sem maður er að heimsækja í fyrsta sinn. Borgin sker sig úr öðrum borgum af þessari stærð sem ég hef séð að risamollin hafa ekki enn rutt smáverslunum úr vegi. Ég sá einungis eitt moll í miðbænum og það var ekki stórt. Á hinn bóginn var ógrynni af litlum verslunum út um allt það sem ég sá. Einnig var ágætis upplifun að sjá að samfélagið var ekki undirlagt af sömu alþjóðlegu vörumerkjunum sem maður þekkir svo vel héðan að heiman. Ég minnist þess þegar ég kom til Harstad í Norður Noregi að þar voru því sem næst sömu auglýsingaplakötin í búðargluggum og hér heima, sömu bíómyndirnar sýndar o.s.frv. Reykjavíkurborg nætti taka sér Belfast til fyrirmyndar um almenna snyrtimennsku á götum úti. Reykjávík er því miður bara subbuleg miðað við aðrar venjulegar borgir. Það verður bara að segtja það eins og það er. Hér er veggjakrotið út um allt og það er öskrað um tjáningarfrelsi og list ef einhver gerir athugasemd við þennen ófögnuð. Í Belfast sást varla veggjakrot nema að ég sá "IRA" krassað á vegg á einstaka stað. Sama mátti segja um þorpin sem við stopuðum í þegar ég fór í skoðunarferðina með norðurströndinni á sunnudaginn. Afburða snyrtimennska var gegnumgangandi. Að lokum kom góð umferðarmenning mér á óvart. Undantekningarlaust var stoppað kurteislega ef maður kom að gangbraut eða gerði sig líklegan að ganga yfir götu. Starfsmenn sveitarfélagsins ganga um og hirða upp rusl og það er ekki bara gert í miðbænum. Síðan er það mjög áberandi að fjölmenningarstefnan hefur ekki náð fótfestu á Norður Írlandi.
Það er náttúrulega með ólíkindum að í þessu friðsæla og snyrtilega landi hafi ríkt borgarastyrjöld þar til fyrir ekki mörgum áratugum síðan. Síðast var verið að drepa fólk þarna á níunda áratugnum. Almennir borgarar voru drepnir af morðingjasveitum og breski herinn hélt samfélaginu í herkví og myrti fjölda manns. Ég sá á skilti að það væri talið að um 1.100 manns hefðu verið drepnir af hernum gegnum tíðina. Greinilegt er þegar maður fer um vestur hluta Belfast að Bobby Sands og félagar eru ekki gleymdir. Minningu þeirra er haldið kröftuglega á lofti. Mér fannst verðlag ekki vera hátt þarna. Á mörgun sviðum var það nokkuð álíka og heima. Gistiheimilið sem ég rambaði á á netinu var fínt. Fjórir strætóar beint í miðbæinn og stórmarkaður beint á móti sem var opinn 24 tíma á sólarhring nema á aðfaranótt mánudags. Gistiheimið var fínt og snyrtilegt, gott rúm, fínt bað og velbúið eldhús þar sem maður gat haft alla sína hentisemi. Síðan var eigandinn afskaplega indæl kona sem naut þess að tala við fólk. Hvað biður maður um betra?
Ég var svo heppinn að rekast á auglýsingadreifara á föstudaginn sem var að dreifa auglýsingum um skoðunarferðir út á land. Ég dreif mig því af stað snemma á sunnudagsmorguninn og mætti í rútuna. 25pund er ekki mikið fyrir 10 tíma ferð. Við skoðuðum lítil strandþorp, kastala, heimsóttum wiskeybrugghús, strandlengjuna, heiðarnar, landbúnaðarhéröð, Causeway klettana og síðan kaðalbrúna góðu. Fínn dagur. Þarna sá maður gott dæmi um hverju góð markaðsetning skilar. Síðasti staðurinn sem við heimsóttum var við strandlengjuna þar sem er algerlega hafnlaust. Utan á einum stað var hægt að lenda í smá hólma en ókleyft sund var milli lands og eyjar. Sjómennirnir höfðu því sett upp hengibrú til að geta komist frá og til hólmans með fiskinn í land og vistir út til bátsins. Með tímanum varð það eftirsóknarvert fyrir venjulegt fólk að ganga yfir brúna. Nú er hún endurbætt og í fínu standi og undir umsjón Nature fund. Yfir hana ganga 250.000 manns á ári og hver borgar 4.50-5.00 pund í aðgangseyri. Þarna er svo sem ekki mikið að sjá utan að finna kikkið að ganga yfir brúna meðan hún sveiflast yfir djúpu sundinu. Þetta er flott markaðssetning sem við gætum lært af. Ég væri alveg til í að heimsækja Norður Írland aftur og gefa mér þá betri tíma til að skoða mig um. Það er örugglega vel þess virði.

I Fought The Law - The Crickets 1959-(ORIGINAL VERSIONS)

Verðlaunaafhending á Mary Peters vellinum

Ég skráði mig á meistaramót Norður Írlands í 24 tíma hlaupi einhvern tíma í vetur. Mér fannst tilvalið að slá tvær flugur í einu höggi, að taka þátt í erfiðri áskorun og fá ástæðu til að heimsækja Norður Írland en þangað hafði ég aldrei komið. En einhvern veginn náði ég aldri upp sérstökum dampi við undirbúninginn í vetur. Smá meiðsli í febrúar drógu undirbúninginn á langinn, nokkur óþarfa kíló höfðu bæst við á hvíldartímabilinu eftir áramótin og svo vantaði neistann einhvern veginn. Það var ekki fyrr en í byrjun maí að ég fór að hlaupa nokkuð skipulega en þó urðu löngu æfingarnar of mikið útundan. Ég var einnig í hálfgerðum vandræðum með hægri fótinn, það var tognunarvottur í aftanverðu lærinu sem gerði að verkum að skrefið með honum var styttra og síðan var hnéð eitthvað að plaga mig en þó ekki mikið. Kannski voru komin ákveðin ofþjálfnareinkenni í hús því mér fannst ekki eins gaman að hlaupa eins og fyrri ár. Það skiptir miklu máli að gleðin og löngunin sé til staðar. Það kom þó ekki til mála að hætta við og því skyldi tjaldað sem til var. Ég hvíldi mig alveg á hlaupum í tíu daga undir það síðasta í þeirri von að fóturinn myndi jafna sig en teygði þeim mun betur á honum. Svo tók ég þrjár rólegar æfingnar framan af síðustu viku til að liðka skrokkinn og það fór allt vel með sig.
Ég hafði ekki skoðað eða skilið upplýsingarnar sem ég fékk nógu vel því það kom mér hálfvegis í opna skjöldu þegar ég kom til Belfast að hlaupið skyld fara fram á íþróttavelli. Ég hafði aldrei hlaupið einn meter á hlaupabraut. Hlaupið skyldi hefjast kortér í sjö á föstudagskvöldið. Ég tók leigubíl út á völlinn sem er nefndur eftir Mary Peters sem var mikil íþróttastjarna hér fyrr á árum. Gott ef hún var ekki fjölþrautarkona en einnig mikill langstökkvari. Ég man eftir myndum af henni þegar hún kom til Íslands á íþróttamót. Nú hefur hún það hlutverk að vera konunglegur sendiherra frjálsíþrótta sem á að gagnast úrbreiðslu- og kynningarstarfsemi. Það var kynningarfundur við völlinn um kl. 17:30. Mér leið hálf skrítilega þegar ég var kynntur sérstaklega á fundinum sem norðurlandamethafi í 24 tíma hlaupi á bretti. Ég er ekki vanur slíkum hyllingum. Nú þýddi ekki annað en að standa sig fyrst svona var í pottinn búið. Á leikvangnum voru keppendur búnir að koma upp tjaldbúðum en fjöldskyldur margra þeirra lágu við allan tímann, þeim til stuðnings og aðstoðar. Þarna voru keppendur frá öllum ríkjum Bretlandseyja, Ungverjalandi, Lettlandi, Spáni og svo frá eyjunni í Norður Atlandshafinu. Ed Smith, framkvæmdastjóri hlaupsins, spurði sérstaklega eftir því hvort ekki væri farið rétt með hvað ég væri gamall. Við erum nokkuð jafnaldra svo hann skildi hvað klukkan sló. Þetta hlaup var sett á laggirnar í fyrsta sinn í fyrra og þá tóku 17 keppendur þátt í því. Nú voru þeir 42 svo mótshaldarar voru hinir kátustu með þróunina. Mary Peters mætti við ræsingu hlaupsins. Hún er hávaxin og gerðarleg kona með mikið sítt tagl. Örugglega góður íþróttasendiherra. Hlaupið var ræst á slaginu 18:45. Ég legg svona hlaup út með að hlaupa án þess að hægja á mér fyrstu þrjá tímana. Þá er maður orðinn almennilega heitur og kominn rytmi í hlaupið. Það verður hins vegar að segjast eins og er að þessir klukkutímar eru yfirleitt þeir leiðinlegustu í hlaupinu. Þá er svo langt í tilbreytingu. Eftir þrjá tíma fer ég að ganga 100 m á hverjum 11-1200 metrum. Það brýtur upp hlaupið og einnig er gott að nota það sem teygjur fyrir aftanverð lærin. Maður finnur hvernig slaknar á þeim eftir gönguna. Margir voru léttir á sér til að byrja með og höfðu hringað mig margsinnis eftir fyrstu klukkutímana. Ég hafði ekki áhyggur af því heldur hélt mínu tempói sem var ca 6 mín á km. Ég fór maraþonið á 4 klst og 60 km á sex klst. Það fór að dimma upp úr kl. 22.00 og var dimmt þar til um 4:30 um morguninn. Völlurinn var flóðlýstur svo það kom ekki að sök. Það verður að segja eins og er að það er ekki það líflegasta sem maður gerir að hlaupa hring eftir hring klukkutímum saman á íþróttaleikvangi. Mótshaldarar spiluðu músík en hún var bæði það hátt stillt og lögin leiðinleg svo hún bara pirraði frekar en stytti mér stundir. Það endaði svo þegar leið á hlaupið að ég bað þá að lækka í tónlistinni. Þegar þreytan er farin að síga á og taugarnar orðnar næmari þá er svona glamur bara pirrandi. Það var heitt þegar hlaupið hófst eða um 20°C. Því svitnaði ég mikið og drakk eftir því. Það er ávísun á vandræði. Ef maður drekkur mikið of lengi þá hættir líkaminn að hafa við að taka vökvann upp og hann fer að safnast fyrir. Maður fær bjúg og þá eru magavandræði á næsta leiti. Þegar maginn er orðinn fullur af vökva þá verður öll föst fæða ógeðsleg og þá harnar vítahringurinn enn meir. Ég á að vita betur en að lenda í þessu en sama er, það gerðist engu að síður smám saman. Það kólnaði verulega þegar leið á nóttina og áfallið var svo mikið að það var allt rennblautt sem ekki var niður í tösku. Sólin fór að skína á sjötta tímanum og þá fór strax að hlýna og það svo um munaði. Það var alveg heiðskýrt og hvergi skuggi eða ský. Sólin var því mjög þrúgandi. Ég notaði sólarvörnina ótæpilega til að brenna ekki til skaða. Ég fór yfir 100 km markið eftir svona 10 klst og fjörutíu mín. Það var heldur hægara en ég hafði ætlað mér enda var maginn farinn að kvarta og klósettferðum fór fjölgandi. Ég sá að þeir sem höfðu verið hraðastir voru farnir að detta niður. Framan af var ég í 10-15 sæti en við 12 tímana vorum við ca 10 sem vorum fremstir í einum hnapp. Það var reyndar nokkuð erfitt að fylgjast með stöðunni því vegalengdin var bara birt á fjögurra tíma fresti og það tók stundum um 1 klst að koma henni fram. Því vissi maður ekki nógu vel hvernig hlaupinu vatt fram. Sá sem var fremstur þegar hlaupið var hálfnað lauk því t.d. í 8. sæti. Hann er mjög hraður hlaupari og hefur meðal annars lokið maraþoni á 2.47. Mér fannst hlaupið vera orðið mjög leiðinlegt þegar leið á morguninn. Í Danmörku hefur álíka hlaupum lokið um hádegi en hér skyldi því ljúka þegar klukkuna vantaði kortér í sjö síðdegis. Það er andlega mikið erfiðara. Það er auðveldara að koma út úr nóttinni, fara inn í hækkandi sól og vita að hlaupinu er að ljúka. Þarna átti maður eftir að streða í gegnum daginn og fram í lækkandi sól. Það var margt sem fór í gegnum hugann þegar streðið var sem mest. Hlaupafrír tími á næstunni lokkaði ef hlaupinu yrði lokið með nokkrum sóma. Einu lofaði ég mér og stóð við það en það var að fara beint út í súpermarkaðinn hér á móti þegar hlaupinu væri lokið, kaupa mér bjór og drekka heila dós á leiðinni til baka. Svona huglægar verðlaunaveitingar eru partur af því að berjast í gegnum svona aðstæður. Þegar sólin var farin að hita fyrir alvöru þá var svo heitt á klósettunum að það lá við að það syði á manni þar inni, sem var ekki ósjaldan. Kona nokkur leið út af á brautinni. Sjúkraliðar hlúðu að henni en eftir ca þrjá tima var hún mætt aftur til leiks. Tímabundinn vökvaskortur eða sykurfall hefur lagt hana af velli. Ég var þarna kominn í nokkur vandræði með næringuna. Ég var ekki með Herbalife próteinduft heldur aðra tegund. Ég veit ekki hvort það sé marktækt en mér fannst það ekki virka eins vel. Hitt er ég algerlega viss um að Herbalife orkudrykkurinn H3O er langbesti drykkurinn við þessar aðstæður ásamt kóki. Bragðið er frískandi og verður aldrei neitt sleesy. Ég var með annað orkuduft með sem hefur virkað vel en þarna gat ég ekki með nokkru móti komið því niður. Allt sem er sætt virkar svo slepjulegt og maginn gerir uppreisn. Ég reyndi að pína ofan í mig mat sem var þarna á boðstólum en það kom allt upp aftur. Þá var ekki annað að gera en að keyra hlaupið út á vatni, kóki og H3O. Ég var sá þriðji sem fór yfir 100 mílna markið og það var nokkuð langt í þar kom tilkynning um þann næsta. Því fór ég að hlaupa taktiskt til að halda þriðja sætinu örugglega. Ég gætti þess að keyra mig ekki út því að sykurfall og krampar voru yfirvofandi ef ég gætti ekki að mér. Þá væri fjandinn laus fyrir alvöru. Þannig þokaðist tíminn áfram, klukkutíma eftir klukkutíma. Á hádegi voru sex tímar eftir. Það virkaði mjög langur tími. Sól í hádegisstað og ætlaði allt að steikja. Sama var, menn þræluðust áfram. Ég verð að segja það að það er ekki það skemmtilegasta sem maður gerir að hlaupa hring eftir hring klukkutímum saman á hlaupabraut við þessar aðstæður. Vafalaust er hægt að æfa það upp eins og allt annað en sama er. Það var boðið upp á djús með ísmolum þegar langt var liðið á hlaupið og það var virkilega kærkomið. Allir drykkir voru orðnir glóðvolgir og sjóðheitt kók er ekki beint það sem mann langar mest í þegar maginn er kominn upp á rönd. Þarna hefði mér fundist að þeir hefðu getað gert betur s.s. að bjóða upp á vínber, appelsínur eða melónur. Tilbreyting í bragði sem er svalandi er mjög nauðsynleg við svona aðstæður. Síðasta klukkutímann eða svo var haldið vel utan um hlaupið að hátalaramanninum, hann skýrði frá hvernig hlaupinu fram yndi hjá keppendum, hver væri að ná hvaða marki, hver röðin væri hjá fremstu mönnum og svo framvegis. Vel að verki staðið hjá þeim. Loks gall flautan og maður gat lagst út af í grasið. Þvílíkur léttir. Ég held að ég hafi aldrei verið eins feginn að ljúka hlaupi. Það var öðruvísi í Grikklandi 2007 þegar ég hætti í Spartathlon en þarna náði maður þó settu marki og gat hvílst með góðri samvisku. Skrokkurinn var í góðu lagi, ein blaðra á tá en annars allt í sóma. Nú fékk ég hins vegar skafsár í báða handarkrika sem ég hef aldrei fengið áður. Eftir sturtu var maður orðinn fínn og allur annar. Maginn nær sér á svipstundu þegar allt er afstaðið!! Verðlaunaafhendingin var uppi í salnum á vellinum kl. 20.00. Verðlaunin afhenti maður með keðju, hvort að það var borgarstjórinn veit ég ekki. Þeir sem náðu yfir 100 mílur fengu síðan sérstaka viðurkenningu. Írarnir voru vinsamlegir og þægilegir þegar hægt var að fara að hugsa um annað en hlaupið sjálft. Þeir sýndu mér mikla vinsemd og gott viðmót, bæði á meðan á hlaupinu stóð og einnig að því loknu. Mér finnst töluverður munur á viðmótinu hérna eða í Danmörku sem ég hef heimsótt allnokkrum sinnum í samskonar erindagjörðum. Hér kvöddust menn með handabandi, kærleikum og þakklæti fyrir góða keppni á meðan ég get varla sagt að það hafi nema rétt örfáir rétt hendi til annars á Borgundarhólmi að hlaupi loknu nema þá félagi Kim. Hjón ein skutluðu mér heim á gistiheimilið að serimóníunni afstaðinni. Konan tók þátt í hlaupinu. Ég held að hún hafi haft blöðrur á fleiri tám en þær sem sluppu blöðrulausar. Ég benti henni á að hún skyldi fá sér stærri skó. Svona pína er óþörf. Konan á gistiheimilinu nagaði á sér neglurnar allan laugardaginn út af hlaupinu að sögn. Hún sagðist ekki skilja hvernig þetta væri hægt. Svo held ég að hún hafi sagt tiltektarkonunni að láta mig í friði í morgun því ég myndi örugglega sofa allan daginn. Ég fór hins vegar út fyrir kl. 9:00 í skemmtilega sightseeing rútuferð með ströndinni frá Belfast og langleiðina yfir að Derry. Það þýðir ekki annað en að nota tímann og sjá sig aðeins um. Gistiheimiliskonan var svo glöð að sjá að ég væri heill heilsu og allt hefi gengið upp þegar ég hitti hana í kvöld að hún faðmaði mig að sér þegar hún kvaddi. Það munaði ekki um það. Ekki fékk ég svona móttökur eða kveðju hjá blessaðri konunni í gistiheimilinu í Rönne á Borgundarhólmi og hef ég þó gist þar ófáum sinnum!! Ég er þegar upp er staðið ágætlega sáttur við árangurinn og ekki síst miðað við allt og allt. 196 km er ágætt miðað við aðstæður og undirbúning. Undirbúningurinn var ekki sérstakur en fæturnir héldu alveg og þar kom ekkert upp á. Sá sem sigraði hljóp 212 km og sá sem var í öðru sæti hljóp 203 km. Hann er írskur en býr á Spáni. Hann hefur til að mynda hlaupið tuttugu 24 tíma hlaup og yfir þrjátíu 100 km hlaup!! Þessir tveir eru báðir þrautreyndir landsliðsmenn í 100 km hlaupum og 24 tíma hlaupum og hafa sem slíkir tekið oft þátt í Evrópu- og heimsmeistaramótum í þessum tegundum hlaupa.

Rúnar Júl. Hallbjörn og Hemmi. 1993.

Örn á skeri

Óli Hannibalsson hélt utan um samkomuna

Jón Kr. söng á Sambahátíð

Það hefur lítið veri bloggað að undanförnu. Ég fór vestur á Rauðasand á föstudaginn fyrir góðri viku síðan og var þar í góða viku við smíðar og girðingarvinnu. Það er verið að reyna að pota húsinu áfram. Nú náði ég að skjóta öllum panelinum, sem við fórum með vestur í vor, á veggina, girða í kringum húsið til að fría það frá skepnum, og mála alla glugga og hurð. Veðrið var afskaplega gott alla dagana. heiðskýrt og hlýtt alla daga nema tvo. Það hafði ekki rignt fyrir vestan síðan í byrjun maí svo jörðin var orðin ansi þurr og lítið í ánum. Umferðin var mikil og rykið því óskaplegt. Á laugardaginn eftir að ég kom vestur þá skrapp ég norður í Arnarfjörð í góða veðrinu. ég heimsótti Skrímslasafnið á Bíldudal og fékk þar fínar móttökur af stúlkunum sem starfa þar sem ég kannast við. Safnið kom mér skemmtilega á óvart. Ég hafði í sjálfu sér ekki hugmynd um við hverju var að búast. Tilurð þess er einnig skemmtileg. Það fór af stað umræða á Bíldudal hvernig væri hægt að fá ferðafólk sem væri á leið út í Selárdal til að stoppa í þorpinu. Hver væri sérstaða Bíldudals? Þá stoppuðu menn við sæskrímslin og hugmyndin var keyrð áfram. Brottfluttir Bílddælingar fjölmenntu vestur trekk í trekk til að gera gömlu matvælaiðjuna klára, leikmyndahönnuður vann og útfærði hugmyndavinnu um skipulag safnsins og svo var safnið opnað. Þarna eru myndverk margs konar um sæskrímslin í Arnarfirði sem hafa verið til svo lengi sem elstu menn muna. Þar var börnum ekki sagt að passa sig á að detta ekki í sjóinn heldur sagt að passa sig á sæskrímslunum. Viðtöl eru við menn sem hafa séð þau og þurft að flýja undan þeim. Skemmtileg var frásögn Gunnar Valdimarssonar sem setti upp myndavél inni á Krossnesi þar sem dularfull fótspor sáust við hvern stórstraum. Nælonþráður var tengur í myndavélina sem smellti af mynd þegar eitthvað fór um fjöruna. Eftir nokkra daga var myndavélin sótt og margar myndir höfðu verið teknar. Gunnar var að sögn spenntur þegar hann framkallaði filmuna. Viti menn, þar var mynd af kind, mynd af bóndanum á næsta bæ og síðan mynd af einhverjum skrattanum sem erfitt er að segja til um hvað er!! Að sögn þeirra stallna sem eru í forsvari fyrir safnið hefur verið mikill renningur gesta í það í sumar og svo var þá stund sem ég stoppaði þar. Síðan fór ég út í Selárdal en þar var haldin Sambahátíð til minningar um Samúel Eggertsson í Brautarholti sem skapaði m.a. styttugarðinn skemmtilega. Þar dvaldi ég fram á kvöld í grillveislu, spjalli við kunningja og njótandi skemmtiatriða heimafólks. Ef Bíldælingar geta eitthvað þá er það að skemmta sér og öðrum.
Á leiðini suður þá svipaðist ég eftir örnum á slóðum þar sem ég vissi af arnarhreiðri. Viti menn. í fjörunni framundan hreiðrinu sat eitt stórvaxinn. Það er alltaf tignarlegt að sjá erni enda þótt þeir séu misjafnlega vinsælir hjá dúnbændum.

Reykjarfjordur in Strandir. NW-Iceland

Hlauparar við gamla bæinn í Gröf í Bitru.

Við Jói tókum létt morgunhlaup á laugardagsmorguninn og fórum hinn hefðbundna 20 km langa Eiðistorgshring. Eftir smá stúss fram að hádegi þá lagði ég af stað norður á Strandir að hitta Stefán Gísla og félaga til að hlaupa Hamingjuhlaupið sem fer fram á Hamingjudögum á Ströndum. Ég ætlaði mér rúma þrjá tíma til að komast norður í Bitru. Ég stoppaði aðeins í Bónus í Borgarnesi. Þar er skipulagið annað en hér í Skeifunni svo ég var lengur að en ég ætlaði. Ég fór svo norður Holtavörðuheiði og norður Strandir. Það er röng ákvörðun því Þröskuldaleiðin er heldur styttri og einnig fljótfarnari. Samt er alltaf gaman að keyra norður Strandir í góðu veðri og rifja upp bæjaröðina. Ég var ekki alveg viss um hvar bær Stefáns var og fór því fram hjá honum. Ég hringdi í bróður hans við afleggjarann upp á Steinadalsheiðina og var þá kominn dálítið of langt. Ég sneri við og var fljótur að renna til baka. Heima í Gröf biðu Stefán og félagar hans. Ég var snöggur að skipta og svo lögðum við af stað. Fyrsti leggurinn var yfir heiðina upp af Gröf og yfir að Stóra -Fjarðarhorni. Heiðin er 9 km löng með um 400 m. hækkun. Yfir hana hafði fyrr á árum verið lagur vegur fyrir kerruhesta, handlagður og handuppmokaður. Það hefur verið mikið verk á sínum tíma. Við vorum léttfættir yfir heiðina í góðu veðri. Við Stóra Fjarðarhorn biðu okkar tveir strandamenn, Ragnar Bragason frá Heydalsá og Kristinn Schram frá Hólmavík. Við skokkuðum svo fyrir fjörðinn og settum síðan á heiðina upp af Litla Fjarðarhorni. Eftir skamma stund hittum við þrennt á heiðinni sem biðu eftir okkur. Þar voru á ferðinni Vignir Pálsson formaður HSS, Hadda Borg Björnsdóttir, íþróttamaður ársins hjá HSS 2010 og Jónína Pálsdóttir frá Þorpum. Þau tóku legginn yfir heiðina með okkur. Þegar á leið setti á okkur þoku og eftir skamma stund sáum við að einn vantaði í hópinn. Þá var stoppað, hringt og farið að kalla. Sá týndi gaf sig fram innan skamms en það er ekkert gaman að tapa manni við þessar aðstæður því þarna var enginn götuslóði eða annað leiðarmerki. Þessi heiði var seinfarnari en sú fyrri því hún var gróf og slóðalaus. Neðarlega á heiðinni biðu eftir okkur tvær heimasætur frá Heydalsá og smalahundurinn. Hann linnti ekki látum fyrr en hann var leystur úr bandinu og gat hlaupið frjáls eins og smalahundar eiga að gera. Þau hlupu með okkur til byggða. Við Heydalsá breyttist hópurinn, hluti fylgdarmanna hélt til síns heima og aðrir bættust við. Nú voru eftir 15 km til Hólmavíkur. Nú teygðist úr hópnum, Tveir strákar voru léttfættir og fóru á undan, við Stefán héldum sjó saman og hin voru svona hér og hvar misjafnlega langt á eftir. Fólk var hér og hvar á leiðinni við veginn og fagnaði hlaupurum, vindurinn var í bakið og heldur hlýtt svo þetta var mjög fínt. Við vorum aðeins á eftir áætlun því heiðarnar voru seinfarnari en Stefán hafði áætlað. Einnig voru smá tafir ófyrirséðar. Undir lokin var aðeins farið að rigna en það gerði ekkert til. Veður var milt og logn. Við afleggjarann heim að Hólmavík var hópurinn þéttur, myndir teknar og svo hlupu allir í einum hnapp niður í plássið þar sem hlaðið kökuborð myndi bíða að sögn Stefáns. Þegar nær dró kom fjöldi fólks út á götuna og fagnaði hlaupurum. Ég held að ég hafi aldrei lokið hlaupi þar sem jafn mikill fjöldi fólks fagnar hlaupurum að leiðarlokum. Við enduðum hlaupið svo í húsi fiskmarkaðarins þar sem örugglega allir íbúar Hólmavíkur voru mættir og fjöldi gesta að auki. Það var ekki að ástæðulausu að fólk var þar saman komið því þar svignuðu þrjú hlaðborð undan tertum. Allir höfðu beðið hinir prúðustu eftir hlaupurum þrátt fyrir seinkun því planið var að leiða Stefán Gíslason, fyrrverandi sveitarstjóra og hlaupafrumkvöðul, á undan öðrum að borðinu og láta hann skera fyrstu sneiðina. Það gerði hann svikalaust og þá gátu heimamenn loks farið að gæða sér á veitingunum. Þarna voru margir kunnugir og var gaman að hitta þá á góðri stundu. Hátíðargestir höfðu átt virkilega góðan dag um daginn í fyrsta sumardegi sumarsins en aðeins hafði dregið í himininn undir kvöldið. Eftir skamma stund drifu Stefán og Björk kona hans okkur Ingimund og Guðmann heim því þar beið okkar heit ungversk gúllassúpa og aðrar fínar og staðgóðar veitingar. Það var fínt að fá heita máltíð því það fór aðeins að slá að manni í blautum fötum þegar hlaupi lauk. Þarna sátum við langa hríð undir borðum og skemmtilegum samræðum, fórum í sturtu og vorum endurnærðir til sálar og líkama þegar við lögðum af stað á tólfta tímanum. Ég fékk far með Ingimundi félaga frá Akureyrarhlaupinu suður í Bitru þar sem bíllinn beið. Heim kom ég um kl. 3:00 um nóttina eftir fínan dag. Hlaupið var 35 km langt og tók rúman fjóran og hálfan tíma.
Myndir frá hlaupinu eru á myndasíðunni.

Bjarni Ómar er Raufarhafnarbúi sem stýrir grunnskólanum á Hólmavík

Flottasta sundlaugarstæði sem ég hef séð.

Fyrir viku síðan þegar ég var í morgunhlaupinu á Bústaðaveginum og Sogaveginum eins og venjulega þá fór ég einhverra hluta vegna að horfa á ruslið á gangstéttinni. Þarna hafði ég farið um ótölulega oft og í sjálfu sér ekki tekið eftir neinu sérstöku. Nú lá við að það þyrmdi yfir mig þegar ég sá allt draslið á gangstéttinni og við hliðina á henni. Frekar lítið að gera en ekki neitt þá fór ég að taka eitt stk. rusl á milli hverra ruslakassa og láta í þann næsta og svo koll af kolli. Það eru sjö ruslakassar á þessum fjögurra km hring sem ég hleyp fjórum sinnum á morgana. Ég tók því 28 stk þennan fyrsta morgun og sá ekki högg á vatni. Ég hef nú haldið þessu áfram í sex daga. Í fyrsta skipti í morgun þá var ekkert rusl eftir á milli þeirra tveggja kassa þar sem styst er á milli. Ég er því búinn að taka um 170 stk upp af af þessum fjögurra km kafla sem er inni í miðju venjulegu íbúðahverfi. Þarna er ein sjoppa. Ástandið var alls ekki verst fyrir utan hana. Það virðist bara vera sem svo að draslinu sé hent út um glugga á bílum sem aka eftir götunni. Ég hef þannig séð nýtt rusl bætast við á morgnana þegar ég er að hlaupa sem getur ekki verið komið nema úr bílum. Það eru engir krakkar eða unglingar sem gera það heldur fullorðið fólk. Þarna voru gosdollur, sígarettupakkar, drykkjarfernur, sælgætisbréf, umbúðir utan af ís, ísdollur, gosmál, flöskur með djús í, geisladiskar, fernur utan af yogurt og ég veit ekki hvað. Ölflöskum er hent upp á gangstéttina þar sem þær fara í 1000 mola. Þessi umgengni er náttúrulega ekkert annað en skrælingjaháttur.

Ég ætla að skreppa norður í Strandasýslu á morgun og taka þátt í Hamingjuhlaupinu með Stefáni Gíslasyni. Hann hefur hlaupið Hamingjuhlaupið í tengslum við Hamingjudagana á Hólmavík undanfarin tvö ár og alltaf komið hamingjusamari í mark en hann var þegar hann lagði af stað að eigin sögn. Er Stefán þó lífsglaður maður að jafnaði. Milli okkar Stefáns er svolítið óvenjulegur þráður. Hann var sveitarstjóri á Hólmavík árið 1995. Hann leiddi fríðan flokk Strandamanna austur á Raufarhöfn þegar haldið var upp á 50 ára afmæli sveitarfélagsins. Ég var þá sveitarstjóri á Raufarhöfn. Það er til fín mynd af okkur úti á Klifum þar sem Stefgán afhendir svetiarfélaginu fjarlægðarmerki til Hólmavíkur. Stefán hefur breyst minna en ég á þeim árum sem liðin eru frá þessum tíma því ekki lýgur myndin. Það hefur verið kalt í vor fyrir norðan. Ekki var nú síður kalt sumarið 1995. Strandamenn, sem láta sér nú ekki allt fyrir brjósti brenna, héldu að þeir yrðu úti á tjaldstæðinu á Húsavík, þar sem þeir gistu á leið austur. Föstudagskvöldið sem hátíðin byrjaði var 3ja stiga hiti. Kraftgallar voru aðalhátíðaklæðnaðurinn. Um hádegi daginn eftir var kominn 20 stiga hiti, heiðskýr himinn og blæjalogn. Maður fær enn smá gæsahúð þegar þessir dagar eru rifjaðir upp. Það er því það minnsta sem maður getur gert með þessa forsögu að hlaupa með Stefáni á morgun frá heimabæ hans, Gröf í Birtu, og norður til Hólmavíkur. Vafalaust verður hamingjuauki að þessu hlaupi.

Kim Larsen & Kjukken - Kvinde min

Tvær álkur að spekúlera

Staðurinn þar sem björgunarafrekið var unnið. Flaugarnefið er græna flesið fyrir miðri mynd.

Siglt undir Bjargið

Ég skrapp vestur á Rauðasand um síðustu helgi. Ferðafélag Íslands var með gönguferð um hluta hreppsins undir nafninu "Björg og bú". Gísli Már prófessor var leiðsögumaður en hann er Látramaður og gjörkunnugur öllum hlutum þar vestra. Ég keyrði vestur á fimmtudagskvöldið en þann dag fór hópurinn inn á hlíðar og inn í námur í blíðuveðri. Ég hitti hópinn í Kirkjuhvammi. þar stendur yfir bygging íbúðarhúss fyrir staðarhaldara í Saubæ. Byggingin hafði tafist um nær því ár m.a. vegna vinnu ofanflóðanefndar sem taldi mikla snjóflóðahættu á túninu í Kirkjuhvammi. Dagurinn hófst síðan í kirkjunni í Saurbæ. Að því loknu var haldið út að Lambavatni, gengið þaðan út að Brekku og svo áfram út í Keflavík. Þar voru borðuð bjargfuglsegg og flatkökur til að draga úr líkum á sjóveiki. Björgunarsveitin beið þar með gúmmíbáta og deginum var lokað með siglingu undir Látrabjarg og endað á Látrum. Ég hafði aldrei gengið út Látrabjarg og hvað þá siglt undir bjargið svo þetta var mikil upplifun. Það var rjómablíða og við sigldum upp í harðaland hér og hvar, inn í skúta og göt á klettunum sem er víða að finna. Mikið var af fugli á sjónum og töldu heimamenn að ekki væri mikill munur á eggjum í bjarginu frá fyrri árum. Daginn eftir fórum við á bílum yfir í Geldingsskorardal. Niðurundan honum strandaði togarinn Dhoon í desember 1947. Heimamenn úr hreppnum unnu eitt frækilegasta björgunarafrek allra tíma hérlendis þegar þeir sigu niður í fjöru í háskammdeginu, björguðu mönnunum til lands og drógu þá síðan upp á bjargbrún. Alls tók björgunin þrjá sólarhringa. Það getur enginn ímyndað sér þær aðstæður sem fólkið vann við og sigraðist á.
Svo var gengið út bjargbrúnina og Gísli og Valur Helgason sem er Látramaður fræddu hópinn um aðstæður í bjarginu, sigstaði og fleira og fleira. Þetta var mjög skemmtilegur dagur í góðu veðri. Ég lagði gleraugun frá mér uppi á bjargi þegar við vorum að kíkja á fugla og áttaði mig ekki á því fyrr en komið var niður að vita. Ég mátti því skondrast uppeftir aftur og leita að þeim. Ég var mest hræddur um að hrafninn hefði gripið þau en mikið er að hrafni við bjargið. Ég fann gleraugun eftir nokkra leit og var á undan hrafninum. Um kvöldið var grillveisla í gamla fjósinu í Heimabæ. Síðasta daginn var gengið út undir Bjarnarnúp, farið í safnið á Hnjóti og horft þar á myndina um björgunarafrekið og ferðin endaði síðan í kirkjunni í Sauðlauksdal. Þetta var fín ferð sem stóð fyllilega undir væntingum. Ég ók svo suður um kvöldið.

Mér finnst ég ekki hafa hlaupið neitt sérstaklega mikið í vetur. Ég hvíldi mig vel í janúar og tók svo nokkurra vikna hlé í febrúar þegar smá vöðvaþráður slitnaði í öðrum kálfanum. Svo hef ég ekki verið að stressa mig yfir þótt nokkrir dagar hafi dottið úr hér og þar. Engu að síður er ég búinn að hlaupa því sem næst álíka mikið og þegar ég var að búa mig undir Western States hér um árið. Svona er allt afstætt.

Fréttamennskan í fjölmiðlum lætur ekki að sér hæða. Um daginn var mælst til þess að fólk léti hundana sína vera heima á 17. júní en tæki þá ekki með sér niður í bæ. Ýmsir hundar stressast upp í þrengslum og geta brugðist illa við ef ókunnugir krakkar eru að klappa þeim. Því voru þetta mjög eðlileg tilmæli. Einhverjum manni líkaði þetta ekki og gat ekki hugsað sér að taka tillit til svona tilmæla. Hann ætlaði ekki að láta einhverja andskota stjórna sér og sínum hundi. Það birtist viðtal við hann í Mogganum þar sem hann sagðist ætla að hunsa tilmælin og fara með hundinn í bæinn. Líklega hefur hann hringt í Moggann og Moggamenn náttúrulega hlaupið upp til handa og fóta eins og gert er þegar einhver er að mótmæla. Síðan birtist svo mynd af viðkomandi hundaeiganda á 17. júní niður í bæ þar sem þeir voru hinir roggnustu. Það stjórnar okkur enginn, sko. Reyndar voru þrengslin í bænum ekki svo mikil, bílastæðasjóður og lögreglan sáu til þess.

Umræða hefur skapast um þá ákvörðun að meintur barnaníðingur í Vestmannaeyjum skuli ekki hafa verið settur í gæsluvarðhald þegar í haust. Margir hafa skammast út í sýslumanninn á Selfossi fyrir að hafa ekki stungið manninum í gæsluvarðhald á síðasta ári. Í vefútgáfu DV mátti lesa nýlega í þessu sambandi: "Illugi vill að sýslumaðurinn segi af sér." Ég fór að velta fyrir mér hver þessi Illugi væri. Er þetta einhver "SúperIllugi" sem liggur undir feldi og kemur svo fram og segir álit sitt þegar hann hefur hugsað hlutina til enda. Er hann það mikið gáfaðri og skarpskyggnari en annað fólk að það þyki sérstakt uppsláttarefni í fjölmiðlum ef hann hefur hugsað eitthvað mál til enda? Skyldi sýslumaðurinn á Selfossi hafa hugsað ef hann hefur lesið uppslátt DV: "Jæja, nú er rétt að fara að pakka niður, Illugi er búinn að hugsa málið og niðurstaðan liggur fyrir. Ég hef ekkert hér að gera lengur". Ég bara spyr.

If I Fell - The Beatles

Effelturninn í baksýn

Í gær sat ég nefndarfund niður í iðnaðarráðuneyti. Ég hef hlaupið í skarðið sem varamaður í umræðu um atvinnumál. Það skal ekki fjölyrt um umræður í nefndinni en eitt situr þó í mér. Ein af þeim tillögum sem lagðar voru fram í vinnuskjali var að auka mætti samband bænda og neytenda með að blndur færu að selja "Beint frá býli". Þetta þekkist víða erlendis að slík viðskipti eru hluti af ferðamennsku og gera sitt til þess að auka tengsl milli ferðamannsins og framleiðendans. Sem sagt hið besta mál. Ég sagði að þrátt fyrir að þetta væri fínt mál per ce þá þýrfti nú líklega að huga að regluverkinu því það ég þekkti til þá vissi ég að það væri ekki sérstaklega vinsamlegt slíkum smáiðnaði. Gerðar eru gríðarlegar kröfur um vottun á öllum sköpuðum hlutum af heilbrigðiseftirlitinu svo dæmi séu nefnd. Frægt dæmi er þegar staðarhaldarar í Sænautaseli á Jökuldalsheiðinni fóru að selja ferðamönnum nývolga spenmjólk á staðnum. Heilbrigðiseftirlitið bannaði slíka verslun þar sem mjólkin væri ekki gerilsneidd. Það mátti hins vegar selja glösin og gefa mjólkina. Fulltrúi ráðuneytisins sem þarna var á nefndarfuninum taldi að íslenskar reglur væru í góðri harmóníu við það sem gilti í öðrum Evrópskum löndum. Fundarmenn töldu svo ekki vera og nefndu ýmis dæmi þar að lútandi. Ef svo væri þá væru íslendingar þeir einu sem færu eftir reglunum. Í kvöldfréttunum var síðan sagt frá því að skátar á Egilsstöðum hefðu ætlað að selja kökur til fjáröflunar í dag á 17. júní skemmtun í bænum. Heilbrigðiseftirlitið bannaði það þar sem kökurnar hefðu ekki verið hrærðar og bakaðar í löggiltu eldhúsi. Því máttu foreldrar skátanna slá í nýja lögun og fina eldhús sem hefur einn vask á hverja þrjá sem vinna í því eða hvernig sem þetta er. Í Víkinni er sumardagurinn fyrsti haldinn hátíðlegur. Þá koma foreldrar krakkanna sem æfa hjá félaginu með kökur og leggja með sér á kökuhlaðborð, sem yfirleitt er hið glæsilegasta. Ekki hafa verið gerðar kröfur til að lagt hafi verið fram sérstakt heilbrigðisvottorð fyrir eldhúsin sem þær eru bakaðar í. Uppákoman á Egilsstöðum sýndi nákvæmlega það sem ég vissi að myndi gerast ef einhver "Beint frá býli" þróun færi að gerast í vaxandi mæli. Regluverkskröfurnar yrðu svo yfirdrifnar að þetta myndi i á engan hátt borga sig.
Í gærkvöldi var síðan sýndur þáttur úr danska sjónvarðinu sem heitir Annemad. Dönsk kona er þar með afar skemmtilega matreiðlsluþætti. Nú er hún á Spáni. Töluverður hluti af hráefninu sem hún notar keypti hún á markaðnum. Þar var meðal annars hrátt kjöt og pylsur af ýmsum toga. Pylsurnar voru heimagerðar einhversstaðar. Ég þori að éta hattinn minn upp á að pylsurnar eru ekki gerðar í steriliseruðum atvinnumannaeldhúsum heldur hjá einhevrju fólki sem er lagið við að gera pylsur og hefur af því smá tekjur ef þær smakkast vel og þykja góðar.

Það var svakaleg frásögnin úr kaþólska samfélaginu í Fréttatímaanum í morgun. Það er óhugguleg tilfinning að pedófílar og og önnur skítmenni skuli hafa hreiðrað um sig í barnastarfi hérlendis og ekki síst þar sem síst var búist við slíku, innan kirkjunnar. Verst að þetta lið skuli vera dautt. Það er tvennt hægt að gera strax, hjálpa þessum einstaklingum eftir megni og síðan á forsetaembættið að gefa út formlega yfirlýsingu þess efni s að gerendurnir hafi verið óverðugir fálkaorðunnar. Sama gildir um biskupsskollann fyrrverandi. Betra seint en aldrei.

Ég tók langan túr í morgun, hljóp upp að Esju, gekk upp að Steini og hljóp svo heim. Var heldur fljótari heim en uppeftir. Það tók mig 44 mínútur að ganga upp að Steini. Flýtti mér ekki. Mér finnst gróðurinn á bílaplaninu hafa vaxið verulega síðan í hitteðfyrra. Það rifjaðist upp að ég fór aldrei á Esjuna í fyrra.

Rolling Stones - Street Fighting Man

Sölukona á götumarkaði

Ég fór til Parísar um daginn sem er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi. París er alvöru stórborg og fer ekki á mili mála að hún hefur verið höfuðborg heimsveldis. Sveitarstjórnarmenn voru hrifnir af Haussmann, fyrrverandi borgarstjóra Parísar. Það var maður sem vissi hvað hann vildi. Á tímum hestvagna lét hann gera 12 breiðstræti í París sem enn standa undir því nafni. Þau koma saman við Sigurbogann. Tilgangur þess að gera þessi breiðstræti var að geta sent riddaraliðið nógu hratt og örugglega á vettvang ef upp komu óeirðir í borginni. Eftir að breiðstrætin voru lögð þá hara ekki orðið uppreisnir í París sem neinu nemur, einhverjar óeirðir en ekkert alvöru. Ég tók góðan hlauparúnt flesta dagana sem leið lá niður á Concordetorgið, á upp að Sigurboganum, síðan niður að Effelturninum, þá yfir að herminjasafninu, yfir Signu og á Concordetorgið aftur og svo upp á hótel. Fínn rúntur. Veðrið var eins og best var á kosið, sól og hiti. Þegar við fórum fór að rigna sem var eins gott því það hafði ekki rignt frá því í aprílbyrjun.

Þegar ég fer í svona ferðir þá tek ég með mér bækur að lesa. Það er nauðsynlegt að hafa eitthvað að lesa á kvöldin og í milliferðum, sérstaklega þar sem maður skilur lítið í sjónvarpinu. Ég tók með mér tvær bækur, önnur var Rosabaugur Björns Bjarnasonar og hin var bókin "Engan þar að öfunda" sem segir frá lífsbaráttu nokkurra einstaklinga í Norður Kóreu á hungurtímanum. Báðar þessar bækur eru eftirminnilegar og betur lesnar en ólesnar. Við lestur á Rosabaugnum áttar maður sig á þvi hvað minnið er svikult. Margt gleymist fljótt þótt að ekki langt um liðið síðan ákveðnir atburðir áttu sér stað. Björn hefur unnið þarft verk við að draga fram og raða saman þeim bitum í púsluspil þeirrar samtímasögu sem er undanfari Baugsréttarhaldanna. Í bókinni kemur fram um hvað þau snerust, umræðuna sem fór fram á meðan á þeim stóð og hvernig þeim lyktaði. Baugur hefur leikið það stórt hlutverk í íslandssögunni á síðustu 20 árum að það er þakkarvert að þessi saga sé skráð. Í upphafi var Bónus og Bónusfeðgarnir í nokkurskonar Hróa Hattar hlutverki. Vinir litla mannsins. Síðan breyttist margt og Rosabaugur fór að myndast yfir Íslandi. Viðskiptasaga Baugs þróaðist út í samsuðu ótrúlegra viðskiptaflækna út og suður um allt samfélagið og langt út fyrir landsssteinana. Markmiðið virtist vera að ná viðskiptalegum og stjórnmálalegum völdum á Íslandi. Býsna langt var seilst í þeim efnum og er varla nein skemmtilesning fyrir marga þá sem tengdust þessari umræðu á sínum tíma að fá söguna framan í sig í samþjöppuðu formi. Niðurstaða þess alls varð aftur á móti hrun Baugssamsteypunnar með ófyrirsjáanlegum afleiðingum fyrir þjóðfélagið allt. Eitt af því sem er áhugavert er að draga fram og setja í samhengi sögunnar hvernig ákveðnir einstaklingar tóku afstöðu við framgöngu málsins alls. Það bítur vafalaust nú fyrir ýmsa að lesa sín eigin skrif um málið þegar viðhorfið er orðið annað. Sá tónn sem birtist í ummælum ýmissa álitsgjafa segir betur en nokkuð annað hvað samtímasagan getur verið bitur þegar hún er leidd fram í dagsljósið. Reynt er að sneiða hjá því sem máli skiptir heldur er seilst í allar áttir til að gera sem minnst úr skrifum Björns. Mikið er gert úr því að tvö eða þrjú atriði í bókinni eru orðuð ónákvæmt og Björn hefur sagt að það verði lagfært við næstu prentun. Eins og segir í vísunni:

Lastaranum ei líkar neitt,
lætur hann ganga róginn.
Finni hann laufblað fölnað eitt,
fordæmir hann skóginn.

Af þeim sem ritað hafa um bók Björns er honum gerðar upp þær skoðanir að hann láti stjórnast af hatri á Baugsmönnum við skrif sín. Að mínu mati áttuðu sumir sig fyrr en aðrir á hvað var að gerast og þótti nóg um þrátt fyrir að endalokin hafi orðið hrikalegri en nokkurn mann gat grunað. Birni eru gerðar upp þær skoðanir að hann sé knúinn áfram af birturleika fyrir að hafa ekki orðið flokksformaður og forsætisráðherra eins og faðir hans, Bjarni Benediktsson. Þannig reyna ýmsir að draga úr áhrifum skrifa Björns af fremsta megni með því að renna sér í manninn með tveggja fóta skriðtæklingu beint í legg. Af því fótbolti er sýndur mikið í sjónvarpinu þessa dagana þá er víst að slíkir menn fengju beint rautt ef þeir sýndu álíka hegðan inni á fótboltavellinum eins og þeir hafa sýnt á ritvellinum. Ritstjóra DV heyrði ég segja í útvarpinu að hann vissi hve oft væri minnst á hann í bókinni en hann hefði ekki lesið mikið af þvi. Ég skil hann vel.
Afar áhugavert er að fá yfirlit í samþjöppuðu formi á því hvernig fjölmimðlum var beitt markvisst og miskunnarlaust í þeim tröllaslag öllum sem Baugsréttarhöldin voru. Hverjum manni er hollt að átta sig á samhengi hlutanna hvað það varðar. Eins og öflugir fjölmiðlar eru nauðsynlegir í hverju samfélagi þá eru fjölmiðlar stórhættulegt vopn er þeim er misbeitt markvisst og meðvitað. Ekki fer milli mála að það var gert árum saman hérlendis. Mér finnst mikill fengur að bók Björns, Rosabaugi, og á örugglega eftir að lesa hana aftur og aftur. Í henni er dregið saman það mikið af heimildum sem hverjum manni er hollt að hafa þekkingu á að það er hæpið að maður nái að innbyrða það allt saman við einn yfirlestur.

Iron Maiden - Run to the Hills

Sigurjón nýkominn í mark

Ég er ánægður með ýmislegt í kringum 100 km hlaupið í gær fyrir utan hinn frábæra árangur sem náðist í hlaupinu. Hann sýnir fyrst og fremst hvaða framfarir eru að eiga sér stað í þjálfun og reynslu í ofurhlaupum. Okkar fólk stendur kollegum sínum í öðrum norrænum ríkjum fyllilega á sporði í þessum efnum. Síðan er hægt að tiltaka eitt og annað í umgjörð hlaupsins sem er rétt að halda til haga. FRÍ stóð fyrir námskeiði í vegalengdarmælingu götuhlaupa um miðjan maí. Þeir Stefán Örn, Kristján Ágústsson og Guðmundur Magni sóttu námskeiðið með fleirum. Stefán og Guðmundur mældu vegalengdina fyrir hlaupið eftir kúnstarinnar reglum. Nú er enginn vafi á að hún er löglega mæld. Það er ein forsenda þess að FRÍ leggur blessun sína yfir að hlaupið sé formlegt íslandsmót í 100 km hlaupi.
Annar hlutur sem ég er ánægður með er hvað mikil samstaða var í stjórn 100 km félagsins um að fara eftir almennt gildandi reglum um framkvæmd slíkra hlaupa og hætta þessari séríslensku "svona nokkurnvegin" framkvæmd. Sú umræða hefur skotið upp kollinum af og til á undanförnum árum að hlaup séu ekki síður skipulögð fyrir þá sem ekki taka þátt í þeim heldur en fyrir hlauparana sjálfa. Of margir hafa átt erfitt með að skilja að það sé í trássi við almenna framkvæmd hlaupa að utanaðkomandi aðilar hlaupi með hlaupurum í keppni og aðstoði þá á brautinni eftir fremsta megni. Þá er átt við að halda á eða hjóla með drykki og vistir þeim við hlið, hlaupa með þeim og hvetja þá til dáða eða brjóta vind. Rökin hafa m.a. verið þau að þetta sé svo gaman að það eigi að láta ánægjuna vera í fyrirúmi frekar en formfestu og reglur. Í ákveðnum tilvikum hefur þetta leitt af sér leiðindi og pirring. Við í stjórn félagsins vorum sammála um að vísa öllum slíkum órum út í hafsauga og hafa framkvæmdina klára og kvitta, öll aðstoð við hlauparana í brautinni væri óheimil. Skipti þá ekki máli hverju hún nefndist eða í hvaða formi hún væri. Vitaskuld eru hlauparar aðstoðaðir ef við liggur öryggi þeirra eða heilsa en þeir detta þá sjálfkrafa út úr hlaupinu. Þegar upp er staðið eftir hlaupið sést glöggt hvílíkt lán það var að við tókum þessa ákvörðun sem vitaskuld er sjálfsögð og eðlileg í flestra huga. Sigurjón smeygði sér undir 8 klst og hefur af því mikinn sóma. Það er hægt að ímynda sér hvernig umræðan væri ef hann einn hlaupara hefði fengið aðstoð í brautinni af félögum sínum utan hlaupsins sem hefðu brotið fyrir hann vindinn svo dæmi sé nefnt. Þá væri náttúrulega farin af stað umræða um að tíminn væri ekki marktækur vegna þess að honum hefði verið hjálpað og svo framvegis. Nú á hann þennan árangur alveg einn og skuldlaust. Eins má taka dæmi af Gunnari og Jóhanni Gylfa. Ef Gunnar hefði fengið mikla aðstoð í hlaupinu af utanaðkomandi aðilum við að brjóta vindinn en Jóhann mátt strita einn og óstuddur þá veit maður nákvæmlega hvernig væri talað. Vitaskuld er það ekki jöfn keppni ef einn fær aðstoð í brautinni frá utanaðkomandi aðilum en annar ekki. Sama gildir hvar í röðinni menn eru. Nú er allt á hreinu, reglur voru skírar og hver og einn getur glaðst yfir unnu afreki sem hann á algerlega skuldlaust. Slíkar reglur eru nefnilega notaðar fyrst og fremst hlauparanna vegna svo þeir losni við alla eftirmála og leiðindi vegna lausataka í framkvæmd hlaupa.
Að lokum er það staðsetningin. Vitakskuld má alltaf finna að öllum hlutum og ég veit að brautin út með flugvellinum og Ægissíðu getur verið vindasöm. Hins vegar er ekki auðvelt að finna braut sem hentar okkur fullkomlega undir svona hlaup. Kostir við að halda hlaupið á þessum stað eru hins vegar ýmsir. Afar gott er að geta fengið kafarahúsið til að nota sem meginbækistöð. Þar er allt til alls og hægt að hantera hluti eftir þörfum. Við erum laus við alla bílaumferð sem er kostur. Að lokum er enn eitt sem ég áttaði mig ekki á fyrr en í gær. Það kom miklu fleira fólk sem horfði á hlaupið og hvatti hlauparana en ég hafði búist við. Þegar Sigurjón lauk hlaupinu var hellingur af fólki á staðnum sem fagnaði honum á lokasprettinum. Sama var þegar næstu menn komu í mark. Slíkt setur mjög skemmtilegan svip á alla umgjörð hlaupsins og gerir það eftirminnilegra og ánægjulegra fyrir þá sem eru að ljúka vel unnu dagsverki. Þessir hlutir skipta nefnilega máli líka.

rolling stones it all over now

Hópurinn áður en lagt var af stað

Félag 100 km hlaupara stóð fyrir þriðja 100 km hlaupinu á Íslandi í dag. Þátttakendur sem lögðu út voru alls 17. Það er fínn fjöldi miðað við þátttöku í 100 km hlaupum í okkar nágrannalöndum. Við mættum út í Nauthólsvík um kl. 6:00 í morgun. veðurútlitið var svolítið krítiskt, strekkingsvindur og dimmur til suðursins. Það gat rignt. Við drifum í að gera klárt, bæði í Nauthól og eins út á snúningspunkti sem var úti við Suðurgötu. Mældur hafði verið 2,5 km leggur sem skyldi hlaupinn 20 sinnum fram og til baka. Það voru nokkur tímamót með þessu hlaupi þar sem Frjálsíþróttasamband Íslands viðurkenndi hlaupið formlega sem íslandsmeistaramót. Það er góður áfangi í þeirri vegferð að koma ofurhlaupum á kortið hérlendis sem viðurkenndri íþróttagrein sem þau vitaskuld eru. Tregðulögmálið hefur hins vegar verið til staðar á þessu sviði eins og víða annarsstaðar en þetta er allt að koma. Hlaupararnir voru ræstir kl. 7:15 eða þar um bil. Sigurjón tók forystuna strax en Trausti, Jóhann og Gunnar fylgdu hinum eftir. Fljótlega eftir að ræst var þyngdi upp og það fór að rigna ofan í allstífan vind. Okkur leist ekki á blikuna ef það ætti eftir að ganga á með slagviðri. Maður var vongóður þegar sást að skúrin náði rétt inn yfir Reykjavík og vonaði það besta. Svo stytti upp en svo fór aftur að rigna. Þá báðum við Jóa að koma með tjaldið og skelltum því upp og settum dót keppenda þar inn. Það stóð á endum að þegar tjaldið var komið upp þá hætti að rigna og það fór vel með veður. Það lægði heldur þegar kom fram undir hádegi og varð þegar upp var staðið hið bærilegasta veður. Undir lokin var komið logn og hlýviðri. Trausti og Kalli Gísla hættu um mitt hlaup. Trausti var ekki búinn að ná sér af flensu sem hann fékk nýlega og Kalli hafði orðið fyrir meiðslum sem hrjáðu hann. Við fylgdum eftir stífum reglum um að það mætti ekki aðstoða hlauparana í brautinni. Það tókst vel og er alveg nauðsynlegt. Þessar reglur eru fyrst og fremst settar vegna hlauparanna sjálfra. Það er ekki gaman að hafa náð góðum árangri en hafa á bakinu skvaldrið um að viðkomandi hafi verið hjálpað með aðstoð í brautinni umfram það sem aðrir hlauparar fengu. Reglur þess efnis hreinsa allt slíkt út. Sigurjón lauk hlaupinu á frábærum tíma eða 7.59.01. Hann hafði sett sér það markmið að ná undir átta klst og gerði það glæsilega. Þessi árangur er frábær á tvennan hátt. Bæði er tíminn mjög góður miðað við að aðstæður voru svo sem ekkert sérstakar framan af hlaupinu, strekkingsvindur hjálpar aldrei til þegar hann er á móti. Síðan er Sigurjón ekkert unglamb en hann er 55 ára gamall. Þessi tími setur hann 77. sæti á heimslista það sem af er árinu. Einungis einn maður sem er á sama aldri og Sigurjón eða eldri hefur hlaupið á betri tíma á þessu ári en það er rúmlega sextugur þjóðverji. Síðan er farið að aldursleiðrétta árangur í stöðluðum ofurhlaupum. Þegar það hefur verið gert er árangur Sigurjóns örugglega meðal tíu bestu ef ekki meðal fimm bestu það sem af er árinu. Það kemur í ljós þegar síðuhaldarar hafa fengið árangur í hlaupinu í hendur. Slóðin á þessa afrekaskrá er á síðunni minni. Árangur hans er sjötti besti árangur allra á Norðurlöndum á árinu. Gunnar Ármannsson varð síðan annar á fínum tíma eða á 8.52.40 og Jóhann Gylfason örskammt á eftir á tímanum 8.56.35.
Sæbjörg Logadóttir sló rækilega í gegn þegar hún lauk hlaupinu á 9.12.42 í sínu fyrsta 100 km hlaupi utanhúss. Hún hafði áður hlaupið 100 km á bretti fyrir einu og hálfu ári. Tími Sæbjargar er 35. besti árangur kvenna í 100 km hlaupi í heimi á árinu og fjórði besti árangur kvenna á Norðurlöndum. Elín Reed var önnur á 9.44.51 sem er mikil bæting hjá henni. Þessi árangur sýnir hvað við eigum mikið afreksfólk í ofurhlaupum hérlendis. Árangur hefur batnað mikið og breiddin aukist. Þeir sem síðar komu luku hlaupinu á góðum tímum og í góðum gír. Dagurinn var fínn þegar upp var staðið, góður árangur og fín framkvæmd. Gísli aðalritari sat í framsætinu á bíl sínum allan daginn, skráði tíma og setti á vefinn. Það er frábært að geta útvarpað því sem framvindur samstundis. Teljarar sýndu að var vel fylgst með hlaupinu yfir daginn en yfir 10.000 flettingar komu inn á fréttir af því. Íslendingar hafa áhuga á ofurhlaupum. Öllum þeim fjölmörgu sem lögðu hönd á plóginn við undirbúning og framkvæmd hlaupsins skal þökkuð öll aðstoðin svo og hlaupurunum sem hafa lagt sig fram um æfingar og uppskáru nú ríkulega.

Rauðhöfðapar

Mér gæti dottið í hug að kaupa mér nýtt einbýlishús. Það gæti kostað á bilinu 100 - 200 milljónir til að gera þetta almennilega. Allir í fjölskyldunni yrðu mjög ánægðir að koma í innflutningsveisluna og myndu hrósa mér fyrir hvað húsið væri flott. Enginn myndi spyrja hvað það hefði kostað til að spilla ekki stemmingunni. Mér væri hrósað fyrir að vera orðinn eigandi að alvöru húsi og vera ekki lengur að kúldrast í einhverri blokkaríbúð eða hvað það nú væri. Það þyrfti hins vegar mikið til að ég myndi ráða við að borga af húsinu en ég segði náttúrulega engum frá því utan fjölskyldunnar til að það félli ekki kusk á stemminguna. Staðan væri hins vegar sú að ég myndi ekki lengur hafa efni á að eiga bíl, það yrði ekki farið í neina sumarleyfisferð næstu 10-15 árin, fjölskyldan yrði að vera í gömlu fötunum dálítið lengur og það yrði aldrei farið út að borða og einungis keypt það ódýrasta í matinnn um óráðna framtíð. Þegar krakkarnir færu að mögla við þessi tíðindi þá myndi ég spyrja hvort það skipti þau engu máli að búa í flottu húsi og síðan myndu þau erfa það þegar ég væri dauður. Að vera ekki ánægður í þessari stöðu væri bara vanþakklæti.
Mér datt þessi samlíking í hug þegar ég heyrði viðtal við Hjálmar Ragnarsson í útvarpinu fyrir skömmu þegar hann spjallaði við fréttamann um Hörpu. Hann er einn af sárafáum sem hefur talað af raunsæi um bygginguna og afleiðingar þeirra ákvarðana að hefja bygginguna og ljúka henni síðan. Hann segir eðlilega að það sé allt útlit fyrir að lista- og menningarlíf fái minni fjármunum úr að spila um ókomna framtíð vegna þess hve Harpa sé dýr. Hann sér ekki fram á að Listaháskóli Íslands fái nýtt húsnæði á næstu árum. Hann sagði einnig að það væri ríkjandi ákveðin þöggun í samfélaginu um þá óskaplegu fjárm uni sem húsið kostar. Svo kostar eitthvað að reka ósköpin. Fyrir þvi er sjaldnast hugsað í upphafi.

Í Hörpu eru tæp 3000 sæti í þremur sölum ef ég hef reiknað rétt. Byggingarkostnaður fyrir hvert sæti eru 10.000.000 krónur - tíu milljónir króna- Áhugafólk um byggingu tónlistarhúss hefur safnað peningum í tæp þrjátíu ár til að fjármagna byggingu svona húss. Á þeim tíma eru þeir búnir að safna peningum sem nemur kostnaði við að byggja yfir 14 sæti. Nú ætla þeir samkvæmt fréttum ekki að leggja þessa peninga sína í bygginguna heldur á að stofna með þeim sjóð til að fjármagna viðburði. Síðan hefur þessi hópur ákveðið að þeir sem hafa sett nokkur hundruð kall á mánuði í byggingu tónlistarhúss eiga að fá frímiða á tvær sýningar á ári án þess að leggja eyrisvirði til byggingarinanr samkvæmt fréttum. Það er ágæt ávöxtun fjármuna fyrir áhugafólk um fagra tónlist.

Á vef arkitektafélags Íslands er að finna vægast sagt hrollvekjandi frásögn varðandi byggingarfræðileg efni. Á þeim bæ hafa ýmsir miklar áhyggjur að ryðgun járngrindarinnar sem heldur glerinu uppi en það er ógalvaniserað. Það vita allir sem vilja vita að ógalvaniserað jánr ryðgar og tærist. Umverfið við sjóinn er ekki heilnæmasta umhverfið fyrir óvarið járn. Þetta er skelfilegt ef rétt reynist. Byggingarmeistari sem þekkir glerísetningar mjög vel hefur áhyggjur af því að líming glersins á ryðskellótta og ryðslegna fletina yrði mjög erfið ef hún myndi nokkuð heppnast. Ryk og salt eru ekki beint góðir faktorar þegar viðloðun þarf að vera góð. Ég heyrði viðtal við tvo arkitekta í útvarpinu fyrir skömmu. Þeir sögðust þora að segja sína skoðun á byggingunni þar sem þeir væru komnir á eftirlaun og væru því engum háðir. Þeir sem þurfa að harka út verkefni þora ekki að láta í sér heyra fyrir nokkurn mun.

Það er ekkert gott að vera svartsýnn en það er nauðsynlegt að vera raunsær.

Johnny Cash-daddy sang bass

Félagsfundur í 100 km félaginu

Það var haldinn fínn fundur í 100 km félaginu á fimmtudagskvöldið. Sjö nýir félagar voru teknir inn þannig að nú eru það samtals 35 sem hafa hlaupið 100 km eða lengra. Það eru tæp sjö ár síðan við Ágúst, Siggi Gunnsteins, Svanur og Pétur Reimars stofnuðum félagið í Vesturbæjarlauginni. Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar og mikið gerst í þessum málum. Alls eru 20 hlauparar skráðir í 100 km hlaupið sem fer fram þann 11. júní n.k. Margir þeirra tóku síðustu löngu æfinguna í kringum Þingvallavatn á laugardaginn og er það mál manna að staðan sé mjög góð hjá hópnum. Það verður spennendi að sjá hernig útkoman verður og vonandi verður veðrið ásættanlegt. Það skiptir miklu málið varðandi framkvæmd hlaupsins, líðan hlaupara og árangur.

Ég fór norður í Þingeyjarsýslu á föstudaginn og kom til baka í gær. Það er gaman að fyljgast með fuglalífinu í grennd við veginn. Svo merkilegt sem það er þá finnst mér vera munur á því í Borgarfirði og Vestur Hún annars vegar og Austur Hún, Skagafirði, Eyjafirði og Suður Þingeyjarsýslu hins vegar. Maður sér varla fugl við veginn fyrr en komið er austur fyrir Blönduós. Það má vera að það sé tilviljun en minkurinn getur svo sem einnig skipt máli. Bóndi í Þingeyrjarsveit sagði mér að þeir hefðu gert sérstakt átak í minkaveiði fyrir nokkrum árum síðan og teldu sig hartnær hafa útrýmt minknum úr sýslunni. Vetrarveiðin skipti mestu máli í þessu sambandi. Hann sagði að þeir sæu mikinn mun á hve fluglalífið hefði tekið miklum framförum við þessa aðgerð. Svo mikið er víst að ég sá flórgoðapar í vatninu í Ljósavatnsskarði en það hef ég aldrei séð áður þar. Á ég þó ófáar ferðirnar þar um. Einnig sá ég flórgoðapar í langadalnum í Austur Hún. Það hef ég heldur aldrei séð áður. Á föstudaginn skrapp ég upp að Mývatni og snuddaði þar um með myndavél í nokkra stund. Það er alltaf jafngaman að koma þangað á þessum tíma. Ég ætlaði að vera lengur en veðrið var leiðinlegt á laugardaginn, kuldarigning og vindur, svo ég lét mig hafa að fara suður fyrr en ég ætlaði.

Mér finnst ánægjulegt að heyra að einstaka maður heur tilfinningu fyrir þeim óhemju kostnaði sem lagður hefur verið í tónlistarhúsið Hörpu. Það setur hlutina svolítið í samhengi að áhugamenn um byggingu tónlistarhúss hafa safnað peningum í 28 ár. Þeir hafa náð að nurla saman 140 milljónum eða um 5 m.kr. á ári. Einungis hjúpurinn utan um húsið kostaði 20 sinnum meira. Þessi hópur hefði sem sagt verið um 600 ár að safna fyrir glerhjúpnum og þá voru einungis 10% kostnaðar komin. Það hefði tekið hópinn 6000 ár að safna fyrir húsinu öllu. Snobbið í kringum þetta er síðan eins og við er að búast, boðslistar leyndarmál, o.s.frv.

Það er að sýna sig eins og margir þóttust vita að í stefndi að þróun glæpahópa er að renna í nákvæmlega sömu átt hérlendis og hefur gert í öðrum norrænum ríkjum. Lögreglan í nágrannalöndum okkar er vopnuð. Hér ber lögreglan einungis kylfur. Þegar Björn Bjarnason fyrrv. dómsmálaráðherra vakti máls á því að láta lögregluna fá rafbyssur þá ætlaði meðvitaða liðið vitlaust að verða. Hvað á að bíða lengi eftir því að bregðast við eins og ástæða er til? Þarf að drepa lögreglumann svo menn horfist í augu við raunveruleikann. Það er verið að tala um átök milli Hells Angles og Outlaws. Þegar ég bjó í Kaupmannahöfn á árunum 1980-1983 þá voru þar tvö mótorhjólamannasamtök, Hells Angles og Bullshit. Bullshittarnir voru úti í Kristianíu en englarnir á Nörrebro. Milli þeirra voru sífelldar erjur og átök. Svo fór að foringi Bullshitt var skotinn af engli sem flúði síðan úr landi. Hann gaf sig svo fram, sat inni nokkur ár og er nú foringi englanna. Stríðinu lauk svo með því að Hells Angles drápu því sem næst alla Bullshittana og þurrkuðu flokkinn út.

Ég hljóp góðan túr í morgun fyrir Gróttu í góðu veðri. Eftir hádegi fórum við Jói í fuglaskoðunarferð með Fuglavernd um land Elliðavatnsbæjarins. Það var gaman að kynnast nýjum skoðunarslóðum því nú er allt að gerast í fuglalífinu. Við sáum meðal annars Glókoll en hann hef ég ekki séð áður. Þaðrf að fara aftur þarna uppeftir til að reyna að ná mynd af honum í bjartara veðri.

GCD

Státinn þröstur á trjátoppi

Að undanförnu hafa samtök sem segjast berjast fyrir velferð dýra haft sig nokkuð í frammi. Talsmenn þess hafa meðal annars haft á orði að öll dýr sem alin eru til manneldis eigi að hafa möguleika á að komast undir bert loft. Í þessu sambandi er talað um haughænsni og frjáls svín. Nú ætla ég þessu fólki ekki annað en að því gangi gott ett til og ekki skyldi maður draga úr gildi dýraverndar og nauðsyn þess að farið sé vel með dýr. Það verður þó að hafa skynsemi í umræðunni ef menn áannað borð ala dýr til manneldis en fáir valkostir virðast vera til í stöðunni hvað það varðar. Þegar ég var að alast upp þá voru egg munaðarvarningur. Það voru til nokkrar hænur á öllum bæjum í sveitinni. Ég minnist þess að fólk á Patró voru í áskrift að eggjum og fengu sent box með mjólkurbílnum annað slagið. Það var almennur eggjaskortur í samfélaginu. Þegar farið var til Reykjavíkur þá var gjarna tekið eggjabox með til fjölskyldunnar sem gist var hjá . Það var varla hægt að færa fólki betri gjöf en egg til að geta bakað úr. Þetta breyttist allt þegar farið var að setja upp fjöldaframleiðslu á eggjum að erlendri fyrirmynd. Þá varð allt í einu til nóg af eggjum og egg lækkuðu mikið í verði. Þau urðu ódýr dagvara í stað dýrrar munaðarvöru. þegar fólke rað tala um að það eigi öll hænsni að geta farið út undir bert loft þá er það að segja að það eigi að hverfa aftur til þeirra tíma sem ég var að lýsa. Ef einhver efast þá er hægast að horfa á myndina Dalalíf eftir hinn stóryrta kvikmyndagerðarmann Þráinn Bertelsson.
Á þessum sama tíma var svínakjöt varla til. Skinka og hamborgarahryggir voru fyrst og fremst til á borðum þeirra sem höfðu aðgang að sjómönnum sem sigldu til útlanda. Sama má segja um kjúklinga. Þetta breyttist einnig með innleiðingu stórframleiðslu í alifugla- og svínarækt. Ef á að gera það að skilyrði að þessar skepnur eigi að geta farið út undir bert loft dag hvern þá er það bein ávísun á matarskort í mörgum löndum. það er ekki hægt að hleypa þessum skepnum út undir bert loft nema á mjög litlum búum. Slík bú munu aldrei geta fullnægt fæðuþörfinni. Draumórar geta verið falleg framtíðarsýn en veruleikinn er oft barskur þegar staðið er frammi fyrir honum. Það er á hinn bóginn pirandi að þessari umrælðu skuli vera hleypt gagnrýnislaust í fjölmiðla þar sem fimbulfambað er aftur á bak og áfram án nokkurrar þekkingar á því sem verið er að tala um.

Ég sé af og til í fjölmiðlum annarra norrænna síkja að þar er af og til verið að handtaka glæpamenn sem hafa fengið hæli sem pólitískir flóttamenn í þessum löndum undir fölsku flaggi. Gjarna er þarna um að ræða einstaklinga frá Rúanda og Balkanlöndunum. Ef upp um slíka kóna kemst þá eru þeir látnir mæta réttvísinni því fortíðin verður ekki af þeim þvegin. Hérlendis hafa fréttir af írana nokkrum ratað í fjölmiðla af og til á undanförnum misserum sem var ósáttur við þá afgreislu sem mál hans fékk í kerfinu. Hann fór síðan óvarlega með bensínbrúsa á dögunum og spratt af því nokkur fjölmiðlaumræða enn á ný. Ýmsir halda því fram að það sé einvörðungu að kenna vanhæfni og stirðbusaskap íslenskra stjórnvalda og tilheyrandi stofnana að þessi maður skuli ekki hafa verið borinn á gullstól inn í íslenskt samfélag og hafa haft stór orð þar um. Ég les í fjölmiðlum að hann hafi unnið sem hlerari hjá írönsku leyniþjónustunni í hartnær 20 ár. Til hvers er íranska leyniþjónustan að hlera síma? Ég efa að það sé gert í álíka tilgangi eins og var gert í sveitinni fyrir daga sjálfvirka símans þegar menn lyftu gjarna tóli til að kanna hvað nágranninn var að bjástra ef hann talaði við einhvern annan. Íranska leyniþjónustan er að láta hlera síma til að komast að því hverjir eru hættulegir öryggi ríkisins. Ef grunur fellur á einhvern á þeim nótum þá er látið til skarar skríða. Það væri fróðlegt að vita hve marga þessi maður hefur böstað með símhlerunum á nær 20 ára tímabili. Þegar ég bjó í Uppsölum í Svíþjóð þá kynntist ég mörgum írönum sem voru á flótta undan leyniþjónustunni í heimalandi sínu. Ætli það hafi verið vegna þess að kollegar þessa manns hafi heyrt eitthvað misjafnt í símum þeirra og gert hlutaðeigandi yfirvöldum viðvart. Svo gerir þessi náungi einhver mistök og er þá böstaður sjálfur af leyniþjónustunni sem hann vann fyrir. Þá á allt í einu að fara að meðhöndla hann sem fórnarlamb í öðrum löndum. Þetta er allt saman hið versta mál og ég skil vel að hlutaðeigandi stofnun hafi ekki séð ástæðu til að veita honum dvalarleyfi sem pólitískum flóttamanni. Það er síðan stóralvarlegt mál ef á að fara að taka þessi mál einhverjum öðrum tökum en gert er í nágrannalöndum okkar eins og margir virðast vilja. Það er með þetta eins og vatnið, það leitar alltaf þangað sem fyrirstaðan er minnst.

Ólafur Þórarinsson / Undir Bláhimni

Helgi Sig skorar fyrra markið

Það hefur mikið verið rætt um ísbirni að undanförnu og ekki að ósekju. Það vekur alltaf athygli þegar greyin þvælast hingað upp. Áður voru þeir drepnir hratt og örugglega en nú hefur meðvitaða liðið náð ákveðnum undirtökum í umræðunni. Það á að fanga ísbirni lifandi og flytja þá aftur til Grænlands að margra mati eða þá alla vega setja þá í dýragarð ef allt annað er útilokað. Loks datt þó einhverjum hjá RÚV að hringja til Grænlands og spyrja þarlenda hvernig þeir tæku í að fá týndu birnina heim aftur. Þeir höfðu eðlilega aldrei heyrt aðra eina þvælu og létu hafa það eftir sér að vitaskuld ætti að skjóta þá strax áður en þeir yllu tjóni. Verulegar líkur væru á því að þetta væru dýr sem væru hálfgerðir útlagar og ein líkegt væri að þeir yrðu drepnir þegar þeir kæmu í flokkinn aftur. Síðan er hinn hlið málsins sem ekki er hægt að útiloka en það er sjúkdómahættan. Ísbjörn sem væri fluttur heim gæti flutt með sér sjúkdóma sem ísbjarnarstofninn væri veikur fyrir. Á slíku er ekki tekin nein áhætta. Verst af öllu er þó að setja þessi grey í dýragarð. Maður sér varla ömurlegri sjón er ísbjörn í dýragarði. Þá er nú betra að vera skotinn á staðnum.

Harpan er vígð í dag og mikið um dýrðir. 28 milljarða kostar dæmið. Þar af lentu rúmir 10 ma. kr. á erlendum lánardrottnum við bankahrunið en nóg er nú samt. Ríki og borg þurfa að greiða 800 miljónir króna á ári næstu 30 árin, einungis vegna hússins. Eitthvað ætti nú að vera hægt að fá fyrir öll þessi ósköp og skyldi engan furða þótt húsið væri sæmilega úr garði gert. Stór hluti vinnulaunanna við húsbygginguna hefur reyndar farið lóðbeint til Kína. Síðan er að reka ósköpin. Það verður þrautin þyngri. Í Fréttablaðinu í dag var gerður athyglisverður samanburður á stærð óperu- og tónlistarhúsa á Norðurlöndunum. Það er athyglisverður samanburður. Þar kemur náttúrulega í ljós að fámennasta landið reisir stærsta húsið. Í Kaupmannahöfn og Stokkhólmi búa svona 1,0 milljón manns. Með nærsveitum er hægt að segja að upptökusvæði sé um 1,5 milljónir manna. Í Osló og Helsinki búa 5-600 þúsund manns og með nærsveitum fer upptökusvæðið upp í 1,0 milljón manna. Í Reykjavík búa 120 þúsund manns og með nærsveitum fer talan upp í 160-180 þúsund manns. Engu að síður er hér byggt stærsta húsið. Er það skrýtið að efnahagsmálin séu eins og þau eru?

Víkingur vann Þór í Víkinni í gærkvöldi. Fínt að vinna fyrsta leik. Það gefur tóninn á ákveðinn hátt inn í sumarið. Það væri gaman ef liðið spryngi út í sumar.

I think of angels - KK

40 ára búfræðingar

Ýmislegt hefur gert það að verkum að það hefur lítið verið bloggað að undanförnu. Það er eins og gengur að stundum er maður ekki í stemmingu til að setjast niður og skrifa og það er bara eins og það er. Svona skrif eiga ekki að vera kvöð heldur eitthvað sem maður hefur gaman af og langar til að gera.

Við Sigrún vorum uppi á Hótel Hamri um helgina. Þar var 40 ára reunion hjá búfræðingum sem útskrifuðust frá Hvanneyri vorið 1971. Það var góð mæting eða rúmlega 30 manns. Góð stemming var í hópnum og suma var maður að sjá í fyrsta sinn eftir þennan tíma. Aðra hafði ég séð einu sinni en aðra oftar eins og gengur. Flestir komu á föstudagskvöldið og það var setið og spjallað fram á nótt. Eftir hádegi var farið upp að Hvanneyri með Sæmundi hinum eina sanna sem keyrði okkur marga ferðina um héraðið fyrir 40 árum. Þá hefur hann verið ungur maður á fertugsaldri þótt okkur þætti hann vera ansi fullorðinn. Haukur bróðir tók á móti okkur á
Hvanneyri en hann er einn þriggja sem eru búsettir þar sem voru okkur samtíða í námi eða störfum. Hann leiddi okkur um staðinn og svo var drukkið kaffi og smá gjöf afhent. Það kakkaði snjó niður um nóttina og morguninn. Ég hafði hugsað mér að nota tækifærið og hlaupa Hvanneyrarhringinn þ.e.a.s. frá Hamri upp að vegamótum. síðan sem leið liggur eftir gamla veginum yfir Hvítárvallabrúna, heim undir stað og síðan yfir Andakílsárbrúna, fram hjá Skeljabrekku og svo sem leið liggur niður í Borgarnes og upp að Hamri. Ég lagði því af stað um kl. 6:00 um morguninn í slydduníði en það kom út á eitt, hringurinn skyldi farinn. Einu sinni á Hvanneyrarárunum hafði mér dvalist í Borgarnesi eftir ball og en lagði þó af stað upp að Hvanneyri síðla nætur og ætlaði að húkka mér far uppeftir. Það fór hins vegar svo að það stoppaði enginn bíll fyrir einmana göngumanni. Þegar nokkuð var orðið áliðið var ég orðinn fúll, hætti að veifa og gekk það sem eftir var og kom uppeftir undir morgun. Þetta þótti fáheyrt afrek að ganga alla leið neðan úr Borgarnesi. Nú skokkaði maður þetta í rólegheitum og túrinn upp að Hvanneyri tók ekki nema rúmlega einn og hálfan tíma. Það sem kom mér mest á óvart hvað þetta er stutt!! Alls var ég um 3 klst. að fara hringinn allann.
Í gærkvöldi var síðan fínn kvöldverður í hótelinu. Þar voru rifjaðar upp gamlar og góðar minningar sem margar voru gleymdar. T.d. var það rifjað upp þegar Varmalandsstelpurnar voru einu sinni sem oftar í heimsókn og rafmagnið fór allt í einu á miðju ballinu. Því var bjargað einhvern veginn og daginn eftir var farið að skoða hvað olli. Þá hafði köttur komist inn í spennistöðina, leitt á milli og stiknað en um leið sló út. Þegar ástæða rafmagnsleysisins var kunn þá létti þungu fargi af einum skólapilta því honum hafði verið mál á miðju balli og ætlað að fara á klósett niðri. Þau voru öll full svo hann fann afdrep þar sem rafmagnstaflan var og létti á sér þar úti í horni. Þegar bunan rann sem best fór rafmagnið. Hann vissi ekki annað en að sökin á útslættinum væri hans og létti því mikið þegar kötturinn fannst.
Fjórir félaganna eru dánir og er það nokkuð stór hluti úr ekki stærri hóp. Þetta var góður hópur sem hefur skilað af sér öflugum einstaklingum almennum búskap, í félagsmálum, í hestamennsku og hrossarækt, í verslun og viðskiptum, leiðbeiningaþjónustu og í fræðastörfum o.s.frv. o.s.frv. Það er síðan ekki sjálfgefið að fólk hafi gaman af því að hittast eftir svona samveru. Ég heyrði nýlega af því að árgangurinn sem var á undan okkur á Hvanneyri hafi einu sinni gert tilraun til að hittast en þá komu fáir og það hefur ekki verið reynt síðan.
Ég tók saman nokkrar myndir frá vetrinum og setti á Powerpoint show. Við fórum yfir þær síðla kvölds í gærkvöldi. Þótt myndirnar séu ekki eftir ströngustu kröfum dagsins í dag þá var mikið hlegið þegar þær vöktu upp ýmsar gleymdar en góðar minningar. Við renndum svo í bæinn undir hádegi eftir góða helgi í efra.

GCD. Rúnar Júl og Bubbi Mortens / Hótel Borg

Svínadalur í Skaftártungu

Aðalfundur UMFR36 var haldinn í gærkvöldi. Það var þokkalega mæt af mjög áhugasömu fólki. Nokkrir boðuðu forföll eins og gengur en það er ljóst að margir hafa áhuga á að ungmennafélagið lifi góðu lífi. Það var kosin ný stjórn. Ég hætti í stjórninni enda kominn tími til að afkvæmið hleypi heimdraganum. Maður má passa sig á að vasast ekki í of mörgu því þá fer maður að gera allt illa. Jói Kristjáns, Halldór Guðmunds, Magnús Guðmunds. og Gísli ritari skipa stjórnina. Margt var skrafað og spekúlerað. Það var mikið rætt um hlaup á vegum félagsins. Almennt var það skoðun fundarmanna að sex tíma hlaup ætti að halda annað hvert ár á móti 100 km hlaupinu. Það myndi þá vera íslandsmeistaramót í sex tíma hlaupi. Vonandi sýnir hinn mikli áhugi í 100 km hlaupinu í vor að það sé vaxandi áhugi á ofurhlaupum. Síðan var rætt um aðra möguleika. Einn möguleikinn er að hlaupa átta 10 km hlaup á sólarhring. Þá er ræst á þriggja tíma fresti og sá vinnur sem hleypur lengst á sem skemmstum tíma. Það geta mjög margir hlaupið 10 km en spurning er hve margir treysta sér til að hlaupa átta 10 km hlaup á einum sólarhring. Þarna yrði hlaupið á hlaupabraut og aðstaða fyrir að vera með dýnur og inniaðstöðu svo fólk gæti lagt sig. Þetta er áhugaverður möguleiki sem þarf að skoða sem fyrst. Þarna er meðal annars verið að venja þá sem áhuga hafa á við að vera að í heilan sólarhring enda þótt möguleiki sé á hvíld innan um og saman við. Síðan var rætt um skipan ofurhlaupa í íþróttasamfélaginu. Mikill áhugi er á að fylgja þríþrautarmönnum eftir og stofna ofurhlaupanefnd innan ÍSÍ. Það eru hlaupa fleiri hundruð íslendinga ofurhlaup árlega svo það er ekki síðri forsendur fyrir því að stofna sérstaka nefnd um þau innan ÍSÍ heldur en ýmislegt annað. Þetta verður skoðað formlega innan tíðar. Að lokum fór Steinn yfir hina ágætu þríþraut sína í Köln í máli og myndum þar sem hann sló gamla islandsmetið með sjö sekúndna mun. Frásögnin var svo spennandi að það var næstum því eins og maður væri viðstaddur. Bibba tókst næstum því á loft þegar hún var að lýsa því hvernig var að horfa á lokasprettinn. Ég fór að lokum yfir 48 klst hlaupin árin 2009 og 2010. Þau voru lærdómsrík bæði tvö enda þótt erfiðleikarnir sem ég þurfti að takast á við hefðu verið gjörólíkir sitt hvort árið. Þegar ég fór í Western States fyrir sex árum þá tók ég þátt í rannsókn þar sem lagt var mat á niðurbrot vöðva með eða án íbóprófens. Það voru teknar blóðprufur bæði fyrir hlaup og svo eftir hlaupið. Ég fékk niðurstöðurnar sendar og setti þær á síðuna mína og hugsaði svo ekki meir um það. Ég kunni ekkert að lesa úr þeim eða túlka þær á neinn hátt. Sif sagði mér svolítið fyndinn hlut í gærkvöldi í þessu sambandi. Hún þekkir konu sem vinnur við álíka mál og lét hana fá niðurstöðurnar til að meta þær. Sú sagðist aðeins einu sinni hafa séð hærra gildi á niðurbroti vöðva í blóði nokkurs manns. Það var hjá hjartasjúkling sem dó skömmu síðar eftir að prufan var tekin!! Ég viðurkenni það að lærin voru ansi aum eftir Western States hlaupið. Þau hafa varla verið verri eftir nokkurt hlaup. Það er gaman að sjá góðan árangur hlaupara í París og Rotterdam. Sibba náði fjórða sæti í sínum aldursflokki í Parísarmaraþoninu sem er frábær árangur. Hún hlóp á 3.06. Gunnar Ármannsson bætti sig um 11 mínútur og hljóp á 2.55. Það var frábært hjá honum, bæði að bæta sig svo mikið og ekki síður er þetta frábært með hliðsjón af sögu Gunnars. Hann fékk hvítblæði fyrir nokkum árum og fagnar nú fimm ára afmæli þess að hafa sigrast á þeim vágesti. Hann er að safna fé fyrir Krabbameinsfélagið með því að hlaupa fimm góð hlaup í sumar og þar á meðal 100 km hlaupið í júní. Þeir sem vilja styrkja hann í þessu verkefni geta farið á vefinn www.krabb.is. Gunnar hljóp með mér 50 km á bretti í Kringlunni í desember.

Mungo Jerry - In The Summertime

Lómur í friðlandinu