Tvær álkur að spekúlera

Staðurinn þar sem björgunarafrekið var unnið. Flaugarnefið er græna flesið fyrir miðri mynd.

Siglt undir Bjargið

Ég skrapp vestur á Rauðasand um síðustu helgi. Ferðafélag Íslands var með gönguferð um hluta hreppsins undir nafninu "Björg og bú". Gísli Már prófessor var leiðsögumaður en hann er Látramaður og gjörkunnugur öllum hlutum þar vestra. Ég keyrði vestur á fimmtudagskvöldið en þann dag fór hópurinn inn á hlíðar og inn í námur í blíðuveðri. Ég hitti hópinn í Kirkjuhvammi. þar stendur yfir bygging íbúðarhúss fyrir staðarhaldara í Saubæ. Byggingin hafði tafist um nær því ár m.a. vegna vinnu ofanflóðanefndar sem taldi mikla snjóflóðahættu á túninu í Kirkjuhvammi. Dagurinn hófst síðan í kirkjunni í Saurbæ. Að því loknu var haldið út að Lambavatni, gengið þaðan út að Brekku og svo áfram út í Keflavík. Þar voru borðuð bjargfuglsegg og flatkökur til að draga úr líkum á sjóveiki. Björgunarsveitin beið þar með gúmmíbáta og deginum var lokað með siglingu undir Látrabjarg og endað á Látrum. Ég hafði aldrei gengið út Látrabjarg og hvað þá siglt undir bjargið svo þetta var mikil upplifun. Það var rjómablíða og við sigldum upp í harðaland hér og hvar, inn í skúta og göt á klettunum sem er víða að finna. Mikið var af fugli á sjónum og töldu heimamenn að ekki væri mikill munur á eggjum í bjarginu frá fyrri árum. Daginn eftir fórum við á bílum yfir í Geldingsskorardal. Niðurundan honum strandaði togarinn Dhoon í desember 1947. Heimamenn úr hreppnum unnu eitt frækilegasta björgunarafrek allra tíma hérlendis þegar þeir sigu niður í fjöru í háskammdeginu, björguðu mönnunum til lands og drógu þá síðan upp á bjargbrún. Alls tók björgunin þrjá sólarhringa. Það getur enginn ímyndað sér þær aðstæður sem fólkið vann við og sigraðist á.
Svo var gengið út bjargbrúnina og Gísli og Valur Helgason sem er Látramaður fræddu hópinn um aðstæður í bjarginu, sigstaði og fleira og fleira. Þetta var mjög skemmtilegur dagur í góðu veðri. Ég lagði gleraugun frá mér uppi á bjargi þegar við vorum að kíkja á fugla og áttaði mig ekki á því fyrr en komið var niður að vita. Ég mátti því skondrast uppeftir aftur og leita að þeim. Ég var mest hræddur um að hrafninn hefði gripið þau en mikið er að hrafni við bjargið. Ég fann gleraugun eftir nokkra leit og var á undan hrafninum. Um kvöldið var grillveisla í gamla fjósinu í Heimabæ. Síðasta daginn var gengið út undir Bjarnarnúp, farið í safnið á Hnjóti og horft þar á myndina um björgunarafrekið og ferðin endaði síðan í kirkjunni í Sauðlauksdal. Þetta var fín ferð sem stóð fyllilega undir væntingum. Ég ók svo suður um kvöldið.

Mér finnst ég ekki hafa hlaupið neitt sérstaklega mikið í vetur. Ég hvíldi mig vel í janúar og tók svo nokkurra vikna hlé í febrúar þegar smá vöðvaþráður slitnaði í öðrum kálfanum. Svo hef ég ekki verið að stressa mig yfir þótt nokkrir dagar hafi dottið úr hér og þar. Engu að síður er ég búinn að hlaupa því sem næst álíka mikið og þegar ég var að búa mig undir Western States hér um árið. Svona er allt afstætt.

Fréttamennskan í fjölmiðlum lætur ekki að sér hæða. Um daginn var mælst til þess að fólk léti hundana sína vera heima á 17. júní en tæki þá ekki með sér niður í bæ. Ýmsir hundar stressast upp í þrengslum og geta brugðist illa við ef ókunnugir krakkar eru að klappa þeim. Því voru þetta mjög eðlileg tilmæli. Einhverjum manni líkaði þetta ekki og gat ekki hugsað sér að taka tillit til svona tilmæla. Hann ætlaði ekki að láta einhverja andskota stjórna sér og sínum hundi. Það birtist viðtal við hann í Mogganum þar sem hann sagðist ætla að hunsa tilmælin og fara með hundinn í bæinn. Líklega hefur hann hringt í Moggann og Moggamenn náttúrulega hlaupið upp til handa og fóta eins og gert er þegar einhver er að mótmæla. Síðan birtist svo mynd af viðkomandi hundaeiganda á 17. júní niður í bæ þar sem þeir voru hinir roggnustu. Það stjórnar okkur enginn, sko. Reyndar voru þrengslin í bænum ekki svo mikil, bílastæðasjóður og lögreglan sáu til þess.

Umræða hefur skapast um þá ákvörðun að meintur barnaníðingur í Vestmannaeyjum skuli ekki hafa verið settur í gæsluvarðhald þegar í haust. Margir hafa skammast út í sýslumanninn á Selfossi fyrir að hafa ekki stungið manninum í gæsluvarðhald á síðasta ári. Í vefútgáfu DV mátti lesa nýlega í þessu sambandi: "Illugi vill að sýslumaðurinn segi af sér." Ég fór að velta fyrir mér hver þessi Illugi væri. Er þetta einhver "SúperIllugi" sem liggur undir feldi og kemur svo fram og segir álit sitt þegar hann hefur hugsað hlutina til enda. Er hann það mikið gáfaðri og skarpskyggnari en annað fólk að það þyki sérstakt uppsláttarefni í fjölmiðlum ef hann hefur hugsað eitthvað mál til enda? Skyldi sýslumaðurinn á Selfossi hafa hugsað ef hann hefur lesið uppslátt DV: "Jæja, nú er rétt að fara að pakka niður, Illugi er búinn að hugsa málið og niðurstaðan liggur fyrir. Ég hef ekkert hér að gera lengur". Ég bara spyr.

If I Fell - The Beatles

Effelturninn í baksýn

Í gær sat ég nefndarfund niður í iðnaðarráðuneyti. Ég hef hlaupið í skarðið sem varamaður í umræðu um atvinnumál. Það skal ekki fjölyrt um umræður í nefndinni en eitt situr þó í mér. Ein af þeim tillögum sem lagðar voru fram í vinnuskjali var að auka mætti samband bænda og neytenda með að blndur færu að selja "Beint frá býli". Þetta þekkist víða erlendis að slík viðskipti eru hluti af ferðamennsku og gera sitt til þess að auka tengsl milli ferðamannsins og framleiðendans. Sem sagt hið besta mál. Ég sagði að þrátt fyrir að þetta væri fínt mál per ce þá þýrfti nú líklega að huga að regluverkinu því það ég þekkti til þá vissi ég að það væri ekki sérstaklega vinsamlegt slíkum smáiðnaði. Gerðar eru gríðarlegar kröfur um vottun á öllum sköpuðum hlutum af heilbrigðiseftirlitinu svo dæmi séu nefnd. Frægt dæmi er þegar staðarhaldarar í Sænautaseli á Jökuldalsheiðinni fóru að selja ferðamönnum nývolga spenmjólk á staðnum. Heilbrigðiseftirlitið bannaði slíka verslun þar sem mjólkin væri ekki gerilsneidd. Það mátti hins vegar selja glösin og gefa mjólkina. Fulltrúi ráðuneytisins sem þarna var á nefndarfuninum taldi að íslenskar reglur væru í góðri harmóníu við það sem gilti í öðrum Evrópskum löndum. Fundarmenn töldu svo ekki vera og nefndu ýmis dæmi þar að lútandi. Ef svo væri þá væru íslendingar þeir einu sem færu eftir reglunum. Í kvöldfréttunum var síðan sagt frá því að skátar á Egilsstöðum hefðu ætlað að selja kökur til fjáröflunar í dag á 17. júní skemmtun í bænum. Heilbrigðiseftirlitið bannaði það þar sem kökurnar hefðu ekki verið hrærðar og bakaðar í löggiltu eldhúsi. Því máttu foreldrar skátanna slá í nýja lögun og fina eldhús sem hefur einn vask á hverja þrjá sem vinna í því eða hvernig sem þetta er. Í Víkinni er sumardagurinn fyrsti haldinn hátíðlegur. Þá koma foreldrar krakkanna sem æfa hjá félaginu með kökur og leggja með sér á kökuhlaðborð, sem yfirleitt er hið glæsilegasta. Ekki hafa verið gerðar kröfur til að lagt hafi verið fram sérstakt heilbrigðisvottorð fyrir eldhúsin sem þær eru bakaðar í. Uppákoman á Egilsstöðum sýndi nákvæmlega það sem ég vissi að myndi gerast ef einhver "Beint frá býli" þróun færi að gerast í vaxandi mæli. Regluverkskröfurnar yrðu svo yfirdrifnar að þetta myndi i á engan hátt borga sig.
Í gærkvöldi var síðan sýndur þáttur úr danska sjónvarðinu sem heitir Annemad. Dönsk kona er þar með afar skemmtilega matreiðlsluþætti. Nú er hún á Spáni. Töluverður hluti af hráefninu sem hún notar keypti hún á markaðnum. Þar var meðal annars hrátt kjöt og pylsur af ýmsum toga. Pylsurnar voru heimagerðar einhversstaðar. Ég þori að éta hattinn minn upp á að pylsurnar eru ekki gerðar í steriliseruðum atvinnumannaeldhúsum heldur hjá einhevrju fólki sem er lagið við að gera pylsur og hefur af því smá tekjur ef þær smakkast vel og þykja góðar.

Það var svakaleg frásögnin úr kaþólska samfélaginu í Fréttatímaanum í morgun. Það er óhugguleg tilfinning að pedófílar og og önnur skítmenni skuli hafa hreiðrað um sig í barnastarfi hérlendis og ekki síst þar sem síst var búist við slíku, innan kirkjunnar. Verst að þetta lið skuli vera dautt. Það er tvennt hægt að gera strax, hjálpa þessum einstaklingum eftir megni og síðan á forsetaembættið að gefa út formlega yfirlýsingu þess efni s að gerendurnir hafi verið óverðugir fálkaorðunnar. Sama gildir um biskupsskollann fyrrverandi. Betra seint en aldrei.

Ég tók langan túr í morgun, hljóp upp að Esju, gekk upp að Steini og hljóp svo heim. Var heldur fljótari heim en uppeftir. Það tók mig 44 mínútur að ganga upp að Steini. Flýtti mér ekki. Mér finnst gróðurinn á bílaplaninu hafa vaxið verulega síðan í hitteðfyrra. Það rifjaðist upp að ég fór aldrei á Esjuna í fyrra.

Rolling Stones - Street Fighting Man

Sölukona á götumarkaði

Ég fór til Parísar um daginn sem er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi. París er alvöru stórborg og fer ekki á mili mála að hún hefur verið höfuðborg heimsveldis. Sveitarstjórnarmenn voru hrifnir af Haussmann, fyrrverandi borgarstjóra Parísar. Það var maður sem vissi hvað hann vildi. Á tímum hestvagna lét hann gera 12 breiðstræti í París sem enn standa undir því nafni. Þau koma saman við Sigurbogann. Tilgangur þess að gera þessi breiðstræti var að geta sent riddaraliðið nógu hratt og örugglega á vettvang ef upp komu óeirðir í borginni. Eftir að breiðstrætin voru lögð þá hara ekki orðið uppreisnir í París sem neinu nemur, einhverjar óeirðir en ekkert alvöru. Ég tók góðan hlauparúnt flesta dagana sem leið lá niður á Concordetorgið, á upp að Sigurboganum, síðan niður að Effelturninum, þá yfir að herminjasafninu, yfir Signu og á Concordetorgið aftur og svo upp á hótel. Fínn rúntur. Veðrið var eins og best var á kosið, sól og hiti. Þegar við fórum fór að rigna sem var eins gott því það hafði ekki rignt frá því í aprílbyrjun.

Þegar ég fer í svona ferðir þá tek ég með mér bækur að lesa. Það er nauðsynlegt að hafa eitthvað að lesa á kvöldin og í milliferðum, sérstaklega þar sem maður skilur lítið í sjónvarpinu. Ég tók með mér tvær bækur, önnur var Rosabaugur Björns Bjarnasonar og hin var bókin "Engan þar að öfunda" sem segir frá lífsbaráttu nokkurra einstaklinga í Norður Kóreu á hungurtímanum. Báðar þessar bækur eru eftirminnilegar og betur lesnar en ólesnar. Við lestur á Rosabaugnum áttar maður sig á þvi hvað minnið er svikult. Margt gleymist fljótt þótt að ekki langt um liðið síðan ákveðnir atburðir áttu sér stað. Björn hefur unnið þarft verk við að draga fram og raða saman þeim bitum í púsluspil þeirrar samtímasögu sem er undanfari Baugsréttarhaldanna. Í bókinni kemur fram um hvað þau snerust, umræðuna sem fór fram á meðan á þeim stóð og hvernig þeim lyktaði. Baugur hefur leikið það stórt hlutverk í íslandssögunni á síðustu 20 árum að það er þakkarvert að þessi saga sé skráð. Í upphafi var Bónus og Bónusfeðgarnir í nokkurskonar Hróa Hattar hlutverki. Vinir litla mannsins. Síðan breyttist margt og Rosabaugur fór að myndast yfir Íslandi. Viðskiptasaga Baugs þróaðist út í samsuðu ótrúlegra viðskiptaflækna út og suður um allt samfélagið og langt út fyrir landsssteinana. Markmiðið virtist vera að ná viðskiptalegum og stjórnmálalegum völdum á Íslandi. Býsna langt var seilst í þeim efnum og er varla nein skemmtilesning fyrir marga þá sem tengdust þessari umræðu á sínum tíma að fá söguna framan í sig í samþjöppuðu formi. Niðurstaða þess alls varð aftur á móti hrun Baugssamsteypunnar með ófyrirsjáanlegum afleiðingum fyrir þjóðfélagið allt. Eitt af því sem er áhugavert er að draga fram og setja í samhengi sögunnar hvernig ákveðnir einstaklingar tóku afstöðu við framgöngu málsins alls. Það bítur vafalaust nú fyrir ýmsa að lesa sín eigin skrif um málið þegar viðhorfið er orðið annað. Sá tónn sem birtist í ummælum ýmissa álitsgjafa segir betur en nokkuð annað hvað samtímasagan getur verið bitur þegar hún er leidd fram í dagsljósið. Reynt er að sneiða hjá því sem máli skiptir heldur er seilst í allar áttir til að gera sem minnst úr skrifum Björns. Mikið er gert úr því að tvö eða þrjú atriði í bókinni eru orðuð ónákvæmt og Björn hefur sagt að það verði lagfært við næstu prentun. Eins og segir í vísunni:

Lastaranum ei líkar neitt,
lætur hann ganga róginn.
Finni hann laufblað fölnað eitt,
fordæmir hann skóginn.

Af þeim sem ritað hafa um bók Björns er honum gerðar upp þær skoðanir að hann láti stjórnast af hatri á Baugsmönnum við skrif sín. Að mínu mati áttuðu sumir sig fyrr en aðrir á hvað var að gerast og þótti nóg um þrátt fyrir að endalokin hafi orðið hrikalegri en nokkurn mann gat grunað. Birni eru gerðar upp þær skoðanir að hann sé knúinn áfram af birturleika fyrir að hafa ekki orðið flokksformaður og forsætisráðherra eins og faðir hans, Bjarni Benediktsson. Þannig reyna ýmsir að draga úr áhrifum skrifa Björns af fremsta megni með því að renna sér í manninn með tveggja fóta skriðtæklingu beint í legg. Af því fótbolti er sýndur mikið í sjónvarpinu þessa dagana þá er víst að slíkir menn fengju beint rautt ef þeir sýndu álíka hegðan inni á fótboltavellinum eins og þeir hafa sýnt á ritvellinum. Ritstjóra DV heyrði ég segja í útvarpinu að hann vissi hve oft væri minnst á hann í bókinni en hann hefði ekki lesið mikið af þvi. Ég skil hann vel.
Afar áhugavert er að fá yfirlit í samþjöppuðu formi á því hvernig fjölmimðlum var beitt markvisst og miskunnarlaust í þeim tröllaslag öllum sem Baugsréttarhöldin voru. Hverjum manni er hollt að átta sig á samhengi hlutanna hvað það varðar. Eins og öflugir fjölmiðlar eru nauðsynlegir í hverju samfélagi þá eru fjölmiðlar stórhættulegt vopn er þeim er misbeitt markvisst og meðvitað. Ekki fer milli mála að það var gert árum saman hérlendis. Mér finnst mikill fengur að bók Björns, Rosabaugi, og á örugglega eftir að lesa hana aftur og aftur. Í henni er dregið saman það mikið af heimildum sem hverjum manni er hollt að hafa þekkingu á að það er hæpið að maður nái að innbyrða það allt saman við einn yfirlestur.

Iron Maiden - Run to the Hills

Sigurjón nýkominn í mark

Ég er ánægður með ýmislegt í kringum 100 km hlaupið í gær fyrir utan hinn frábæra árangur sem náðist í hlaupinu. Hann sýnir fyrst og fremst hvaða framfarir eru að eiga sér stað í þjálfun og reynslu í ofurhlaupum. Okkar fólk stendur kollegum sínum í öðrum norrænum ríkjum fyllilega á sporði í þessum efnum. Síðan er hægt að tiltaka eitt og annað í umgjörð hlaupsins sem er rétt að halda til haga. FRÍ stóð fyrir námskeiði í vegalengdarmælingu götuhlaupa um miðjan maí. Þeir Stefán Örn, Kristján Ágústsson og Guðmundur Magni sóttu námskeiðið með fleirum. Stefán og Guðmundur mældu vegalengdina fyrir hlaupið eftir kúnstarinnar reglum. Nú er enginn vafi á að hún er löglega mæld. Það er ein forsenda þess að FRÍ leggur blessun sína yfir að hlaupið sé formlegt íslandsmót í 100 km hlaupi.
Annar hlutur sem ég er ánægður með er hvað mikil samstaða var í stjórn 100 km félagsins um að fara eftir almennt gildandi reglum um framkvæmd slíkra hlaupa og hætta þessari séríslensku "svona nokkurnvegin" framkvæmd. Sú umræða hefur skotið upp kollinum af og til á undanförnum árum að hlaup séu ekki síður skipulögð fyrir þá sem ekki taka þátt í þeim heldur en fyrir hlauparana sjálfa. Of margir hafa átt erfitt með að skilja að það sé í trássi við almenna framkvæmd hlaupa að utanaðkomandi aðilar hlaupi með hlaupurum í keppni og aðstoði þá á brautinni eftir fremsta megni. Þá er átt við að halda á eða hjóla með drykki og vistir þeim við hlið, hlaupa með þeim og hvetja þá til dáða eða brjóta vind. Rökin hafa m.a. verið þau að þetta sé svo gaman að það eigi að láta ánægjuna vera í fyrirúmi frekar en formfestu og reglur. Í ákveðnum tilvikum hefur þetta leitt af sér leiðindi og pirring. Við í stjórn félagsins vorum sammála um að vísa öllum slíkum órum út í hafsauga og hafa framkvæmdina klára og kvitta, öll aðstoð við hlauparana í brautinni væri óheimil. Skipti þá ekki máli hverju hún nefndist eða í hvaða formi hún væri. Vitaskuld eru hlauparar aðstoðaðir ef við liggur öryggi þeirra eða heilsa en þeir detta þá sjálfkrafa út úr hlaupinu. Þegar upp er staðið eftir hlaupið sést glöggt hvílíkt lán það var að við tókum þessa ákvörðun sem vitaskuld er sjálfsögð og eðlileg í flestra huga. Sigurjón smeygði sér undir 8 klst og hefur af því mikinn sóma. Það er hægt að ímynda sér hvernig umræðan væri ef hann einn hlaupara hefði fengið aðstoð í brautinni af félögum sínum utan hlaupsins sem hefðu brotið fyrir hann vindinn svo dæmi sé nefnt. Þá væri náttúrulega farin af stað umræða um að tíminn væri ekki marktækur vegna þess að honum hefði verið hjálpað og svo framvegis. Nú á hann þennan árangur alveg einn og skuldlaust. Eins má taka dæmi af Gunnari og Jóhanni Gylfa. Ef Gunnar hefði fengið mikla aðstoð í hlaupinu af utanaðkomandi aðilum við að brjóta vindinn en Jóhann mátt strita einn og óstuddur þá veit maður nákvæmlega hvernig væri talað. Vitaskuld er það ekki jöfn keppni ef einn fær aðstoð í brautinni frá utanaðkomandi aðilum en annar ekki. Sama gildir hvar í röðinni menn eru. Nú er allt á hreinu, reglur voru skírar og hver og einn getur glaðst yfir unnu afreki sem hann á algerlega skuldlaust. Slíkar reglur eru nefnilega notaðar fyrst og fremst hlauparanna vegna svo þeir losni við alla eftirmála og leiðindi vegna lausataka í framkvæmd hlaupa.
Að lokum er það staðsetningin. Vitakskuld má alltaf finna að öllum hlutum og ég veit að brautin út með flugvellinum og Ægissíðu getur verið vindasöm. Hins vegar er ekki auðvelt að finna braut sem hentar okkur fullkomlega undir svona hlaup. Kostir við að halda hlaupið á þessum stað eru hins vegar ýmsir. Afar gott er að geta fengið kafarahúsið til að nota sem meginbækistöð. Þar er allt til alls og hægt að hantera hluti eftir þörfum. Við erum laus við alla bílaumferð sem er kostur. Að lokum er enn eitt sem ég áttaði mig ekki á fyrr en í gær. Það kom miklu fleira fólk sem horfði á hlaupið og hvatti hlauparana en ég hafði búist við. Þegar Sigurjón lauk hlaupinu var hellingur af fólki á staðnum sem fagnaði honum á lokasprettinum. Sama var þegar næstu menn komu í mark. Slíkt setur mjög skemmtilegan svip á alla umgjörð hlaupsins og gerir það eftirminnilegra og ánægjulegra fyrir þá sem eru að ljúka vel unnu dagsverki. Þessir hlutir skipta nefnilega máli líka.

rolling stones it all over now

Hópurinn áður en lagt var af stað

Félag 100 km hlaupara stóð fyrir þriðja 100 km hlaupinu á Íslandi í dag. Þátttakendur sem lögðu út voru alls 17. Það er fínn fjöldi miðað við þátttöku í 100 km hlaupum í okkar nágrannalöndum. Við mættum út í Nauthólsvík um kl. 6:00 í morgun. veðurútlitið var svolítið krítiskt, strekkingsvindur og dimmur til suðursins. Það gat rignt. Við drifum í að gera klárt, bæði í Nauthól og eins út á snúningspunkti sem var úti við Suðurgötu. Mældur hafði verið 2,5 km leggur sem skyldi hlaupinn 20 sinnum fram og til baka. Það voru nokkur tímamót með þessu hlaupi þar sem Frjálsíþróttasamband Íslands viðurkenndi hlaupið formlega sem íslandsmeistaramót. Það er góður áfangi í þeirri vegferð að koma ofurhlaupum á kortið hérlendis sem viðurkenndri íþróttagrein sem þau vitaskuld eru. Tregðulögmálið hefur hins vegar verið til staðar á þessu sviði eins og víða annarsstaðar en þetta er allt að koma. Hlaupararnir voru ræstir kl. 7:15 eða þar um bil. Sigurjón tók forystuna strax en Trausti, Jóhann og Gunnar fylgdu hinum eftir. Fljótlega eftir að ræst var þyngdi upp og það fór að rigna ofan í allstífan vind. Okkur leist ekki á blikuna ef það ætti eftir að ganga á með slagviðri. Maður var vongóður þegar sást að skúrin náði rétt inn yfir Reykjavík og vonaði það besta. Svo stytti upp en svo fór aftur að rigna. Þá báðum við Jóa að koma með tjaldið og skelltum því upp og settum dót keppenda þar inn. Það stóð á endum að þegar tjaldið var komið upp þá hætti að rigna og það fór vel með veður. Það lægði heldur þegar kom fram undir hádegi og varð þegar upp var staðið hið bærilegasta veður. Undir lokin var komið logn og hlýviðri. Trausti og Kalli Gísla hættu um mitt hlaup. Trausti var ekki búinn að ná sér af flensu sem hann fékk nýlega og Kalli hafði orðið fyrir meiðslum sem hrjáðu hann. Við fylgdum eftir stífum reglum um að það mætti ekki aðstoða hlauparana í brautinni. Það tókst vel og er alveg nauðsynlegt. Þessar reglur eru fyrst og fremst settar vegna hlauparanna sjálfra. Það er ekki gaman að hafa náð góðum árangri en hafa á bakinu skvaldrið um að viðkomandi hafi verið hjálpað með aðstoð í brautinni umfram það sem aðrir hlauparar fengu. Reglur þess efnis hreinsa allt slíkt út. Sigurjón lauk hlaupinu á frábærum tíma eða 7.59.01. Hann hafði sett sér það markmið að ná undir átta klst og gerði það glæsilega. Þessi árangur er frábær á tvennan hátt. Bæði er tíminn mjög góður miðað við að aðstæður voru svo sem ekkert sérstakar framan af hlaupinu, strekkingsvindur hjálpar aldrei til þegar hann er á móti. Síðan er Sigurjón ekkert unglamb en hann er 55 ára gamall. Þessi tími setur hann 77. sæti á heimslista það sem af er árinu. Einungis einn maður sem er á sama aldri og Sigurjón eða eldri hefur hlaupið á betri tíma á þessu ári en það er rúmlega sextugur þjóðverji. Síðan er farið að aldursleiðrétta árangur í stöðluðum ofurhlaupum. Þegar það hefur verið gert er árangur Sigurjóns örugglega meðal tíu bestu ef ekki meðal fimm bestu það sem af er árinu. Það kemur í ljós þegar síðuhaldarar hafa fengið árangur í hlaupinu í hendur. Slóðin á þessa afrekaskrá er á síðunni minni. Árangur hans er sjötti besti árangur allra á Norðurlöndum á árinu. Gunnar Ármannsson varð síðan annar á fínum tíma eða á 8.52.40 og Jóhann Gylfason örskammt á eftir á tímanum 8.56.35.
Sæbjörg Logadóttir sló rækilega í gegn þegar hún lauk hlaupinu á 9.12.42 í sínu fyrsta 100 km hlaupi utanhúss. Hún hafði áður hlaupið 100 km á bretti fyrir einu og hálfu ári. Tími Sæbjargar er 35. besti árangur kvenna í 100 km hlaupi í heimi á árinu og fjórði besti árangur kvenna á Norðurlöndum. Elín Reed var önnur á 9.44.51 sem er mikil bæting hjá henni. Þessi árangur sýnir hvað við eigum mikið afreksfólk í ofurhlaupum hérlendis. Árangur hefur batnað mikið og breiddin aukist. Þeir sem síðar komu luku hlaupinu á góðum tímum og í góðum gír. Dagurinn var fínn þegar upp var staðið, góður árangur og fín framkvæmd. Gísli aðalritari sat í framsætinu á bíl sínum allan daginn, skráði tíma og setti á vefinn. Það er frábært að geta útvarpað því sem framvindur samstundis. Teljarar sýndu að var vel fylgst með hlaupinu yfir daginn en yfir 10.000 flettingar komu inn á fréttir af því. Íslendingar hafa áhuga á ofurhlaupum. Öllum þeim fjölmörgu sem lögðu hönd á plóginn við undirbúning og framkvæmd hlaupsins skal þökkuð öll aðstoðin svo og hlaupurunum sem hafa lagt sig fram um æfingar og uppskáru nú ríkulega.

Rauðhöfðapar

Mér gæti dottið í hug að kaupa mér nýtt einbýlishús. Það gæti kostað á bilinu 100 - 200 milljónir til að gera þetta almennilega. Allir í fjölskyldunni yrðu mjög ánægðir að koma í innflutningsveisluna og myndu hrósa mér fyrir hvað húsið væri flott. Enginn myndi spyrja hvað það hefði kostað til að spilla ekki stemmingunni. Mér væri hrósað fyrir að vera orðinn eigandi að alvöru húsi og vera ekki lengur að kúldrast í einhverri blokkaríbúð eða hvað það nú væri. Það þyrfti hins vegar mikið til að ég myndi ráða við að borga af húsinu en ég segði náttúrulega engum frá því utan fjölskyldunnar til að það félli ekki kusk á stemminguna. Staðan væri hins vegar sú að ég myndi ekki lengur hafa efni á að eiga bíl, það yrði ekki farið í neina sumarleyfisferð næstu 10-15 árin, fjölskyldan yrði að vera í gömlu fötunum dálítið lengur og það yrði aldrei farið út að borða og einungis keypt það ódýrasta í matinnn um óráðna framtíð. Þegar krakkarnir færu að mögla við þessi tíðindi þá myndi ég spyrja hvort það skipti þau engu máli að búa í flottu húsi og síðan myndu þau erfa það þegar ég væri dauður. Að vera ekki ánægður í þessari stöðu væri bara vanþakklæti.
Mér datt þessi samlíking í hug þegar ég heyrði viðtal við Hjálmar Ragnarsson í útvarpinu fyrir skömmu þegar hann spjallaði við fréttamann um Hörpu. Hann er einn af sárafáum sem hefur talað af raunsæi um bygginguna og afleiðingar þeirra ákvarðana að hefja bygginguna og ljúka henni síðan. Hann segir eðlilega að það sé allt útlit fyrir að lista- og menningarlíf fái minni fjármunum úr að spila um ókomna framtíð vegna þess hve Harpa sé dýr. Hann sér ekki fram á að Listaháskóli Íslands fái nýtt húsnæði á næstu árum. Hann sagði einnig að það væri ríkjandi ákveðin þöggun í samfélaginu um þá óskaplegu fjárm uni sem húsið kostar. Svo kostar eitthvað að reka ósköpin. Fyrir þvi er sjaldnast hugsað í upphafi.

Í Hörpu eru tæp 3000 sæti í þremur sölum ef ég hef reiknað rétt. Byggingarkostnaður fyrir hvert sæti eru 10.000.000 krónur - tíu milljónir króna- Áhugafólk um byggingu tónlistarhúss hefur safnað peningum í tæp þrjátíu ár til að fjármagna byggingu svona húss. Á þeim tíma eru þeir búnir að safna peningum sem nemur kostnaði við að byggja yfir 14 sæti. Nú ætla þeir samkvæmt fréttum ekki að leggja þessa peninga sína í bygginguna heldur á að stofna með þeim sjóð til að fjármagna viðburði. Síðan hefur þessi hópur ákveðið að þeir sem hafa sett nokkur hundruð kall á mánuði í byggingu tónlistarhúss eiga að fá frímiða á tvær sýningar á ári án þess að leggja eyrisvirði til byggingarinanr samkvæmt fréttum. Það er ágæt ávöxtun fjármuna fyrir áhugafólk um fagra tónlist.

Á vef arkitektafélags Íslands er að finna vægast sagt hrollvekjandi frásögn varðandi byggingarfræðileg efni. Á þeim bæ hafa ýmsir miklar áhyggjur að ryðgun járngrindarinnar sem heldur glerinu uppi en það er ógalvaniserað. Það vita allir sem vilja vita að ógalvaniserað jánr ryðgar og tærist. Umverfið við sjóinn er ekki heilnæmasta umhverfið fyrir óvarið járn. Þetta er skelfilegt ef rétt reynist. Byggingarmeistari sem þekkir glerísetningar mjög vel hefur áhyggjur af því að líming glersins á ryðskellótta og ryðslegna fletina yrði mjög erfið ef hún myndi nokkuð heppnast. Ryk og salt eru ekki beint góðir faktorar þegar viðloðun þarf að vera góð. Ég heyrði viðtal við tvo arkitekta í útvarpinu fyrir skömmu. Þeir sögðust þora að segja sína skoðun á byggingunni þar sem þeir væru komnir á eftirlaun og væru því engum háðir. Þeir sem þurfa að harka út verkefni þora ekki að láta í sér heyra fyrir nokkurn mun.

Það er ekkert gott að vera svartsýnn en það er nauðsynlegt að vera raunsær.

Johnny Cash-daddy sang bass

Félagsfundur í 100 km félaginu

Það var haldinn fínn fundur í 100 km félaginu á fimmtudagskvöldið. Sjö nýir félagar voru teknir inn þannig að nú eru það samtals 35 sem hafa hlaupið 100 km eða lengra. Það eru tæp sjö ár síðan við Ágúst, Siggi Gunnsteins, Svanur og Pétur Reimars stofnuðum félagið í Vesturbæjarlauginni. Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar og mikið gerst í þessum málum. Alls eru 20 hlauparar skráðir í 100 km hlaupið sem fer fram þann 11. júní n.k. Margir þeirra tóku síðustu löngu æfinguna í kringum Þingvallavatn á laugardaginn og er það mál manna að staðan sé mjög góð hjá hópnum. Það verður spennendi að sjá hernig útkoman verður og vonandi verður veðrið ásættanlegt. Það skiptir miklu málið varðandi framkvæmd hlaupsins, líðan hlaupara og árangur.

Ég fór norður í Þingeyjarsýslu á föstudaginn og kom til baka í gær. Það er gaman að fyljgast með fuglalífinu í grennd við veginn. Svo merkilegt sem það er þá finnst mér vera munur á því í Borgarfirði og Vestur Hún annars vegar og Austur Hún, Skagafirði, Eyjafirði og Suður Þingeyjarsýslu hins vegar. Maður sér varla fugl við veginn fyrr en komið er austur fyrir Blönduós. Það má vera að það sé tilviljun en minkurinn getur svo sem einnig skipt máli. Bóndi í Þingeyrjarsveit sagði mér að þeir hefðu gert sérstakt átak í minkaveiði fyrir nokkrum árum síðan og teldu sig hartnær hafa útrýmt minknum úr sýslunni. Vetrarveiðin skipti mestu máli í þessu sambandi. Hann sagði að þeir sæu mikinn mun á hve fluglalífið hefði tekið miklum framförum við þessa aðgerð. Svo mikið er víst að ég sá flórgoðapar í vatninu í Ljósavatnsskarði en það hef ég aldrei séð áður þar. Á ég þó ófáar ferðirnar þar um. Einnig sá ég flórgoðapar í langadalnum í Austur Hún. Það hef ég heldur aldrei séð áður. Á föstudaginn skrapp ég upp að Mývatni og snuddaði þar um með myndavél í nokkra stund. Það er alltaf jafngaman að koma þangað á þessum tíma. Ég ætlaði að vera lengur en veðrið var leiðinlegt á laugardaginn, kuldarigning og vindur, svo ég lét mig hafa að fara suður fyrr en ég ætlaði.

Mér finnst ánægjulegt að heyra að einstaka maður heur tilfinningu fyrir þeim óhemju kostnaði sem lagður hefur verið í tónlistarhúsið Hörpu. Það setur hlutina svolítið í samhengi að áhugamenn um byggingu tónlistarhúss hafa safnað peningum í 28 ár. Þeir hafa náð að nurla saman 140 milljónum eða um 5 m.kr. á ári. Einungis hjúpurinn utan um húsið kostaði 20 sinnum meira. Þessi hópur hefði sem sagt verið um 600 ár að safna fyrir glerhjúpnum og þá voru einungis 10% kostnaðar komin. Það hefði tekið hópinn 6000 ár að safna fyrir húsinu öllu. Snobbið í kringum þetta er síðan eins og við er að búast, boðslistar leyndarmál, o.s.frv.

Það er að sýna sig eins og margir þóttust vita að í stefndi að þróun glæpahópa er að renna í nákvæmlega sömu átt hérlendis og hefur gert í öðrum norrænum ríkjum. Lögreglan í nágrannalöndum okkar er vopnuð. Hér ber lögreglan einungis kylfur. Þegar Björn Bjarnason fyrrv. dómsmálaráðherra vakti máls á því að láta lögregluna fá rafbyssur þá ætlaði meðvitaða liðið vitlaust að verða. Hvað á að bíða lengi eftir því að bregðast við eins og ástæða er til? Þarf að drepa lögreglumann svo menn horfist í augu við raunveruleikann. Það er verið að tala um átök milli Hells Angles og Outlaws. Þegar ég bjó í Kaupmannahöfn á árunum 1980-1983 þá voru þar tvö mótorhjólamannasamtök, Hells Angles og Bullshit. Bullshittarnir voru úti í Kristianíu en englarnir á Nörrebro. Milli þeirra voru sífelldar erjur og átök. Svo fór að foringi Bullshitt var skotinn af engli sem flúði síðan úr landi. Hann gaf sig svo fram, sat inni nokkur ár og er nú foringi englanna. Stríðinu lauk svo með því að Hells Angles drápu því sem næst alla Bullshittana og þurrkuðu flokkinn út.

Ég hljóp góðan túr í morgun fyrir Gróttu í góðu veðri. Eftir hádegi fórum við Jói í fuglaskoðunarferð með Fuglavernd um land Elliðavatnsbæjarins. Það var gaman að kynnast nýjum skoðunarslóðum því nú er allt að gerast í fuglalífinu. Við sáum meðal annars Glókoll en hann hef ég ekki séð áður. Þaðrf að fara aftur þarna uppeftir til að reyna að ná mynd af honum í bjartara veðri.

GCD

Státinn þröstur á trjátoppi

Að undanförnu hafa samtök sem segjast berjast fyrir velferð dýra haft sig nokkuð í frammi. Talsmenn þess hafa meðal annars haft á orði að öll dýr sem alin eru til manneldis eigi að hafa möguleika á að komast undir bert loft. Í þessu sambandi er talað um haughænsni og frjáls svín. Nú ætla ég þessu fólki ekki annað en að því gangi gott ett til og ekki skyldi maður draga úr gildi dýraverndar og nauðsyn þess að farið sé vel með dýr. Það verður þó að hafa skynsemi í umræðunni ef menn áannað borð ala dýr til manneldis en fáir valkostir virðast vera til í stöðunni hvað það varðar. Þegar ég var að alast upp þá voru egg munaðarvarningur. Það voru til nokkrar hænur á öllum bæjum í sveitinni. Ég minnist þess að fólk á Patró voru í áskrift að eggjum og fengu sent box með mjólkurbílnum annað slagið. Það var almennur eggjaskortur í samfélaginu. Þegar farið var til Reykjavíkur þá var gjarna tekið eggjabox með til fjölskyldunnar sem gist var hjá . Það var varla hægt að færa fólki betri gjöf en egg til að geta bakað úr. Þetta breyttist allt þegar farið var að setja upp fjöldaframleiðslu á eggjum að erlendri fyrirmynd. Þá varð allt í einu til nóg af eggjum og egg lækkuðu mikið í verði. Þau urðu ódýr dagvara í stað dýrrar munaðarvöru. þegar fólke rað tala um að það eigi öll hænsni að geta farið út undir bert loft þá er það að segja að það eigi að hverfa aftur til þeirra tíma sem ég var að lýsa. Ef einhver efast þá er hægast að horfa á myndina Dalalíf eftir hinn stóryrta kvikmyndagerðarmann Þráinn Bertelsson.
Á þessum sama tíma var svínakjöt varla til. Skinka og hamborgarahryggir voru fyrst og fremst til á borðum þeirra sem höfðu aðgang að sjómönnum sem sigldu til útlanda. Sama má segja um kjúklinga. Þetta breyttist einnig með innleiðingu stórframleiðslu í alifugla- og svínarækt. Ef á að gera það að skilyrði að þessar skepnur eigi að geta farið út undir bert loft dag hvern þá er það bein ávísun á matarskort í mörgum löndum. það er ekki hægt að hleypa þessum skepnum út undir bert loft nema á mjög litlum búum. Slík bú munu aldrei geta fullnægt fæðuþörfinni. Draumórar geta verið falleg framtíðarsýn en veruleikinn er oft barskur þegar staðið er frammi fyrir honum. Það er á hinn bóginn pirandi að þessari umrælðu skuli vera hleypt gagnrýnislaust í fjölmiðla þar sem fimbulfambað er aftur á bak og áfram án nokkurrar þekkingar á því sem verið er að tala um.

Ég sé af og til í fjölmiðlum annarra norrænna síkja að þar er af og til verið að handtaka glæpamenn sem hafa fengið hæli sem pólitískir flóttamenn í þessum löndum undir fölsku flaggi. Gjarna er þarna um að ræða einstaklinga frá Rúanda og Balkanlöndunum. Ef upp um slíka kóna kemst þá eru þeir látnir mæta réttvísinni því fortíðin verður ekki af þeim þvegin. Hérlendis hafa fréttir af írana nokkrum ratað í fjölmiðla af og til á undanförnum misserum sem var ósáttur við þá afgreislu sem mál hans fékk í kerfinu. Hann fór síðan óvarlega með bensínbrúsa á dögunum og spratt af því nokkur fjölmiðlaumræða enn á ný. Ýmsir halda því fram að það sé einvörðungu að kenna vanhæfni og stirðbusaskap íslenskra stjórnvalda og tilheyrandi stofnana að þessi maður skuli ekki hafa verið borinn á gullstól inn í íslenskt samfélag og hafa haft stór orð þar um. Ég les í fjölmiðlum að hann hafi unnið sem hlerari hjá írönsku leyniþjónustunni í hartnær 20 ár. Til hvers er íranska leyniþjónustan að hlera síma? Ég efa að það sé gert í álíka tilgangi eins og var gert í sveitinni fyrir daga sjálfvirka símans þegar menn lyftu gjarna tóli til að kanna hvað nágranninn var að bjástra ef hann talaði við einhvern annan. Íranska leyniþjónustan er að láta hlera síma til að komast að því hverjir eru hættulegir öryggi ríkisins. Ef grunur fellur á einhvern á þeim nótum þá er látið til skarar skríða. Það væri fróðlegt að vita hve marga þessi maður hefur böstað með símhlerunum á nær 20 ára tímabili. Þegar ég bjó í Uppsölum í Svíþjóð þá kynntist ég mörgum írönum sem voru á flótta undan leyniþjónustunni í heimalandi sínu. Ætli það hafi verið vegna þess að kollegar þessa manns hafi heyrt eitthvað misjafnt í símum þeirra og gert hlutaðeigandi yfirvöldum viðvart. Svo gerir þessi náungi einhver mistök og er þá böstaður sjálfur af leyniþjónustunni sem hann vann fyrir. Þá á allt í einu að fara að meðhöndla hann sem fórnarlamb í öðrum löndum. Þetta er allt saman hið versta mál og ég skil vel að hlutaðeigandi stofnun hafi ekki séð ástæðu til að veita honum dvalarleyfi sem pólitískum flóttamanni. Það er síðan stóralvarlegt mál ef á að fara að taka þessi mál einhverjum öðrum tökum en gert er í nágrannalöndum okkar eins og margir virðast vilja. Það er með þetta eins og vatnið, það leitar alltaf þangað sem fyrirstaðan er minnst.

Ólafur Þórarinsson / Undir Bláhimni

Helgi Sig skorar fyrra markið

Það hefur mikið verið rætt um ísbirni að undanförnu og ekki að ósekju. Það vekur alltaf athygli þegar greyin þvælast hingað upp. Áður voru þeir drepnir hratt og örugglega en nú hefur meðvitaða liðið náð ákveðnum undirtökum í umræðunni. Það á að fanga ísbirni lifandi og flytja þá aftur til Grænlands að margra mati eða þá alla vega setja þá í dýragarð ef allt annað er útilokað. Loks datt þó einhverjum hjá RÚV að hringja til Grænlands og spyrja þarlenda hvernig þeir tæku í að fá týndu birnina heim aftur. Þeir höfðu eðlilega aldrei heyrt aðra eina þvælu og létu hafa það eftir sér að vitaskuld ætti að skjóta þá strax áður en þeir yllu tjóni. Verulegar líkur væru á því að þetta væru dýr sem væru hálfgerðir útlagar og ein líkegt væri að þeir yrðu drepnir þegar þeir kæmu í flokkinn aftur. Síðan er hinn hlið málsins sem ekki er hægt að útiloka en það er sjúkdómahættan. Ísbjörn sem væri fluttur heim gæti flutt með sér sjúkdóma sem ísbjarnarstofninn væri veikur fyrir. Á slíku er ekki tekin nein áhætta. Verst af öllu er þó að setja þessi grey í dýragarð. Maður sér varla ömurlegri sjón er ísbjörn í dýragarði. Þá er nú betra að vera skotinn á staðnum.

Harpan er vígð í dag og mikið um dýrðir. 28 milljarða kostar dæmið. Þar af lentu rúmir 10 ma. kr. á erlendum lánardrottnum við bankahrunið en nóg er nú samt. Ríki og borg þurfa að greiða 800 miljónir króna á ári næstu 30 árin, einungis vegna hússins. Eitthvað ætti nú að vera hægt að fá fyrir öll þessi ósköp og skyldi engan furða þótt húsið væri sæmilega úr garði gert. Stór hluti vinnulaunanna við húsbygginguna hefur reyndar farið lóðbeint til Kína. Síðan er að reka ósköpin. Það verður þrautin þyngri. Í Fréttablaðinu í dag var gerður athyglisverður samanburður á stærð óperu- og tónlistarhúsa á Norðurlöndunum. Það er athyglisverður samanburður. Þar kemur náttúrulega í ljós að fámennasta landið reisir stærsta húsið. Í Kaupmannahöfn og Stokkhólmi búa svona 1,0 milljón manns. Með nærsveitum er hægt að segja að upptökusvæði sé um 1,5 milljónir manna. Í Osló og Helsinki búa 5-600 þúsund manns og með nærsveitum fer upptökusvæðið upp í 1,0 milljón manna. Í Reykjavík búa 120 þúsund manns og með nærsveitum fer talan upp í 160-180 þúsund manns. Engu að síður er hér byggt stærsta húsið. Er það skrýtið að efnahagsmálin séu eins og þau eru?

Víkingur vann Þór í Víkinni í gærkvöldi. Fínt að vinna fyrsta leik. Það gefur tóninn á ákveðinn hátt inn í sumarið. Það væri gaman ef liðið spryngi út í sumar.

I think of angels - KK

40 ára búfræðingar

Ýmislegt hefur gert það að verkum að það hefur lítið verið bloggað að undanförnu. Það er eins og gengur að stundum er maður ekki í stemmingu til að setjast niður og skrifa og það er bara eins og það er. Svona skrif eiga ekki að vera kvöð heldur eitthvað sem maður hefur gaman af og langar til að gera.

Við Sigrún vorum uppi á Hótel Hamri um helgina. Þar var 40 ára reunion hjá búfræðingum sem útskrifuðust frá Hvanneyri vorið 1971. Það var góð mæting eða rúmlega 30 manns. Góð stemming var í hópnum og suma var maður að sjá í fyrsta sinn eftir þennan tíma. Aðra hafði ég séð einu sinni en aðra oftar eins og gengur. Flestir komu á föstudagskvöldið og það var setið og spjallað fram á nótt. Eftir hádegi var farið upp að Hvanneyri með Sæmundi hinum eina sanna sem keyrði okkur marga ferðina um héraðið fyrir 40 árum. Þá hefur hann verið ungur maður á fertugsaldri þótt okkur þætti hann vera ansi fullorðinn. Haukur bróðir tók á móti okkur á
Hvanneyri en hann er einn þriggja sem eru búsettir þar sem voru okkur samtíða í námi eða störfum. Hann leiddi okkur um staðinn og svo var drukkið kaffi og smá gjöf afhent. Það kakkaði snjó niður um nóttina og morguninn. Ég hafði hugsað mér að nota tækifærið og hlaupa Hvanneyrarhringinn þ.e.a.s. frá Hamri upp að vegamótum. síðan sem leið liggur eftir gamla veginum yfir Hvítárvallabrúna, heim undir stað og síðan yfir Andakílsárbrúna, fram hjá Skeljabrekku og svo sem leið liggur niður í Borgarnes og upp að Hamri. Ég lagði því af stað um kl. 6:00 um morguninn í slydduníði en það kom út á eitt, hringurinn skyldi farinn. Einu sinni á Hvanneyrarárunum hafði mér dvalist í Borgarnesi eftir ball og en lagði þó af stað upp að Hvanneyri síðla nætur og ætlaði að húkka mér far uppeftir. Það fór hins vegar svo að það stoppaði enginn bíll fyrir einmana göngumanni. Þegar nokkuð var orðið áliðið var ég orðinn fúll, hætti að veifa og gekk það sem eftir var og kom uppeftir undir morgun. Þetta þótti fáheyrt afrek að ganga alla leið neðan úr Borgarnesi. Nú skokkaði maður þetta í rólegheitum og túrinn upp að Hvanneyri tók ekki nema rúmlega einn og hálfan tíma. Það sem kom mér mest á óvart hvað þetta er stutt!! Alls var ég um 3 klst. að fara hringinn allann.
Í gærkvöldi var síðan fínn kvöldverður í hótelinu. Þar voru rifjaðar upp gamlar og góðar minningar sem margar voru gleymdar. T.d. var það rifjað upp þegar Varmalandsstelpurnar voru einu sinni sem oftar í heimsókn og rafmagnið fór allt í einu á miðju ballinu. Því var bjargað einhvern veginn og daginn eftir var farið að skoða hvað olli. Þá hafði köttur komist inn í spennistöðina, leitt á milli og stiknað en um leið sló út. Þegar ástæða rafmagnsleysisins var kunn þá létti þungu fargi af einum skólapilta því honum hafði verið mál á miðju balli og ætlað að fara á klósett niðri. Þau voru öll full svo hann fann afdrep þar sem rafmagnstaflan var og létti á sér þar úti í horni. Þegar bunan rann sem best fór rafmagnið. Hann vissi ekki annað en að sökin á útslættinum væri hans og létti því mikið þegar kötturinn fannst.
Fjórir félaganna eru dánir og er það nokkuð stór hluti úr ekki stærri hóp. Þetta var góður hópur sem hefur skilað af sér öflugum einstaklingum almennum búskap, í félagsmálum, í hestamennsku og hrossarækt, í verslun og viðskiptum, leiðbeiningaþjónustu og í fræðastörfum o.s.frv. o.s.frv. Það er síðan ekki sjálfgefið að fólk hafi gaman af því að hittast eftir svona samveru. Ég heyrði nýlega af því að árgangurinn sem var á undan okkur á Hvanneyri hafi einu sinni gert tilraun til að hittast en þá komu fáir og það hefur ekki verið reynt síðan.
Ég tók saman nokkrar myndir frá vetrinum og setti á Powerpoint show. Við fórum yfir þær síðla kvölds í gærkvöldi. Þótt myndirnar séu ekki eftir ströngustu kröfum dagsins í dag þá var mikið hlegið þegar þær vöktu upp ýmsar gleymdar en góðar minningar. Við renndum svo í bæinn undir hádegi eftir góða helgi í efra.

GCD. Rúnar Júl og Bubbi Mortens / Hótel Borg

Svínadalur í Skaftártungu

Aðalfundur UMFR36 var haldinn í gærkvöldi. Það var þokkalega mæt af mjög áhugasömu fólki. Nokkrir boðuðu forföll eins og gengur en það er ljóst að margir hafa áhuga á að ungmennafélagið lifi góðu lífi. Það var kosin ný stjórn. Ég hætti í stjórninni enda kominn tími til að afkvæmið hleypi heimdraganum. Maður má passa sig á að vasast ekki í of mörgu því þá fer maður að gera allt illa. Jói Kristjáns, Halldór Guðmunds, Magnús Guðmunds. og Gísli ritari skipa stjórnina. Margt var skrafað og spekúlerað. Það var mikið rætt um hlaup á vegum félagsins. Almennt var það skoðun fundarmanna að sex tíma hlaup ætti að halda annað hvert ár á móti 100 km hlaupinu. Það myndi þá vera íslandsmeistaramót í sex tíma hlaupi. Vonandi sýnir hinn mikli áhugi í 100 km hlaupinu í vor að það sé vaxandi áhugi á ofurhlaupum. Síðan var rætt um aðra möguleika. Einn möguleikinn er að hlaupa átta 10 km hlaup á sólarhring. Þá er ræst á þriggja tíma fresti og sá vinnur sem hleypur lengst á sem skemmstum tíma. Það geta mjög margir hlaupið 10 km en spurning er hve margir treysta sér til að hlaupa átta 10 km hlaup á einum sólarhring. Þarna yrði hlaupið á hlaupabraut og aðstaða fyrir að vera með dýnur og inniaðstöðu svo fólk gæti lagt sig. Þetta er áhugaverður möguleiki sem þarf að skoða sem fyrst. Þarna er meðal annars verið að venja þá sem áhuga hafa á við að vera að í heilan sólarhring enda þótt möguleiki sé á hvíld innan um og saman við. Síðan var rætt um skipan ofurhlaupa í íþróttasamfélaginu. Mikill áhugi er á að fylgja þríþrautarmönnum eftir og stofna ofurhlaupanefnd innan ÍSÍ. Það eru hlaupa fleiri hundruð íslendinga ofurhlaup árlega svo það er ekki síðri forsendur fyrir því að stofna sérstaka nefnd um þau innan ÍSÍ heldur en ýmislegt annað. Þetta verður skoðað formlega innan tíðar. Að lokum fór Steinn yfir hina ágætu þríþraut sína í Köln í máli og myndum þar sem hann sló gamla islandsmetið með sjö sekúndna mun. Frásögnin var svo spennandi að það var næstum því eins og maður væri viðstaddur. Bibba tókst næstum því á loft þegar hún var að lýsa því hvernig var að horfa á lokasprettinn. Ég fór að lokum yfir 48 klst hlaupin árin 2009 og 2010. Þau voru lærdómsrík bæði tvö enda þótt erfiðleikarnir sem ég þurfti að takast á við hefðu verið gjörólíkir sitt hvort árið. Þegar ég fór í Western States fyrir sex árum þá tók ég þátt í rannsókn þar sem lagt var mat á niðurbrot vöðva með eða án íbóprófens. Það voru teknar blóðprufur bæði fyrir hlaup og svo eftir hlaupið. Ég fékk niðurstöðurnar sendar og setti þær á síðuna mína og hugsaði svo ekki meir um það. Ég kunni ekkert að lesa úr þeim eða túlka þær á neinn hátt. Sif sagði mér svolítið fyndinn hlut í gærkvöldi í þessu sambandi. Hún þekkir konu sem vinnur við álíka mál og lét hana fá niðurstöðurnar til að meta þær. Sú sagðist aðeins einu sinni hafa séð hærra gildi á niðurbroti vöðva í blóði nokkurs manns. Það var hjá hjartasjúkling sem dó skömmu síðar eftir að prufan var tekin!! Ég viðurkenni það að lærin voru ansi aum eftir Western States hlaupið. Þau hafa varla verið verri eftir nokkurt hlaup. Það er gaman að sjá góðan árangur hlaupara í París og Rotterdam. Sibba náði fjórða sæti í sínum aldursflokki í Parísarmaraþoninu sem er frábær árangur. Hún hlóp á 3.06. Gunnar Ármannsson bætti sig um 11 mínútur og hljóp á 2.55. Það var frábært hjá honum, bæði að bæta sig svo mikið og ekki síður er þetta frábært með hliðsjón af sögu Gunnars. Hann fékk hvítblæði fyrir nokkum árum og fagnar nú fimm ára afmæli þess að hafa sigrast á þeim vágesti. Hann er að safna fé fyrir Krabbameinsfélagið með því að hlaupa fimm góð hlaup í sumar og þar á meðal 100 km hlaupið í júní. Þeir sem vilja styrkja hann í þessu verkefni geta farið á vefinn www.krabb.is. Gunnar hljóp með mér 50 km á bretti í Kringlunni í desember.

Mungo Jerry - In The Summertime

Lómur í friðlandinu

Icesave kosningarnar eru að baki. Í þeim var rækilega afsannað að svona málefni væri ekki tækt í þjóðaratkvæðagreiðslu. Þegar niðurstaðan er 59%/41% þá sýnir hún að það eru mjög deildar meiningar um málið. Slík mál eru nákvæmlega tæk til að greiða atkvæði um. Ef niðurstaðan hefði aftur orðið 98%/2% eins og í fyrri kosningum um málið þá væri hægt að efast um að þetta mál væri tækt til kosninga því landsmenn myndu alltaf greiða atkvæði út frá því að þeir vildu ekki borga. Allt tal um slíkt er hefur því reynst markleysa. Að mínu viti hefur forsetinn bjargað þjóðinni frá verulegum áföllum með því að virkja málskotsréttinn í þessu máli og leggja það í dóm þjóðarinnar. Ég var ekki alltaf mjög hrifinn af ákvörðunum hans á þeim tímum sem útrásarbylgjan reis sem hæst. En það verður hver að hafa það sem hann á. Ég veit ekki um neinn sem mælir Icesave II bót í dag. Í þessu máli hefur hann tekið skynsamlegar ákvarðanir að mínu mati. Ég er hissa á einu. Ef sannfæring ríkisstjórnar og þeirra 70% þingmanna sem greiddu málinu atkvæði sitt á Alþingi var mjög sterk fyrir því að það væri ekkert vit í öðru en að samþykkja Icesave 3, því börðust þeir þá ekki með kjafti og klóm fyrir því að samningurinn væri samþykktur. Ég ég hefði verið forsætisráðherrra með mál á borðinu sem mér fyndist varða þjóðarhag að ljúka því á ákveðinn hátt, þá myndi ég leggja allt undir að ná þeirri niðurstöðu. Það væru allir gerðir klárir í bátana og gerðir út af örkinni. Þingmenn og ríkisstjórn myndi leggja sig undir. Í slíkum málum verður að vera forysta af hálfu ríkisstjórnarinnar. Ekkert af þessu gerðist. Ríkisstjórnin sást varla í málinu. Að vísu notuðu flestir eða allir kosningaréttinn núna að því sagt er en það voru víst einhver vanhöld á því síðast. Ég sá ekki að þingmenn eða ráðherrar legðu eitthvern sérstakan kraft í að fylgja atkvæði sínu eftir með fundahöldum eða greinarskrifum. Þó undanskil ég einn þingmann, Tryggvi Þór Herbertsson. Hvort sem menn eru sammála honum eða ekki þá er þó alltaf mannsbragur að því að standa við sannfæringu sína. Þetta finnst mér allt heldur sérstakt. Í umræðunum í Silfri Egils í dag kom eitt fram sem mér fannst skelfilegt. Það var þegar forsætsráðherra lýsti þeirri skoðun sinni að henni fyndist skelfilegt ef ákveðin niðurstaða yrði úr hugsanlegum kosningum til Alþingis. Einstaklingur sem sækir umboð sitt til þjóðarinnar getur ekki sagt að niðurstaða úr lýðræðislegum kosningum sé skelfileg. Niðurstaða lýðræðislegra kosninga er alltaf rétt. Það er eðli lýðræðisins. Það er hægt að vera ósáttur með niðurstöðuna en það er bara allt annað mál. Kosturinn við lýðræðislegar kosningar er að niðurstaðan er óumdeilanleg. Í gær gekk ég í gegnum kosningar á íþróttaþingi ÍSÍ. Það voru nú ekki óskaplega merkilegar kosnignar en ég var beðinn um að gefa kost á mér til varastjórnar ÍSI. Varastjórn situr alla fundi framkvæmdastjórnar svo þetta þýðir setu í stjórn ÍSÍ, samnefnara íþróttasamtaka landsins. Það voru fleiri framboðnir en tiltæk sæti voru svo það var kosið. Þegar talning stóð yfir spurði kunningi minn hvort ég héldi ekki að staðan væri örugg. Ég sagðist ekkert vita um það en það eitt vissi ég að niðurstaða lýðræðislegra kosninga er alltaf óumdeilanleg. Ég var heldur hissa á að ná kjöri þarna inn. Ég hef aldrei setið íþróttaþing ÍSÍ áður eða haft mig neitt í frammi á þessum vettvangi. Á hinn bóginn tekur maður gjarna ögrandi áskorunum og það verður gaman að takast á við ný verkefni á þessum vettvangi. Eitt sló mig við sem kom fram á þinginu. Það var upplýst að um 90 aðilum var boðið að sitja setningarhátíðina. Það voru t.d. allir þingmenn og fleiri aðilar í álíka ábyrgðarstöðum. Fæstir ef nokkur sá sér fært að koma. Það er hægt að kalla svona hluti ýmsum nöfnum en það er alla vega umhugsunarvert að þingflokkanrir sjái ekki til þess að einhver úr þeirra hópi þiggi formlegt boð á slíka atburði. Annað er óvirðing. Íþróttaþing er haldið annað hvert ár svo þetta er nú ekki á hverjum degi sem þeir þurfa að mæta. Á vegum íþróttafélaga og íþróttasamtaka um allt land er unið gríðarlega mikið sjálfboðaliðastarf. Fólk væri ekki að leggja á sig þessa miklu vinnu í frítíma sínum nema vegna þess að það hefur trú á að það skipti máli.

The Kinks - I'm On An Island

Lómur að belgja sig

Icesafe málið er mál málanna þessa dagana. Það er bara fínt að fólk ræði það sem máli skiptir og geri tilraun til að setja sig inn í flókin og erfið mál. Það má sí sjálfu sér þakka forsetanum fyrir að hafa vísað þessu máli í þjóðaratkvæðagreiðslu því það hefur kallað á upplýsta umræðu. Eftir þvís em maður sér best þá er ekkert eingilt svar við því hvort eigi að samþykkja Icesave samninginn eða ekki. Hvor sem niðurstaðan verður þá kemur aldrei í ljós hver hefðu orðið áhrif hinnar niðurstöðunnar, hvort sem hún verður góð eða slæm. Það er eitt sem mér finnst allra verst í þessu máli. Það er "Úlfur úlfur" effektinn. Það var sagt við Icesave I að allt færi fjandans til ef sá armi samningur væri ekki samþykktur. Nú vill enginn kannast við hann og í annan stað þá eru því sem næst allir sammála því að ef hann hefði verið samþykktur þá ætti landið sér ekki efnahagslegrar viðreisnar von. Svo kom Icesave II. Þá byrjaði sami söngurinn aftur. Ég hlustaði nýlega á umræður í þinginu sem fóru fram undir árslok 2009 og það vantaði nú ekki að þetta var bæði sá besti samningur sem mögulegt var að ná og allt átti að fara fjandans til ef hann yrði ekki samþykktur, "þó fyrr hefði verið" eins og einn sagði. Lögunum var vísað í þjóðaratkvæði sem hafnaði þeim með fáheyrðum meirihluta og ágætri kosningaþátttöku. Þá var enn farið og samið enn betur sem átti þó að ómögulegt. Það dylst engum að Icesave III er bestur allra þeirra samninga sem lagðir hafa verið fram um þetta mál. Þá hefst sama röksemdafærslan um hvað gerist ef hann verði ekki samþykktur. Það má vel vera að hvert einasta orð já manna sé satt og rétt. Hvað veit ég? Ef svo er þá hlýtur það að vera gríðarlegt áhyggjuefni fyrir stjórnvöld ef kosningin færi svo að meirihluti þjóðarinnar treysti því ekki sem frá þeim kemur. Verra getur það varla orðið því hér er ekkert smá mál á ferðinni. Það er náttúrulega svo að ef maður er oft búinn að hrópa Úlfur úlfur og aldrei kemur skrattans úlfurinn þá hætta allir að hlusta enda þótt að hann birtist um síðir og ekki fríður í framan. Það verður nú að segjast eins og er að áróðurstækni þeirra sem hafa barist fyrir samþykkt samningsins hefur ekki verið sérstaklega skörp. Hverjum í ósköpunum datt í hug að draga fram tuttugu ex ráðherra og þar trónir fremstur fyrrverandi formaður Fjármálaeftirlitsins sem lagði Icesave áróðrinum lið í Hollandi. Sú tíð er löngu liðin að fyrrverandi ráðherrar séu einhver átorítet sem lýðurinn fylgir í blindni. Þetta hélt ég að allir vissu sem fylgjast eitthvað með. Ég skráði í vikunni mig formlega í 24 tíma hlaup sem fer fram í Belfast seint í júlí. Ég hef aldrei komið til Írlands og hvað þá til Norður Írlands. Þetta verður spennandi. Líklega reynir maður að sjá sig eitthvað um þarna því það er nú partur af þessu dæmi. Það er ekki verið í Norður Írlandi á hverjum degi. Tíminn er fínn. Ég er kominn á ágætis ról svo nú liggur leiðin bara upp á við fram á sumarið. Við fengum Sindra Skúlason áhugamann um fuglaljósmyndun á Fókusfund í vikunni. Hann hélt allt að tveggja tíma fyrirlestur bæði um tæknilega hluti og síðan renndi hann yfir nokkrar frábærar fuglaljósmyndir. Sindri er einn af þeim fremstu hérlendis. Fuglaljósmyndum krefst mikillar yfirlegu, gríðarlegs áhuga, góðra tækja og mikillar þolinmæði. En ef vel tekst til er eftirtekjan óskaplega mögnuð.

Led Zeppelin - Good Times Bad Times

Systurnar Kata og Gunna með vinkonu sinni

Það var fín umfjöllunin í Kastljósi RUV í kvöld um stöðu gamla fólksins og samskipti þeirra við kerfið. Það er náttúrulega með ólíkindum að heyra svona sögur en þær eru því miður ekki einsdæmi. Maður fer að halda að gamla fólkið sem er orðið örvasa hafi verið afgangsstærð í samfélaginu hingað til. Glæpamenn og drullusokkar sem dæmdir eru til fangavistar eru vistaðir á hálfgerðum sumarhótelum á meðan gamla fólkið eða aðstandur þess verður að berjast mánuðum eða misserum saman fyrir eðlilegri þjónustu af hálfu hins opinbera. Það kom fram í Kastljósinu í kvöld að markmið kerfisins væri að aldrað fólk ætti að vera eins lengi heima hjá sér og hægt væri. Heimahjúkrun og önnur aðstoð ætti að gera þetta mögulegt. Danskir sveitarstjórnarmenn sem komu í hemsókn til sambandsins fyrir nokkrum árum sögðu aðra sögu. Þeir sögðu svo frá að Danir væru horfnir frá þessari stefnu vegna þess að aldraðir einangruðust svo heima hjá sér. Þar búa þeir oft einir og sjá ekki nokkurn mann nema aðstoðarfólkið. Þeir komast ekki út undir bert loft hjálparlaust og svo framvegis. Danir eru sem sagt búnir að breyta um kúrs í þessum málum fyrir löngu. Ég hef aðeins kynnst samskiptum aldraðra við kerfið að undanförnu í tengslum við aldraða ættingja. Tvær aldraðar systur í fjölskyldunni létust í vetur. Sú yngri dó í endaðan janúar. Hún var búinn að vera sjúklingur lengi og hafði ekki getað komist um nema í hjólastól árum saman. Hún var einnig farin að láta sig andlega undir það síðasta. Í endaðan september í fyrra fékk hún þann úrskurð að hún væri of hress til að geta komist inn á hjúkrunarheimili. Það var ekki gefist upp og í nóvember komst hún inn á stað þar sem hún átti heima á. Hún gat fylgt fötum fram að jólum en svo var það búið og hún lést í endaðan janúar. Systir hennar sem var komin hátt í nírætt lá milli heims og helju á sjúkrahúsi vikum saman síðastliðið sumar. Fyrir einhvert kraftaverk komst hún á fætur en var eðlilega enginn bógur. Seint í febrúar fékk hún þann úrskurð að hún væri ekki nægjanlega heilsutæp til að fá vist á hjúkrunarheimili en var send heim til sín úr hvíldarinnlögn. Fjölskyldan kom að henni látinni heima hjá sér fjórum dögum síðar. Svona er nú þetta. Aldrað fólk með alzheimer sjúkdóminn er síðan enn einn kapítulinn. Þar er fólk oft búið að tapa ráði og rænu enda þótt það sé líkamlega nokkuð vel á sig komið. Það getur verið gersamlega útilokað fyrir aðstandendur að annast slíka sjúklinga enda þótt ætlast sé til þess. Ég hef heyrt það sagt en hef það ekki staðfest að í átökum um svona mál þegar ættingjar voru að berjast fyrir því að aldraður ættingi fengi pláss á hjúkrunarheimili og neituðu að taka á móti viðkomandi að þá hafi sjúklingurinn verið skilinn eftir úti á stétt þegar komið var með hann og dyrnar ekki opnaðar. Sel það ekki dýrara en ég keypti.

The Beatles - And Your Bird Can Sing Take

Vetursetuþröstur að éta epli

Foreldra mínir voru venjulegt bændafólk vestur á fjörðum. Þau puðuðu þar í 45 ár. Lengi framan af lifðu þau við heldur þrönga afkomu eins og gerðist og gekk hjá bændum þess tíma. Það var aldrei fátækt en það þurfti að halda vel utan um allt til að hlutirnir gengju upp. Það var ekki fyrr en vélvæðingin hélt innreið sína, sem ákveðnir meðvitaðir einstaklingar fordæma nú svo ákaflega, að það varð allt heldur léttara og það fór að vera einhver afgangur til að ráðstafa í annað en bráðustu nauðsynjar. Þegar þau hættu búskap þá seldu þau það sem þau gátu losað sig. Jörðinni héldu þau áfram enda var hún verðlítil á þeim árum. Þau hafa farið vel með það sem þau eiga og eiga vel fyrir sig sem betur fer. Skárra væri það nú. Það var ekki farið með aurana í neinar spekúlationir eða fjárfestingar á kúlutímunum heldur voru þeir geymdir á sparireikning. Ýmsir hafa sagt að það hafi verið rétt að þau og aðrir í álíka stöðu hefðu átt það skilið að tapa því sem þau áttu að mestu eða öllu leyti við bankahrunið. Sparifjáreigendur eru heldur slæmt fólk í augum ýmissa og tiltölulega réttlitlir þjóðsfélagsþegar. Þeir eru skattlagðir eins og mögulegt er. Skattlagningin er ekkert annað en eignaupptaka eins og hún er framkvæmd þegar ríkið hagnast á því að verðbólgan sé sem mest. Fjármagnstekjuskattur er eitt. Auðlegðarskattur er nýjasta uppfindingin. Nú hefur hugmynd þess efnis verið viðruð að ríkið geri þessa aura upptæka að mestu leyti sem foreldrar mínir og annað aldrað fólk í álíka stöðu hafa sparað saman gegnum áratugina. Það eru þakkirnar fyrir að hafa lagt sitt af mörkum til uppbyggingu samfélagsins alla starfsæfina. Ég held að það myndi heyrast væl frá einhverjum ef þeir þyrftu að vinna og búa við álíka aðstæður og þótti sjálfsagt á síðustu öld, bæði til sjávar og sveita. Á sama tíma eru til nógir peningar til að byggja monthús niður við höfn sem er gersamlega órekstrarhæft. Er það furða að manni blöskri.

Hið svokallaða stjórnlagaráð hittist víst í dag til skrafs og ráðagerða. Leitun er að álíka verkefni sem hefur verið klúðrað jafn svakalega eins og hinu svokallaða stjórnlagaþingi. Allur þessi prósess hefst með því að einhverjir fóru að æpa úti á Austurvelli að það þurfi að endurnýja stjórnarskrána eins og hún væri einhver sökudólgur. Framboðsfyrirkomulagið var í tómu rugli. Kynning frambjóðenda mistókst og fór fyrir ofan garð og neðan hjá flestum. Kosningaþáttakan var svo lítil að það er einsdæmi í lýðveldissögunni. Kosningin sjálf og talning atkvæða var þannig framkvæmd að Hæstiréttur dæmdi hana ónothæfa og ómerka. Landskjörstjórn sagði af sér í kjölfar þess. Ríkisstjórnin valdi að virða niðurstöðu Hæstaréttar að vettungi. Lögð var tillaga fyrir Alþingi að skipa þá sem voru efstir í kosningu sem dæmd var ómerk í svokallað stjórnlagaráð. Þeir sem eru efstir í ómarktækri kosningu hafa enga stöðu aðra en allur almúginn. Hlutirnir eru ekki flóknari. Þrátt fyrir að ríkisstjórnin legðist á árarnar þá tókst henni ekki að fá meirihluta þingmanna til að fylkja sér bak við tillöguna. Stjórnlagaráðið hefur því enga stöðu til að búast við að það verði gert eitt eða neitt með það sem kemur frá því. Því má ekki gleyma að það er verið að höndla með sjálfa stjórnarskrána, grundvöll samfélagsins. Af því þessi frasi er svo vinsæll þá væru þeir menn að meiri að mínu mati sem myndu hafna því að taka þátt í þessari vitleysu.

Síðast minntist ég á einkennilegt fréttamat. Um daginn voru nokkrir svokallaðir útrásarvíkingar teknir í yfirheyrslu úti í London. Einn þeirra sendi frá sér yfirlýsingu þar sem hann lýsti vinnubrögðum við yfirheyrsluna. Þetta var fyrsta frétt í öllum fjölmiðlum þann daginn. Það er verið að taka menn í yfirheyrslur dag út og dag inn. Má maður búast við því að allra handa sakborningar fari að senda frá sér yfirlýsingar þar sem þeir gera lítið úr rannsóknaaðilum og ákæruvaldinu og fjölmiðlar éti þetta upp eins ég veit ekki hvað. Af hverju hafa sakborningar á þessum nótum aðra stöðu en aðrir sakborningar? Eru þeir trúverðugari en aðrir. Ég hef ekki séð dæmi þar um.

Ég sé fréttir af að fyrstu þrestir vorsins eru komnir til Hafnar í Hornafirði. Nú veit ég ekki hvort þeir hafi lagt fram sönnunargögn þess efnis að þeir væru nýkomnir yfir hafið en það hafa verið þrestir í garðinum hér í Rauðagerðinu í allan vetur. Ég skil nú ekki alveg svona fréttaflutning.

Það var fínt hlaup í morgun með Jóa, Stebba og Sigurjóni. Hlýtt, léttur úði og stígarnir að mestu auðir. Ég er að skrúfa mig upp hægt og sígandi. Það liggur ekkert á. Þessi vika fer vel yfir 100 km og það er ágætt.

You Better Move On / The Rolling Stones

Þröstur í garðinum

Stundum er fréttamatið hjá íslenskum fjölmiðlum óskiljanlegt. Á dögunum var það fyrsta frétt hvert sem litið var að einhver maður á Suðurnesjum vildi að Atli Gíslason segði af sér þingmennsku eftir að hann sagði sig úr þingflokki VG. Umræðan um að þingmaður eigi að segja af sér þingmennsku hefur komið upp allar götur frá því að þingmaður sagði sig fyrst úr þingflokki fyrir um 90 árum. Niðurstaðan hefur alltaf orðið sú sama að kjörnum þingmanni er þetta heimilt og það hefur aldrei komið til þess að þingmaður hafi sagt af sér þingmennsku eftir að hann hafi yfirgefið þann flokk sem hann var kjörinn fyrir á þig. Engu að síður láta fjölmiðlar með það eins og landafundafrétt að einhver formaður kjördæmisráðs sé eitthvað að tuða í þessu sambandi.
Það var fyrsta frétt hjá öllum íþróttafréttamönnum á dögunum að Eiður Smári var ekki valinn í landsliðið í fótbolta. Það hefði náttúrulega verið hrein móðgun við alla þá sem eru að standa sig vel á knattspyrnuvellinum ef maður sem ekki hefur spilað neitt af viti í a.m.k. tvö ár hefði verið valinn í landsliðið. Það hefði hins vegar verið alvörufrétt ef hann hefði verið valinn í liðið.

Mér finnst umræðan um að taka upp nýja krónu vera snargalin að flestu leyti. Í fyrsta lagi hefur það ekkert að segja þótt það verði skipt um kennitölu á krónunni. Það voru tekin af henni tvö núll árið 1980 en ekkert breytt um siði í efnahagsstjórninni. Aðgerðin hafði engin efnahagsleg áhrif nema að krónum í umferð fækkaði hundraðfalt. Það eina sem getur styrkt stöðu krónunnar er öflugari efnahagsstjórn. Síðan er hugmyndafræðin um að hafa skiptigengi mishjafnt á þann veg að maður skilur hvorki upp eða niður. Að fólk sé í fúlustu alvöru að leggja fram tillögur um gríðarlega eignaupptöku hjá því fólki sem á einhvern aur er eitthvað sem maður nær ekki upp í. Eru allir sparifjáreigendur af hinu illa í huga þess sem ber slíkar tillögur fram? Það er verið að tala um mörk í kringum 10 milljónir. Hvað með aldrað fólk sem hefur annað tveggja sparað saman eða á hinn kantinn selt eign og flutt í minna húsnæði? Ég veit það ekki en eðlilegt er að spurt sé. Mér finnst umræða um þessa hlið málsins vera undarlega lítil. Fólk sem vil láta taka sig alvarlega í þjóðfélagsumræðunni á alla vega ekki að flagga svona bölvaðri vitleysu. Stjórnvöld í Norður Kóreu framkvæmdu svona hluti þegar þau vildu tryggja það að það gæti ekkert venjulegt fólk sparað saman einhverja peninga. Svo var herinn settur á íbúana til að bæla niður ólguna sem hlaust af eignaupptökunni. Einu sinni var sagt: "Sovét Ísland, hvenær kemur þú?" Kannski slíkt taut sé farið að heyrast aftur.
Ég er alls ekki viss um að krónan sé sá bölvaldur sem af er látið af ýmsum. Hún er kannski ekki gjaldmiðill til brúks þegar litið er til lengri tíma en hún er ekki alvond. Það er alla vega víst að það munu ekki öll vandamál leysast við að taka upp evru. Portúgal, Írland og Grikkland eru öll með evru. Þar eru efnahagsmálin í steik. Á Spáni er 20% atvinnuleysi. Svíar prísa sig nú sælan við að hafa haldið sinni krónu. Það liggur einfaldlega í augum uppi að það var of stór biti í háls fyrir evruna að taka flest fyrrum austantjaldsríki inn í evrópska myntsvæðið. Þau voru alls ekki tilbúin til þess, hvorki stjórnarfarslega né efnahagslega. Myntin þolir einfaldlega ekki þann þunga sem lagður er á hana. Það er alla vega ljóst að ef við værum með evru þá væri atvinnuleysið mun meira en það er í dag. Það verður ekki bæði sleppt og haldið.
Mér finnst fínt að fólk er farið að tjá sig opinskátt um áhrif skóla án aðgreiningar fyrir þá sem eru minnimáttar. Það er ótækt að láta fámennan hreintrúarhóp ráða ferðina í þessu tilliti eins og verið hefur til þessa. Heilbrigð skynsemi verður stundum að komast að í umræðunni.

Iron Maiden - Run to the Hills

Sveinn og rektor hneigja sig hvor fyrir öðrum

Það er eiginlega erfitt að ræða um það sem stendur upp úr í því sem kemur frá stjórnvöldum þessa dagana. Kennitöluskiptin á krónunni er þó það sem stendur niður úr. Að einhverjum skuli detta í hug aðþað lagi nokkurn hlut að fixa gjaldmiðilinn eitthvað til. Það er eitt en annað var í sjálfu sér enn verra og fáheyrðara. Það var sá hluti tillögunnar að gengi á milli gamallar krónu og nýrrar skyldi vera misjafnt eftir því hvað hver einstaklingur átti mikla peninga. Tillagan fól ekkert í sér annað en svo grófa eignaupptöku að fá dæmi eru um slíkt. Á árunum fyrir upptöku verðtryggingar þá töpuðust innistæður í bönkum vegna verðbólgu en fólk hafði þá vissulega val um að taka peningana út úr bönkum og gera eitthvað annað við þá. Þessi tillaga gengur út á að peningar undir ca 20.000 Euro yrði skipt á genginu 1:1. Það sem umfram væri yrði skipt á genginu 1:4 - 1:10. Það þýðir á mæltu máli að fólk sem ætti yfir 20.000 Euro fengi niður í einn tíunda af því lausafé sem það ætti handbært. Mér finsnt undarlegt að það skuli ekki hafa farið nein umræða fram um þetta. Líklega af því þetta er svo vitlaust en sama er. Þingmönnum á ekki að leyfast að slá hinu og þessu fram án þess að standa ábyrgir orða sinna. Þessi aðferðafræði hefði kannske gengið í Norður Kóreu þar sem landið er lokað og íbúarnir komast ekkert en maður getur rétt ímyndað sér hvað yrði um það fólk sem hefði aðra möguleika ef stærstur hluti eigna þess yrði gerður upptækur með svona aðferðafræði.

Það var fínt viðtalið við konuna í Kastljósi RUV í fyrrakvöld. Hún gagnrýndi þar hugmyndafræðina í kringum skóla án aðgreiningar. Það er með þessa hugmyndafræði eins og svo margt annað að um hana hefur ríkt hreintrúarstefna. Umræða um aðrar hliðar málsins hefur ekki mátt heyrast. Vafalaust ehfur þessi hugmyndafræði ýmsa kosti en hún hefur einnig mikla vankanta. Ég skoða hug minn ekki um að ég vildi miklu heldur að mitt barn gengi í skóla meðal sinna jafningja ef það væri þroskaheft. Það myndi miklu heldur njóta sín meðal jafningja og það væri ekki verið að nudda framan í það upp á dag hvern að það væri öðruvísi en aðrir og stæði á ýmsan hátt höllum fæti gagnvart jafnöldrum sínum.

Við skruppum nokkrir vinnufélagar suður í Garð í dag. Við hittum bæjarstjórann og starfsfólk hans. Þau fóru yfir það helsta sem er að gerast í samfélaginu og síðan var okkur sýnt ýmislegt áhugavert á snöggum hringtúr um þorpið. Ég hef alloft komið í Garðinn áður en fyrst og fremst á íþróttavöllinn. Maður hafði náttúrulega ekki séð neitt af því sem bærinn hefur upp á að bjóða að öðru leyti en það er ýmislegt. Það er öruggt mál að ég á eftir að renna þangað í ýmsum erindagjörðum. Þar eru myndefni út um allt, bæði sumar og vetur. Margháttaðar menningarminjar eru þarna sem á að varðveita. Fuglalíf er fjölbreytt á síkjunum þegar fer að vora.

Dave Clark 5 - Glad all over

Sveinn nýútskrifaður og vel yfirsigndur á latínu

Ferðin til Oxford var fín í alla staði. Við fórum til Lundúna á föstudaginn að skanna útsölur en útskriftin sjálf var á laugardaginn. Mæting var upp úr klukkan 10 um morguninn og veitti ekki af því það var farin að myndast biðröð. Húsið var opnað um kl. 10:30 og hver útskriftarnemi mátti bjóða þremur gestum með sér. Athöfnin fór fram í gömlu leikhúsi sem er í stíl við allt annað sem byggir á gömlum merg. Sá sem stjórnaði athöfninni hélt í upphafi ræðu á ensku þar sem hann skýrði það sem framundan var en sagði að sjálf athöfnin færi fram á latínu. Latínan hefði verið notuð í þessu skyni í um 800 ár, það hefði gengið vel og því væri ekki breytt sem vel gengi þar á bæ. Nemendur voru kallaðir fram í ákveðinni goggunarröð. Fyrst fóru doktorar, svo meistarar og síðast þeir sem voru að ljúka B.Sc eð BA námi. Fulltrúi hverrar deildar lýsti því að hans nemendur hefðu staðist þær kröfur sem gerðar væru til ans, þá hneigðu nemendur og fulltrúar skólans sig fyrir hvor öðrum og svo gengu nemendur út. Eftir töluverða stund komu þeir svo inn aftur en þá höfðu þeir íklæðst útskriftarskikkjunum. Þær voru í 37 mismunandi afbrigðum allt eftir því hvaða nám hver nemandi stundaði. Þá voru menn leiddir aftur fyrir fulltrúa skólans, þá var aftur farið með latneska kveðju, nemendur fóru með eið skólans, menn hneigðu sig hvor fyrir öðrum og svo gengu nemendur út, útskrifaðir frá Oxford. Þetta tók hátt í tvo klukkutíma. Eftir það var farið í borðhald í matsal skólans og síðan voru myndatökur og annað sem til heyrði. Þetta var hin hátíðlegasta athöfn og gaman að fá tækifæri til að upplifa hana.

Það var ekki mikið hlaupið úti, heldur fyrst og fremst rólað létt í viðhaldsgírnum.

The Kinks - I'm On An Island

Sveinn að útskrifast frá MR með uppáhaldskennaranum

Nú varð mér á í messunni, ég skriplaði á skötunni og klikkaði á meginatriðum. Ég fór nýlega með rangt mál. Ég klessti því upp á Kastljós RUV um að hafa tekið stóra VIP málið upp til umræðu. Nóg er nú samt þótt ekki sé verið að hafa kastljósið fyrir rangri sök. Án þess að ég hafi lagst í rannsóknir þá tel ég það víst að það hafi verið í Íslandi í dag sem ég sá þetta gagnmerka mál tekið til umfjöllunar. Rétt skal vera rétt og því er minnst á þetta hér.

Við ætlum að skreppa til London á morgun. Svo verður haldið áfram til Oxford. Sveinn mun útskrifast frá Oxford University á laugardaginn og við ætlum að vera viðstödd þann ánægjulega áfanga. Oxford er mjög fallegur staður og tekur allt yfirbragð miðborgarinnar mið af háskólasamfélaginu sem hefur verið þar til staðar í nær 700 ár.
Það er engin venjuleg serímonía að útskrifa námsmenn frá Oxford. Sveinn fékk sendan 12 bls. bækling þar sem farið er yfir framkvæmd athafnarinnar og siðareglur við útskriftina. Klæðaburður fer eftir því hvaða gráðu er verið að taka. Þar er um að ræða 37 flokka sem hver hefur sinn einkennisklæðnað. Það er farið með eið (Do fidem) og ég veit ekki hvað. Þetta verður bæði forvitnilegt og eftirminnilegt.

Það er ekki hægt að segja annað en að samskipti framkvæmdavaldsins, löggjafarvaldsins og dómsvaldsins þessa dagana valdi manni ákveðnum áhyggjum.

Annað árið í röð ræður röng ákvörðun dómara úrslitum í leik Man. Udt. og Chelsea. Í fyrra tapaði Man. Udt. titlinum á marki sem kolrangstæður leikmaður skoraði. Í ár tapar Man. Udt. á afar sérkennilegum vítaspyrnudómi fyrir utan ýmislegt annað. Það væri óskandi að þessir stóru leikir réðust alfarið á knattspyrnuvellinum en ekki með flautu dómarans.

Eddie Skoller -What did you learn in school today

..þar sem á landsins holu skurn, hlaðið var Látrabjargi

Að skipa 25 manns sem urðu efstir í kosningu sem hæstiréttur landsins hefur dæmt ólögmæta til að undirbyggja breytingar á stjórnarskránni er versta hugsanlega niðurstaða sem hægt var að komast að. Hörmungarsagan í þessu máli virðist engan endi ætla að taka. Það má vera að einhverjum finnist voðalega sniðugt að rétta hæstarétti fingurinn en á hvaða leið erum við sem þjóð ef á að fara að spila svoleiðis leiki. Í öllum þeim löndum sem ég þekki til í þá bera menn virðingu fyrir hæstarétti. Hann er grundvöllur réttarríkisins. Síðan má ekki gleyma því að það er ekki verið að höndla með litinn á einhverjum húsræfli, það er verið að ræða stjórnarskrá landsins, sjálfa undirstöðu þjóðríkisins. Það ættu allir að vita að til að niðurstaða stjórnlagaþings hafi eitthvert vægi þá verður að ríkja þokkaleg pólitísk sátt um tilurð þess. Ef ekki þá hafa niðurstöður þess enga vikt því þá er hún metin sem flokkspólitísk. Maður sér meir að segja að það er notað sem rök að í hæstarétti sitji bara menn, homo sapiens. Því þurfi ekki að taka mark á því sem frá þeim kemur frekar en menn vilja. Ruglið virðist vera án takmarka.
Hvað ætli yrði sagt ef það hefði verið gefið út að þrátt fyrir að kosningar til sveitarstjórnar eða kosningar í sameiningarkosningum sveitarfélaga hefðu dæmdar ólöglegar væru niðurstöðurnar engu að síður látnar standa. Ég er hræddur um að það hefði hvinið í einhverjum skjá og það með fullum rétti.

Umræðan um VIP samkvæmið margumrædda er dálítið fyndin. Það er fínt ef einhverjar stelpur geta látið gestina borga hærra verð fyrir vínið en þeir borga venjulega fyrir það með því að telja þeim trú um að þeir séu merkilegri en annað fólk. Það er í sjálfu sér hið besta mál því þá eru væntanlega báðir aðilar ánægðir með viðskiptin. Það sýnir hins vegar kannski meir en annað hvað lítið þarf til að komast í fréttir út um allt og meir að segja í Kastljós sjónvarpsins að það hafi varla verið rætt um meir um annað mál en þetta í fjölmiðlum alla vikuna.

Annað álíka dæmi er umræðan um Excel skjalið sem fór óvart í umferð út hjá Víkingum. Það er lélegur þjálfari sem ekki punktar niður hjá sér styrkleika og veikleika hvers leikmanns. Það er allavega mín skoðun. Þegar svona skjal fer síðan óvart í umferð þá er það mál málanna hjá fjölmiðlum í fleiri daga og náði umræðan um það að fylla ófáa dálksentimetra og útsendingarmínútur. Ótrúlegt.

Um daginn fengu 67 rithöfundar ritlaun. Samtals fengu þeir ritlaun sem svarar fullu starfi í 42 ár. Það er bara ágætt. Í fréttinni kom reyndar ekki fram hve miklum peningum var úthlutað. (Viðbót. Launin miðast við lektorslaun hjá HÍ. Ég veit ekki alveg hvað þau eru há en en það er hægt að leiða að því líkur að heildarfjárhæðin sé ekki langt frá 130-150 milljónum.) Þrír rithöfundar fengu tveggja ára laun hver, 11 fengu árslaun og aðrir 11 laun í níu mánuði. Svo komu margir fleiri þar á eftir með verulegan en minni stuðning. Rithöfundasambandið úthlutar ritlaununum eða samtök þeirra sem fá ritlaunin. Ég saknaði Gilzenegger á listanum. Hann hefur ekki skrifað ómerkari bækur en margir þeirra sem fá opinbert fé til að fjármagna skriftir sínar.

Um daginn úthlutaði ÍSI styrkjum til afreksfólks í íþróttum. Alls var úthlutað 55 milljónum króna, 45 milljónum úr afrekssjóði ÍSÍ og 10 milljónum úr sjóði framúrskarandi efnilegra íþróttamanna. Þessir styrkir ganga bæði til sérsambandanna til að styðja við ákveðin verkefni á þeirra vegum og síðan til nokkurra einstaklinga. Þessir fjármunir ganga til þeirra íþróttagreina þar sem enginn möguleiki er að sjá fyrir sér að meiru eða minna leyti við að iðka íþróttina eins og er algengt í knattspyrnu, handbolta og fótbolta. Einungis 15 afreksíþróttmenn fá svokallaða afreksstyrki. Eins og í fyrra fær einungis einn íþróttamaður A-styrk. Styrkurinn er um 160 þúsund krónur á mánuði sem er mjög nálægt atvinnuleysisbótum. Hægt er að leiða líkur að því að þetta sé um helmingi lægri mánaðarlaun en rithöfundar fá. Tíu eru á B-styrk sem er þá nálægt því að vera 1/2 A styrkur og fjórir á C-styrk sem nær varla 10 þúsund kr. á mánuði. Framlög í A og B styrk eru samtals rúmar 5 m.kr.

Framlag ríkisins til Afrekssjóðs ÍSÍ var um 25 m.kr. á fjárlögum fyrir árið 2011. Í allnokkur ár þar á undan hafði styrkurinn verið óbreyttur eða 30 m.kr. á ári. Stuðningur ríkisins við afreksfólk í íþróttum hefur því lækkað stórlega á liðnum árum og þurfti enga kreppu eða efnahagshrun til þess. Það er alltaf gott að setja hluti í samhengi. Ætli kostnaður ríkis og borgar við Hörpuna, musterið við höfnina, verði ekki nálægt 800 milljónum á ári næstu 30 árin. Þetta er einungis bundið við bygginguna sjálfa. Þar fyrir utan er daglegur rekstur í húsinu. Þessir fjármunir verða ekki notaðir í annað.

Mér fannst merkilegt að heyra gömlu skólaljóðunum úthúðað í Kiljunni í vikunni. Þeim var t.d. hallmælt þar fyrir að óhefðbundin ljóð hefðu ekki verið í þeim, það hefði hallað á kvenkynið en næstum verst var að kápa bókarinnar var blá. Það var nú eins gott að það var ekki verið að fylla þessa annars ágætu bók af óhefðbundnum ljóðum. Það er náttúrulega bara eins og hvert annað rugl að ætla sér að kenna litlum barnaskólakrökkum slíkan samsetning. Á þessum árum voru ljóð lærð utanbókar. Því miður hefur það dottið upp fyrir eins og að hugarreikningur og þríliðan heyra sögunni til. Ljóð sem fela í sér eftirminnilegar myndlíkingar og hafa góðan hrynjanda eru auðlærð og festast í minninu. Af slíkum ljóðum var nóg í skólaljóðunum og ekki skemmdu myndir Halldórs Péturssonar fyrir. Þess vegna þykir venjulegu fólki vænt um gömlu skólaljóðin. Látum þá sem hafa gaman af hinum óhefbundnu ljóðum um að fara með þau hver fyrir annan. Það truflar mig ekki.

Herman's Hermits - No milk today

Það var spenna að sjá nýjasta fjölskyldumeðliminn

Það eru rúmlega 20 skráðir í 100 km hlaup sem haldið verður þann 11. júní í vor. Það er fín þátttaka. Fyrir þá sem eru að taka þátt í 100 km hlaupi í fyrsta sinn þá er töluverður munur á að hlaupa 100 km eða maraþon. Það er jafnvel töluverður munur á að hlaupa 100 km miðað við Laugaveginn. Það munar töluverðu hvort hlaupararnir eru 6-7 tíma á brautinni eða 10-12 tíma. Miklu máli skiptir að undirbúa sig vel, þá verður þetta ánægjuleg og eftirminnileg upplifun, sérstaklega fyrir þá sem eru að takast á við þetta markmið í fyrsta sinn. Hér eru nokkur hollráð til að hafa í huga við undirbúninginn fyrir utan stuðning af æfingaprógrömmum sem tiltæk eru.

1. Ráðlegt er að auka æfingamagnið rólega og helst ekki meir en 10% á viku.
2. Nauðsynlegt er að setja upp áætlun um nokkur löng hlaup sem eru þó töluvert styttri en hið fyrirhugaða langa hlaup. Það er gert til þess að láta reyna á hvernig er að borða og drekka þá næringu í löngum hlaupum sem fyrirhugað er að nota í fyrirhuguðu keppnishlaupi. Forðast skal að fara í einhverja tilraunastarfsemi í hlaupinu sjálfu.
3. Nauðsynlegt er að fylgja ákveðinni æfingaáætlun sem leyfir ákveðinn sveigjanleika út af því sem getur gerst vegna veikinda, meiðsla og persónulegra aðstæðna.
4. Byggðu upp metnað. Til að ná að ljúka ofurhlaupi þarf að byggja upp andlegan og líkamlegan styrk.
5. Náðu tengslum við reyndan hlaupara sem getur miðlað þér af reynslu sinni til að auðvelda þér að ná settu marki.
6. Að hlaupa ofurhlaup snýst að verulegu leyti um álagsstjórnun. Hluti af æfingaáætluninni er að byggja upp styrk til að geta tekist á við löng æfingahlaup og flýta endurheimtu (recovery). Nauðsynlegt er að hlaupa löng hlaup eftir samlokuformi (dag eftir dag). Það byggir upp hæfni til að takast á við löng hlaup þar sem líkaminn er varla búinn að ná sér eftir fyrri daginn þegar takast þarf á við seinna langa hlaupið. Blandaðar æfingar henta vel aðra daga vikunnar svo sem hraða æfingar, brekkuæfingar og styttri hraðari hlaup.
7. Reyndu að kynna þér fyrirhugaða hlaupaleið. Til að eiag auðveldara með að halda einbeitingu í hlaupinu er gott að þekkja hlaupaleiðina vel. Það kemur í veg fyrir óvænt atvik í hlaupinu sjálfu.
8. Nauðsynlegt er að minnka æfingaálagið verulega og hvílast vel síðustu vikurnar fyrir hlaupið. Það gefur líkamanum möguleika á að ná sér að fullu eftir erfiðar æfingar undanfarnar vikur. Það er mögulegt að menn þyngist aðeins en það er bara kostur því líkaminn þarf að geta unnið kolvetni (glycogen) úr líkamanum. Það er eldsneytið sem knýr vöðvana áfram þegar út í hlaupið er komið.
9. Í fyrsta ofurhlaupinu er nauðsynlegt að skipuleggja hlaupið vel og leggja út með fyrirfram ákveðinn hraða til að geta haft undirtökin alla leið. Hlauptu þitt eigið hlaup en ekki annarra.
10. Við erfiðar æfingar skaltu hlusta vel á líkamann. Ef æfingarnar eru að verða of erfiðar er nauðsynlegt að hægja á. Annars eru líkur á að meiðsli fari að gera vart við sig.
11. Undirbúðu hlaupið vel hvað varðar allan fatnað, skó, næringu og búnað sem skal nota í hlaupinu. Huga skal vel að allri næringu því það er ekki hlaupið út í búð þegar af stað er komið. Nauðsynlegt er að geta varist bæði sól og regni. Skipuleggja þarf útsendingu á drykkjarstöðvar ef um það er að ræða. Ekki leggja af stað í nýjum skóm og ekki heldur í of gömlum skóm. Vegna þess að fæturnir þrútna í mjög löngum hlaupum er nauðsynlegt að vera í skóm sem eru ca 1/2 númeri stærri en vanalega.

The Beatles: From Me To You

Lítil frænka var skírð í dag

Forsteinn vísaði Icesave samningunum í þjóðaratkvæði í dag við mismikil fagnaðarlæti. Sumir létu það frá sér fara að þetta væri einræðistilburðir og ég veit ekki hvað. Það er hins vegar svo merkilegt að þeir sem eru fúlastir út af ákvörðun forsetans í dag eru einmitt sama fólkið sem fór hamförum árið 2004 um að krefjast þess að forsetinn hafnaði því að skrifa undir fjölmiðlalögin og vísa þeim í þjóðaratkvæði. Undirritaður var einn af fáum sem var hlynntur fjölmiðlalögunum því þróunin í eignarhaldi á fjölmiðlum eins og hún var á þeim tíma var orðin stórhættuleg. Það kom síðan berlega í ljós. Það er alþekkt að þeir sem eiga mikið undir í viðskiptum og tefla oft djarft á því sviði þurfa að hafa tangarhald á fjölmiðlum til að geta tryggt sér góða pressu.

Nú er orðinn plagsiður hjá ákveðnum þjóðafélagshóp að djöflast í Hæstarétti vegna þess að hann dæmdi stjórnlagaþingskosningaklúðrið ómerkt. Það er inni hjá vissum hópum að tala Hæstarétt og gildi hans niður með öllum tiltækum aðferðum. Umræðan er oft eins og ég veit ekki hvað, jafnvel hjá fólki sem maður gerði að óreyndu ráð fyrir að vissi betur. Ég sá t.d. þessleiðis skrif um að því að sami stjórnmálaflokkur hérlendis hefur farið lengi með dómsmálaráðuneytið var líkt saman við stjórnkerfið í Sovétríkjunum. Að mínu mati ættu menn sem slíkt skrifa í besta falli að kunna að skammast sín. Í Sovétríkjunum ríkti fasískt einræði undir stjórn kommúnista í rúm 70 ár. Þeir héldu völdum með tilstyrk hersins og öryggislögreglunnar KGB. Almenningur var kúgaður með hervaldi og bjó áratugum saman í skugga óttans. Milljónatugir voru fluttar í þrælabúðir og / eða drepnar.
Í Íslandi var lýðræðisleg flokkaskipan til staðar stærstan hluta síðustu aldar. Almenningur kaus í almennum leynilegum kosningum til sveitarstjórna og alþingis. Þjóðin öðlaðist fyrst fullveldi og síðan sjálfstæði. Þeir flokkar sem fengu mest fylgi fengu flesta þingmenn, a.m.k. eftir að kjördæmaskipanin breyttist. Alþingismenn mynduðu ríkisstjórnir hvers tíma með einni undantekningu. Þeir flokkar sem stóðu að ríkisstjórnun skiptu með sér ráðherraembættum. Sú skipan byggðist á samkomulagi milli viðkomandi flokka. Áherslur einstakra flokka varðandi ráðherraembætti hafa vafalaust verið eitthvað mismunandi. Því er það að líkja saman þeirri aðferð sem ráðherrar voru valdir eftir í Sovétríkjunum og hér á Íslandi svo fyrir austan sól og sunnan mána að ég veit ekki hvernig er hægt að hafa það lengra úti í fjarskanum.

Í kvöld var löng fréttaskýring í RÚV um þróun atvinnumála í þorpunum vestur á fjörðum. Kvótakerfinu og frjálsu framsali var kennt um þróun mála þar á liðnum áratugum. Ég veit ekki hvernig er hægt að fjalla um þessi mál og stöðu þorpanna án þess að minnast á það einu orði að hérlendis voru fiskaðar um 400 þúsund tonn af bolfiski þegar kvótakerfið var sett á en nú má veiða um 160 þúsund tonn. Heldur fólk virkilega að þess sjáist hvergi merki?? Það er ekki hægt að kalla svona lagaða nálgun annað en að það sé gróflega skautað fram hjá grundvallaratriðum svo ekki sé tekið dýpra í árinni. Vitaskuld hefur maður áhyggjur af því hvernig samfélögin hafa þróast víða á landsbyggðinni á liðnum áratugum. En að kenna kvótakerfinu um allt sem miður hefur farið er náttúrulega bara bull. Mér var sagt nýlega að fyrir ca 15 árum þegar var farið að frysta loðnu í frystihúsinu austur á Neskaupstað þá voru fryst svona 40 tonn á sólarhring. Við frystinguna unnu um 40 manns og því var fryst um eitt tonn fryst á hvern mann sem vann við frystinguna. Nú frystir frystihúsið um 400 tonn á sólarhring og við það vinna um 20 manns. Afköstin á mannshöndina hafa tuttugufaldast. Heldur fólk virkilega að þessa sjái hvergi merki? Er þetta kvótakerfinu að kenna? Í fréttaskýringunni var sagt að kvótanum hefði í upphafi verið úthlutað til hóps útvaldra. Ég er kannski farinn að gleyma en mig minnir að við upphaf kvótakerfisins var því magni fiskjar sem mátti veiða úthlutað á þær útgerðir sem höfðu stundað sjó á ákveðnu árabili. Kvótaúthlutunin var skerðing á möguleikum útgerðanna til sóknar frá því sem verið hafði. Þessum tíðindum var ekki tekið með neinni ánægju og mér er til efs að útgerðamenn þess tíma hafi talið sig til neinnar forréttindastéttar við að fá að veiða minna það ár en þeir gátu veitt árið áður.

Eddie Meduza Mera Brännvin

Höfnin á Þórshöfn