Þá er þetta mikla hlaup búið. Mjög ánægður með niðurstöðuna sem var um 20 km lengra hlaup en í fyrra og mjög vel yfir 200 km. markið. Markmiðið var að ná yfir 200 km og þeim mun lengra þeim mun betra. Að sprengja 200 km línuna í 24 tíma hlaupi er draumur hvers og eins sem þreytir 24 tíma hlaup en það er langt í frá alltaf sem það text. Það voru 5 sem fóru yfir línuna í 24 tíma hlaupinu og tveir eða þrír í 48 tíma hlaupinu og þar skal fyrstan telja Grikkjann Korosis sem gerði sér lítið fyrir og setti heimsmet í aldursflokknum 50 - 59 ára. Hann er hreint magnaður. Hann hefur mun hærri sársaukaþröskuld en flest venjulegt fólk. Þetta var 3ja 48 tíma hlaupið hans síðan í mars en flestum þykir nóg að taka það einu sinni. Ég er ekki viss um hvort ég hafi áhuga á að takast á við þessa miklu þolraun eftir að hafa horft á hlauparana þrælast áfram á brautinni á seinni sólarhringnum. Það var sett fullt af landsmetum á helginni fyrir utan heimsmetið, danskt, norskt og sænskt í 48 tíma hlaupi og svo íslenskt í 24 tíma hlaupi!!! Brautin er mjög góð og öll skipulagning og framkvæmd hjá Kim og hans fólki til mikillar fyrirmyndar. Gef nánari skýrslu síðar en vil þakka öllum sem fylgdust með og sendu mér góðar óskir. Það hefur veruleg áhrif að maður veit af því að það eru nokkur augu sem horfa yfir öxlina á manni á meðan hlaupið stendur yfir.

Eiolf og Ann i Grikklandi í fyrra

Er kominn í hús á Galökken við Rönne. Klukkan er 21.00 að dönskum tíma. Hitti Eiolf og Ann en 48 tíma hlaupararnir eru búnir að vera að í níu klst. Þau voru kát og Eiolf er í fínu formi. Hann stefnir á að fara milli 300 og 400 km. Kemur í ljós hve langt það verður þegar upp er staðið. Menn fara varlega út því það er löng leið eftir, allir kannski nema Kurosis, gríski ofurhlauparinn. Hann fór 71 km á fyrstu sex tímunum sem er bara ágæt vegalengd í sex tíma hlaupi pr. se, hvað þá þegar 42 klst eru eftir. Það eru 35 hlauparar í 48 tíma hlaupinu, álíka margir í 24 tíma hlaupinu og síðan eru einh´ver hópur í sex tíma hlaupi. Þetta er orðið heilmikið arrangement hjá Kim og líklega eitt stærsta ultrahlaup á norðurlöndunum. Ann sagði mér að á næsta ári væru þeir Eiolf og Trond, norskur félagi hans, sem var með í Western States fyrir þremur árum, að planera að hlaupa frá Ítalíu norður til Nord Kalotten. Það er um tveggja mánaða verkefni, hvorki meir eða minna. Það er í þessu eins og öðru, það er sífellt leitað að nýjum verkefnum og nýjum áskorunum. veðrið er fínt, hæfilega hlýtt og í skógargöngunum sem hlaupið er í er algert logn. Fínar aðstæður.

komið í mark á Borgunarhólmi í ágúst árið 2004.

Fékk SMS frá Eiolf Eivindsen í gær. Hann var að tékka af stöðuna. Þau hjónin voru á leið til Borgundarhólms en hann ætlar að debutera í 48 tíma hlaupi. Eiolf er fínn og glaðbeittur náungi. Við hittumst fyrst eftir Western States í Kaliforníu fyrir þremur árum. Hann leitaði mig uppi og fór að spyrja um gistimöguleika á Íslandi þannig að þau gætu notað "Stop over möguleika" á Íslandi í tvo til þrjá daga. Hann talaði ensku með kunnuglegum hreim svo ég spurði hvort hann væri norskur. Þegar hann sagði svo vera þá sagði ég að við gætum sleppt þvi að tala saman á ensku því ég kynni sænsku ágætlega. „Det er ju rena Biffen“ sagði Eiolf hinn kátasti og þýði það nú hver sem vill. Það gekk allt eftir með gistinguna, ég gat bjargað henni yfir hafið með stuttum fyrirvara og var ánægjulegt að geta gert þessu ágæta fólki smá greiða og ferðina enn eftirminnilegri. Síðan höfum við haft reglubundið samband og endurnýjuðum kynnin svo í Grikklandi í haust. Eiolf var stórreykingamaður áður en hann fór að hlaupa og er vafalaust jafn ofvirkur í hlaupunum eins og hann var í reykingunum hér áður. Hann vinnur í álveri og kann því hitanum vel.

Það lítur vel út með veður á Borgundarhólmi, 14 stiga hiti, sól og smá gola. Brautin verður 1.450 mera löng sem er betra en þeir 1.000 metrar sem ætlað var í upphafi. Hún er á tveimur samsíða stígum sem liggja í skógargöngum með örstuttu millibili. Fínar aðstæður.

Það verður hægt að fylgjast með hlaupinu á vef þess. Hlekkurinn er:

http://ultramarathon.dk/php-files/news_overview.php

Hann verður uppfærður á svona klukkutíma fresti.

Einnig er hægt að sjá frétt frá sjónvarpinu á Borgundarhólmi um hlaupið á þessum hlekk:

http://www.tv2bornholm.dk/moduler/nyheder/showregvideo.asp?dato=19-05-2008&cID=1&vId=424889

Þarna er viðtal við Kim Rasmussen hinn mikla hlaupara og myndir frá hlaupinu frá því í fyrra, m.a. frá startinu.

Bæinn R¢nne á Borgundarhólmi heyrði maður fyrst talað um í Nonnabókunum. Nonni fór til Danmerkur með skipinu Valdimar frá R¢nne. Rönne er stærsti ferjubær Borgundarhólms. Annars er útgerð því sem næst horfin á Borgunarhólmi eins og annarsstaðar umhverfis Eystrasaltið. Túrismi og landbúnaður eru helstu atvinnuvegirnir á Borgundarhólmi nú orðið.

Flýg til Köben í fyrramálið og tek rútuna frá Huvudbanegården út til Borgundarholms um eftirmiddaginn. Er kominn á staðinn upp úr kl. 20.00. Örstutt er frá höfninni út í smáhúsabyggðina þar sem er gist og þaðan er smá göngutúr út á hlaupasvæðið. Getur ekki verið betra. Held að allt sé klárt. Nú verður bara að borða nóg það sem eftir er.

Þessi kvöldmatur kostaði ekki 35 þúsund krónur en gerði sitt gagn.

Ég er svo sem ekkert sérstakur íslenskumaður en maður reynir þó yfirleitt að tala þokkalegt mál. Alla vega reynir maður að vanda sig þar sem það á við svo sem þegar maður sendir frá sem texta sem ætlast er til að tekið sé mark á. Ég undanskil bloggið í því sambandi. Það er oft á tíðum hroðvirknislega skrifað enda iðulega gert í fljótheitum. Þegar maður vill svo virkilega vanda sig þá fær maður yfirlestur manna sem hafa gott auga fyrir íslensku máli því betur sjá augu en auga.

Í dag barst hingað inn auglýsing um háklassa veislu sem Hótel Holt stendur fyrir í byrjun júní. Þegar ég las hana þá fékk maður hroll af ákveðinni tegund. Dæmi hver fyrir sig.

Ágæti Ingibjörg Hinriksdóttir

Hotel Holt í samvinnu við Globus hf boðar til einstakrar
Winemaker´s veislu að frönskum eðalshætti

Chateau Cheval Blanc St Emilion
og
Chateau d´Yquem Sauternes

Hr. Pierre Lurton hinn aðlaðandi víngerðarmaður og stjórnandi
hvað virtustu vínhúsa heims, Chateau Cheval Blanc í St Emilion og Chateau d’Yquem í Sauternes verður sérstakur heiðursgestur og leiðir gesti í gegnum leyndadóma vínanna.

Friðgeir Ingi Eiríksson,matreiðslumeistari Gallerys og
fulltrúi Íslands í matreiðslumeistarakeppninni Bocuse d’Or árið 2007 ætlar ásamt
lærisveinum sínum að bjóða upp á magnaðan matseðil
er hæfir hinum fágætu vínum þessara stórkostlegu vínhúsa.

Þessi einstaka veisla fer fram að Hótel Holti, Gallery restaurant
fimmtudagskvöldið 5. júní og hefst kl. 19.30

Fyrstir koma fyrsti fá – pláss er takmarkað.

Frekari upplýsingar og borðapantanir
eru í síma 5525700 eða á gallery@holt.is

Verð kr. 35.000 á mann

Innifalið í verði:
Kampavín og canapé
4ja rétta hátíðarkvöldverður
Eðalvín þessara stórkostlegu vínhúsa
Kaffi og koníak/líkjör

Við vonum að þú sjáir þér fært að njóta stundar með okkur
að frönskum eðalshætti og fagna komu sumars.

Með kveðju
Hótel Holt

Ég renndi yfir þennan matseðil og setti niður eftirfarandi athugasemdir:

1. Ágæti Ingibjörg Hinriksdóttir (Svona senda veitingahús með klassa bara ekki frá sér).
2. .. að frönskum eðalshætti (Hvað er franskur „eðalsháttur“? Eðalsháttur er orðskrípi sem segir ekki neitt. Maður getur t.d. sagt .. að hætti franska aðalsins).
3. .. og stjórnandi hvað virtustu vínhúsa heims ( Hvað er þetta „hvað“ að gera þarna?).)
4. .. gegnum leyndadóma vínanna (Leyndardómar eru með „erri“).
5. .. þessara stórkostlegu vínhúsa (Maður segir ".. þessa stórkostlegu" eða "..frá þessum stórkostlegu vínhúsum" en ekki "þessara").
6. .. Fyrstir koma fyrsti fá (Þetta er eftir öðru).
7. .. 4ja rétta hátíðarkvöldverður (Hvað þýðir 4ja? Maður segir fjögurra rétta).
8. .. og fagna komu sumars. (Það er svo sem ágætt að fagna komu sumars rétt áður en sól fer að lækka á lofti ).

Miðað við þessa yfirferð um matseðilinn þá læðist að manni efi um að þarna sé á ferðinni vara sem sé 35 þúsund króna virði. Þegar verið er að bjóða hágæða vöru þá verður allt að vara af klassa sem nálægt henni kemur svo upplifunin sé peninganna virði.
Ergo. Hef ekki áhuga.

Úr Leirufirði

Helgin var róleg, 20 á laugardegi og rúmir 10 á sunnudegi. Í vikunni verður lítið hlaupið heldur hvílt að megninu til. Ég sé að veðurspáin fyrir R¢nne er heldur góð, ca 15 stiga hiti og gola. Ég sá í gær að það er stórviðburður í 48 tíma hlaupinu. Grikkinn Kuoros sem er mesti ultrahlaupari allara tíma verður meðal þátttakenda í 48 tíma hlaupinu. Hann hefur síðan í mars hlaupið 2 48 tíma hlaup og eitt 24 tíma hlaup. Hann setti heimsmet í 72 tíma hlaupi í Brno í mars þar sem hann hljóp yfir 700 km á þremur sólarhringum. Hann hafði unnið 48 tíma hlaupið á rúmum 400 km en fékk leyfi til að halda áfram í einn sólarhring í viðbót. Hann á að því mig minnir þrjá bestu tímana sem hafa náðst í Spartathlon. Hann á öll heimsmet frá 12 tíma hlaupi upp í sex daga hlaup og síðan á hann besta tíma í einhverju svakalegu hlaupi í Ástralíu. Það verður skemmtileg upplifun að sjá þennan mikla hlaupara á brautinni. Ef aðstæður verða góðar er dúkað borð fyrir heimsmet í 48 tíma hlaupi á Borgundarhólmi um næstu helgi. Í 24 tíma hlaupi verður haldið danska meistaramótið í greininni. Það eru því allir bestu hlauparar Danmerkur mættir á staðinn og síðan einhverjir erlendir hlauparar. Þetta verður spennandi. Ég er miklu betur undirbúinn en í fyrra hvað hlaupamagn varðar en það verður að koma í ljós hvernig allt veltist.

Flottur árangur í Kaupmannahafnarmaraþoni á laugardaginn. Sumarliði á 3.06 og Þórólfur og Eva á 3.09. Eva nær þarna fimmta besta tíma íslenskra kvenna og er búin að skipa sér í hóp íslenskra stórhlaupara. Alveg magnað.

Góður dagur á Víkingsvellinum í gær. Víkingar komu ákveðnir til leiks og unnu sanngjarnan sigur á KA. Þei hafa nefnilega ekkert átt auðvelt með KA gegnum tíðina. Síðan spilaði HK/víkingur gegn íslandsmeisturum Vals í gærkvöldi. Þær töpuðu 3 - 0 en börðust vel og mörk Vals voru af ódýrari gerðinni. Sem betur fer er það liðin tíð að leikir í kvennaboltanum séu að enda með 10 - 15 marka mun. Það er engum til uppbyggingar.

Flaggað á góðviðrisdegi í Kirkjuhvammi

Fór rólegt 20 km hlaup út á Eiðistorg í morgun. Tók það frekar rólega enda er þetta virk hvíld. Hitti Óskar Dýrmund Grænlandsfara á leiðinni og við skokkuðum saman út á Suðurgötu. Hann var í fyrsta hópnum sem fór til Grænlands í ATC keppnina árið 2004. Ég man eftir honum sem litlum strák á Hvanneyri forðum daga eða upp úr 1970. Það var fróðlegt að heyra hvernig hlutirnir gengu fyrir sig hjá þeim og bera saman við ævintýri okkar í fyrra sumar. Því miður held ég að það verði enginn frá Íslandi með í ár en það stendur vonandi til bóta síðar.

Það var fín grein eftir Jón Baldvin í Moganum í morgun um þróun efnahagsmála hérlendis og stöðuna í dag. Ég hef ekki alltaf verið sammála JBH en í þetta sinn er ég sammála hverju orði. Mikið af því sem er að gerast og er okkur mótdrægt í dag er sjálfskaparvíti. Útgáfa jöklabréfanna á sínum tíma var ekkert annað en skammgóður vermir því þau urðu að seljanlegri vöru vegna þess hve vaxtamunur var mikill milli Íslands og umheimsins. Að kaupa ríkistryggð hávaxtabréf sem voru fjármögnuð með ódýru lánsfé var náttúrulega rakinn business. Þetta styrkti krónuna úr hófi fram sem gerði allt voða skemmtilegt, um stundarsakir. Allt sem mann alngaði í var orðið hundódýrt. Skítt og laggó með að fiskiðnaðurinn og aðrar útflutningsgreinar væri að drepast vegna þess hve gengi krónunnar var hátt. Þessi tími hlaut að taka enda, það vissi hver maður sem vildi vita. Ég tók stöðu gegn krónunni í ágúst í fyrra. Það var bara spurning um hvenær hún félli og hve mikið en ekki hvort. Þegar skriðan fór af stað varð hún svo það stór að stjórnvöld réðu ekki neitt við neitt. Bankarnir voru metnir nær því gjaldþrota í augum umheimsins, enda þótt viðskiptaráðherra segði í Silfri Egils að þeir væri með þeim sterkustu í heimi. Bankarnir voru orðnir það stórir að ríkið hafði ekkert bolmagn að standa við bakið á þeim og veita þeim stuðning þegar gaf á bátinn. Þess vegna var staða þeirra slík sem hún var. Það hafa varla verið auðveld spor Seðlabankamanna og stjórnvalda að fara til norrænna Seðlabanka til að fá baktryggingu hjá þeim í þeim tilgangi að reyna að ná valdi á atburðarásinni aftur. Það þýðir í raun og veru að stjórnvöld réðu ekki við ástandið. Ef stjórnvöld ráða ekki lengur við ástandið upp á eigin spýtur þá geta menn sagt sér sjálfir hvað var á næsta leyti. Niðurstaðan var hins vegar kynnt eins og um sigurför hefði verið að ræða. Fjölmiðlar átu fréttatilkynningarnar hráar upp og spurðu einskis. Allt orðið gaman og gott á nýjan leik (eða hvað?).

Það þarf ekki nema einn maður að leggja bílnum sínum þversum á götuna og hringja í fjölmiðla þá eru þeir mættir með upptökuvélar og alles. Hvað ætli væri gert við venjulegt fólk ef það færi að leggja bílnum sínum þversum fyrir framan eitthvert fyrirtæki sem það væri súrt út í. Ætli löggan væri ekki sótt og maður dreginn í burtu með skömm? Trúi því best.

Smá Lúkas leit dagsins ljós í gær þegar fréttist að meintum álftaeggjamorðum úti á Seltjarnarnesi. Fréttamannaliðið upp eins og skot alveg fýr og flamme og fjallaði um harmleikinn á Seltjarnarnesi. Á sama tíma og fimmtíu þúsund manns hafa farist í jarðskjálftum í Kína og einhverjir ótaldir tugir þúsunda farist í Burma fyrir utan þann mikla fjölda sem býr við hörmungar eftir þessar hamfarir þá eru svona álftaeggjauppákomur headlines hérlendis.

Það var fínt hjá Fjölni að leggja KR í vikunni. Sérstaklega var ánægjulegt að það gerðist með marki á síðustu mínútu. Þeir eru orðnir ófáir leikirnir sem KR hefur náð þremur stigum á móti Víkingum á þennan hátt. Kominn tími til að þeir sypu á þessum bikar sjálfir. Í fyrra var dæmt löglegt mark af Víkingum í leik á móti KR. Dómurinn hafði í för með sérað það voru Víkingar sem féllu um deild en ekki KR.

"Easy rider"

Nú eru rólegheit, ætla að fara svona 60 km í þessari viku svona til að halda mér mjúkum. Allt í fínu lagi. Eini óvissuþátturinn á Borgundarhólmi verður veðrið.

Sá áhugavert efni á norska ultravefnum í dag. (www.kondis.no/ultra). Í fyrsta lagi hafa þeir útbúið sérstakan kynningarbækling yfir norsk ultrahlaup. Fyrir nokkrum árum var einungis eitt ultrahlaup haldið í Noregi en nú eru þau orðin sjö af ýmsum tegundum. Þar eru fjallahlaup á tveimur dögum, sex tíma hlaup, 12 og 24 tíma hlaup innandyra, 100 km hlaup á hlaupabraut og síðast en ekki síst skemmtileg útfærsla á 80 km hlaupi. Það er hlaupið innandyra og hlaupnir eru átta 10 kílómetra leggir. Ræst er með þriggja tíma millibili svo hlaupið stendur yfir í einn sólarhring. Sá sem hleypur hraðast fær mesta hvíld milli hlaupa. Heildartími ræður um úrslit. Þessi hlaup öll sömul kynna þeir síðan í einum bæklingi.

Hérlendis hafa verið haldin tvö ultrahlaup á ári, Laugavegurinn og sex tíma hlaupið (Jónshlaup). 100 km hlaup verður haldið í fyrsta sinn hérlendis í næsta mánuði. Líkur benda til að Hamfarahlaupið bætist við á næsta ári sem er 206 km og verður það líklega hlaupið á þremur dögum. Þá er þetta nú orðið þó nokkuð. Þingvallavatnshlaupið (65 - 70 km) og Þingstaðahlaupið (55 km) eru yfirleitt hlaupin árlega þó það sé ekki alveg árvisst. Það þarf ekki mikla viðbót í vinnuframlagi frá því sem nú er að breyta þeim í keppnishlaup og formleg ultrahlaup. Það er nefnilega alveg hellingur að gerast og fer vaxandi. Ég hef trú á að þátttaka í ultrahlaupum vaxi verulega á næstu árum. Hjá mjög mörgum er þetta fyrst og fremst spurning um að taka skrefið og láta slag standa. Sá fjöldi góðra maraþonhlaupara sem er til staðar hér hefur alla möguleika á að gera sig gildandi í alvöru hlaupum.

Fín viðtöl í blöðunum í dag við Sigga Gunnsteins og Soffíu Gísla. Þetta sýnir að viðhorfið er að breytast gagnvart þessari merku íþróttagrein sem er þeim eiginleikum búin að það geta ekki allir stundað hana. Fréttir af þessum hlaupum þóttu vart fréttaefni í árdaga þegar okkar fyrstu menn voru að hlaupa 100 km hlaup. Nú er þetta frekar algengt umfjöllunarefni í fjölmiðlum. Dropinn holar steininn.

Norðmenn hafa einnig tekið upp aðra nýjung sem er kynnt í bæklingnum góða. Þeir veita ultrahlaupurum brons - silfur og gull styttu fyrir að ná ákveðnum heildarkílómetrafjölda í viðurkenndum ultrahlaupum. Bronsstyttan er veitt fyrir að hlaupa samanlagt 1.000 km í viðurkenndum hlaupum, silfurstyttan er veitt fyrir 5.000 km samtals og gullstyttan er veitt fyrir samtals 10.000 km hlaupna í viðurkenndum hlaupum. Það er ekki heiglum hent að ná silfri og gulli. Við þurfum að taka þetta upp hérlendis. Þetta eru skemmtilegar viðurkenningar fyrir þá sem leggja þetta fyrir sig öðru frekar.

P.S. Kona sem heitir Helga sendi mér skeyti um Laugaveginn á Hlaupadagbókinni. Ég eyddi því af klaufaskap áður en ég gat lesið það. Endilega að senda það aftur. Þá verð ég varkárari áður en ég les það.

Sæsorfinn steinn nálægt Ögri

Tók síðustu löngu æfinguna fyrir Borgundarhólm á sunnudaginn. Það var leiðindarigning um morguninn svo ég fór niður í Laugar og tók skammt dagsins á brettinu. 30 km voru verkefni dagsins og það var lengra en ég hafði nokkurn tíma hlaupið á bretti. Aðferðin að gleypa fílinn ekki í einum bita heldur í mörgum smáum gekk fullkomlega upp. Ég skipulagði þessa þrjátíu km á brettinu sem hlaup í Elliðaárdalnum. Það eru um tólf hringir. Því voru hverjir 2.5 km sem einn hringur í dalnum. Svo var talið niður. Þetta gekk mjög vel, maður hlutaði vegalengdina niður í litla parta út frá hringjunum í dalnum og þannig leið þetta hraðar en hratt. Var um 2 klst og 50 mínútur að klára dæmið.

Næstu tíu dagar verða rólegir, ætla að taka svona 60 km í þessari viku og eitthvað minna í næstu viku.

Það eru víða að finna forarvilpurnar þessa dagana. Mér sýnist UMFÍ vera að byltast um í einni slíkri. Ég verð nú að segja að ég skil ekki alveg hugsunina bak við það að byggja yfir sundlaug í ætluðum höfuðstöðvum hreyfingarinnar í miðbænum, hvað þá að fjárfesta í sal til skákiðkunar og klifurvegg!! Er ekki nóg til af sundlaugum víðsvegar um bæinn? Er Skáksamband Íslands ekki með aðstöðu í Faxafeninu? Eru ekki margir grunnskólar á fullu við iðkan skáklistarinnar? Hvernig átti að standa undir kostnaði við öll herlegheitin sem kynnt voru fyrir borginni þegar lóðinni var úthlutað? Þarf UMFÍ á meira húsnæði að halda en skrifstofuplássi fyrir starfsfólkið og góðan fundarsal. Slíkt húsnæði er á lausu út um allan bæ. Þarna er eitthvað málum blandið.

Víkingar léku fyrsta heimaleik sinn í Víkinni á mánudagskvöldið. Þeim tókst að tapa fyrir Selfyssingum sem voru baráttuglaðir og áttu sigurinn skilið. Stelpurnar í HK/Víking uppskáru meir í gærkvöldi þegar þær gerðu jafntefli við Stjörnuna í fyrsta leik sínum í efstu deild. Þær börðust eins og ljón allan leikinn og skiluðu stigi í hús.

Vorboðinn ljúfi er kominn á kreik

Fór í Elliðaárdalinn um kl. 7.00 í morgun. Verkefni dagsins voru 16 hringir. Því var lokið rétt um fjórum tímum síðar. Fínt veður, smá suddi rétt til að byrja með en svo bara hlýtt og gott veður. Gaman að fylgjast með fuglalífinu í dalnum svona snemma á morgnana. Þegar umferðin eykst flytja þeir sig upp í trén en eru meira út um allt þegar þeir eru ekki truflaðir. Sá maríuerlu sem var að baða sig. Hún óð út í grynningar við vaðið milli brúnna, stakk hausnum á kaf og jós yfir sig alla. Þetta endurtók hún nokkuð oft. Því miður var myndavélin ekki tiltæk.

Þegar maður hleypur langt þá er útvarpið alltaf tiltækt. Skemmtilegasta útvarpsefnið að mínu mati fyrir utan Útvarp Latabæ eru Sigurður G. og Guðmundur Ólafsson á Útvari Sögu eins og ég hef áður sagt. Svo eru oft mjög góðir þættir á Rás tvö á kvöldin eftir kl. 22.00. Sigurður og Guðmundur hafa rúman tíma og geta látið móðan mása um það sem efst er á baugi í það skiptið. Þeir voru að tala um deilu hjúkrunarfræðinga á Landsspítalanum um daginn. Guðmundur þekkir gamla konu í Keflavík sem heldur honum upplýstum um það sem er efst á baugi í þjóðfélaginu og Sigurður G. þekkir gamla konu í Vogunum sem er betri en engin. Sú gamla í Keflavík hafði lent á spítala um daginn og notaði tækifærið til að skyggnast bak við tjöldin þar. Að sögn Guðmundar saði sú gamla að hjúkrunarfræðingar væru yfirleitt ráðnir í hálft til treikvart starf en síðan ynnu þeir von úr viti og mestan partinn í yfirvinnu. Meðallaun hjúkrunarfræðinga á Landsspítalanum að sögn þeirra gömlu er um 510.000 kr á mánuði. Ónærgætnin er dálítið mikil á spítalanum segir sú gamla og meðal annars er þeim bannað að sofa í vinnunni. Slæmt er það. Hjúkrunarfræðingar hérlendis verða að vera með stúdentspróf til að geta farið í hjúkrunarfræðinám. Það er líklega til þess að vera samræðuhæfir um hvað er sínus af einum eða kunna skil á latneskum fallbeygingum ef vitrir fræðimenn skyldu þurfa á spítalavist að halda og vildu ræða um fagið við starfsfólkið. Í Danmörku segir Guðmundur að ekki sé gerð krafa um stúdentspróf áður en farið er í hjúkrunarfræðinám. Þar geta sjúkraliðar t.d. bætt við sig tveimur árum og lært til hjúkrunarfræðings. Skyldi vera borin minni virðing fyrir sjúklingum í Danmörku en hér?

Það var svakaleg lýsingin í 24 stundum í dag um hvernig staðið var að sölu hlutar ríkisins á 40% hluta í Íslenskum aðalverktökum árið 2003. Stjórnendur ÍAV fengu að kaupa hlut ríkisins þrátt fyrir að þeir hefðu ekki lagt fram besta tilboðið. Stjórnendur ÍAV voru fruminnherjar og vissu því margt um fyrirtækið sem aðrir áhugasamir kaupendur vissu ekki. Formaður einkavæðingarnefndar er á sama tíma stjórnarformaður fyrirtækisins sem verið er að selja. Hans rulla í þessu leikriti er afar áhugaverð. Hann dregur upp dökka mynd af stöðu fyrirtækisins þegar verið er að kynna það fyrir áhugasömum kaupendum samkvæmt lýsingu blaðsins. Hann sem formaður einkavæðingarnefndar hefur mikil áhrif á hverjum er seldur hlutur ríkisins hlýtur maður að álykta. Hann er síðan kosinn stjórnarformaður af kaupendum fyrirtækisins eftir að salan hefur átt sér stað. Árið eftir greiðir fyrirtækið kaupendum út hærri arð en sem nemur kaupverðinu!!! Hvurslags helvítis rugl er þetta?? Ég ætla rétt að vona að fjölmiðlamenn sýni þessu ráðslagi með opinberar eignir jafn mikinn áhuga eins og þeir hafa sýnt launakjörum framkvæmdastjóra miðborgarinnar að undanförnu.

Það hefur verið mikið fjallað um perra og meinta perra að undanförnu. Byrgisperrinn var dæmdur í þriggja ára fangelsi og að greiða háar sektir. Samkvæmt sögunni hlýtur sú spurning að vakna hvenær honum verði sleppt út. Eftir ca eitt til eitt og hálft ár? Hvenær ætla fjölmiðlamenn að rannsaka hið tvöfalda dómskerfi í landinu. Annars vegar er héraðsdómur og hæstaréttur og hins vegar náðunarnefndin. Síðan býst maður við að BP sé búinn að koma málum þannig fyrir að hann borgi aldrei neinar sektir. Prestur á Selfossi hefur verið sakaður um ósæmilegt framferði við ungar stúlkur. Fréttamenn túlkuðu þetta sem svo að hann væri sakaður um kynferðisafbrot um leið og myndir voru samdægurs birtar af honum á forsíðum blaða og í tengslum við fyrstu frétt ljósvakamiðla. Ca þremur vikum eftir að maður er settur í gæsluvarðhald sakaður um gróf kynferðisafbrot gagnvart börnum sínum og börnum honum tengdum kom frétt um það í fjölmiðlum. Mynd var blörruð og nafnið hefur ekki verið gefið upp. Af hverju er þessi mannamunur gerður. Er það eitthvað viðkvæmt um hvern er að ræða í þessu tilviki? Er þetta enn eitt dæmið um lágflugið sem fjölmiðlamenn iðka oft á tíðum?

Þegar maður hlustar mikið á útvarp getur ekki fram hjá því farið að málfar fjölmiðlamanna vekji nokkra athygli. Ég er ekki sérstakur málfarsmaður en smá "standard" reynir maður að hafa. Maður vill alla vega hafa orðtök á hreinu ef maður notar þau. Oftar en ekki er vitlaust farið með algeng hugtök þegar þeim er brugðið upp í máli fjölmiðlamanna. Nýlega var sagt í kvöldfréttum sjónvarpsins að kílómetrarnir styttust mikið sem hægt væri að keyra vegna hækkana á bensínverði. Fyrir fimm árum hefði verið hægt að aka ákveðinni bíltegund norður að Kópaskeri fyrir 5.000 kall en nú væri einungis hægt að keyra hann norður í Öxnadal fyrir sama pening. Ég hélt að kílómetrinn væri alltaf og eilíflega 1000 metrar hvað sem gerðist í olíuverði og verðbólgu. Þeim kílómetrum sem hægt er að aka fyrir sama pening fækkar hins vegar með hærra bensínverði. Í þessari sömu frétt var síðan klykkt út með að það væri hægt að aka 56 kílómetrum skemur nú á þessum tiltekna bíl en fyrir fimm árum siðan, þ.e. áður að Kópaskeri en nú í Öxnadal. Þarna munar allavega um 200 kílómetrum, a.m.k ef kílómetrinn er 1.000 metrar eins og hann var skilgreindur í Reikningsbók Elíasar Bjarnasonar fyrir margt löngu.

Búdapestmaraþon árið 2003

Ég sá á blogginu hjá Evu vídeoklipp þar sem var verið að tala um maraþonhlaup og ýmislegt í sambandi við þá miklu þolraun. Í enda vídeósins kemur þetta statement fyrir svona næstum því orðrétt:

When you cross that finish line, no matter how slow or how fast you run, it will change your life forever.

Það er óhætt að segja út frá mínum bæjarhóli séð að þarna er hvert orð öðru sannara. Maður fær gæsahúð af því að renna huganum yfir þau ár sem eru liðin síðan í ágúst 2000 þegar maður taldi sér trú um að maður væri loks fær um að hlaupa maraþon. Það hafði átt sér nokkurra ára aðdraganda þar sem fetað var úr skemmtiskokki í 10 km, svo í hálfmaraþon og síðan var látið vaða. Það var mikill áfangi að klára maraþon. Það voru endimörk hins mannlega í mínum huga. Síðan kom í ljós að það var ýmislegt beyond maraþon. Margt annað hefur fylgt í kjölfarið. Allt það fólk sem maður hefur kynnst í tengslum við hlaupin, bæði innanlands og utan, ferðalög og keppnir innanlands og utan, nýjar víddir í mataræði og heilsurækt, ný og ný markmið í hlaupum, uppskera sem eykst með auknu erfiði og svo framvegis og svo framvegis. Það er eiginlega bara tíminn og peningar sem setja takmörkin. Ég veit eiginlega ekki hvernig maður væri staddur ef maður hefði ekki látið sig hafa það að hlaupa skemmtiskokkið góða hér um árið á illa reimuðum skóm með fötin í annarri hendi og Jóa í hinni. Ég ætla ekki að hugsa þá hugsun til enda.

Falleg hleðsla í Skötufirði

Ég er að taka lokaálagsvikuna áður en ég fer í 24 tíma hlaupið á Borgundarhólmi eftir tvær vikur. veturinn hefur gengið mjög vel, öll plön gengið upp og nú er bara að sjá hver útkoman verður. Þetta er þó bara byrjunin því aðaldæmið hefst að afloknu Borgundarhólmshlaupinu og stendur til septemberloka.

Ég er farinn að hlaupa á kvöldin í Elliðaárdalnum síðustu vikur. Bæði er mjög gott að hlaupa á stígunum þar og eins er þar skjól ef vindsperringurinn er til leiðinda. Síðan er mjög gott að venja sig við að hlaupa hringi á tiltölulega stuttri braut. Er búinn að fara mest tíu hringi en ætla að fara sextán á laugardaginn.

Það hefur verið nokkur numræða í Noregi að undanförnu um hvort eigi að herða reglur varðandi þá sem eru nýbúnir að taka bílpróf. Bæði hefur verið rætt um að þeir megi ekki keyra á nóttunni og eins að það verði takmarkað hvað þeir megi hafa marga farþega í bílnum hjá sér í eitt eða tvö ár eftir að bílpróf er fengið. Þessi umræða kom upp af auknum þunga í kjölfar dauðaslyss af völdum ofsaaksturs ungs ökumanns. Á Útvarp Sögu var það rætt nokkuð fyrir skömmu hvort eætti að taka upp álíka reglur hérlerndis eins og verið er að ræða um í Noregi. það brást ekki að það hringdu inn einstaklingar sem voru vitlausir yfir því að það væri verið að skerða mannréttindi ungs fólks ef væri verið að takmarka hvað það mætti hafa marga farþega og keyra kraftmikla bíla strax daginn eftir bílpróf. Því má ekki hugsa málið frá hinni hliðinni. Það hlýtur að liggja öll tölfræði fyrir um hvaða aldurshópar valda flestum slysum. Ef það er ungt fólk sem er nýbúið að fá bílpróf þá er ekki óeðlilwegt að við því sé brugðist. Eru það ekki mannréttindi ökumanna að það sé reynt að takmarka slysahættu og tjón af völdum þeirra sem ekki hafa náð fullu valdi yfir því að keyra bíl. Mér findist allt í lagi að ökumenn myndu ávinna sér full réttindi til að keyra bíl á svona tveimur árum eftir að bílpróf hefur verið tekið. Ef þeir valda slysum eða brjóta umferðarlög á þessu tímabili þá seinkar það því að viðkomandi fái full réttindi og gæti haft í för með sér ebndurtekningu á ökuprófi. Það á að hugsa um hag þeirra sem haga sér skikkanlega í þessu sambandi eins og öðru en ekki eingöngu um hag þeirra sem brjóta af sér.

Formaður Torfusamtakanna kom á fund í Rotary á mánudaginn. Hann fjallaði nokkð um friðun húsa og skipulagsmál í Miðbænum. Það er í sjálfu sér góðra gjalda vert að halda í ákveðna götumynd á Laugaveginum og í Miðbænum en mér finnst eitthvað vanta í þessa umræðu. Hvað á að gera við húsin þegar búið er að tryggja það að þau verði ekki rifin? Er hægt að stunda einhevrja atvinnu í þeim? Hvernig er hægt að auka aðdráttarafl miðbæjarins. Hvers vegna á fólk að fara niður í miðbæ? Það er erfitt að fá bílastæði niður í miðbæ. Það kostar peninga að leggja í bílastæði þar. Veðrið er þar oft heldur óskemmtilegt. Það er langt á milli búða. Fyrir allt venjulegt fólk er miklu einfaldara að fara í Kringluna eða Smáralindina. Ég held að stærstu skipulagsmistök sem gerð hafi verið í Reykavík á seinni áratugum hafi verið þau að byggja Kringluna ekki upp á einhverri stórri lóð við Skúlagötuna. Það hefði dregið fólk í átt til miðbæjarins. Það er athyglirvert sem kemur fram í forystugrein Fréttablaðsins í dag að í lok mesta framkvæmdastíma íslandssögunnar á Höfuðborgarsvæðinu þá er miðbær Reykjavíkur í upplausn. Hann hefur verið eins og hvert annað slömmhverfi til skamms tíma. Það er eitthvað að einhversstaðar.

Ungir Víkingar kampakátir eftir sigurleik á ÍR

Það hefur ekki farið fram hjá neinum að það eru breyttir tímar. Í stað þess að sitja á lúxusfarrými með allsnægtir er útlitið verra og ýmsar breytingar eru staðreynd. Krónan er fallin, hlutabréf hafa fallið í verði, aðgangur að lánsfé er takmarkaður, vöruverð hækkar, lífskjör versna, verðlag hækkar og verðgildi krónunnar rýrnar. Verðbólgutölur sjást sem ekki hafa sést í nær tuttugu ár. Það er dálítið undarlegt hvernig fjallað er um verðbólguna. Hún er hlutgerð eins og um sé að ræða mannýgt naut við borgarhliðin. Verðbólgudraugurinn, verðbólguvofan, verðbólgubálið, verðbólguófreskjan. Það er fjallað um verðbólguna eins og um sé að ræða lifandi óvætt sem þurfi að koma fyrir kattarnef. Í þeim slag er ætlast til að ríkisstjórnin fari fremst í flokki og hagi bardaganum helst á þann veg að enginn gangi sár frá þeim hildarleik. Mér finnst að með fyrrgreindu orðavali sé verið að forðast að tla um hvað verðbólga er í raun og veru. verðbólga þýðir rýrnandi verðgildi krónunnar sem leiðir af sér hækkandi vöruverð í krónum talið og versnandi lífskjör. Í einfaldri mynd er verðbólga afleiðing þess að það er aukið fjármagn í umferð í þjóðfélaginu án þess að verðmætaaukning hafi átt sér stað. Undanfarin ár hefur ódýru lánsfé verið dælt inn í samfélagið sem gat ekki annað en leitt til verðbólgu og versnandi lífskjara. Krónunni var haldið óeðlilega sterkri með útgáfu ríkisskuldabréfa sem voru mjög eftirsótt vegna hárra ríkistryggðra vaxta. Seðlabankinn á nú erfitt með að lækka stýrivexti því það myndi leiða til þess að Jöklabbréfin yrðu seld í stórum stíl sem myndi leiða til hruns á gengi krónunnar. Hann er því í nokkurskonar sjálfheldu. Utanaðkomandi áhrif eru einnig mikil, hækkandi verð á olíu og lakara aðgengi banka að lánsfé á erlendum mörkuðum sem ehfur í för með sér að það er einnig dýrara. Margt hjálpast þannig að. Enginn mannlegur máttur getur komið í veg fyrir að lífskjör versni hér á næstu einu til tveimur árum. Hve mikið þau versna ræðst af ýmsu, meðal annars af því til hvaða aðgerða ríkisstjórnin grípur til. Ef fasteignamarkaðurinn botnfrýs um nokkurra missera skeið mun það hafa gríðarlegar afleiðingar í för með sér s.s. fjöldagjaldþrot byggingarfyrirtækja með tilheyrandi atvinnuleysi í byggingariðnaði. Mér fundust afþvíbara rök viðskiptaráðherra gegn því að fella stimpilgjald niður að fullu vera heldur þunn í roðinu.

Fór út kl. r+umlega 6.00 í morgun og hljóp 20 km. Alli kom um kl 9.00 og kláraði að múra. Fór niður í Vík um kl. 14.00 en þar fór fram þriðji í afmæli. Fór aftur 20 km í kvöld. Farið að hvessa ð mikill mótvindur vestan af Eiðistorgi.

Neil kvaddur

Við Jói og Stebbi kvöddum Neil í gærkvöldi. Hann var kallaður snögglega til starfa í London og fór í morgun. Neil er fínn drengur og góður félagi fyrir utan að vera frábær íþrottamaður, líklega sá mesti sem maður hefur kynnst. Hann sagðist sakna Íslands, bæði alls þess góða fólks sem hann hefur kynnst hér í vetur, en einnig fannst honum mjög gott að æfa hérna. Hreina loftið er töluvert betra til langhlaupa en stórborgarbrækjan í London. Hann segir að mögulegt sé að hann komi aftur til starfa hér eftir tvö ár. Það er stuttur tími fyrir langhlaupara. Hann stefnir á að bæta sig í maraþoni í Edinborg eftir þrjár vikur og mun reyna að fara niður í 2.30. Sumarið samanstendur annars af 100 km hlaupi, Laugaveginum, 100 mílna hlaupi, Ironman og tvöföldum Ironman. Allt þetta er undirbúningur fyrir hinn tífalda Ironman sem hann ættlar að takast á við Í Mexíkó í haust. Þar mun hann synda 38 km í 25 metra laug, hjóla 1800 km á 2.5 km hring (tekur svona sex daga) og að lokum hlaupa 420 km á 400 metra braut. Hann segir að ef hann klárar hjólið þá muni hann klára þrautina því þá sé hinu erfiðasta lokið. Alls tekur þetta svona 10 - 12 daga og það er verið að í 20 - 22 tíma á sólarhring. Allt sem maður hefur kynnst er bara kjúklingagauf í samanburði við þessi ósköp.

Ég sá nýlega að það er búið að setja lag á netið um eggjakastið og piparúðaspreyið uppi í Norðlingaholti. Það er svo sem allt í lagi að gera lag um þetta ef menn hafa gaman af því en nafnið á laginu fannst mér í meira lagi aulalegt. Reykjavík - Belfast. Þarna er vísast verið að vísa til þess að það sé einhver samsvörun mili eggjakastsins á Olísplaninu og ástandsins á Norður Írlandi eins og það var til skamms tíma. Ég held að þessir krakkar viti ekkert hvað það er að tala um þegar þeim dettur í hug að setja samasemmerki milli þeirra atburða sem áttu sér stað á Norður Írlandi gegnum árin og þess sem skeði á Olísplaninu. Ég man vel eftir því hér fyurr á árum að það bárust stöðugt fréttir frá Norður Írlandi af götubardögum, skotbardögum, manndrápum og ég veit ekki hverju. Belfast og Londonderry voru helstu borginar sem nefndar voru í þessu sambandi. Átökin voru milli kaþólikka og mótmælenda, milli breska hersins og írskra andspyrnumanna. Leyniskyttur skutu á breska herinn, breski herinn skaut á almenna borgara. Blóðugi sunnudagurinn gleymist ekki þegar breski herinn skaut á þriðja tug barna, unglnga og fullorðins fólks. Bobby Sands og yfir tíu félagar hans sveltu sig til dauða. Þannig má áfram telja um þær mannfórnir sem færðar voru í þessum átökum sem virtust engan enda geta tekið en tókst loks að leiðpa til lykta á síðasta áratug. Svo er verið að setja samasem merki milli þessa ástands og eggjakasts uppi á Olíssjoppunni þegar unglingar sem leiðist fundu sér nokkra skemmtan í því að kasta eggjum í lögguna og lögreglan handtók nokkra menn sem höguðu sér eins og kjánar. Mér finnst þetta ekki fyndið heldur miklu frekar bjánalegt og vanvirða við þann fjölda fólks sem lét lífið í Belfast og á Norður Írlandi gegnum árin í raunverulegri frelsisbaráttu.

Hvað á að nú að þýða hjá RÚV að senda mann til Austurríkis til að standa fyrir framan hús í myrkri og endurtaka texta sem maður hefur heyrt og séð á öllum þeim fréttastofum sem maður hefur flett upp á að undanförnu? Ég skil það ekki. Það bætti engu við fréttirnar, skýrði málið ekki nokkurn hlut.

Víkingur hélt veislu í kvöld niður á Nordica hotel til að halda upp á 100 ára afmæli sitt. Húsið stappfylltist og þarna voru samankomnir um 500 Víkingar. Flott kvöld. Í gær var fjölskyldusamkoma í Víkinni og á morgun verður hátíðarfundur í Víkinni.

Ásbyrgi er einstakur staður

Ég hitti Soffíu Gísladóttur frá Húsavík í gær. Soffía er dóttir læknishjónanna Gísla og Katrínar sem bjuggu lengsst af á Húsavík en fluttu síðan austur í Kelduhverfi fyrir ca 10 árum. Katrín var kosin oddviti Keldunesshrepps eftir að þau fluttu austur áður en hreppurinn sameinaðist öðrum sveitarfélögum í Norðurþing. Katrín var einn af frumkvöðlunum fyrir Jökulsárhlaupinu sem er að sögn þeirra sem hafa hlaupið það eitt af bestu og skemmtilegustu hlaupum landsins. Jökulsárgljúfrið er náttúrulega eitt að mestu náttúruperlum sem finnast hérlendis. Katrín hringdi í mig haustið 2005 og var að velta fyrir sér enn stærri landvinningum á vettvangi hlaupanna. Nú var það Hamfarahlaup sem er frá upptökum Jökulsár á fjöllum norður í Ásbyrgi. Við ræddum ýmislegt sem skiptir máli í þessu sambandi því það er ekki einfalt að standa fyrir slíkum viðburði. Þetta viðfangsefni hefur síðan gerjast á góðum stað en er ekki gleymt. Katrín afhenti dóttur sinni síðan fánann í þessum efnum fyrir skömmu þannig að nú er Soffía á fullu að brjóta heilann með góðu fólki um að hrinda þessu mikla verkefni í framkvæmd. Hún segist vera með nokkra öfluga bakhjarla en í mörg horn er að líta við að framkvæmda svona verkefni. Hamfarahlaupið yrði 206 kílómetra langt. Það væri hlaupið fyrir austan Jökulsána norður að brúnni við Grímsstaði en þá væri farið vestur yfir og síðan sem leið liggur til Ásbyrgis. Hugmyndin er að skipta hlaupinu niður á þrjá daga, 70 km leggur þrjá daga í röð. Gist væri í tjöldum á leiðinni. Enda þótt ýmsir gætu farið leiðina alla í einum rykk þá er framkvæmdin miklu einfaldari með þessu lagi. Ég held að á þeim tíma síðan við Katrín ræddum saman um þessa hugmynd þá hafi margt breyst í þessum efnum. Þeim hefur fjölgað hérlendis sem eru tilbúnir í svona verkefni. Ég er ekki í vafa um að það er hægt að halda svona hlaup þegar á næsta ári. Fjöldinn verður eitthvað takmarkaður til að byrja með en svo mun hann vaxa. Það sýnir t.d. þátttakan í 100 km hlaupinu í júní. Í fyrsta 100 m hlaupinu sem hafdið var á Norðurlöndum í hitteðfyrra voru 5 þátttakendur. Hlaup af þessari kategoríu er hægt að markaðssetja út fyrir landssteinana. Ég held að það sé rétt fyrir áhugasama að fara að byggja sig upp fyrir svona viðburð. Það hittist skemmtilega á að á sama tíma og svona hugmyndir eru að gerjast þá sér maður forsíðufrétt í Mogganum að Laugavegurinn sé fullur. Ég rétt slapp inn fyrir því ég sá á blogginu hennar Öggu um að hann væri að fyllast. Það sem talið var einungis á færi sérstakra ofurmenna fyrir um 10 árum er nú orðin almenningsíþrótt. Það er ekki spurning um að Hamfarahlaupið verður hlaupið fyrr en síðar.

Tveir bræður með nýtt þríhjól

Ég hef stundum verið að velta fyrir mér því ekki sé framkvæmd reglubundin krabbameinsskoðun hjá karlmönnum þar sem reynt er að átta sig á hvort krabbamein í blöðruhálskirtli geti verið að hreiðra um sig. Oft uppgötvast meinvætturinn ekki fyrr en alltof seint. Um áratugaskeið hefur konum verið boðið upp á reglubundna krabbameinsskoðun og hefur það vafalaust bjargað heilsu og lífi fjölmargra. Ég skrifaði niður í Krabbameinsfélag í vetur og spurðist fyrir um þetta. Ekki stóð á svari og var mér samstundis boðið að koma niður í Krabbameinsfélag í Skógahlíðinni og kynna mér málið. Guðrún Agnarsdóttir og samstarfsmaður hennar tóku á móti mér og fóru ítarlega yfir viðfangsefnið og borðuðum við hádegisverð á meðan. Þetta var mjög fróðlegt og ekki efa ég að þar sé unnið eins og hægt er úr þeim fjármunum sem til ráðstöfunar eru. Eins og venjulega þá eru fjármunir takmarkaðir og getur Krabbameinsfélagið t.d. ekki gert það sem það vildi gera hvað varðar aukna áherslu á rannsóknir hjá karlmönnum sökum fjárskorts. Þær sögðu mér frá bækling sem var um það bil að koma út sem er meintur til að örfa umræðu um þessi máli. Bæklingurinn kom skömmu síðar með póstinum og er hann fínn, en maður veltir fyrir sér hví er ekki búið að gefa svona bækling út fyrir löngu. Það er nauðsynlegt að vekja upp umræðu um þessi mál og hvetja karlmenn til að gera það sem hægt er til að kanna hvort ekki sé allt með felldu. Ég fór snemma í þessum mánuði í skoðun hjá heimilislækninum þegar ég átti erindi við hann. Sáraeinfalt og gefur ákveðna vísbendingu. Síðan þarf maður að fara í blóðprufu niður á Borgarspítala. Geri það sem fyrst. Niðurstöður úr þessum skoðunum gefa ekki óyggjandi niðurstöður en þær gefa ákveðnar vísbendingar. Betur gert en ógert.

Hópur fólks hljóp Þingvallavatnshlaupið á laugardaginn. Flestir fóru alla leið en allhvasst var leiðina upp með vatninu að vestanverðu. Vindurinn kom síðan í bakið á leiðinni til baka og var þá allt heldur skemmtilegra. Þingvallavatnshlaupið er manndómsvígsla hlaupara sem vilja kanna hvernig þeim hentar að hlaupa langt.

Boston Marathon í fyrra

Það var flott kvöld í Víkinni í gærkvöldi. Úrslitaleikur milli Víkings og ÍR um hvort liðið kæmist upp í efstu deild í handbolta. Fyrir nokkrum árum vóg það salt í Víkingi hvort meistaraflokkur karla yrði lagður niður eða ekki. Sem nauðvörn var meistaraflokkurinn sameinaður Fjölni í nokkurn tíma. Síðustu tvö árin hefur síðan verið spilað undir merkjum Vikings. Fyrir atbeina manna með ákveðið markmið þá tókst að koma í veg fyrir að handboltinn koðnaði alveg niður og nú stóð liðið á þröskuldi efstu deildar. Það var mikil stemming í Víkinni, um 1000 manns voru mættir, flestir úr Víkingshverfinu en ÍRingar fjölmenntu einnig til stuðnings sínu liði. Þetta var hörkuleikur, sannkallaður derby leikur. Fram í seinni hálfleik mátti ekki á milli sjá hvorir næðu undirtökunum en þar kom að Víkingar sigu fram úr og slepptu ekki takinu á leiknum eftir það. Fögnuðurinn var mikill í leikslok þegar sigur var í höfn. Þetta var í sjálfu sér meira en leikur um þann sóma að komast upp í efstu deild. Hann var ekki síður spurning um hvort liðið yrði í ströggli áfram. Bestu strákarnir vilja spila í efstu deildinni þar sem athyglin er meiri og möguleikarnir meiri. Því er alltaf hætta á að þeir bestu yfirgefi liðið sem kemst ekki upp. Því lá meira undir en bara sóminn í gær. Maður getur ekki annað en fundið til með ÍR að þurfa að berjast í þessari erfiðu stöðu áfram. Þeir hafa átt gríðarlega góð lið á undanförnum og misst frá sér fjölda manns í önnur lið og í atvinnumennsku. Vonandi koma þar upp öflugir strákar sem hefja liðið upp meðal þeirra bestu á nýjan leik. Handboltinn á Íslandi þarf á öllum liðum að halda til að halda stöðu sinni hér innanlands svo og á alþjóðavettvangi. En það er enginn annars bróðir í leik eins og var háður í Víkinni í gærkvöldi á meðan hann stóð yfir.

Fór út kl. 6.00 í morgun og kláraði 22 km. Flott veður og engin þörf á að sofa inni í svona vorveðri. Alli múrari kom um kl. 9.00 og þá þurfti ég að vera kominn heim aftur. Hann lauk við flísarnar í dag og kemur á morgun til að ljúka fúgunni. Tók síðan 20 km í kvöld í fínu vorveðri en svolítið köldu.

Það hafa ýmis Lúkasarguðspjöll verið lesin að undanförnu vegna trukkamanna. Þau virðast rísa til hæstu hæða með reglulegu milibili. Maður fær innsýn í mismunandi hugskot og ótrúlegt hugarfar með því að skyggnast svolítið um á þessum vettvangi. Einn sagði að það mætti svo sem kalla það ókurteisi að berja lögreglu í andlitið en alvarlegra fannst honum að varla vera. Annar spurði hvort lögregluþjónninn sem fékk steininn í andlitið hefði ekki verið búinn að hafa sig mikið í frammi. Það var eins og honum fyndist það réttlæta steinkast í hausinn á honum. Vitaskuld eru þetta undantekningar en sýnir þó hvaða hugrenningar eru á kreiki.

Hugtakið "maður að meiri" virðist mönnum afskaplega hugleikið þegar einhver uppsker eins og til er sáð. Hjá öllum fjölmiðlum sem vilja láta taka mark á sér er það alger dauðasynd að búa til frétt eða feika frétt ef það útskýrir málið betur. Enginn fjölmiðill sem er vandur að virðingu sinni vill láta bendla sig við slíkt. Samtalið sem fór í loftið um hvort ætti að fá einhverja til að kasta eggjum á meðan stöðin væri læv var ekki sagt í neinu gríni eða hálfkæringi. Það heyrir hver maður sem á hlýðir. Maður gekk undir manns hönd að segja að fréttamaðurinn væri svo mikill grínisti að hann hefði bara ekki getað hamið sig í öllu þessu gríni sem átti sér stað þarna á Olísplaninu. Ætli konan sem stóð með smábarn í fanginu í miðri þvögnni hafi verið álíka mikill grínisti þannig að hún hafi bara ekki getað slitið sig burt frá ölli gríninu, fyrr en allt var komið í óefni, þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir.

Sigurður Líndal skrifar góða grein um princippin í þessari uppákomu í Fréttablaðinu í morgun. Málið er mjög einfalt. Ef lögreglan hefur gefið fólki fyrirmæli á vettvangi og það hlýðir ekki þrátt fyrir ítrekaðar og endurteknar beiðnir þá grípur lögreglan til þeirra aðgerða sem duga til að fyrirmælum hennar sé hlýtt. Þetta er ekki flóknara. Þótt ýmsir virðast ná betri nætursvefni við að ausa undirritaðan og aðra svívirðingum fyrir að hafa þessa skoðun þá breytir það ekki staðreyndum. Þeir sem ekki skilja þetta geta engum öðrum um kennt en sjálfum sér.

Vorkvöld við Gróttu

Er að mestu búinn að ná mér eftir magaskotið um síðustu helgi. Merkilegt hvað það tekur langan tíma að ná upp fullri orku eftir að hafa borðað lítið sem ekkert í rúman sólarhring. Fer út á morgnana og í hádeginu. Það verður að nægja þessa dagana.

Það gekk dálítið á í Norðlingaholtinu í gær. Það var kominn tími til að lögregluyfirvöld tækju í taumana og léttu þennan bandittahóp ekki valsa óáreitta um með uppákomur af því tagi sem maður hefur séð að undanförnu. Einkennilegast fannst mér þó að lögreglan skyldi hleypa þeim út að Bessastöðum þegar forsetinn var með gest í opinberri heimsókn. Nú er ég ekki sérstakur aðdáandi Abbasar Palestínuforseta en sama er. Það virðist ekki vera ljóst lengur hverju trukkabílstjórarnir eru að mótmæla. Er þetta klúbbur sem kjaftar hver upp í annan að allt sem veldur þeim erfiðleikum sé ríkisstjórninni að kenna eins og skein út úr orðum forsprakkans í Kastljósinu í gærkvöldi. Það var varla hægt að ná heilli brú í það sem hann var að segja. Svo fullyrða þessir menn að þjóðin standi á bak við þá. Alla vega ekki ég.

Það var fínt að sjónvarpið sýndi frá Olísstöðinni í gær. Þá þurfti engan til frásagnar um hvað gerðist, Lögreglan var búin að beita fortölum og öllum tiltækum ráðum um að rýma svæðið en allt kom fyrir ekki. Þá var ekki um neitt annað að ræða en að ná kontrol yfir ástandinui. Sjá menn standa þarna æpandi og öskrandi fúkyrðum og svívirðingum yfir lögregluna og hótandi þeim með spraybrúsum og WD 40 brúsum. Ég hef trú á að WD 40 geti valdið nokkuð meiri skaða en piparúði ef menn fá hann í augun.

Eins og vanalega ef lögreglan gerir eitthvað þá byrjar umræðan um fastista, lögregluríki og svo framvegis. Ég held að fólk ætti að kynna sér hvað fasismi er og hvað lögregluríki er áður en menn fara að æpa svona upp í vindinn. Eitt af því sem var athyglisvert í umfjöllun Moggans um síðustu helgi um innflytjendur var hve þeim kom á óvart hvað lítil virðing er borin fyrir lögreglunni hérlendis. Það er náttúrulega vegna góðmennsku lögreglunnar og umburðarlyndis hennar gagnvart allskonar vitleysingum. Þegar ég bjó í Rússlandi fyrir rúmum 10 árum síðan man ég einu sinni eftir því að það hafði safnast saman hópur fólks á frídegi (Victoryday eða einhvers álíka) og það var einhver ólga í hópnum. Allavega kom lögreglan á vettvang. Hópurnn tvístraðist á auga lifandi bragði því það hafi greinilega enginn áhuga á að lenda í návígi við lögregluna. Það datt engum í hug að standa æpandi fyrir framan hana um hvað hún væri miklir fokking hálfvitar og þroskaheftir aumingjar.

Það er athyglisvert að sjá skeytasendingarnar sem Björn dómsmálaráðherra fær. Það er náttúrulega ýmsir sem eru ekki í lagi. Hann birtir svona Greatest hits á síðu sinni www.bjorn.is.

Strákafíflin sem mættu í gær á Olísstöðina og höfðu dubbað sig upp í austurþýska herforingjafrakka og límt á þá hakakrossa ættu að skammast sín. Mér er sama hvort um eða að ræða nasisma eða kommúnisma, hvorutveggja er runnið af þeim meiði að við ættum að þakka pent fyrir það hérlendis að hafa ekki þurft að lifa oki þess eins og margir nágrannar okkar hafa þurft að þola um lengri eða skemmri tíma.

Á leið út í Náttfaravíkur

Ég er að verða góður í maganum. Fór út í morgun og var ansi ræfilslegur en strax betri í hádeginu. Það tekur smá tíma að jafna sig eftir að hafa borðað lítið í á annan sólarhring.

Það var vænn hópur sem hljóp í Boston í gær eða í allt 35 manns. Aðstæður voru fínar samkvæmt sjónvarpinu í kvöld. Boston maraþonið er með þeim erfiðari, bæði vegna þess að það er svo mikið af brekkum upp og niður og einnig vegna þess að gatan er steypt og því harðari en velnjulegt asfalt. Í fréttum var einungis sagt frá þeim fremstu í Boston. Þegar ég las blöðin eftir London maraþonið í hitteðfyrra þá voru fyrstu menn ekki aðalfréttaefnið, heldur þetta venjulkega fólks em hleypur maraþon á sínum hraða en myndar þann mikla fjölda (35.000 manns) sem tekur þátt í hlaupinu. Það eru ekki þeir fimm fyrstu sem gera þessi hlaup svo stór sem raun ber vitni heldur fjöldinn, almenningur. Fjölmiðlar hér heima klikka eins og oftast á því að sjá það fréttaefni sem er í því að fleiri tugir eða á annað hundruð manns er að fara erlendis á hverju ári að hlaupa maraþon. Þetta hefði verið óhugsandi fyrir tiltölulega fáum árum. Langhlaup af ýmsum toga eru orðin sannkölluð almenningsíþrótt hérlendis. Reyndar var fínt viðtal við Sibbu í 24 stundum í morgun. Hún stóð sig frábærlega í London og sigraði sinn aldursflokk. Helga Björnsdóttir vann slíkan sigur einnig í Berlin fyrir nokkrum árum en þá þótti engum fjölmiðli það vera fréttaefni. Aftur á móti virðast ákveðnir íþróttamenn vera áskrifendur að umfjöllun í fjölmiðlum, jafnvel þótt þeir vermi yfirleitt síðustu sætin eða sitji á tréverkinu í þeim liðum sem þeir æfa með.

Það virðist sem einhverjir hafi vaknað upp við vondan draum þegar niðurstöður rannsókna birtust enn einn ganginn um að það séu fleiri strákar en stelpur á framhaldsskólaaldri sem stunda vændi. Þeir tala eins og þeir hafi ekki heyrt á þetta minnst áður. Hvar hefur þetta fólk verið? Hefur það ekki fylgst með? Málið er kannski það að radikalfeministar hafa einokað þessa umræðu á undanförnum árum og leitt hana frá því sjónarhorni að allt vændi væri leið karla til að undiroka konur og sýna vald sitt gagnvart þeim. Aðrir vinklar hafa ekki fengið að komast að í umræðunni. Þórleifur Þórlindsson prófessor hefur iðulega gert heiðarlegar tilraunir til að koma þeim sjónarmiðum sem snúa að strákunum á framfæri í vændisumræðunni en það hefur einfaldlega ekki verið hlustað á hann. Það er mál til komið að svona öfgahópar eins og radikalfeministar séu ekki látnir stjórna því hvernig umræðan þróast um svona alvarleg mál, heldur að heilbrigð skynsemi og staðreyndir fái að komast að borðinu.

Nú er eru naivistarnir farnir að sýna sig. Búið að loka bloggi Skúla Skúlasonar á mbl.is. Vafalaust hefur múhameðstrúarfélagið verið að rövla og þeir moggamenn gerðu í sig um leið. Einhver lögfræðingur sagði að þetta stangaðist líklega á við lög. Af hverju var ekki látið reyna á hvort sú skoðun væri rétt. Af hverju var karlinn þá ekki kærður og látið á það reyna fyrir dómsstólum hvort skrif hans brytu í bága við lög. Skúli Skúlason skrifaði undir nafni og var ekki að fela sig bak við nafnleynd. Hann hafði ákveðnar skoðanir og studdi þær rökum. Ég hélt að í landinu ríkti málfrelsi en hver einstaklingur yrði jafnframt að vera ábyrgur orða sinna. Mogginn er hinsvegar farinn að ritskoða skrif sem eru birt undir nafni. Hvað með alla nafnleysingjana sem ausa fólk auri og skítkasti á bloggvefjum í skjóli nafnleyndar. Þeir fá að valsa um óáreyttir. Þvílíkur tvískinnungsháttur.

Ef einhverjum hafa þótt skrif Skúla Skúlasonar óviðfelldin þá ættu þeir hinir sömu að leiða hugann að þvi að trylltur múgur æddi um borgir fleiri landa, þar á meðal í Danmörku, og orgaði drepa, drepa fyrir myndbirtingar af spámanninum. Fánar þjóðlanda voru brenndir, kveikt var í skólum, bílum var velt. Þar var ekki umburðarlyndinu fyrir að fara. Það er alveg á hreinu að þegar undanlátssemin sýnir sig þá er harðara fylgt á eftir. Ég held að moggamenn ættu að sjá Bidermann og brennuvargana ef tækifæri gefst til að átta sig á því hvaða leið þeir eru farnir að feta.

Það var blautt Þingvallavatnshlaupið árið 2006

Fór gott hlaup á laugardaginn og kláraði 41 km. Við Biggi urðum samferða Poweratehringinn en svo hittumst við Stebbi, Jói og Gauti við brúna og vorum samferða út á Eiðistorg. Þaðan fór ég einn fyrir golfvöllinn og síðan tilbaka og tók Nauthólslykkjuna í báðum ferðum. Eins og ég var léttur um morguninn þá fór dagurinn versnandi því einhver fjandinn hljóp í magann á mér síðdegis og rústaði öllum áætlunum um að hlaupa á sunnudeginum. Einnig fór Sport ráðstefnan sem Herbalife arrangerade fyrir bí en ég átti að flytja smá ávarp þar. Sá viðtal við bandaríkjamanninn ssem var aðalræðumaður á ráðstefnunni um kvöldið þar sem hann lagði áherslu mikilvægi próteins við mikið álag. Get tekið undir hvert orð sem hann sagði. Það verður sagt eitthvað meir frá þessu í fréttum eitthvert næsta kvöldið. Maginn er orðinn góður svo þetta er allt komið á réttan kjöl aftur.

Þiingvallavatnshlaupið verður á laugardaginn. Kalli Gísla, Gísli Ásgeirs, Eiður, Bibba og Elín Reed eru tilbúin og kannski fleiri. Þarf að hafa samband við Svan en hann fer mikinn þessa dagana. Pétur Franz er orðinn staðarhaldari bústaðanna við Úlfljótsvatn. Hann býður upp á gufubað, heitan pott og súpu við hlaupalok þannig að það er ákveðið að byrja og enda hlaup þar. Hingað til hefur verið byrjað við Nesbúðina á Nesjavöllum en nú verður því hnikað aðeins til vegna sérstakra aðstæðna. Bíll verður tiltækur á meðan á hlaupinu stendur þannig að það er ekki þörf á að fara með nesti út daginn áður eins og stundum. Spáin er heldur góð, hlýtt, hægur vindur en gæti aðeins dropað. Menn hafa svo sem sé það svart á þessari leið. Hlaupið hefst kl. 9.00 og er rétt að menn sammælist í bíla eins og það kostar að fylla á trogin þessa dagana. Þeir sem hafa áhuga á að taka þátt í þessu hlaupi láti einhvern ofanskráðan vita svo Pétur hafi nóg í pottinum.

Frá Hesteyri

Tók fjögurra daga prógram í vikunni þar sem ég fór þrisvar út á hverjum degi. þetta var ekkert erfitt og léttara en ég hélt í upphafi. Þannig var hægt að blanda saman rólegri og hraðari, styttri og lengri hlaupum. Síðasta vika gerði um 190 km sem er það lengsta sem ég hef nokkru sinni hlaupið. Fyrir þremur árum fór ég í 140 - 150 km og í tvær vikur og ég man að ég var nokkuð þreyttur eftir það. Nú finn ég ekki fyrir þessu. Hvíldi í dag en tek langt á morgun og á sunnudegi.

Það fer að styttast í Þingvallavatnshlaupið. Líklega verður það haldið á næsta laugardag. Veðurspáin liggur ljós fyrir upp úr helgi. Nánari upplýsingar liggja fyrir fljótlega en þeir sem eru áhugasamir geta haft samband við mig eða Kalla Gísla. Hann hringdi í kvöld og ætlar örugglega að fara hringinn. Það liggur vel fyrir að taka síðustu löngu æfinguna fyrir 100 km hlaupið nú um mánaðamótin.

Fór á aðalfund SA í dag. Þrjár konur fluttu stutt erindi þar m.a. Mér fannst það bera af sem Edda Rós sagði. Hún lagði upp tvo valkosti sem viðbrögð við núverandi stöðu. Að herpa sig saman með gömlum aðferðum sem geta frestað vandanum eilítið en leysa hann ekki. Staðan mun síðan verða enn verri þegar upp er staðið. Á hinn bóginn er valkosturinn um að takast á við stöðuna og hugsa til framtíðar. Það kom glöggt fram hjá henni að mat hennar er að íslenska ríkið hefur ekki burði til að veita bönkunum nauðsynlega baktryggingu. Þess vegna er skuldatryggingarálagið svo hátt og aðgengi þeirra að fjármunum svo takmarkað. Það er ekki spurning um hvað þú sért heldur hvað aðrir halda að þú sért.

Í dag bárust fréttir af því að vefsíðu sem innihélt umræðu um Islam og ýmislegt sem þeirri trú tengist hefði verið lokað vegna fjölda kvartana. Það er skammgóður vermir að loka síðu sem endar á .is því það er hægt að setja upp síður allstaðar í heiminum sem engin íslensk lög komast nálægt ef vilji er fyrir hendi. Ég hafði skoðað þessa síðu nokkuð oft og kom ekki á óvart að það yrði reynt að láta loka henni. Ég ætla ekki að leggja dóm á það sem þar var sett fram en margt af því sem þar var skrifað er þess eðlis að það er nauðsynlgt að halda því á lofti í umræðunni. Sem dæmi má nefna giftingar smástelpna til eldri karla sem er iðkað of víða í múhameðstrúarríkjum. Maður trúir ekki sínum eigin eyrum þegar sæmilega upplýst fólk af því maður telur er að verja þetta með skírskotun til trúarbragða og mismunandi menningarheima. Það var verið að sprengja upp pedófílahóp í Texas sem stundaði þessa iðju í skjóli trúarinnar. Þetta hefur vakið mikla og verðskuldaða athygli. Í Svíþjóð eru hundruðir smástelpna sendar úr landi til að giftast sér miklu eldri körlum. Umræða um þá hluti fæst aldrei almennilega upp á yfirborðið. Sífellt er reynt að þagga hana niður s.s. með hótunum.

Víkingur verður 100 ára á mánudaginn kemur. Um aðra helgi verða hátíðarhöld. Meðal annars verður pylsuveisla við Grímsbæ og síðan skrúðganga þaðan niður í Vík með viðkomu í Bústaðarkirkju. Ég veit með vissu að það hafa komið upp raddir þess efnis hvort það sé tilhlýðilegt að koma við í kirkjunni þar sem einhverjir sem kannski séu í skrúðgöngunni séu ekki kristnir. Vitaskuld var ekki hlustað á þetta. Þeir sem ekki vilja fara inn í kirkjuna geta svo sem bara beðið fyrir utan, en safnaðarstarfið er svo samtvinnað öðru barna og unglingastarfi í hverfinu að það er að flestra mati sjálfsagt mál að gera þar stuttan stans með skrúðgönguna, sérstaklega þar sem hún er í leiðinni.

Í kvöldfréttunum var sagt frá niðurstöðum félagsfræðinema á Bifröst um kynjahlutfalll í nefndum sveitarfélaga. Þar kom m.a. fram að hafnarnefndir og bygginga- og skipulagsnefndir séu yfirleitt skipaðar körlum en félagsmála- og skóannefndir frekar skipaðar konum. Það var talið dæmi um hve sveitarfélögin ættu langt í land í jafnréttismálum að hafnarnefndir og skipulags- og bygginganefndir væru skipaðar körlum. Að sitja í nefnd sveitarfélags er í fæstum tilvikum bitlingur heldur samfélagsþjónusta. Í þessar nefndir eru yfirleitt valdir þeir eintaklingar sem taldir eru hafa hvað mest vit á viðfangsefninu. Á meðan því sem næst allir sjómenn eru karlar og því sem næst allir iðnaðarmenn eru karlar þá er mjög eðlilegt að þeir séu ráðandi aðilar í hafrnarstjórnum og byggingarnefndum, sama hvað jafnréttisiðnaðurinn segir. Hann mætti kannski byrja á því að spyrja hvers vegna konur sæki ekki í störf á sjó eða í byggingariðnaði. Spyr sá sem ekki veit.

Götumynd frá Krakow

Er farinn að hlaupa úti þrisvar á dag. 8 km upp úr kl. 6 áður en ég fer að vekja mannskapinn, 4 km í hádeginu og svo 13 km um kvöldið. Ætla að halda þessu eitthvað áfram. Þetta er fínt og égg finn ekki fyrir álaginu. Síðastu sjö dagar eru komin hátt í 170 km sem er það lengsta sem ég hef klárað hingað til. Gæti þess vegna verið meira. Ætla að fara svipaða vegalengd þessa viku. Ég er ekki í vafa um að betra rekoverí hefur sitt að segja í þessu sambandi. Fæ mér alltaf góðan Herbalife slurk eftir hlaupin og einnig áður en lagt er í hann þegar um lengri hlaup er að ræða.

Umræðan um pólska glæpamanninn hefur verið fróðleg. Maður vissi ekki hvað var á seyði þegar Kastljósið var komið með kauða í drottningarviðtal í gærkvöldi. Hann sagðist náttúrulega verða með eins hreina samvisku eins og kórdrengur. Það sagði líka sænski vörubílstjórinn sem var tekinn höndum í síðustu viku og ásakaður um að hafa rænt 12 ára stúlku í Dölunum. Nú er komið í ljós að hann bæði drap stúlkuna og eins unga konu fyrir um 10 árum. Fleira getur verið eftir. Maður bara skilur ekki hvað liggur að baki því að Kastljósfólk dregur svona lið í viðtal og löggan bíður fyrir utan að taka hann höndum. Í hvaða landi ætli svona væri gert. Ekki neinu af okkar nágrannalöndum. Maður skammaðist sín fyrir útnesjamennskuna. Síðan hefur komið eitt og annað í ljós. Lög og reglur hérlendis er á þann veg að glæpamenn eiga tryggara skjól hérlendis en í öðrum nálægum löndum. Hvað er eiginlega á döfinni? Er verið að gera grín að okkur. Það stóð ekki á því að tilskipanir ESB um að bannað væri að kveikja í Jónsmessubáli væru innleiddar með tilheyurandi sektarákvæðum en þegar kemur að glæpamömnnum þá er allt annað uppi á tengingnum. Það va rreyndar ítrekað í fréttunum í kvöld hve glæpamenn eru bornir á h0ndum sér hérlendis þegar sýnt var frá þriggja stjörnu hótelinu á Akureyri. Fangavörðurinn sagði að fyrst þessir menn hefðu lent í því að verða læstir inni þá yrðu nú að gera almennilega við þá. Ég hélt að þarna væri á ferðinni dæmdir glæpamenn sem þyrfti að taka úr umferð úr samfélaginu. Þjófar, morðiingjar, dópsalar og / eða barnaníðingar. Þurfa þeir eitthvað sérstaklega nærgætni á meðan þeir eru læstir inni. Ekki að mínu mati.

Blómskrúð með Súlu í baksýn

Fór út upp úr kl. 8.00 í morgun og tók 30 km út á nes. Snjór í upphafi og leiðinda veður en batnaði þegar á leið. Margir á ferðinni.

London Maraþon var í dag. Þar féllu góðir tímar. Birgir kláraði á 2.38 sem er best tími íslendings í fleiri ár. Jóhann kláraði á um 2.47 sem er fínn tími. Sibba og Huld hlupu á 3.12 og Huld bætti sinn besta árangur. Mér fannst tíminn sem þær náðu í Boston í fyrra vera betri þar sem brautin þar er miklu erfiðari en brautin í London. Veðrið var einnig fínt í London. Ríkissjónvarpið tók eitt skref í þróunarbrautinni þegar það skýrði frá tímum íslendinganna í hlaupinu en lét ekki nægja að skýra einungis frá hverjir voru fyrstir yfir heildinga eins og hefur verið plagsiður hér. Sibba varð nr. 2 í flokki kvenna yfir 50 ár sem er frábær árangur en Birgir var meðal fremstu manna yfir heildina.

Ég hlustaði á Silfur Egils í dag. Datt í hug að þar yrði eitthvað bitastætt að finna. Það brást ekki. Viðtal Egils við Þorvald Gylfason var ógnvekjandi. Þorvaldur lýsti því vel hvað gæti gerst ef stjórnvöld þyrfti að grípa inn í atburðarásina og bjarga bönkunum, flaggskipum íslensku útrásarinnar. Ef málin þróast þannig að ríkisstjórnin mun lenda í þeirri stöðu að þurfa að skattleggja almenning til að draga flaggskip útrásarinnar, bankana, á þurrt land þá er það náttúrulega alveg svakalegur hlutur. Maður rétt vonar að til þess þurfi ekki að koma en það er náttúrulega dæmi um hvað staðan er alvarleg að það skuli yfir höfuð vera farið að tala um að þessi möguleiki geti átt sér stað. Í upphafi tíunda áratugarins var mikil bankakrísa í Danmörku, Svíþjóð, Noregi og Finnlandi. Það endaði með því að bankarnir voru meir og minna þjóðnýttir. Munurinn er bara sá að ríkissjóðir þessara landa eru svo miklu stærri en efnahagur bankanna en hérlendis. Íslenska ríkis er bara smárekstur miðað við efnahag bankanna. Ef að það þarf að þjóðnýta bankana til að leiðrétta mistök fyrri ára hvað á þá að gera við þann auð sem ákveðnir einstaklingar hafa skapað sér persónulega þann tíma sem bankarnir hafa verið í prívat eigu. Þorvaldur Gylfason er að fara að birta grein sem heitir "Ísland varð Rússland". það segir eiginlega allt sem segja þarf um hvernig hann metur ástandið.

Þegar ég er að hlaupa á sunnudagsmorgnum þá hlusta ég yfirleitt á Útvarp Sögu. Mér líkar æ betur að hlusta á spall um daginn og veginn heldur en að heyra eitthvað forðusnakk. Spall þeirra félaganna Sigurðar G. Tómassonar og Guðmundar Ólafssonar milli kl. 10.00 og 12.00 á sunnudögum er oft á tíðum stórskemmtilegt. Þeir groddast saman, eru dálítið óskammfeilnir og hlægja svo eins og púkar ef þeir verða sammála um eitthvað skammarstrikið. Þeir hafa ekki mikið álti á yfirstjórn Seðlabankans. Það kemur í ljós hvort þeir hafa rétt fyrir sér. Mat Guðmundar er að spá Seðlabankans muni rætast ef ekkert verður að gert. Krónan sé ónút og stefnan vitlaus. Almenningur borgar brúsann. Svo eru ráðamenn bara í ferðalögum.

Mæli með því að þeir sem áhuga hafa á þessum málum hlusti á Silfur Egils þegar það verður endurtekið í kvöld eða á netinu (www.ruv.is).

Maríuhorn við Grunnavík

Fór út kl. 7.00 í morgun og tók hefðbundna slóð, Poweratehringinn og síðan út fyrir golfvöllinn á Nesinu og lykkju í Nauthólsvíkinni. Hitti Bigga Sveins við brúna og við urðum samferða út á nes og til baka. 40 kúlur lágu þegar heim var komið. Það var heldur kalt í morgun og mótvindur nokkur. Maður var orðinn eins og saltstólpi að utan þegar heim var komi þannig að gallinn fór allur í þvott. Fjórða helgin í röð þegar tekin eru maraþonvegalengd eða annað álíka. Þrjátíu km bíða á morgun.

Áður en lagt er í svona túr þá tek ég góðan Herbalife hristing. Það fyrsta sem ég geri þegar heim er komið er að taka annan eins slurk sem samanstendur af Formúlu 1 og Formúlu 3. Recoveríið gengur miklu betur eftir að ég fór að nota það í tengslum við langar æfingar og það má segja að eftir ca tvo tíma þá veit maður ekki af því að álagið fyrr um morguninn hafi verið eitthvað annað en venjulegur druslugangur. Ég held að það sé á hreinu að með markvissu mataræði og áherslu á skipulega næringu þá geti maður staðið undir miklu meira æfingaálagi en ella. Hér áður var maður eins og spítukall langt fram á dag eftir svona langar æfingar og nauðsynlegt var að taka hvíldarviku einu sinni í mánuði.

Það hefur margt verið að gerast í vikunni. Ég held að vörubílstjórarnir verði að fara að gá að sér. Það er nefnilega ekki víst að þeir verði ástmögur þjóðarinnar miklu lengur eftir að maður sá í fréttum í gær hvernig þeir haga sér í umferðinni. Svona umferðardólgar eiga ekkert gott skilið. Ég veit ekki hvað maður myndi gera ef maður lenti í umferðarteppu af þeirra völdum og þeir myndu reyna að stöðva mann með ólöglegum aðgerðum. Lenti í frekar óskemmtilegri reynslu í gærkvöldi í viðskiptum við trukkabílstjóra. Foreldrar og börn úr Ármanni og Fjölni voru að leggja teppaflísar á gólfið í frjálsíþróttahöllina í Laugardalnum eins og oft áður. Allt í einu fór maður að finna megnan olíuþef inni í höllinni. Þegar betur var að gáð var flutningatrukkur í dyrunum og var að losa ýmsar vörur. Ekillinn hafði ekki haft fyrir því að slökkva á bílnum þannig að hann dældi útblæstrinum beint inn í salinn svo pestin var orðin megn. Þegar var farið að tala við kallinn og hann beðinn að drepa á bílnum þá reif hann bara kjaft. Allir venjulegir menn hefðu stokkið til hið snarasta og slökkt á bílnum þegar þeir áttuðu sig á aðstæðum en ekki þessi bjálfi. Eftir að það hafði verið talað við kallinn á ómengaðri íslensku þá gaf hann sig og drap á trukknum, því ella hefðum við orðið að leggja niður vinnu og forða okkur út á meðan hann tæmdi bílinn. Ég hélt að olían væri orðin svo dýr að það væri ekki verið að láta trukkana ganga í óþarfa.

Utanríkisráðherra skaust til USA og ræddi við starfssystur sína - í hálftíma -!!. Það var farið um langan veg fyrir lítið. Ég veit alveg hvað hálftími er langur og hvað hægt er að ræða á þeim tíma, það er ekki sérstaklega mikið, hvað þá þegar samtalið byrjar á myndatöku. bandaríkjamenn byrjuðu samræðurnar með dæmigerðu útspili eins og gert er við við þann sem maður bera enga virðingu fyrir en vill kanski hafa heldur góðan. "Ísland er besti vinur Bandaríkjanna". Það er kannski rétt að spyrja sig í upphafi að því hvort sá status sé yfir höfuð sérstakur heiður. Í öðru lagi væri þá hægt að grafast fyrir um það hví "Best friend" hafi ekki sama status í vegabréfaáritunum til USA eins og önnur 70 - 80 ríki sem eru að sögn Condólísu Rice ekki eins góðir vinir Bandaríkjanna eins og litla Ísland.
Undir rest virðist umræðuefnið hafa verið orðið þrotið því þá er farið að sögn blaðanna að tala um hvort kvenkyns utanríkisráðherrar eigi að halda betur saman í hinum stóra vonda karlaheimi. Jæja men. Er þetta nú orðið mál málanna? Á sama tíma og þessi uppbyggilega umræða fór fram í USA þá birtir Seðlabankinn mjög svarta spá.Sannkallaða Harmageddon. Miðað við að allt væri á eðlilegum nótum þá væri ríkisstjórnin vera kölluð til neyðarfundar þar sem setið væri dag og nótt með færustu sérfræðingum sem tiltækir væri þannig að útkoman væri aðgerðaáætlun stjórnvalda til að bregðast við þeirri framtíðarsýn sem Seðlabankinn setur fram til að lágmarka það áfall sem samfélagið verður annars fyrir. Það er ekki gert. Stjórnvöld eru bara róleg og eru hér og þar í heiminum að fjalla um önnur mikilvægari mál s.s. hvernig kvenkynsutanríkisráðherrar geti styrkt stöðu sína í karlaheiminum. Taka menn kannski ekkert mark á Seðlabankanum? Það er ekki síður alvarlegt? Ég veit bara ekki hvað maður á að halda. Mín trú er að það kólni illilega með haustinu að óbreyttu. Kem kannski nánar inn á það síðar.

Þessi kvikindi þurfa að éta eins og aðrir

Ég heyrði í morgunútvarpi Bylgjunnar í gær við tal við Rögnu á Laugabóli, aldraða konu, sem býr inni í Ísafjarðardjúpi. Hún var að tala um áföll þau sem hún hefur orðið fyrir vegna refsins á undanförnum árum. Refnum hefur fjölgað mikið og er aðalástæða þess friðun refsins á Hornströndum en þaðan flæðir hann út yfir nálæg héröð. Nú hef ég trú á að skaði bænda vegna refrsins hefur minnkað mikið frá því sem áður var, enda þótt alltaf séu dýrbítar á ferðinni. Á hinn bóginn veldur gengdarlaus fjölgun refsins gríðarlegum skaða á fuglalífi í landinu, svo miklum að hægt er að flokka það undir meiriháttar umhverfisslys eða umhverfisvá. Refurinn var friðaður á Hornströndum árið 1994 að því mig minnir. Fram að því hafði hann verið veiddur þar eins og annarsstaðar. Vafalaust hefur göngufólk sem hefur séð tófur á Hornströndum pressað á að hann yrði friðaður og hugsað þá fyrst og fremst um að þar væru engar rollur og því þurfti ekki að veiða hann. Popúlistar í stjórnmálum gleypa gjarna svona flugur og svo var í þetta skiptið. Friðun refsins á Hornströndum var skellt á án þess að nokkur tilraun væri gerð til að meta stöðuna eins og hún var fyrir friðun né að velta fyrir sér afleiðingum hennar. Síðan hefur friðun tófunnar á Hornströndum verið meðhöndluð eins og heilögu kýrnar í Indlandi þar sem ekki hefur mátt stugga við einu eða neinu. Árum saman stóð heimafólk í þrætum við einn mesta refafræðing þjóðarinnar, Pál Hersteinsson, um hvort tófur sem væru fæddar á Hornströndum héldu sig þar til dauðadags eða dreifðust til annarra héraða. Heimamenn töldu sig þekkja það mikið til að þeir gátu fullyrt að tófan af Hornströndum dreifðist yfir mörk friðlandsins út um Vestfirði á meðan Páll hélt hinu gagnstæða fram. Loks var fallist á að það voru settir sendar á nokkrar tófur. Viti menn, sendarnir sýndu svo óumdeilt var að tófan var síður en svo staðbundin heldur flækstust tófurnar með sendana út og suður um alla Vestfirði.
Ég gekk um Hornstrandir á hverju ári sumurin 1994 – 1999. Á þeim árum áttu sér stað miklar breytingar þar í náttúrunni. Mófuglar hurfu sem því næst alveg á þessu tímabili á meðan tófunni fjölgaði og fjölgaði. Ég fór fyrst um Hornstrandir sumarið 1976 og þá sást ekki tófa þarna. Árið 1999 var ekki þverfótandi fyrir tófu og það söng og hvein í henni í öllum fjörðum og fjöllum. Tófan hefur eytt stórum svæðum bjargfugls í Hornbjargi og Hælavíkurbjargi þar sem hún getur farið um. Þetta er eðlilegt því hun þarf að éta. Fjölgun tófunnar hefur mikil áhrif á rjúpnastofninn utan Hornstranda. Skotveiðimenn hafa sáralítil áhrif á þróun rjúpnastofnsins miðað við hina gríðarlegu fjölgun tófunnar sem er staðreynd.
Víða á landsbyggðinni hefur fólki fækkað verulega í dreifbýlum og landsstórum sveitarfélögum. Engu að síður er sú skylda lögð á herðar því fólki sem býr þar að annast og fjármagna að mestu leyti sjálft veiðar á ref og mink. Veiðar á ref og mink eru til þess að viðhalda ákveðnu jafnvægi í náttúrunni, m.a. til að vernda fuglalíf sem er verkefni sem alla varðar. Sem dæmi þá ber hið fámenna sveitarfélag Skútustaðahreppur ábyrgð á refa- og minkaveiðum í nágrenni Mývatns sem er á heimsminjaskrá sem einstakt náttúruvætti. Þjóðin kemur sáralítið að því. Ríkið leggur litla fjármuni til þessara veiða og innheimtir síðan virðisaukaskatt af vinnu veiðimanna þannig að þegar upp var staðið var þátttaka rískisins árum saman undir 10% af heildarkostnaði við refa – og minkaveiðar. Það þýðir að það er fólkið á landsbyggðinni sem ber að langmestu leyti kostnaðinn af þessu verkefni.
Viðkoma tófunnar er með ólíkindum. Ég man eftir því að Theódór Gunnlaugsson frá Bjarmalandi í Öxarfirði reiknar hann út hugsanlega fjölgun tófunnar í bók sinni Á refaslóðum. Hugsum okkur tvö tófupör sem eignast hvort um sig fjóra yrðlinga sem er eðlileg viðkoma. Þetta gætu verið tófur sem ekki hefði náðst að veiða þegar tófur voru friðaðar á Hornströndum. Þrír komast upp úr hvoru greni og þá eru 5 pör sem eignast yrðlinga á næsta ári og þannig koll af kolli. Eftir 8 ár væru tófupörin tvö sem dæmið byrjaði með búnar að eignast hátt á fjórða þúsund afkomendur. Auðvitað verða einhver afföll af hópnum t.d. eftir árferði en sama er að fjölgunin er með ólíkindum ef hún er látin vera óáreitt. Vitaskuld þurfa þessi dýr að éta. Fyrst er mófuglinn hreinsaður, þá er bjargfuglinn veiddur eftir því sem mögulegt er og svo er farið að leita á aðrar slóðir. Sjálfskipaðir umhverfisverndarsinnar horfa hins vegar á þetta með blinda auganu því þeim finnst svo gaman að gefa tófunni harðfisk og súkkulaði á gönguferð um Hornstrandir. Það er gott dæmi um úrkynjunina að villidýr sé farið að éta úr höndum fólks.
Tók 13 km hlaup út í Nauthólsvík í gær. Mikið af fólki að hlaupa í góða veðrinu.

Tildra að skúnkast í fjörunni

Fór af stað kl. 8.00 í morgun og fór vestur fyrir golfvöllinn á nesinu og síðan Nauthólslykkjuna. Kláraði rétt um 30 km í fínu veðri og heldur léttur.

Fréttir bárust af því að Kári Karlsson hefði bætt íslandsmetið í 10 k hlaupi en Sigfús Jónsson hefur átt það síðustu 32 árin. Glæsilegt hjá Kára að bæta þetta gamla met og vitaskuld hlaut það að gerast fyrr en síðar. Það segir kannski meir um hve litla áherslu íslenskir hlauparar hafa lagt á 10 km hlaup síðustu áratugina en hvað metið sé gott að það skuli hafa staðið svona lengi. Kári á vonandi eftir mörg góð ár eftir á brautinni þannig að það er kannski von til að íslendingar fari að geta veitt nágrönnum okkar meiri keppni í þessari vegalengd í framtíðinni en verið hefur á síðustu áratugum. Ég hef nokkrum sinnum horft á landskeppni Svía og Finna í frjálsum íþróttum en þar keppa þrír einstaklingar frá hvoru landi. Síðast þegar ég horfði á keppnina fóru fimm af sex keppendum undir 28 mínútur í 10 km það mig minnir.

(Leiðrétting) Ég skoðaði árangur frá Finnkampinum undanfarin ár aðeins betur og sá að ég hafði ekki farið alveg með rétt mál. Sænska metið er 27.55.74 og finnska metið er 27.30.99. Svona aðeins til að fá samanburð.
Árið 2007 vinnst 10 km hlaupið á 29.22 og þrír keppendur af sex eru undir 30 mín.
Árið 2006 vinnst hlaupið á 30.11 og allir sex hlaupa á milli 30 og 31 mín (erfitt veður).
Árið 2005 vinnst hlaupið á 29.08 og allir keppendurnir sex hlaupa á undir 30 mín.
Samkvæmt þessu er Kári orðinn fyllilega gjaldgengur í hóp fullorðinna 10.000 hlaupara á norðurlöndum því Svíar og Finnar hafa yfirleitt átt mjög góða langhlaupara. Til hamingju með þetta Kári.

París maraþonið var í dag. Neil kom sterkur inn, bætti sig verulega og hljóp á 2.35.34. Glæsilegur tími hjá manni sem stefnir á tífaldan Ironman og æfir því maraþon einungis sem aukagrein. Trausti fór undir 3 klst og Baldur var á 3.13. Ég veit ekki um fleiri en nokkur fjöldi íslendinga tók þátt í hlaupinu.

Það var mannval á aðalfundi UMFR36 um daginn

Fór ut kl. 7.00 í morgun. Sólin var komin upp en logn og ekki kalt til muna. Fór fyrst Poweratehringinn og síðan út á nes og fyrir golfvöllinn. Fór sjávargötuna til baka og hitti Svan við maraþonendann. Hann var brattur í góða veðrinu og ætlaði langt. Við töltum saman til baka, tókum Nauthólsslaufuna og fórum síðan hring í Elliðaárdalnum. Þá lágu 40 á mínu úri en Svanur var svona hálfnaður. Góður dagur og allt í fína. Fór út á nes eftir hádegi að taka fuglamyndir. Pirraðist dálítið um stund en kyngdi því. Kíkti síðan við á Kjarvalsstöðum á bakaleiðinni en þar voru Færeyingar með mennignarvöku. Fór einn hring í salnum og skoðaði myndirnar eftir MYkines aftur en þær eru alltaf jafn áhugaverðar. Hitti Kim Fókusfélaga með nýkeypta Canon 5D í hendinni sem hann var mjög sæll með. Hann segist vera að planera ljósmyndaferð til Skotlands á næsta ári eða þar næsta. Þá verður bæði farið í Workshop í ljósmyndun og myndatökuferð. Hljómar mjög spennandi.

Ég var viðbúinn að fara út í myndatökur ef það yrðu álíka norðurljós í kvöld eins og í gærkvöldi. Nú sá ég engin. Nennti reyndar ekki að keyra austur á Þingvöll úr í óvissuna. Heyrði í neil í morgun. Parísarmaraþon er í fyrramálið. Þar er saman kominn góður hópur hlaupara sem er búinn að búa sig vel undir hlaupið. Vonandi gengur þeim vel á morgun.

Maður hittir af og til fólk sem er að leita ráða um hvernig það eigi að byrja að hlaupa. Ég segi alltaf að það eigi að fara rólega af stað og vera vel birgt af þolimæði. Bráðlæti er helsti veikleiki þeirra sem eru að byrja að hlaupa. Fara hægt og hafa gaman af þessu. Lengja smátt og smátt. Halupa í 30 sekúndur og ganga í 30 sekúndur til að byrja með. Hlaupa milli tveggja ljósastaura og ganga á milli þeirra næstu tveggja og lengja hlaupin síðan smátt og smátt.
Það sem fólk heykist aftur á móti oftast á er að hugsa um mataræðið samhliða þessu. Oft er fólk of þungt. 10 - 20 eða 30 kíló er dálítið að burðast með ef maður þarf ekki á þeim að halda. Það er oft erfiðara að breyta mataræðinu en að byrja að hreyfa sig. Fyrsta skrefið er að líta á sykur sem fíkniefni. Venja sig af sykuráti eins og hægt er. Mér verður hálf óglatt að horfa á fólk sem er alltof feitt að spæna í sig vínarbrauð og geta varla hætt. Á fundinum í gær voru ávextir með morgunkaffinu. Þá heyrði maður í nokkrum lurkum tuða yfir því hvaða heilbrigðisfasismi þetta væri á meðan flestir voru mjög ánægðir. Til að léttast jafnhliða aukinni hreyfingu þarf fólk að draga verulega úr sykur- og kolvetnaáti. Ég vorkenni engum að skera það niður ef fólk er of feitt. Ég hef svo sem aldrei verið alltof feitur en mest var ég ca 10 kílóum þyngri en ég er í dag. Ég hafði bara ekkert með þessi 10 kg að gera og sakna þeirra ekki.
Maður er búinn að taka á ýmsu hvað varðar að venja sig af óhollumataræði og öðrum óþarfa. Það má nefna að hætta að reykja, drekka kaffi og drekka gos. Hætta að borða kökur, kex og sælgæti. Hætta að borða sósur og svoleiðis drasl og skera niður kartöflur, pasta og hrísgrjón að mestu. Borða ekki mikið unnar kjötvörur s.a. kjötfars eða pulsur. Ég sakna þessa ekki og hef líklega sjaldan eða aldrei verið brattari. Þegar maður skar niður kolvetnaátið þá runnu óþarfakílóin af manni og nú er þyngdin bara eins og hún á að vera. Þetta er allt spurning um hvað menn vilja. Ef það er á hreinu þá er eftirleikurinn auðveldur.

Fór út í Nauthól í kvöld og tók Öskjuhlíðarhringinn. Fínt hlaup með miklum norðurljósum.

Landsþing var haldið hjá sveitarfélögunum í dag. Það er alltaf gaman að hitta fólk héðan og þaðan af landinu og fá fréttir. Gaman að heyra að það er ýmislegt að gerast jákvætt þótt ekki fari alltaf mikið fyrir því í fréttum. Súðvíkingar hafa verið að byggja upp hjá sér sjóstangaveiði fyrir erlenda viðskiptavini á undanförnum árum. Flestir koma þeir frá Þýskalandi. Í ár lítur út fyrir að það komi um 3.000 manns í þessum erindum til þessa litla þorps á Vestfjörðum. Þeir dreifast á sex mánuð ársins se, lengir ferðamannatímann verulega. Í tenglsum við þetta verkefni hefur síðan þróast margháttuð aukageta svo sem skoðunarferðir og verslun og viðskipti af ýmsum toga. Þetta er stórmál fyrir Vestfirðina og getur haft mikil áhrif á ýmsa vegu. Í mínu gamla heimaþorpi, Raufarhöfn, er farið að örla á því að notkunarmöguleikar finnist fyrir verksmiðjuhús SR mjöl sem hafa staðið auð og tóm um nokkurra ára skeið. Sú skemmtilega hugmynd um heimskautagerðið hefur vafið upp á sig og er farin að skjóta vaxtarsprotum. Fleira er á döfinni sem getur byggt upp nýja atvinnu en hún er eins og flestir vita, forsenda fyrir því að fólk geti búið á þessum stöðum því það er margt fólk sem vill búa þarna bara að það hafi eitthvað að gera.

Ég er ekki sannfærður um ágæti mótmæla vörubílstjóranna. Olíuverðið er einungis lítill hluti af óánægju þeirra. Reglur Evrópusambandsins um hvíldartíma er annar hluti. Það má vel vera að stjórnvöld hafi sofið á verðinum um að sækja um undanþágu þegar þessar reglur voru í mótun. Það er rétt af þeim að knýja á um að þeim verði breytt en ég get ekki stutt það að sektir vegna brota á þessum reglum verði felldar niður. Enda þótt manni finnist einhverjar reglur vera vitlausar þá verða menn að fara eftir þeim þar til þeim verður breytt. Síðan ber á það að líta að þungir flutnignabílar slíta vegunum alveg svakalega. Ætli einn fulllestaður þungur flutningabíll hafi ekki áþekk áhrif á slit vega eins og 20.000 fólksbílar. Það er nokkuð á hreinu að flutningabílarnir greiða langt í frá þann kostnað við vegakerfið sem hlýst af þeirri gríðarlegu þungaflutningaumferð sem er á vegum landsins. Ef olían hækkar og flutingskostnaður eykst þá fer að verða hagkvæmt að taka upp strandsiglingar á nýjan leik. Varan er þá lengur að berast út á land en við minni kostnað. Veislan er því miður búin.

Ég heyri víða að menn eru ekki trúaðir á að kreppan standi einungis yfir í þrjár vikur. Það verður dálítið innpútt í samfélagið í sumar vegna ferðamanna en í haust mun kólna fyrir alvöru. Bankarnir eru hættir að geta lánað. Þeir geta ekki einu sinni lánað stöndugum og góðum fyrirtækjum því þeir fá ekki lánsfé á meðan skuldatryggingarálagið er nálægt 1000 punktum. Fólk getur ekki forðað íslenskum krónum yfir í gjaldeyri sem neinu nemur því hann er ekki til í nema í takmörkuðu umfangi. Húsnæðismarkaður er að stöðvast og sérstaklega hjá þeim sem eru að kaupa sína fyrstu íbúð því þeir bíða allir eftir því að stimpilgjald falli niður. Ég skil ekki enn þá hugsun sem býr að baki þessari vitlausu ákvörðun. Hún stenst örugglega ekki jafnræðisreglu. Auðvitað á að fella niður stimpilgjaldið. Sveitarfélögin munu finna fyrir þessu þegar hægir á uppbyggingu í nýjum hverfum. Fyrirtækin sem hafa verið að byggja íbúðir lenda í vandræðum þegar kauopendur vantar og lánsfé er af skornum skammti. Það er því afar mikilvægt að stjórnvöld leiti allra leiða sem færar eru til að tryggja stöðu bankanna þannig að starfsemi þeirra geti farið að rúlla eðlilega. Ef það gerist ekki á næstu vikum er samfélagið í vondum málum.

Hef lítið hlaupið síðustu daga vegna ýmissa hluta en tók góðan hring í dag út í Nauthólsvík og fór slaufuna upp með Öskjuhlíðinni. Hlýtt og vorkeimur.

Mér finnst umræðan um einkaþotuflug á NATÓ fund vera hálfbarnaleg og dálítið týpisk. Ég geri ekki ráð fyrir að ráðherrar segji:"Yess, nú skulum við leigja þotu". Það lyktar af popúlisma að gera hávaða út af þessu og reyna að skora pólitískar keilur út af svona máli.

Mér finnast á hinn bóginn ákvarðanir ríkisstjórnarinnar er varða stimpilgjöld vera afspyrnuvitlaus. Stimpilgjald er arfur frá þeim tíma þegar viðskipti og lántaka voru álitin ákveðin forréttindi og því skyldu slík forréttindi nýtt sem skattstofn. Lánamarkaðurinn hefur gjörbreyst síðan þá. Maður getur fengið lán út um allar koppagrundir án þess að borga stimpilgjald en ef fólk ætlar að kaupa sér íbúð (sem er ein af grunnþörfum hverrar fjölskyldu) þá er það skattlagt. Skattlagning er allt í lagi en forsendur skattlagningar er að hún sé réttlát og allir standi jafnt gagnvart henni. Nú er farið að gera upp á milli fólks. Af hverju á að skattleggja fólk sem þarf að kaupa sér aðra íbúð, kannski að minnka við sig þegar börnin eru farin að heiman? Maður hélt að þingmenn ríkisstjórnarinnar myndu sýna af sér þann manndóm að fella niður þennan heimskulega og rangláta skatt en það var nú eitthvað annað. Nú verður sett upp eittvað flókið og ógagnsætt kerfi í kringum þetta sem flækir meir en bætir. Á sínum tíma var lagður sérstakur skattur á verslunar- og skrifstofuhúsnæði. Það var gert vegna þess að stjórnmálamenn töldu að þar færi að öllum líkindum fram gróðabrall og kannski svindl og því skyldi það skattlagt. Sú atvinnustarfsemi sem þar fór fram var minna metin en þar sem höndlað var með kjöt eða fisk. Hverjum myndi detta svona lagað í hug í dag?

Ég fór í kvöld upp í Vagnhöfða þar sem Íslenskir fjallaleiðsögumenn voru með ferðakynningu. Það var mættur góður hópur af fólki enda spennandi frásagnir á döfinni. Ég gat ekki verið til enda en meðan ég var þarna var farið yfir ferð til Angmassalik á Austur Grænlandi og síðan til Nepal. Ég sé hvað við fengum mikið fyrir lítið í fyrra í ferð okkar til Angmassalik þegar við fórum í ATC keppnina miðað við ferðina sem ÍF býður upp á og er hún vafalaust mjög góð. Við vorum lengur, sáum miklu meira, upplifðum miklu, mmiklu meira og okkar ferð var ódýrari. Því er óhætt að mæla með því að taka þátt í ATC keppninni ef menn eru tilbúnir að takast á við dálítið púl í bland við ógleymanlega upplifun. Nepal ferðin er náttúrulega mögnuð. Hún tekur einar þrjár vikur svo það er dálítið dæmi og kostar náttúrulega slatta. Það er gengið úr 800 m. hæð upp í 5.400 m. hæð á 11 dögum.

48 klst keppnin í Brno í Tékklandi var haldin um siðustu helgi. Hún er haldin innandyra svo veðrið truflar ekki. Kurosis hinn gríski sigraði og hljóp rúma 400 km á 48 klst. Það þótti undarlega lítið því yfirleitt keppir hann ekki nema að vera í góðu formi. Það sem fáir vissu fyrr en á reyndi var að hann hafði samið um að fá að hlaupa í einn sólarhring í viðbót og hljóp hann því alls í 72 klst. Þá kom í ljós úr hverju hann var gerður því á 3ja og síðasta sólarhringnum hljóp hann rúma 300 km og lauk því alls rúmum 700 km á þremur sólarhringum og setti heimsmet!! Þetta er almennilegt.