Alcatras í San Fransisco flóa

 

Fór í morgun niður í Laugar í góðu veðri en nokkuð köldu. Síðan var hlaupið inn í Elliðaárdal, út að Nauthól og þaðan niður í Laugar aftur og svo heim. Svona 19 km í það heila. Það var nokkuð hált svo maður varð að fara varlega.

Horði aðeins á Silfur Egils þegar heim var komið. Það var nokkuð óvanalega hreinskiptin umræða í Silfrinu þennan daginn. Of oft er þetta eitthvað frasalið hjá Agli sem er ekki mjög áhugavert að horfa á. Bjarni Harðarson ritstjóri af Suðurlandi talaði tæpitundulaust um það sem hann kallaði sjúkdómavæðingu og aumingjagæsku í samfélaginu. Fólk væri í vaxandi mæli farið að reyna að leita inn í örorkubætur ef minnsti möguleiki væri á til að komast inn á forsjá hins opinbera. Fulltrúar stjórnarandstöðunnar reyndu strax að snúa þessu upp í að Bjarni væri á móti öryrkjum sam var vægt sagt eins og ómerkilegt Morfístrix. Þetta er því miður of mikið til í þessu hjá Bjarna. Það er sama þróunin að gerast hér eins og er þegar staðreynd á hinum Norðurlöndunum. Þar er undarlega stór hluti fólks sem er á vinnualdri kominn á framfæri hins opinbera. Ég þekki persónulega svona dæmi þegar ungt fólk kemst upp með það árum saman að dýfa ekki hendi í kalt vatn heldur lifir á opinberu framfæri og finnst það bara þokkalegt. Það er náttúrulega ein afleiðing mikilla breytinga í samfélaginu að ungt fólk elst ekki eins upp við vinnu og áður. Engu að síður er það staðreynd að duglegir krakkar finna alltaf leiðir til að bjarga sér.

Ég kynntist þessum sjónarmiðum fyrst þegar ég fór til Kúbu fyrir 25 árum í vinnuferð. Við unnum þar meðal annars við að tína appelsínur og mandarínur og vorum uppi í stigum við tínsluna. Síðan voru vinnufundir á miðvikudögum og laugardögum. Á slíkum fundi tóku norðmennirnir sem við unnum með það upp að það væri nokkuð alvarlegt að okkur hafi ekki verið kennt að nota stigana. Það væri ábyrgðarhluti að setja óvant fólk upp í stiga án þess að kenna þeim fyrst að nota þá. Okkur íslendingunum fannst þetta svo fyndið að við gerður grín að þessu. Síðar þegar ég fluttist til Svíþjóðar þá áttaði ég mig á hvað samfélögin þarna voru gjörólík því sem maður hafði alist upp við. Það var algengt að fólk sem var að klára háskólanám hafði aldrei unnið neitt. Sumurin voru notuð til að ferðast og leika sér því það var svo jobbigt í skólanum. Þetta sjónarmið er að færast hingað upp í vaxandi mæli.

Fór út snemma í morgun og tók góðan hring vestur á nes. Það var samsæti í vinnunni í gær eftirmiðdag sem dróst fram á kvöldið eins og gengur og það var ágætt að ná eftirstöðvunum úr sér með svitanum í morgun. Flaug á hausinn rétt hjá OLÍS stöðinni við Vesturgötuna. Tók smá beygju og uggði ekki að mér. Í sjálfu sér heppinn að meiða mig ekki þegar maður liggur allt í einu kylliflatur á götunni.

Þrúða frænka hefur verið að vekja athygli á kjörum gamla fólksins á Sólvangi í Hafnarfirði að undanförnu. Þetta er náttúrulega fyrir neðan allar hellur að hrúga fólki þarna inn eins og drasli í yfirfullan bílskúr og síðan vonast kerfið eftir því að þetta leysist af sjálfu sér. Það er nauðsynlegt fyrir því sem ráða hverju sinni að muna eftir því að gamla fólkið hefur byggt grunninn undir það þjóðfélag sem við búum við í dag.

Sé og heyri af og til í frambjóðendum sem telja að ungur aldur og reynsluleysi sé mjög gott vegarnesti til að fara að stjórna ríki og borg. Þeir segja það kannski ekki svona heldur færa þetta í einhvern annan búning en sama er, þetta er inntakið þegar verið er að færa rök fyrir því að almenningur eigi að velja einhevrja til ábyrgðar. Í mínum huga er ákveðin reynsla forsenda þess að hægt sé að ætlast til þess að einstaklingar getir skilað einhverri vinnu af viti í almannaþágu hjá ríki eða sveitarfélögum. Sjóndeildarhringurinn mótast yfirleitt af reynslunni. Því sem reynslan er minni því þrengri er sjóndeildarhringurinn. Ég tengi á milli umræðuna um gamla fólkið og kröfuna um að almenningur eigi að greiða barnapössun fólks með skattpeningum sínum. Á norðurlöndunum er almennt talið að það sem megi flokka undir kennslu í leikskólum hjá börnum á aldrinum 2 - 5 ára gömlum taki svona 45% - 60% af þeim tíma sem krakkarnir eru í leikskólanum. Afgangurinn fer í almenna gæslu og vistun. Hér borga foreldrar almennt um 33% af heildarkostnaði við rekstur leikskóla. Þeir ættu í raun að greiða meira ef hlutfallið milli vistunar og þess tíma sem hægt er að segja að fari í fræðslu ætti að tengjast gjaldinu. Enda þótt einhverjir segi að lög um leikskóla segi að allur tími á leikskólanum flokkist sem kennsla, þá vita allir sem til þekkja að það er auðvitað ekki rétt.

Ég set þessa um ræðu í samhengi við umræðuna um gamla fólkið. Menn skirrast ekki við að heimta að almenningur greiði æ meir fyrir sérhagsmuni barnafólks (rétt að gleyma ekki fæðingarorlofi karla) á sama tíma og öldruðu fólki er hrúgað saman í herbergi við algerlega óviðunandi aðstæður. Þetta er náttúrulega spurning um hvaða hagsmunahópar eru í betri aðstöðu til að láta í sér heyra.

Jói benti mér á mikla auglýsingu frá BT sem var að opna nýja búð í Smáralind og auglýsti í því sambandi mikla verðlækkun á ýmsum tækjum og tólum. Til dæmis var tölva með 1,7 GH örgjörva, 512 MB innra minni og 80 GB diski og 17" skjá auglýst á 129 þúsund og sgt að afslátturinn væri 85 þús. Hún hefði sem sagt átt að kosta um 215 þúsund krónur. Svona tölvumeð sama búnaði kosta um 1200 dollara í Bandaríkjunum. Í íslenskum krónum er það rúmar 70 þúsund kr. Maður hefði sem sagt 145 þúsund upp í verslunarferð til Bandaríkjanna ef maður myndi kaupa tölvuna þar og flytja hana heim. Tollar og skattar gætu verið um 40.000 kall. Restin væri hagnaður. Þvílíkt bull. Þetta er náttúrulega ekki í lagi.

Þokan hellist yfir Lambavatn

 

Fór í gærkvöldi á tónleika í Austurbæ með Sveini og Jóa. Dúndurfréttir léku lög með Uriah Heep, Deep Purple og Led Zeppelin. Austurbær var stappfullur og fengu færri en vildu. Þetta var dúndurgott kvöld og skemmtlegt. Ég hef áður farið á tónleika með þeim þegar þeir fluttu The Wall í Borgarleikhúsinu fyrir ca þremur árum. strákarnir eru fínir tónlistarmenn. Pétur og Matti hafa mjög háar raddir og gefa gömlu orginölunum ekkert eftir. Pétur hefur þó öllu betri og hærri rödd. Einar gítarleikari nær öllum riffunum af stakri snilld og Óli og bassaleikarinn sem ég veit ekki hvað heitir eru gríðarlega þéttir og mynda frábæran grunn fyrir hina. Það er gaman að heyra þessa gömlu standarda tekna af mikilli fagmennsku og innlifun. Uriah Heep kom hvngað fyrr nokkrum árum og þeir voru orðnir dálítið ryðgaðir en eru víst að túra enn af gömlum vana. Ég sá ekki Deep Purple þegar þeir komu í sumar en las að söngvarinn væri hættur að geta tekið sum gömlu lögin þar sem hann þarf að fara hvað hæst s.s. Child in time. Pétur og Matti gerðu það aftur á móti af stakri snilld í gær.

Lítill nágranni

 

Í dag eru tíu ár liðin frá því að snjófljóðin féllu á Flateyri. Árið 1995 var Vestfirðingum afar erfitt því í febrúar fyrr um árið hafði fallið snjófljóð á Súðavík þar sem 12 manns féllu, þar af ein skólasystir mín og vinkona frá því á Hvanneyrarárunum. Þessir atburðir er fastir í minningunni. Þá bjuggum við norður á Raufarhöfn og maður skynjaði vel þá tilfinningu sem fylgir því að búa í litlu samfélagi og fá slíkar fréttir frá öðru álíka stóru. Maður gat ímyndað sér stöðuna ef snjófljóð hefði skorið bita úr byggðinni, bara spurning hvaða hluti það hefði orðið. Að gera tilraun til að ímynda sér það sem fylgir svona áfalli er eiginlega of erfitt til að það sé reynandi. Uppbyggingin hefur gengið vel bæði á Flateyri og Súðavík á þeim tíu árum sem liðin eru og samfélögin standa sterk að ýmsu leyti.

Las viðtal í Mogganum í morgun við gamlan félaga minn frá Patreksfirði, Alla frá Fit. Hann hefur verið sjómaður í um 35 ár frá Patró, byrjaði veturinn 1968 sem 15 ára strákur á Garðari BA sama vetur og ég steig mín fyrstu skref sem sjómaður á Maríu Júlíu. Mín sjómannstíð varð hins vegar aldrei mjög löng. Við ólumst upp sitt hvoru megin við Skörðin en höfum einhverra hluta vegna gengið hver sinn veg í lífinu að mestu leyti. Á þessum árum var mikið umleikis á Patró og öðrum álíka þorpum og sveitirnar fullar af fólki. Alli vann síðan í mörg ár sem háseti og stýrimaður á hinum og þessum vertíðarbátum frá Patró og hin seinni ár sem útgerðarmaður á eigin trillu. Það er ekki einleikið hvernig kerfið hefur leikið hann gegnum tíðina. Yfirleitt hefur hann lent öfugu megin hryggjar þegarf kerfið hefur breytt um kúrs. Það hlýtur að vera erfitt og slítandi að finna það að fótunum er sífellt kippt undan manni þegar trú er farin að byggjast upp á að nú sé fengið fast land undir fætur. Ekki er hægt að álasa honum fyrir að hafa ekki sinnt sínu starfi, oftar en einu sinni verið með aflahæstu mönnum á landinu á bátnum sínum. Svona er þetta, það er stundum eins og óheppnin elti suma öðrum frekar.

Mig langar að klára umræðuna um kvennafrídaginn á því að velta fyrir mér þeim fullyrðingum sem haldið var mjög stíft fram í aðdraganda dagsins að konur hefðu aðeins 64% af launum karlmanna. Ég þori að fullyrða að þessi staðhæfing sé í besta falli hálfsannleikur en líklega alröng. Mér finnst svona fullyrðingar vera þess eðlis að maður þurfi að fá staðreyndir málsins fram í dagsljósið. Hvað stendur á bak við þetta? Voru ekki birtar niðurstöður rannsókna nýlega sem sýndu fram á að það mætti leiða líkur á að fyrirhendi væri eitthvað um 7% launamunur sem væri hægt að kalla því nafni. Er þessi munur sem minnst var á meðal annars kominn til vegna þess að konur vinna frekar á leikskólum, við kennslu og afgreiðslustörf svo dæmi sé nefnt en karlar frekar við sjómennsku, byggingarvinnu og á vinnuvélum? Ef þessi munur á því hvaða atvinnugreinar kynin velja sér er ein af forsendunum fyrir þeim fullyrðingum sem dælt var hömlulaust yfir landslýð þá er maðkur í mysunni. Hjá sveitarfélögunum er verið að vinna að margumræddu starfsmati. Sveitarfélögin eru stærsti vinnuveitandi landsins. Starfsmatið útrýmir kynjabundnum launamun, vegna þess að það er lagt mat á störfin en ekki hverjir sinna þeim. Ég verð að segja að eftir að hafa hlýtt á málflutning öfgafullra feminista á liðnum árum þá tek ég mörgu því með fyrirvara sem frá þeim kemur.

Af hverju var ekki tekinn einhver karl og honum velt upp úr tjöru og fiðri um daginn á sviðinu á Ingólfstorgi um daginn? Það hefði t.d. mátt taka einhvern kallinn sem var að taka myndir fyrir fjölmiðlana eða einhvern úr þeirra hópi sem sáu um að halda hljóðkerfinu gangandi. Það hefði verið í stíl við sumt annað. Nóg um kvennafrídaginn enda þótt af nógu sé að taka.

Rjúpur á torginu í Kiruna

Rósa Park dó í dag, blökkukona 94 ára gömul. Hún hefur líklega valdið meiri straumhvörfum í mannkynssögunni en flestir aðrir með því að neita að standa á fætur fyrir karlmanni. Eftir að hún var dæmd í sekt árið 1955 fyrir að neita að standa á fætur í strætisagni fyrir hvítum karlmanni fóru mannréttindasamtök að veita mannréttindabrotum á svertingjum í Bandaríkjunum meiri athygli og lauk þeirri baráttu með því að slíkur ójöfnuður sem viðgekkst fram til þessa var ekki lengur liðinn innan ríkisins. Það eru oft þessar einföldu symbolsku aðgerðir sem ná meiri árangri en hávaði og upphlaup. Mér er enn í fersku minni vaskgjörningurinn á Ingólfstorgi í gær sem vonandi sem fæstir sáu og heyrðu. Hvað átti svona lagað að þýða inn í umræðu eins og Amal flutti svo vel til fjöldans, þá stöðu sem innflytjendur (bæði karlar og konur) eru í hérlendis? Það getur vel verið að einhverjar listaspírur eða meðvitaðir einstaklingar sem hafa höndlað hinn eilífa sannleika sjái ljósið í svona löguðu en fyrir mér er ansi djúpt á það. Ég er náttúrulega undirlagður af karllægum gildum og karllægu hugarfari þannig að það er kannski eðlilegt að þetta sé ofvaxið mínum skilningi.

Maður heyrir oft á strákum sem eru á unglingsárum að þeir eru dállítið pirraðir út í þessa umræðu. Þeir eru ekki að gera lítið úr umræðunni jöfn laun fyrir sömu vinnu en það er von að þeir spyrji þegar konur ræða mikið um lág laun svokallaðra kvennastétta: Af hverju fá þær sér ekki aðra vinnu? Þetta er spurning sem á fullan rétt á sér. Mér fannst að þegar rektorinn á Bifröst í Borgarfirði fór á flot með þá umræðu að kvenkyns nemendur sem hefðu lokið námi við skólann hefðu 50% lægri laun en karlkynsnemendur í sömu stöðu að það hlyti að mega rekja ástæðuna fyrir þessu til skólans sjálfs eða þannig að hann hefði vanrækt að byggja upp sjálfstraust hjá konunum að námi loknu. Ef þú trúir ekki á þig sjálfur, hver á þá að gera það?

Konurnar á okkar vinnustað fóru úr húsi í gæri og héldu niður í bæ. Þar var gríðarlegur fjöldi saman kominn. Sumir karlanna létu fara vel um okkur á kaffistofunni og fylgdumst þar með dagskránni.
Góðu hliðarnar: Það var mikil þátttaka í deginum víða um land (hver vill ekki fara í frí dagpart?) og vafalaust góð stemming þar sem þær söfnuðust saman. Hvati fyrir konur að ræða sín mál og stappar í þær stálinu þar sem á þarf að halda.
Ræða Amil (fulltrúa erlendra kvenna) var mjög góð og þar var talað út frá hjartanu um þau vandamál sem þesar konur (og vafalaust karlarnir líka, af hverju gleymast þeir alltaf) þurfa við að stríða hérlendis.
Það sem mér fannst á vanta: Fundurinn var á vitlausum stað. Hverjum dettur í hug að setja fund af þessari stærðargráðu á Ingólfstorg? Enda þótt ekki hefðu komið nema 25.000 hefði það verið alltof alltof lítið. Niðurstaðan var sú að það sáu ekki nema sumar og heyrðu einnig ekki nema sumar því þyrlan var alltaf að fljúga yfir og truflaði þannig hvað fundarmenn heyrðu. Dagskráin var framkvæmd svona og svona að mínu mati. Hverjum dettur í hug að það blási einhverjum baráttuhug í brjóst að berja innan vask (sérstaklega þar sem flest heimili eru komin með uppþvottavél)? Reyndar ekki mitt en þar sem ég þvæ yfirleitt upp sjálfur eftir matinn þá er mér sama. Á svona fundi eiga þeir sem flytja texta helst að kunna hann utanbókar eða því sem næst því upplestur af blöðum missir marks ef það er ekki þeim mun betur gert.

Mér fannst vanta á fundinn einhvern ræðumann eins og Aðalheiði Bjarnfreðsdóttur sem sló í gegn á fundinum fyrir 30 árum. Hún talaði þannig að það var ekki hægt annað en að hlusta. Nú talaði enginn sem hafði viðlíka áhrif á mig en það er bara mitt sjónarmið og ekki ætla ég að leggja þeim orð í munn sem á fundinum voru.

Fór góðan hring í hverfinu í gærkvöldi í frekar köldu en góðu veðri.

Kom að vestan í dag. Gerðum góðan túr og kláruðum það sem þurfti að gera, setja fyrir glugga þannig að það lofti um húsið.

Ég hafði sett Redex á vélina á bílnum fyrir skömmu og fann mér til ánægju hvað það hafði góð áhrif. Hún vann betur, bíllinn hitnaði ekki upp brekkur og eyddi minna.

Aðeins um veggjakrotið sem ég skrifaði um í síðustu viku. Ég hef fengið nokkur viðbrögð. Sumir eru heldur reiðir og koma því á framfæri í stuttum texta en aðrir hafa sent mér löng bréf þar sem þeir lýsa sinni skoðun á þessu út frá ýmsum sjónarhornum. Ég er þakklátur fyrir öll bréfin. Þau gefa mér smá innsýn inn í þennan heim sem er mér ókunnur og möguleika á að skilja hlutina betur. Ég játa að mér urðu á þau mistök að alhæfa of mikið í því sem ég skrifaði. Ég fór t.d. niður í bæ og skoðaði myndina sem sett var upp á Menningarnótt. Hún er flott. Ég hef einnig séð aðrar myndir sem eru fallegar og vel gerðar. Ég verð hins vegar að segja að mér finnast margt annað sem ég hef séð ekki eiga mikið sameiginlegt við þær. Mér finnst vanta eitthvað inn í þetta. Krakkar sem spila fótbolta og vilja ná árangri hafa sín æfingasvæði. Vantar krakka og unglinga sem vilja þroska hæfileika sína í veggjalist sín æfingasvæði? Ég veit það ekki en mér þætti forvitnilegt að heyra skoðanir þeirra sem eru að stunda þetta og lesa þetta hugsanlega. Ég fékk t.d. bréf frá einum sem stundar nám í hönnun og hefur lagt þetta fyrir sig. Hann skrifaði mér mjög fróðlegt og gott bréf. En nóg um þetta. Ég er ekki í krossferð gegn veggjakroti ef einhverjum skyldi hafa dottið það í hug. Mér sárnaði hins vegar eins og mörgum öðrum þegar farið var inn á Víkingsvöllinn með krot. Síðan líkaði mér ekki allt það sem ég sá í Fossvoginum. Þetta er ekki bara einn bekkur í Elliðaárdalnum. Læt ég svo lokið umfjöllun um veggjakrot.

Ísbar í Jykkisjärvi i Kiruna

 

Kláraði að fara með bílinn í gegnum skoðun í dag. Þá er það frá í eitt ár.

Fór í heimsókn til Gunna Jónatans og Rósu seinnipartinn. Þau voru að opna fyrirtæki uppi í Nethyl sem leigir meðal annars út skrifstofuhúsnæði. Þau voru með opnunarboð þar fyrir fjölskyldu og kunningja ásamt þremur svíum og íra sem eru að halda námskeið með þeim á morgun. Það er í tengslum við ráðgjafafyrirtæki sem er að hefja starfsemi hér og Gunni og Rósa stjórna. www.IBT.is. "Yfirsýn skapar hagnað". Byggt upp eftir hugmyndafræði sem írinn mótaði og hefur auðgast á. Þetta er áhugavert og vonandi að það gangi upp hjá þeim.

Maður heyrir voðalegar fréttir frá Pakistan. Þar eru hundruðir þúsunda í bráðri lífshættu eftir jarðskjálftana í byrjun mánaðarins. Þetta er þriðja stóra katastrófan sem hefur dunið yfir á tæpu ári. Flóðbylgjan á Indlandshafi um jólin, fellibylurinn í New Orleans og nú jarðskjálftarnir í Pakistan. Þetta er nú orðið alveg nóg. Þetta kemur manni enn einn ganginn til að hugsa um hve heppinn maður er að búa hér uppi á Íslandi.

Maður veit ekkert hvað maður á að hugsa í sambandi við fuglainflúensuna sem mikið er talað um á síðustu vikum og mánuðum. Það hafa einungis um 50 - 60 í Austurlöndum fjær manns dáið úr einhverju sem kölluð er fuglainflúensa. Hvað búa margir þar? Tveir til þrír milljarðar þegar allt er talið. Fjölmiðlar hafa farið hamförum í umræðu um þessi mál og fullyrðingarnar ganga um að milljónatugir muni farast í Evrópu ef hún komi. Ég verð að segja að maður efast verulega um þessar fullyrðingar. Eitt af því sem olli hinum stóru plágum hér fyrr á árunum var að fólk var veilt fyrir sökum lakari fæðu og verri húsa. Hins vegar er rétt að taka þessa umræðu alvarlega og vera við öllu búinn, en það bætir ekki að skapa einhverja hysteríu.

Reykholtskirkja í Reykholtsdal

 

Tók hefðbundinn hring í hverfinu í gærkvöldi í góðu veðri. Maður er strax farinn að sakna þess að geta ekki tekið þátt í haustmaraþoninu því veðurspáin fyirr helgina er góð. Það verður þá einnig gott að taka góðan göngutúr fyrir vestan með byssuna í góðu veðri á kunnuglegum slóðum.

Kvöldsól á Rauðasandi

 

Engin hlaup í dag sökum anna eins og stundum áður. Fór á foreldrafund í Breiðagerðisskóla í kvöld til að gæta hagsmuna Maríu og annarra barna í skólanum!!! Stundum er smá þörf á því. Tók upp umræðu um skipulagningu stundaskrár í skólanum. Krakkarnir í 7. bekk fá einungis tvö útivistarhlé á dag mánudaga og þriðjudaga enda þótt skólinn standi yfir frá kl. 8.20 á morgnana til 14.50 síðdegis. Á mánudögum er kennt eftir hádegi í þrjá bóklega tíma (120 mín) án hlés og á þriðjudögum er kennt eftir hádegi í 160 mínútur eða fjórar bóklegar kennslustundir án hlés. Þetta er náttúrulega engin meining. Um þetta varð ágæt umræða með þátttöku skólastjórans og allmargra foreldra. Vonandi verður þessi umræða til að hagsmuna barnanna verði betur gætt í framtíðinni við samningu stundaskrár í skólanum. Þegar stundaskrá ef samin þarf að gæta að fjárhagshliðinni, sjónarmiðum starfsfólks og sjónarmiða barna. Stundum finnst mér eins og í þessu tilviki að sjónarmið barna gleymist.

Ég heimsótti finnskan grunnskóla í haust. Þar er skipulag stundaskrár þannig að það er kennt í 45 mínútur og síðan eru frímínútur (útivera) í fimmtán mínútur alla daga vikunnar. Finnar fullyrtu að það fengist aldrei leyfi fyrir stundaskrá í stíl við það sem hún er hjá Maríu og hennar jafnöldrum í Breiðagerðisskóla. Í Finnlandi eru kenndar um 1250 - 1340 mínútur á viku samanborið við 1400 mínútur á viku hér samkvæmt aðalnámsskrá. Engu að síður koma Finnar miklu betur út úr PISA rannsóknum en íslensk börn. Getur verið að nýting skólatímans sé lakari hér vegna þess að börnin fái of lítinn tíma til að hreyfa sig og anda að sér frísku lofti?

Það var athyglisvert í þessu samhengi að á fundinum í kvöld var haldinn góður fyrirlestur sem stóð í 45 mínútur. Fyrirlesarinn lauk honum með orðunum; "Þetta er nú búið að vera nokkuð langt, þið eruð vafalaust öll orðin þreytt". Hvað má þá halda um börn sem eru búin að vera samfleytt í kennslu án frímínútna í rúmlega tvo og hálfan klukkutíma? Getur mikil aukning á þörf fyrir stuðning og allra handa úrræðum verið vegna þess að börnin fái ekki nóga hreyfingu í bland við kennsluna? Spyr sá sem ekki veit en umræða um þessi mál er nauðsynleg.

Hljóp niður í Laugar í morgun og hitti Vini Gullu. Veðrið var afar gott og hefði verið skynsamlegra að vera á stuttbuxum. Fór ekkert mjög langt og var kominn heim rétt fyrir kl. 12.

Slátgurgerð í dag á heimilinu. Kvenleggurinn í ætt Sigrúnar safnast saman einn laugardag á hausti hverju og gerir slátur. Þær hafa gaman af þessu, það er farið yfir sviðið og álit á mönnum og málefnum lagt fram. Sælgæti er í skálum og svo er smá bjór eða annað þvíumlíkt í glasbotni fyrir þær sem það vilja þegar líður á daginn. Á svona degi er skynsamlegt að láta fara lítið fyrir sér og helst að smokra sér út svo eigi verði eftir tekið. Ég fór því út að hlaupa fyrir hádegið og sló þannig tvær flugur í einu höggi. Tók góðan brekkuhring. Fór út í Fossvogsbotn, þaðan yfir Kópavogsháls og yfir Kópavoginn og upp á Garðabæjarháls. Þaðan til baka yfir Smáralindina og upp tröppurnar, niður þær aftur og upp HK brekkuna. Síðan lá leiðin yfir Fossvoginn og upp að Réttarholtsskóla og svo heim. Þetta var svona helmingurinn af hringnum sem við tókum í vetur þegar síðan var Poverate hringurinn farinn og svo upp í Árbæ og inn í Grafarvogsborn og þaðan upp í Jökulheima og svo heim. Það bíður betri tíma.

Lundi i Dyrholaey