þriðjudagur, júní 30, 2009
Atvinnuleysi hefur vaxið gríðarlega á landinu samkvæmt opinberum skýrslum. Það er um 9% (+/- eitthvað smávegis) og hefur ekki verið svo hátt í áratugi eða líklega ekki síðan í síldarhruninu á árunum 1968-1969. Greiddar atvinnuleysisbætur nema um 2.0 milljörðum á mánuði. Atvinnuleysistryggingarsjóður er að verða tómur og því er nýlega búið að samþykkja á Alþingi ákvæði þess efnis að Tryggingargjald verði hækkað um 1.66 prósentustigsem er veruleg hækkun. Tryggingargjald leggst ofan á laun og launatengd gjöld og er greitt af launagreiðendum. Það gerir náttúrulega ekkert annað en að fara út í verðlagið. Hækkun Tryggingargjaldsins er áætluð að gefa ríkissjóði um 12 ma. kr í auknar tekjur á ári. Hér er því um verulegar fjárhæðir að ræða í aukinni skattlagningu. Nú eru að berast fréttir af því að atvinnuleysisbótakerfið sé dálítið götótt svo ekki sé meira sagt. Í fyrsta lagi hefur svört vinna farið vaxandi. Of mörg dæmi hafa komið upp um að þeir næli sér í atvinnuleysisbætur í leiðinni. Það er náttúrulega gjörsamlega óþolandi að skattsvikarar komist ekki einungis upp með að sleppa við að greiða skatta og skyldur til samfélagsins heldur eru þeir einnig að mergsjúga það með því að svíkja fé út úr Atvinnuleysistryggingarsjóði. Þetta gerir ekkert annað en að hækka álögurnar á þann hluta samfélagsins sem greiðir sína skatta og skyldur. Í öðru lagi er það komið upp að fólk sem var á háum launum og hefur minnkað við sig starfshlutfall getur fengið atvinnuleysisbætur enda þótt það hafi einnig um 500 þúsund krónur í laun á mánuði. Þetta er náttúrulega gjörsamlega klikkað ef satt er. Hvernig á að vera hægt að skattleggja almenning til andskotans en hafa kerfið sem ráðstafar peningunum svo hriplegt eins og dæmin sýna. Í þriðja lagi gengur eitthvað ekki upp þegar fólk vill heldur vera á atvinnuleysisbótum eldur en að vinna. Ég þekki persónulega dæmi þess efnis að einstaklingar ganga frekar um atvinnulausir og fá atvinnuleysisbætur en að leita sér að vinnu sem enginn vandi er að fá. Þetta sýnir að opinbera kerfið kann ekki að vinna undir þessum kringumstæðum. Það er alveg á hreinu að þegar lífskjörin versna svo mikið sem raun ber vitni og er þó ekki allt komið fram að þá fara menn að vera meðvitaðri um hvernig hinum gríðarlegu háu sköttum er ráðstafað. Alþingi verður náttúrulega að forgangsraða málum til að sníða vankantana af kerfinu og gera það eins straumlínulaga og skilvirkt eins og hægt er.
Mér finnst þessi Icesafe umræða vera mjög undarleg. Stjórnvöld kynna niðurstöðu samninganna sem heina einu mögulegu. Síðan kemur maður eins og Jón Daníelsson, sem starfar sem ráðgjafi hjá LSE, fram í fjölmilum og segir að það sé gjörsamlega glórulaust að samþykkja hann eins og hann er. Ég kannast við Jón, hann kenndi mér í HÍ fyrir nokkrum árum. Hann hefur unnið víða um heim og hefur mikla reynslu af alþjóðlegum störfum. Hvað á maður að halda?
Mér finnst þessi Icesafe umræða vera mjög undarleg. Stjórnvöld kynna niðurstöðu samninganna sem heina einu mögulegu. Síðan kemur maður eins og Jón Daníelsson, sem starfar sem ráðgjafi hjá LSE, fram í fjölmilum og segir að það sé gjörsamlega glórulaust að samþykkja hann eins og hann er. Ég kannast við Jón, hann kenndi mér í HÍ fyrir nokkrum árum. Hann hefur unnið víða um heim og hefur mikla reynslu af alþjóðlegum störfum. Hvað á maður að halda?
mánudagur, júní 29, 2009
sunnudagur, júní 28, 2009
Lítil hugmynd sem ég fékk í fyrra varð að veruleika í dag. Ég fór í bíltúr á síðastliðnu sumri inn á Kjalveg. Þar kannaði ég slóðir sem ég hafði aldrei komið á áður. Hvítárnes, Beinhóll, Þverbrekknamúli og Þjófadalir. Við gengum smá hring frá skálanum við Þverbrekknamúla upp að Hlaupinu og svo niður með Fúlukvíslinni að austanverðu í skálann. Einhversstaðar á leiðinni datt mér það í hug að það væri hæfilegur leggur að hlaupa frá Hveradölum, inn í Þjófadali, niður með Fúlukvíslinni, yfir Þverbrekknamúlann og svo niður með Fúlukvíslinni niður í Hvítárnes. Að stofni til er þetta gamli Kjalvegurinn nema hann lá ekki í gegnum Þjófadalina. Ég minntist á þetta við strákana í vetur og hugmyndin var komin af stað. Í vikunni tók Gauti af skarið með að nú skyldum við drífa okkur um helgina. Veðurútlit væri gott og ýmsir klárir. Við lögðum svo af stað í morgun átta saman. Gauti og Hafrún, Jói og Kristín, Sigurður og þóra, ég og Stebbi. Við keyrðum fyrst inn í Hvítárnes og skildum þar tvo bíla eftir en tróðum okkur öll í Krúser Gauta og Hafrúnar og ókum sem leið lá til Hveravalla. Það stóðst á endum að þegar við tókum beygjuna í hlaðið þá lá bíllinn á felgunni. Grjótið á Kjalvegi sýnir gúmmíinu enga miskunn enda þótt það sé undir nýjum og fínum bílum. Strákarnir á Hveravöllum voru allir af vilja gerðir með að hjálpa okkur, settu tappa í dekkið og gerðu allt klárt svo bíllinn væri nothæfur. Við lögðum af stað tuttugu mínúrur yfir tíu sem leið lá inn í Þjófadali. Það var hlýtt, logn en smá úði sem hætti fyrr en varir. Leiðin inn í Þjófadali er 12 km löng og liggur yfir tvo hálsa. Mestan partinn hlupum við eftir vegslóðanum. Við gerðum stuttan stans við sæluhúsið og fórum síðan sem leið lá inn úr dalnum og beygðum til vinstri niður með Fúlukvíslinni. Á þessum legg var að mestu leyti vatnslaust þar til við Þverbrekknamúlaskálann svo það þurfti að fylla á brúsana. Leiðin niður með Fúlukvíslinni er svolítið grýtt en annars hlaupin eftir troðningum sem kindur og hestar hafa mótað gegnum árin. "Hlaupin" er sá staður kallaður sem áin rennur í mjög þröngum stokk undir Þverbrekknamúlanum. Það er hægt að stökkva yfir ána ef mönnum liggur á. Nú er komin örstutt brú á ána sem göngufólk notar gjarna. Þaðan liggur leiðin upp á múlann og síðan er skokkað eftir honum í áttina að skálanum. Við gerðum smá stans við flottan blátæran hyl á leiðinni í gömlum árfarvegi. Í honum sáum við smáfiska okkur til undrunar. Brátt vorum við komin í hlaðið á skálanum. Þá voru komnir 26 km og við búin að vera 3 1/2 tíma á leiðinni. Við fengum okkur birgðir af vatni við skálann, skrifuðum í gestabók og héldum síðan áfram yfir brúna og niður með ánni að austanverðu. Ég vissi ekki alveg hvað þessi leggur var langur en hafði giskað á um 10 km. Hann reyndist drýgri eða um 16 km. Þarna var yfirleitt fínt að hlaupa, þéttar moldargötur og grjótið mjög sjaldan til leiðinda. Á þessum legg var þreytan aðeins farin að segja til sín enda nestið ætlað fyrir heldur styttri leið en hún reyndist þegar upp var staðið. Á einum stað munaði litlu að við færum fram hjá réttu leiðinni því það lá bara fjöl á jörðinni og á henni stóð Hvítárnes. Hvað ef spýtan hefði legið á hvolfi? Það létti sporið þegar við sáum skálann stutt undan og náðum þangað eftir tvo tíma frá´skálanum við Þverbrekknamúla eða eftir fimm klst og þrjátíu mín í allt frá Hveravöllum. Það stóðst á endum að þegar við komum að Hvítárnesi fór að rigna töluvert. Okkur var því ekki til setunnar boðið heldur drifum okkur af stað. Gauti fór að sækja bílinn í áttina að Hveravöllum en við hin sigum áleiðis heim. Finn dagur var á enda runninn og skemmtilegt að lítil hugmynd sem kviknaði af tilviljun skyldi verða að veruleika. Þetta er fín fjallahlaupaleið, bæði fjölbreytt og þægileg.
María fór með skömmum fyrirvara fyrir helgina á Gautaborgarleikana í frjálsum íþróttum. Markmiðið var að reyna að ná lágmarkinu á Ólympíuleikana fyrir 15 og 16 ára krakka. Þeir eru haldnir í Tampere i Finnlandi um miðjan júlí. Þetta er síðasti möguleiki hennar til að komast á leikana. Nokkrir aðrir krakkar frá Íslandi á leikunum í sama tilgangi. Þau voru svo óheppin að í Gautaborg er þessa dagana ca 28°C og heiðskýrt. Það er því erfitt fyrir hlaupara í lengri hlaupum að ná sínu besta við slíkar aðstæður heldur óvanur hitanum. Það er hægt að æfa hitaæfingar en það hafði enginn gert. Þó setti Íris Anna úr Fjölni íslandsmet í 2000 m hindrunarhlaupi. Hjá Maríu voru bundnar mestar vonir við 400 m grind sem hún hefur verið að standa sig vel í að undanförnu. Það gekk hins vegar ekki að ná lágmarknu þar og ekki heldur í 400 m hlaupi. Í morgun keppti hún svo í 100 m grind sem var svona aukagrein en tekin til að fá reynslu af að keppa á stóru móti. Þá bætti hún sinn persónulega árangur verulega, komst í úrslitahlaupið og náði lágmarkinu á OL fyrir unglinga í Finnlandi. Það var gaman að þetta skyldi allt ganga upp.
María fór með skömmum fyrirvara fyrir helgina á Gautaborgarleikana í frjálsum íþróttum. Markmiðið var að reyna að ná lágmarkinu á Ólympíuleikana fyrir 15 og 16 ára krakka. Þeir eru haldnir í Tampere i Finnlandi um miðjan júlí. Þetta er síðasti möguleiki hennar til að komast á leikana. Nokkrir aðrir krakkar frá Íslandi á leikunum í sama tilgangi. Þau voru svo óheppin að í Gautaborg er þessa dagana ca 28°C og heiðskýrt. Það er því erfitt fyrir hlaupara í lengri hlaupum að ná sínu besta við slíkar aðstæður heldur óvanur hitanum. Það er hægt að æfa hitaæfingar en það hafði enginn gert. Þó setti Íris Anna úr Fjölni íslandsmet í 2000 m hindrunarhlaupi. Hjá Maríu voru bundnar mestar vonir við 400 m grind sem hún hefur verið að standa sig vel í að undanförnu. Það gekk hins vegar ekki að ná lágmarknu þar og ekki heldur í 400 m hlaupi. Í morgun keppti hún svo í 100 m grind sem var svona aukagrein en tekin til að fá reynslu af að keppa á stóru móti. Þá bætti hún sinn persónulega árangur verulega, komst í úrslitahlaupið og náði lágmarkinu á OL fyrir unglinga í Finnlandi. Það var gaman að þetta skyldi allt ganga upp.
laugardagur, júní 27, 2009
Það hefur komið fyrir nokkrum sinnum að ókunnugt fólk (aðallega karlar) hefur stoppað mig á förnum vegi, óskað mér til hamingju með hlaupið í Danmörku en látið svo fylgja með: "En þetta er náttúrulega klikkun" Þegar ég malda í móinn og segi að þetta sé kannski ekki svo galið þá er sagt með þunga: "Þetta er víst klikkun"
Í sambandi við þetta þá hef ég velt fyrir mér hvað veldur því að fólk gengur að ókunnugu fólki og fullyrðir við það að það sé klikkað. Nú má vera að þetta sé blanda af öfund og vanmáttarkennd en það kemur meira til. Það er viðtekið sjónarmið að fólk eigi að falla í ákveðið norm. Ungt fólk á að vera á ferð og flugi og takast á við eitt og annað. Það er normalt. Fólk á sextugsaldri á að vera farið að taka það rólega, vera í golfi og taka kannski eina og eina gönguferð með Útivist eða FÍ. Annars á það að dútla í garðinum og anda rólega. Þetta er normið, annað er ónormalt. Ef einhver brýtur sig út úr norminu þá reynir almenningsálitið að þrýsta honum inn í normið aftur. Það er ekki sátt nema allt sé undir kontrol. Í annan kant má einnig ímynda sér aðra ástæðu. Nágrannar mínir eru afar duglegir að dútla við eitt og annað heima við. Til hreinnar fyrirmyndar. Það hefur hins vegar ýmis áhrif út frá sér. Oft er sagt hér heima; "Geturðu nú ekki farið að gera hitt eða þetta, sérðu ekki hvað þeir eru duglegir." Það er misjafnt hvað maður hrekkur fljótt til við slíkar brýningar. Því getur maður ímyndað sér að einhversstaðar sé sagt þegar konunni er farið að ofbjóða kílóasöfnunin hjá kallinum. "Geturðu nú ekki farið að hreyfa þig aðeins, góði minn, þú hefðir bara gott af því?" Þegar það hefur ekki áhrif þá er farið að benda á hina og þessa. "Sérðu hvað hinn eða þessi er að gera, farðu nú að hreyfa þig aðeins. Þú getur það alveg eins og þeir" Þá er lokavörnin að fullyrða að þetta séu bara kolklikkaðir endorfínsjúklingar sem verði að hlaupa lengra og lengra til að fá skammtinn sinn. Þetta séu bara dópistar. Svo þegar menn sjá ódámana ljóslifandi þá geta menn ekki staðist freistinguna að upplýsa viðkomandi um hvað þeir séu klikkaðir. Þetta er svolítið fyndið.
Nú er allt afstætt. Hvað er klikkun og hvað er ekki klikkun? Að mínu mati er það dæmi um töluverða klikkun að taka meðvitaða ákvörðun um að eyðileggja líkamann hraðar en lífsklukkan telur með óhollu mataræði, kyrrsetu og að ég tali nú ekki um með reykingum. Kílóunum fjölgar og blóðþrýstingurinn hækkar. Svo lætur eitthvað undan langt um aldur fram. Í upplýstu samfélagi nútímans vita þetta allir. Aðrir geta verið ósammála þessu mati og allt í lagi með það. En ef það er talin klikkun að borða hollan mat, styrkja sig andlega og líkamlega og setja sér ný og krefjandi markmið sem nást þá er ég harla ánægður með að vera álitinn klikkaður. Toppurinn á klikkuninni er síðan að slaka á í heita pottinum eftir langa og krefjandi æfingu, nýbúinn að fá sér góðan próteindrykk.
Ég er að hlusta á Útvarp Sögu. Stöðin er oft með fína umræðu um ástandið í samfélaginu. Gagnrýnin umræða er aldrei nauðsynlegri en í ástandi eins og samfélagið er í um þessar mundir. Þau eru að fara yfir að stöðin hafi ekki brugðist í gagnrýnni umræðu á undanförnum árum eins og aðrir fjölmiðlar eru sakaðir um. Ég er ekki sammála þessu sjálfsmati stöðvarinnar. Ég gat ekki fengið mig til að hlusta á Útvarp í nokkur misseri vegna þess hvernig stöðin fjallaði um persónu Jónínu Benediktsdóttur í kjölfar þerrar gagnrýni sem hún setti fram á þá þróun sem var að eiga sér stað í samfélaginu. Jónína var t.d. mjög gagnrýnin á fjármálakerfið, krosseignatengsl og vinnubrögð auðjöfranna. Hún fékk aldeilis að snýta rauðu fyrir vikið. Það átti hreinlega að ganga frá henni og skilja hana eftir ærulausa. Útvarp Saga gekk vasklega fram í því sambandi. Nú hefur reynslan sýnt að Jónína hafði rétt fyrir sér í öllum þeim atriðum sem hún fjallaði um. Mér finnst að Útvarp Saga ætti hreinlega að viðurkenna þetta og biðja Jónínu afsökunar. Þau stæðu sterkar eftir í gagnrýni á stöðuna eins og hún er í dag.
Tók 34 km í morgun. Frábært veður.
Víkingar fengu Hauka í heimsókn í Víkina í gær. Heimaliðið lá 1-3. Það er nokkuð í land með að byggja upp gott fótboltalið í Víkinni.
Í sambandi við þetta þá hef ég velt fyrir mér hvað veldur því að fólk gengur að ókunnugu fólki og fullyrðir við það að það sé klikkað. Nú má vera að þetta sé blanda af öfund og vanmáttarkennd en það kemur meira til. Það er viðtekið sjónarmið að fólk eigi að falla í ákveðið norm. Ungt fólk á að vera á ferð og flugi og takast á við eitt og annað. Það er normalt. Fólk á sextugsaldri á að vera farið að taka það rólega, vera í golfi og taka kannski eina og eina gönguferð með Útivist eða FÍ. Annars á það að dútla í garðinum og anda rólega. Þetta er normið, annað er ónormalt. Ef einhver brýtur sig út úr norminu þá reynir almenningsálitið að þrýsta honum inn í normið aftur. Það er ekki sátt nema allt sé undir kontrol. Í annan kant má einnig ímynda sér aðra ástæðu. Nágrannar mínir eru afar duglegir að dútla við eitt og annað heima við. Til hreinnar fyrirmyndar. Það hefur hins vegar ýmis áhrif út frá sér. Oft er sagt hér heima; "Geturðu nú ekki farið að gera hitt eða þetta, sérðu ekki hvað þeir eru duglegir." Það er misjafnt hvað maður hrekkur fljótt til við slíkar brýningar. Því getur maður ímyndað sér að einhversstaðar sé sagt þegar konunni er farið að ofbjóða kílóasöfnunin hjá kallinum. "Geturðu nú ekki farið að hreyfa þig aðeins, góði minn, þú hefðir bara gott af því?" Þegar það hefur ekki áhrif þá er farið að benda á hina og þessa. "Sérðu hvað hinn eða þessi er að gera, farðu nú að hreyfa þig aðeins. Þú getur það alveg eins og þeir" Þá er lokavörnin að fullyrða að þetta séu bara kolklikkaðir endorfínsjúklingar sem verði að hlaupa lengra og lengra til að fá skammtinn sinn. Þetta séu bara dópistar. Svo þegar menn sjá ódámana ljóslifandi þá geta menn ekki staðist freistinguna að upplýsa viðkomandi um hvað þeir séu klikkaðir. Þetta er svolítið fyndið.
Nú er allt afstætt. Hvað er klikkun og hvað er ekki klikkun? Að mínu mati er það dæmi um töluverða klikkun að taka meðvitaða ákvörðun um að eyðileggja líkamann hraðar en lífsklukkan telur með óhollu mataræði, kyrrsetu og að ég tali nú ekki um með reykingum. Kílóunum fjölgar og blóðþrýstingurinn hækkar. Svo lætur eitthvað undan langt um aldur fram. Í upplýstu samfélagi nútímans vita þetta allir. Aðrir geta verið ósammála þessu mati og allt í lagi með það. En ef það er talin klikkun að borða hollan mat, styrkja sig andlega og líkamlega og setja sér ný og krefjandi markmið sem nást þá er ég harla ánægður með að vera álitinn klikkaður. Toppurinn á klikkuninni er síðan að slaka á í heita pottinum eftir langa og krefjandi æfingu, nýbúinn að fá sér góðan próteindrykk.
Ég er að hlusta á Útvarp Sögu. Stöðin er oft með fína umræðu um ástandið í samfélaginu. Gagnrýnin umræða er aldrei nauðsynlegri en í ástandi eins og samfélagið er í um þessar mundir. Þau eru að fara yfir að stöðin hafi ekki brugðist í gagnrýnni umræðu á undanförnum árum eins og aðrir fjölmiðlar eru sakaðir um. Ég er ekki sammála þessu sjálfsmati stöðvarinnar. Ég gat ekki fengið mig til að hlusta á Útvarp í nokkur misseri vegna þess hvernig stöðin fjallaði um persónu Jónínu Benediktsdóttur í kjölfar þerrar gagnrýni sem hún setti fram á þá þróun sem var að eiga sér stað í samfélaginu. Jónína var t.d. mjög gagnrýnin á fjármálakerfið, krosseignatengsl og vinnubrögð auðjöfranna. Hún fékk aldeilis að snýta rauðu fyrir vikið. Það átti hreinlega að ganga frá henni og skilja hana eftir ærulausa. Útvarp Saga gekk vasklega fram í því sambandi. Nú hefur reynslan sýnt að Jónína hafði rétt fyrir sér í öllum þeim atriðum sem hún fjallaði um. Mér finnst að Útvarp Saga ætti hreinlega að viðurkenna þetta og biðja Jónínu afsökunar. Þau stæðu sterkar eftir í gagnrýni á stöðuna eins og hún er í dag.
Tók 34 km í morgun. Frábært veður.
Víkingar fengu Hauka í heimsókn í Víkina í gær. Heimaliðið lá 1-3. Það er nokkuð í land með að byggja upp gott fótboltalið í Víkinni.
föstudagur, júní 26, 2009
Það var gaman að fylgjast með Einari Daða og Helgu Margréti í Tékklandi í gær og fyrradag. Bæði stóðu sig frábærlega. Helga Margrét sýndi að íslandsmetið í Kópavogi um hina helgina var engin tilviljun og gerði gott betur. Bætti nýsett met um á annað hundruð stig og varð þriðja með ólympíumeistarann í broddi fylkingar. Það munaði einungis 22 stigum að hún næði inn á HM fullorðinna, aðeins sautján ára gömul. Hún er í efsta sæti í heiminum í sínum aldursflokki þannig að hér er um frábæran árangur að ræða. Hún er svakalegt efni í frábæra íþróttakonu og verður gaman að sjá hvernig hún vinnur úr þessum hæfileikum sínum. Einar Daði bætti fyrir vonbrigðin í Kópavogi og sýndi svo sannarlega hvað í honum bjó. Hann setti íslandsmet í sínum aldursflokki og varð í öðru sæti í unglingaflokki á mótinu. Flottur íþróttamaður.
Ég fékk tímarit Landsbjargar í gær. Þar kennir margra grasa og meðal annars er þar grein um slys í ferðamennsku. Á árunum 1996 - 2006 urðu 34 dauðaslys í landinu í ferðamennsku eða um 3 dauðaslys á ári. Og það segir enginn neitt. Það er gert mikið úr því að sjórinn hefur ekki tekið mannslíf nú um skeið og allt gott um það. en þá er ferðamennskan farin að færa sig upp á skaftið. Síðan veit maður ekkert um hve mörgum sinnum fólk hefur slasast eða legið við stórslysum. Mig grunar að þau tilvik séu allnokkru fleiri. Í greininni er meðal annars minnst á þegar frakki dó á leiðinni frá Landmannalaugum í Emstrur. Hann hefur greinilega villst niður í átt til Fljótshlíðar, séð ljósin í Húsadal og ætlað að þvera Markarfljót og drukknað. Laugavegshlauparar hafa kvartað yfir því árlega að merkingin sé léleg þar sem maður fer út af veginum yfir á sandana í átt að Emstrum. Aldrei er neitt gert í málinu. Líklega eru menn að togast á um hver á að gera hlutinn eins og þegar enginn vildi setja upp skilti við Dyrhólaey þótt þar lægi við dauðaslysum. Þetta er dálítið dæmigert.
Það er orðinn mikill fjöldi sem fer á Hvannadalshnjúk árlega. Það má þakka fyrir meðan ekki verður að óhöppum þar eða alvarlegri óhöppum en þegar hafa orðið. Það er þess meiri ástæða til að hafa áhyggjur þegar Stafafellsleiðin er svo til eingöngu farin en mun meiri hætta er á sprungum á því svæði en þegar Virkisjökulsleiðin er farin. Kunnugir þekkja vel til en hvað með þá sem eru minna kunnugir. Það ætti t.d. að koma á tilkynningaskyldukerfi vegna þeirra sem fara á jökulinn, gera ákveðnar kröfur um þekkingu hjá þeim sem leiða hópinn og gera lágmarkskröfur um búnað og fatnað hjá göngufólki. Auka þarf fræðslu um fjallaferðir og rannsaka þarf formlega hvað olli ef óhöpp eða slys verða. Óvarkárni á að geta valdið leyfismissi. Síðan er alltaf spurningin hvað á að gera ef sauðþráir íslendingar hlýða engu og engum. Slíkir einstaklinga eru alltaf til. Það á að vera hart tekið á því ef menn hlýða ekki fararstjóra. Jsfnvel á að vera hægt að setja menn í ferðabann þannig að menn fái ekki leyfi til að fara með í skipulagðar ferðir á vegur Ferðafélagsins, Útivistar eða Fjallaleiðsögumanna ef þeir verða uppvísir að því endurtekið að fara ekki eftir fyrirmælum. Það getur farið gamanið af því að vera inni á hálendinu í erfiðleikum eins og það er magnað við góðar aðstæður og þegar allt gengur vel.
Fór Eiðistorgshringinn í kvöld í góðu veðri.
Ég fékk tímarit Landsbjargar í gær. Þar kennir margra grasa og meðal annars er þar grein um slys í ferðamennsku. Á árunum 1996 - 2006 urðu 34 dauðaslys í landinu í ferðamennsku eða um 3 dauðaslys á ári. Og það segir enginn neitt. Það er gert mikið úr því að sjórinn hefur ekki tekið mannslíf nú um skeið og allt gott um það. en þá er ferðamennskan farin að færa sig upp á skaftið. Síðan veit maður ekkert um hve mörgum sinnum fólk hefur slasast eða legið við stórslysum. Mig grunar að þau tilvik séu allnokkru fleiri. Í greininni er meðal annars minnst á þegar frakki dó á leiðinni frá Landmannalaugum í Emstrur. Hann hefur greinilega villst niður í átt til Fljótshlíðar, séð ljósin í Húsadal og ætlað að þvera Markarfljót og drukknað. Laugavegshlauparar hafa kvartað yfir því árlega að merkingin sé léleg þar sem maður fer út af veginum yfir á sandana í átt að Emstrum. Aldrei er neitt gert í málinu. Líklega eru menn að togast á um hver á að gera hlutinn eins og þegar enginn vildi setja upp skilti við Dyrhólaey þótt þar lægi við dauðaslysum. Þetta er dálítið dæmigert.
Það er orðinn mikill fjöldi sem fer á Hvannadalshnjúk árlega. Það má þakka fyrir meðan ekki verður að óhöppum þar eða alvarlegri óhöppum en þegar hafa orðið. Það er þess meiri ástæða til að hafa áhyggjur þegar Stafafellsleiðin er svo til eingöngu farin en mun meiri hætta er á sprungum á því svæði en þegar Virkisjökulsleiðin er farin. Kunnugir þekkja vel til en hvað með þá sem eru minna kunnugir. Það ætti t.d. að koma á tilkynningaskyldukerfi vegna þeirra sem fara á jökulinn, gera ákveðnar kröfur um þekkingu hjá þeim sem leiða hópinn og gera lágmarkskröfur um búnað og fatnað hjá göngufólki. Auka þarf fræðslu um fjallaferðir og rannsaka þarf formlega hvað olli ef óhöpp eða slys verða. Óvarkárni á að geta valdið leyfismissi. Síðan er alltaf spurningin hvað á að gera ef sauðþráir íslendingar hlýða engu og engum. Slíkir einstaklinga eru alltaf til. Það á að vera hart tekið á því ef menn hlýða ekki fararstjóra. Jsfnvel á að vera hægt að setja menn í ferðabann þannig að menn fái ekki leyfi til að fara með í skipulagðar ferðir á vegur Ferðafélagsins, Útivistar eða Fjallaleiðsögumanna ef þeir verða uppvísir að því endurtekið að fara ekki eftir fyrirmælum. Það getur farið gamanið af því að vera inni á hálendinu í erfiðleikum eins og það er magnað við góðar aðstæður og þegar allt gengur vel.
Fór Eiðistorgshringinn í kvöld í góðu veðri.
miðvikudagur, júní 24, 2009
Miðnæturhlaupið var í gærkvöldi. Maður var dálítið áhyggjufullur fyrirfram því það spáði ekki vel. Rigning og kalsi var yfirvofandi. Það fór hins vegar allt vel. Svo sme ekki hlýtt en þurrt og létt gola. Þátttakan fór fram úr öllum væntingum en um 1300 manns tóku þátt í hlaupinu. Það er sett þátttökumet í hverju einasta hlaupi sem haldið er. Það er sannkölluð hreyfingar- og skokkbylgja að ganga yfir. Maður sá fólk hlaupa í gær sem maður getur ekki annað en tekið ofan fyrir að hella sér í þennan slag. Þetta er erfitt og ekki alltaf skemmtilegt þegar verið er að byrja en uppskeran er eftir þeirri vinnu sem lögð er í verkið. Félagi minn sem ég hitti í gær í hlaupinu hringdi í mig í kvöld. Hann hefur heldur betur tekið sér tak og m.a. lést um eins 17 kíló frá áramótum. Hann bætti sig um einar 15 mínútur í 10 km hlaupi frá RM í fyrra. Svona er hægt þegar vilji og agi eru fyrir hendi. Þetta er almennilegt. Mogginn var á staðnum og hringdi svo og spurði frétta. Ljósvakamiðlarnir létu sig engu varða þótt um 1300 manns væri samankominn við sundlaugarnar til að hlaupa. Líklega hefur þeim fundist það kosta of mikið að ræsa liðið út. Ef ég hefði tekið mér stöðu við annan mannn niður í miðbæ og æpt "Vanhæf ríkisstjórn" út í bláinn þá hefði ég fengið viðtöl á öllum stöðvum og ég veit ekki hvað. Ég tala nú ekki um ef ég hefði hent súrmjólk á þinghúsið. Svona eru áherslurnar í fréttaflutningi.
Evrópuhlaupinu lauk á sunnudaginn. Þá luku hlaupararnir 64 daga hlaupi frá Bari á suður Ítalíu til Nordkapp, nyrsta odda Noregs. Aldrei hvíldardagur. Meðalvegalangd var 71 km á dag. Síðustu þrjá dagana var hlaupin um 260 km vegalengd. Það var skítakuldi, rigning eða hagl og vindur. Svíunum var svo kalt að á einni drykkjarstöðinni þegar þeir fengu meiri föt þá gat annar þeirra hvorki borðað eða klætt sig í nýju fötin. Þjóðverjinn sem vann hélt meðalhraða sem svaraði um 5 mín á km. Trond hinn norski varð sjötti og hélt um 6 mín tempo alla leiðina. Það er ekki hægt að segja að leiðin sé slétt. M.a. er hlaupið yfir Alpana. Um 2/3 þeirra sem lögðu af stað héldu út allann tímann. Það er hreint þrekvirki.
Um árabil hefur söngurinn staðið að það verði að leggja samræmdu prófin í grunnskólunum niður. Þeir sem þann söng kyrjuðu héldu því fram að prófin hefðu alltof mikil áhrif á seinni hluta 10 bekkjar. Hálft ár af 10 árum. Það er nú ekki svo svakalegt ef hin 9,5 árin eru vel nýtt. Veiklunda stjórnmálamenn láta undan svona umræðu og taka ákvarðanir sem frekar taka mið af vinsældakeppni en markvissri stefnumótun. Partur af þessum söng voru árlegar fréttir af hinu gríðarlegu álagi á nemendur sem fylgdi samræmdu prófunum. Niðurstaða þeirra gæti ráðið úrslitum í hvaða skóla nemendur fengju inngöngu. Þegar maður var krakki þá tók maður ætíð samræmd próf í barnaskólanum. Lestrarpróf, reikningspróf og íslenskuprófið komu að sunnan. Sama máli gilti um landsprófið. Það var samræmt próf og ekkert annað. Stóð fyrir sínu, fínt próf en dálítið erfitt. Talsmenn samræmdu prófanna héldu því hins vegar fram að það væri ekki hægt að meta niðurstöðu grunnskólans á annan hátt með öllum þeirra kostum og göllum. Þeir urðu undir í þessari umræðu. Nú hefur komið í ljós að þeir höfðu rétt fyrir sér. Verðbólga þykir hafa hlaupið í skólaeinkunnir. Hætt er við því að skólar freistist til að hækka skólaeinkunnir svo krakkar hvers skóla hafi meiri líkur á því að komast í þá skóla sem þá langar til að fara í. Slík þróun endar með því að allir fá 10.0 í einkunn ef maður er dálítið öfgafullur. Hvað gerist þá? Annað tveggja gerist. Framhaldsskólarnir fara að leggja inntökupróf fyrir umsækjendur eða að samræmd próf verður tekið upp aftur. Þá eru menn komnir í hring. Hver var þá tilgangurinn með allri þessari vegferð? Þetta er eins og með Lísu í Undralandi. Ef maður veit ekki hvert maður ætlar þá skiptir ekki hvaða leið maður velur. Maður kemst alltaf á áfangastað.
Það skortir ekki að útrásarvíkingarnir hafi greiðan aðgang að fjölmiðlum þegar mál þeirra eru í einhverju ferli. Yfirlýsingar þeirra eru lesnar aftur á bak og áfram. Málflutningur þeirra kemst allur til skila. Hvaða fréttamennska er þetta? Er það einhver frétt að HS sendi frá sér yfirlýsingu þar sem hann segist vera saklaus eins og páskahérinn? Af hverju eru ekki lesnar yfirlýsingar frá venjulegum snærisþjófum þegar þeir eru staðnir að verki. Það er einungis frétt þegar niðurstaða í svona mál liggur fyrir. Hvenær ætla fjölmiðlar að skapa sér einhvert sjálfstæði og hafna svona rugli.
Evrópuhlaupinu lauk á sunnudaginn. Þá luku hlaupararnir 64 daga hlaupi frá Bari á suður Ítalíu til Nordkapp, nyrsta odda Noregs. Aldrei hvíldardagur. Meðalvegalangd var 71 km á dag. Síðustu þrjá dagana var hlaupin um 260 km vegalengd. Það var skítakuldi, rigning eða hagl og vindur. Svíunum var svo kalt að á einni drykkjarstöðinni þegar þeir fengu meiri föt þá gat annar þeirra hvorki borðað eða klætt sig í nýju fötin. Þjóðverjinn sem vann hélt meðalhraða sem svaraði um 5 mín á km. Trond hinn norski varð sjötti og hélt um 6 mín tempo alla leiðina. Það er ekki hægt að segja að leiðin sé slétt. M.a. er hlaupið yfir Alpana. Um 2/3 þeirra sem lögðu af stað héldu út allann tímann. Það er hreint þrekvirki.
Um árabil hefur söngurinn staðið að það verði að leggja samræmdu prófin í grunnskólunum niður. Þeir sem þann söng kyrjuðu héldu því fram að prófin hefðu alltof mikil áhrif á seinni hluta 10 bekkjar. Hálft ár af 10 árum. Það er nú ekki svo svakalegt ef hin 9,5 árin eru vel nýtt. Veiklunda stjórnmálamenn láta undan svona umræðu og taka ákvarðanir sem frekar taka mið af vinsældakeppni en markvissri stefnumótun. Partur af þessum söng voru árlegar fréttir af hinu gríðarlegu álagi á nemendur sem fylgdi samræmdu prófunum. Niðurstaða þeirra gæti ráðið úrslitum í hvaða skóla nemendur fengju inngöngu. Þegar maður var krakki þá tók maður ætíð samræmd próf í barnaskólanum. Lestrarpróf, reikningspróf og íslenskuprófið komu að sunnan. Sama máli gilti um landsprófið. Það var samræmt próf og ekkert annað. Stóð fyrir sínu, fínt próf en dálítið erfitt. Talsmenn samræmdu prófanna héldu því hins vegar fram að það væri ekki hægt að meta niðurstöðu grunnskólans á annan hátt með öllum þeirra kostum og göllum. Þeir urðu undir í þessari umræðu. Nú hefur komið í ljós að þeir höfðu rétt fyrir sér. Verðbólga þykir hafa hlaupið í skólaeinkunnir. Hætt er við því að skólar freistist til að hækka skólaeinkunnir svo krakkar hvers skóla hafi meiri líkur á því að komast í þá skóla sem þá langar til að fara í. Slík þróun endar með því að allir fá 10.0 í einkunn ef maður er dálítið öfgafullur. Hvað gerist þá? Annað tveggja gerist. Framhaldsskólarnir fara að leggja inntökupróf fyrir umsækjendur eða að samræmd próf verður tekið upp aftur. Þá eru menn komnir í hring. Hver var þá tilgangurinn með allri þessari vegferð? Þetta er eins og með Lísu í Undralandi. Ef maður veit ekki hvert maður ætlar þá skiptir ekki hvaða leið maður velur. Maður kemst alltaf á áfangastað.
Það skortir ekki að útrásarvíkingarnir hafi greiðan aðgang að fjölmiðlum þegar mál þeirra eru í einhverju ferli. Yfirlýsingar þeirra eru lesnar aftur á bak og áfram. Málflutningur þeirra kemst allur til skila. Hvaða fréttamennska er þetta? Er það einhver frétt að HS sendi frá sér yfirlýsingu þar sem hann segist vera saklaus eins og páskahérinn? Af hverju eru ekki lesnar yfirlýsingar frá venjulegum snærisþjófum þegar þeir eru staðnir að verki. Það er einungis frétt þegar niðurstaða í svona mál liggur fyrir. Hvenær ætla fjölmiðlar að skapa sér einhvert sjálfstæði og hafna svona rugli.
sunnudagur, júní 21, 2009
laugardagur, júní 20, 2009
Það var eins gott að það var ekki búið að gera Álftanesmanninn að þjóðardýrlingi, hengja á hann fálkaorðu eða eitthvað annað álíka eins og margir virtust vilja eftir fyrstu viðbrögðum að dæma. Það kom nefnilega í ljós að þetta var bölvaður skúrkur. Búinn að hafa stórfé út úr saklausu fólki sem hafði treyst honum fyrir fjármunum sínum í góðri trú. Það að einhver hafi böstað þig réttlætir ekki að þú gerir það sama við aðra. Síðan ætti fólk að athuga hvað það hefði í för með sér ef það færi að vera plagsiður að eyðileggja þær eignir sem menn missa út úr höndunum á sér. Lánastofnanir sitja uppi með engar eignir á móti útlánum sem ekki innheimtast. Lánastofnanirnar verða engu að síður að standa skil á peningunum til sinna lánveitenda. Viðkomandi eignir hefðu vonandi selst í fyllingu tímans. Það að skuldir innheimtast ekki og engar eignir eru til fyrir þeim þýðir ekki annað en vaxtastig ílandinu muni hækka því einhver verður að borga brúsann.
Ég veit ekkert hvar ég stend í Icesafe málinu. Maður trúir engum lengur. Þegar aðalsamningamaður landsins segir í einni setningu að þetta sé fínn samningur og í næstu setningu segir hann að öll tiltæk evrópulönd hafi þvíngað Ísland til að skrifa undir samninginn ella myndum við hafa verra af. Hverju á maður að trúa? Kópavogssamningurinn var ekkert sérstakur samningur hér í denn tíð enda gerður undir þvingaðri stöðu. Eru samningar sem gerðir eru þegar einskis annars úrkosta er völ ekki yfirleitt vondir. Þegar Corleone gerði mönnum tilboð sem þeir gátu ekki hafnað var yfirleitt skrifað undir.
Ég er ekkert sérstakur enskumaður en svona slarkfær. Ég er mun betri sænskumaður. Ég hef þó lesið sænska texta á einhverri kontórista sænsku sem ég skil nánast ekkert í. Mér finnst þessi Icesafe texti vera eitthvað í þá áttina. Samansúrraður texti á illskiljanlegri stofnanaensku. Þegar Gísli Ásgeirsson, löggildur og margreyndur skjalaþýðandi úr ensku, á í erfiðleikum með textann og segir að það þurfi að leggja hann fram með ítarlegum skýringum um hvað einstakar setningar og orð þýða þá hangir eitthvað á spýtunni. Það væri gaman að vita hvort aðalsamningamaður landsins gæti snarað honum yfir með einföldum yfirlestri. Vitaskuld þarf að þýða svona samninga af færustu sérfræðingum þar um því einstakar meiningar og einstök orð geta haft úrslitaþýðingu um áhrif hans og stöðu hvors aðila. Það má vera að það þýði ekkert en að ljúka málinu með samningum en það er munur á hvort fram fari samningar milli tveggja aðila sem vilja ljúka ákveðnu máli eða hvort annar aðili málsins er með hlaðna skammbyssu við gagnaugað þegar sest er að samningaborðinu.
Ég veit ekkert hvar ég stend í Icesafe málinu. Maður trúir engum lengur. Þegar aðalsamningamaður landsins segir í einni setningu að þetta sé fínn samningur og í næstu setningu segir hann að öll tiltæk evrópulönd hafi þvíngað Ísland til að skrifa undir samninginn ella myndum við hafa verra af. Hverju á maður að trúa? Kópavogssamningurinn var ekkert sérstakur samningur hér í denn tíð enda gerður undir þvingaðri stöðu. Eru samningar sem gerðir eru þegar einskis annars úrkosta er völ ekki yfirleitt vondir. Þegar Corleone gerði mönnum tilboð sem þeir gátu ekki hafnað var yfirleitt skrifað undir.
Ég er ekkert sérstakur enskumaður en svona slarkfær. Ég er mun betri sænskumaður. Ég hef þó lesið sænska texta á einhverri kontórista sænsku sem ég skil nánast ekkert í. Mér finnst þessi Icesafe texti vera eitthvað í þá áttina. Samansúrraður texti á illskiljanlegri stofnanaensku. Þegar Gísli Ásgeirsson, löggildur og margreyndur skjalaþýðandi úr ensku, á í erfiðleikum með textann og segir að það þurfi að leggja hann fram með ítarlegum skýringum um hvað einstakar setningar og orð þýða þá hangir eitthvað á spýtunni. Það væri gaman að vita hvort aðalsamningamaður landsins gæti snarað honum yfir með einföldum yfirlestri. Vitaskuld þarf að þýða svona samninga af færustu sérfræðingum þar um því einstakar meiningar og einstök orð geta haft úrslitaþýðingu um áhrif hans og stöðu hvors aðila. Það má vera að það þýði ekkert en að ljúka málinu með samningum en það er munur á hvort fram fari samningar milli tveggja aðila sem vilja ljúka ákveðnu máli eða hvort annar aðili málsins er með hlaðna skammbyssu við gagnaugað þegar sest er að samningaborðinu.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
