Ég frétti af Neil í Parísarmaraþoninu í byrjun apríl. Hann hljóp á 2.42 sem er frábær tími af Ironman sérfræðingi eins og hann er. Hann ætlar að fara í Comerades í Suður Afríku í maí lok. Hann ætlar náttúrulega ekki að gera neitt venjulegt þar frekar en hann er vanur. Hann ætlar að hlaupa Comerades fram og til baka (180 km) sem er svona 30 klst prógram fyrir venjulegan mann. Hann ætlar að fylgja breskri konu spölinn en hún stefnir að því að verða fyrsta breska konan sem fer fram og til baka. Ég er farinn að hugsa um Comerades á næsta ári en það yrði þá vonandi síðasta af hinum fjórum klassísku ultrahlaupum í heiminum.
Þetta er flott að hlaupa klassískt maraþon á um 2.40 en að hlaupa trailmaraþon á undir 3 klst eins og sá gerði sem vann síðasta legginn í Maraþon De Sables um daginn, það er náttúrulega magnað. Leiðin var að sögn ekki mjög mishæðótt en hlaupið í sandi, grjóti, árfarvegum og annarskonar eyðimerkurlandslagi. Því er það magnað að klára maraþonið undir 3 klst.
Tími og árangur í ultrahlaupum er mjög afstæður. Það er erfitt að bera saman styrkleikastig hlaupa af sömu vegalengd og þar af leiðandi árangur. Einnig er erfitt að bera árangur í sömu hlaupum milli ára. Í löngum hlaupum sem eru 100 km, 100 mílur eða þaðan af lengra ræður veðrið svo gríðarlega miklu um árangur. Hitastig, vindur og úrkoma geta verið afgerandi þættir. Mér finnast tveir mælikvarðar gefa hvað skásta hugmynd um árangur í löngum hlaupum. Erfiðleikastuðul hlaupa má meta af því hve hátt hlutfall af heildartíma hlaups það tekur fyrsta mann að ljúka hlaupinu.
Nefna má nokkur dæmi:
Þegar ég hljóp Western States hlaupið árið 2005 þá tók það Scott Jurek 16 klst og 40 mín að ljúka hlaupinu. Hámarkstími er 30 klst. Hann notaði því um 55% af heildartíma hlaupsins. Í Grikklandi í haust sigraði Scott Jurek á 22 klst og 20 mín. Hámarkstími til að ljúka hlaupinu er 36 klst. Hann notaði því um 62% af heildartíma hlaupsins til að ljúka því. Maður getur því dregið þá ályktun að tímamörkin í Spartathlon hlaupinu sé mun erfiðari en í Western States.
Hver frammistaða manns sjálfs er hægt að marka af því hve maður er hlutfallslega lengri tíma að ljúka hlaupinu en sigurvegarinn.
Í Western States lauk ég hlaupinu á 26 klst og 14 mín. Ég notaði 59% meiri tíma til að ljúka hlaupinu en Scott Jurek. Í Grikklandi lauk ég hlaupinu á 34 klst og 12 mín. Ég notaði þar 54% meiri tíma til að ljúka hlaupinu en sigurvegarinn Scott Jurek. Ég hef því staðið mig heldur betur í Grikklandi en í Western States.
Svona er hægt að setja upp einfaldan mælikvarða erfiðleikastuðul hlaupa á annars vegar og hins vegar á eigin frammistöðu.
Í tímahlaupum er útreikningnum snúið við. Þá er reiknað út hve sú vegalengd sem maður hleypur á ákveðnum tíma (6 klst, 12 klst, 24 klst eða 48 klst) er í hlutfalli við vegalengd sigurvegarans.
Myndin sem var gerð um Spartathlonhlaupið er komin á vefinn. Ég læt link á hana hér með. Hún er rúmlega klukkutíma löng. http://video.google.com/videoplay?docid=-1348724694600406809 Ef áhugasamir hafa tíma til að renna yfir myndina þá lýsir hún ágætlega andrúmsloftinu dagana fyrir hlaupið, í hlaupinu og eftir það. Gaman að rifja þetta upp.
mánudagur, apríl 13, 2009
Ég sé að Mogginn er kominn í lið með þeim sem vilja að reglur gildi bara stundum. Þær eiga ekki að gilda þegar einhverjum finnst leiðinlegt að fara eftir þeim samkvæmt umfjöllun blaðsins. Fyrirsögnin á baksíðu þess á laugardaginn er þvi síðan til minnkunnar.
Ég er nýbúinn að fá Fjölmiðlabók Ólafs Teits Guðnasonar fyrir árið 2007. Mig undrar ekki að einhverjum svíði undan því sem kemur fram í bókinni. Ólafur fer þarna oft á ítarlegan og skemmtilegan hátt yfir hroðvirkni, mótsagnir, óvandvirkni og jafnvel hlutdrægni fjölmiðlamanna. Mér finnst að Blaðamannafélag Íslands ætti að sæma Ólaf sérstakri viðurkenningu fyrir að veita þeim aðhald með skrifum sínum. Fjölmiðlamenn eru síður en svo hafnir yfir gagnrýni í störfum sínum frekar en aðrir. Stöðu sinnar vegna ættu þeir að fagna svona skrifum sérstaklega en reyndin hefur víst orðið eitthvað önnur.
Nú í aðdraganda kosninga eru einhverjir sem vilja afnema verðtryggingu. Það finnst mörgum afar skemmtileg tilhugsun og því vekur svona framsetning áhuga einhverja að kjósa þá sem halda slíku fram. Einhverjir halda vafalaust að afnám verðtryggingar þýði að verðtryggingarhlutinn í afborgunum verðtryggðra lána detti út og eftir sitji vaxtahlutinn. Nú er það svo að það hefur verið hægt að taka óverðtryggð lán hérlendis um áratuga skeið. Það hafa hins vegar fæstir tekið slík lán vegna þess að þau eru óhagstæðari en verðtryggð lán. Vestir á óverðtryggðum lánum eru hærri en vextir og verðtrygging samanlögð á verðtryggðum lánum því það er lagt sérstakt áhættuálag á vexti óverðtryggðra lána. Því er þá ekki verðtrygging á lánum í okkar nágrannalöndum. Það er tiltölulega einfalt mál. Gjaldmiðlar okkar nágrannalanda (Evra, pund, dönsk króna, sænsk króna og norsk króna) eru svo stöðugir sem raun ber vitni vegna þess að agi í opinberum fjármálum (ríkis- og sveitarfélaga)er svo miklu miklu meiri en hérlendis. Það er ekki eytt um efni fram. Með aðhaldi í opinberum fjármálum helst gjaldmiðillinn tiltölulega stöðugur og á honum ríkir traust undir öllum venjulegum kringumstæðum. Það hefur í för með sér lága verðbólgu. En þar fylgir böggull skammrifi. Atvinnuleysi hefur verið að jafnaði mun hærra í þessum löndum en hefur veruð hér. Ef verðbólgan yrði keyrð niður í 1-2% eða niður í þau mörk sem þarf að uppfylla til að öðlast aðild að myntkerfi Evrópusambandsins þá hefði það í för með sér að atvinnuleysi væri að jafnaði miklu hærra en við höfum þurft að venjast. Mitt mat er að það myndi verða á bilinu 5-8%. Það gleymist oft að ræða það að á öllum peningum eru yfirleit tvær hliðar. Það eru engar töfralausnir til í þssu sambandi. Þetta er spurning um ákvarðanatöku og ákvörðunum geta fylgt bæði kostir og gallar. Síðan er það metið hverju sinni hvort vegur þyngra, kostir eða gallar.
Við Jói fórum suður að Kleifarvatni á föstudagskvöldið. Norðurljósaspáin var góð. Norðurljósin hafa verið afar dauf í vetur svo þetta var einn af seinni möguleikunum að sjá nokkuð. Við komum suðureftir eftir upp úr kl. 23:00 í strekking og kulda en heiðskýru veðri. Upp úr miðnætti fór að koma mistur á himininn sem er undanfari noðurljósa. Þau létu hins vegar standa á sér. Við biðum fram á kl. 1:00 og vorum farnir að tala um að fara að koma okkur heim. Þá logaði himininn í ca þrjár mínútur eins og hendi væri veifað. Svo var allt búið. Þetta var skemmtilegur túr og við fórum hinir ánægðustu heim.
Ég hef verið hálf sloj yfir páskana. Kvefdrullan hefur haldið okkur nokkuð föstum tökum en það er allt á undanhaldi nú. Ég hef ekkert hlaupið mikið og hef verið orkulaus og þungur. Hef þó skrönglast rúmlega 110 km í vikunni.
Ég er nýbúinn að fá Fjölmiðlabók Ólafs Teits Guðnasonar fyrir árið 2007. Mig undrar ekki að einhverjum svíði undan því sem kemur fram í bókinni. Ólafur fer þarna oft á ítarlegan og skemmtilegan hátt yfir hroðvirkni, mótsagnir, óvandvirkni og jafnvel hlutdrægni fjölmiðlamanna. Mér finnst að Blaðamannafélag Íslands ætti að sæma Ólaf sérstakri viðurkenningu fyrir að veita þeim aðhald með skrifum sínum. Fjölmiðlamenn eru síður en svo hafnir yfir gagnrýni í störfum sínum frekar en aðrir. Stöðu sinnar vegna ættu þeir að fagna svona skrifum sérstaklega en reyndin hefur víst orðið eitthvað önnur.
Nú í aðdraganda kosninga eru einhverjir sem vilja afnema verðtryggingu. Það finnst mörgum afar skemmtileg tilhugsun og því vekur svona framsetning áhuga einhverja að kjósa þá sem halda slíku fram. Einhverjir halda vafalaust að afnám verðtryggingar þýði að verðtryggingarhlutinn í afborgunum verðtryggðra lána detti út og eftir sitji vaxtahlutinn. Nú er það svo að það hefur verið hægt að taka óverðtryggð lán hérlendis um áratuga skeið. Það hafa hins vegar fæstir tekið slík lán vegna þess að þau eru óhagstæðari en verðtryggð lán. Vestir á óverðtryggðum lánum eru hærri en vextir og verðtrygging samanlögð á verðtryggðum lánum því það er lagt sérstakt áhættuálag á vexti óverðtryggðra lána. Því er þá ekki verðtrygging á lánum í okkar nágrannalöndum. Það er tiltölulega einfalt mál. Gjaldmiðlar okkar nágrannalanda (Evra, pund, dönsk króna, sænsk króna og norsk króna) eru svo stöðugir sem raun ber vitni vegna þess að agi í opinberum fjármálum (ríkis- og sveitarfélaga)er svo miklu miklu meiri en hérlendis. Það er ekki eytt um efni fram. Með aðhaldi í opinberum fjármálum helst gjaldmiðillinn tiltölulega stöðugur og á honum ríkir traust undir öllum venjulegum kringumstæðum. Það hefur í för með sér lága verðbólgu. En þar fylgir böggull skammrifi. Atvinnuleysi hefur verið að jafnaði mun hærra í þessum löndum en hefur veruð hér. Ef verðbólgan yrði keyrð niður í 1-2% eða niður í þau mörk sem þarf að uppfylla til að öðlast aðild að myntkerfi Evrópusambandsins þá hefði það í för með sér að atvinnuleysi væri að jafnaði miklu hærra en við höfum þurft að venjast. Mitt mat er að það myndi verða á bilinu 5-8%. Það gleymist oft að ræða það að á öllum peningum eru yfirleit tvær hliðar. Það eru engar töfralausnir til í þssu sambandi. Þetta er spurning um ákvarðanatöku og ákvörðunum geta fylgt bæði kostir og gallar. Síðan er það metið hverju sinni hvort vegur þyngra, kostir eða gallar.
Við Jói fórum suður að Kleifarvatni á föstudagskvöldið. Norðurljósaspáin var góð. Norðurljósin hafa verið afar dauf í vetur svo þetta var einn af seinni möguleikunum að sjá nokkuð. Við komum suðureftir eftir upp úr kl. 23:00 í strekking og kulda en heiðskýru veðri. Upp úr miðnætti fór að koma mistur á himininn sem er undanfari noðurljósa. Þau létu hins vegar standa á sér. Við biðum fram á kl. 1:00 og vorum farnir að tala um að fara að koma okkur heim. Þá logaði himininn í ca þrjár mínútur eins og hendi væri veifað. Svo var allt búið. Þetta var skemmtilegur túr og við fórum hinir ánægðustu heim.
Ég hef verið hálf sloj yfir páskana. Kvefdrullan hefur haldið okkur nokkuð föstum tökum en það er allt á undanhaldi nú. Ég hef ekkert hlaupið mikið og hef verið orkulaus og þungur. Hef þó skrönglast rúmlega 110 km í vikunni.
föstudagur, apríl 10, 2009
Ég fór út að snudda með myndavélina í góða veðrinu í gær. Nú fer sá tími að koma að það er mikið að gerast fyrir þá sem hafa gaman af því að taka myndir nú eða bara að skoða það sem er að gerast í kringum þá. Farfuglarnir eru að koma til landsins og allt er að lifna við. Ég sá í gær að ég hafði misst af fyrirlestri um Djúpavogsverkefnið á þriðjudagskvöldið var. Djúpavogsmenn hafa mikinn sóma af því að koma því einstaka umhverfi á framfæri sem er í kringum þorpið. Ég hlustaði á viðtal um þetta í Samfélagið í nærmynd í gærmorgun þegar ég sá af hverju ég hafði misst. Fyrir utan allt og allt þá er það t.d. að gerast í sumar að ferðaskrifstofa sem hefur til þessa í besta falli stoppað í þorpinu til að leyfa túristunum að fara á klósettið ætlar að stoppa eina nótt í sumar og gefa fókinu möguleika á að ganga um og skoða fuglalífið. Það eru hvorki meira eða minna en um 600 gistinætur með tilbehör. Það munar um minna fyrir ekki stærra samfélag. Svona eru margfeldisáhrifin ef menn eru með gott efni í höndunum, marka sér stefnu og fylgja því eftir. Djúpavogsmenn halda úti vefnum www.birds.is
Ég renndi fyrst úr að tjörnini á Seltjarnarnesi. Það er alltaf gaman að koma þangað þótt það sé yfirleitt sami fuglaflokkurinn sem heldur þar til. Stóiskar gæsir, sofandi endur og svo mávaskrattar. Það var meira líf fyrir neðan bakkann. Fjörufuglarnir voru á fullu í útfirinu við að leita af marfló eða skel. Ég fór svo inn í Fossvogskirkjugarð. Þar er oft líflegt fuglalíf. Þrestirnir eru fyrirferðarmestir og hafa hátt. Þegar maður fór að hlusta betur þá heyrðust önnur hljóð. Við nánari athugun sáust auðnutittlingarnir skjótast um. Ég hafði ekki séð þá áður en vissi að þeir væru þarna. Gulltoppan og hettusöngvarinn eiga einnig að vera þarna og fleiri fuglar sem ég sá ekki í þetta skiptið. Þegar ég var að ganga þarna kom maður á móti mér. Við tókum tal saman og þá kom í ljós að við höfðum verið saman á Hvanneyri veturinn 1972-1973. Ég hef aldrei séð hann síðan leiðir skildu þá um vorið. Hann er alvörufuglaáhugamaður og er í arnardeildinni. Þangað komast bara sérstakir menn. Hann hefur verið að fljúga með menn frá Náttúrufræðistofnun í um 20 ára skeið um Breiðafjörðinn og Faxaflóann við eftirlit og kortlagningu á arnaróðölum. Hann þekkti þetta allt út og inn. Hann benti mér á vefinn www.eyjasigling.is en þar er hægt að tengja sig inn á vefmyndavél sem hefur verið komið fyrir við eitt arnaróðal í Breiðafirði. Þannig er hægt að fylgjast með hreiðrinu og því sem þar fer fram á netinu. Það var skemmtileg tilviljun að rekast á gamlan félaga þarna og fræðast af honum um ýmsa hluti.
Ég renndi svo suður í Hafnarfjörð að skoða skarfana. Þeir sitja garna á skerjum í fjörunni niður af Hrafnistu með útbreidda vængi til að þurrka sig. Það var vænn hópur þarna í heimspekilegum vangaveltum og lét umferðina sig engu varða.
Ég var hálfslappur í gær. Það kom einhver kvefdrulla í mig á mánudaginn. Lét mig þó hafa það að fara Eiðistorgshring fyrir kvöldmatinn en var þungur. Veðrið eins og best var á kosið. Ég hitti formann Hlaupasamtaka lýðveldisins á Ægissíðunni. Hann sagði að það ætti að taka á móti forsetanum með lúðrablæstri og söng þann 19. apríl n.k, þegar hann kemur til landsins eftir fína för um eyðimerkur Marakkó.
Ég renndi fyrst úr að tjörnini á Seltjarnarnesi. Það er alltaf gaman að koma þangað þótt það sé yfirleitt sami fuglaflokkurinn sem heldur þar til. Stóiskar gæsir, sofandi endur og svo mávaskrattar. Það var meira líf fyrir neðan bakkann. Fjörufuglarnir voru á fullu í útfirinu við að leita af marfló eða skel. Ég fór svo inn í Fossvogskirkjugarð. Þar er oft líflegt fuglalíf. Þrestirnir eru fyrirferðarmestir og hafa hátt. Þegar maður fór að hlusta betur þá heyrðust önnur hljóð. Við nánari athugun sáust auðnutittlingarnir skjótast um. Ég hafði ekki séð þá áður en vissi að þeir væru þarna. Gulltoppan og hettusöngvarinn eiga einnig að vera þarna og fleiri fuglar sem ég sá ekki í þetta skiptið. Þegar ég var að ganga þarna kom maður á móti mér. Við tókum tal saman og þá kom í ljós að við höfðum verið saman á Hvanneyri veturinn 1972-1973. Ég hef aldrei séð hann síðan leiðir skildu þá um vorið. Hann er alvörufuglaáhugamaður og er í arnardeildinni. Þangað komast bara sérstakir menn. Hann hefur verið að fljúga með menn frá Náttúrufræðistofnun í um 20 ára skeið um Breiðafjörðinn og Faxaflóann við eftirlit og kortlagningu á arnaróðölum. Hann þekkti þetta allt út og inn. Hann benti mér á vefinn www.eyjasigling.is en þar er hægt að tengja sig inn á vefmyndavél sem hefur verið komið fyrir við eitt arnaróðal í Breiðafirði. Þannig er hægt að fylgjast með hreiðrinu og því sem þar fer fram á netinu. Það var skemmtileg tilviljun að rekast á gamlan félaga þarna og fræðast af honum um ýmsa hluti.
Ég renndi svo suður í Hafnarfjörð að skoða skarfana. Þeir sitja garna á skerjum í fjörunni niður af Hrafnistu með útbreidda vængi til að þurrka sig. Það var vænn hópur þarna í heimspekilegum vangaveltum og lét umferðina sig engu varða.
Ég var hálfslappur í gær. Það kom einhver kvefdrulla í mig á mánudaginn. Lét mig þó hafa það að fara Eiðistorgshring fyrir kvöldmatinn en var þungur. Veðrið eins og best var á kosið. Ég hitti formann Hlaupasamtaka lýðveldisins á Ægissíðunni. Hann sagði að það ætti að taka á móti forsetanum með lúðrablæstri og söng þann 19. apríl n.k, þegar hann kemur til landsins eftir fína för um eyðimerkur Marakkó.
fimmtudagur, apríl 09, 2009
Hvað er þjóðin? Það er talað um að þjóðin eigi að koma að hinu og þessu. Þjóðin eigi að setja sjálfu sér stjórnarskrá. Þegar þarf að setja þjóðinni reglur þá þarf að viðhafa einhversskonar fulltrúalýðræði. Það komast ekki allir að umræðuborðinu, jafnvel þótt þjóðin sé í heild sinni einungis rúmlega 300.000 manns. Alþingi hefur verið sá vettvangur sem hefur verið notast við í þessu skyni með ýmsum tilbrigðum á annað þúsund ára. Kosið er til Alþingis eftir ákveðnu formi. Alþingi á að setja þjóðinni lög. Stjórnmálaflokkarnir eru sá farvegur sem byggst hefur upp til að vera bakhjarl að kosningum til Alþingis og víða til svetiarstjórna. Þeir eru hins vegar misjafnir eins og öll mannanna verk.
Nú er stjórnlagaþing mál málanna í hugum margra. Þetta var svona "new wafe" hugtak sem einhverjum datt í hug í haust. Stjórnlagaþing á að fara yfir stjórnarskrána. Það heitir að þjóðin eigi að koma að þeirri vinnu. Hvernig kemur þjóðin öðru vísi að því verkki heldur en þeim verkum sem unnin eru á Alþingi. Í báðum tilvikum er um fulltrúalýðræði að ræða. Stjórnlagaþing á að vera svo fersk og nútímaleg lausn á meðan Alþingi er gamaldags og ónýt laus. Ég fæ þetta ekki til að ganga upp. Síðan á stjórnlagaþing að vera svona helmingi fámennara en Alþingi. Það þýðir helmingi minni aðkomu þjóðarinnar að þeim verkum heldur en að þeim verkum sem unnin eru á Alþingi. Hvernig á svo að kjósa á stjórnlagaþing. Á að kjósa random eins og einhevr stakk upp á? eiaga að vera frjáls framboð. Þá munu stjórnmálaflokkarnir fljótt eigna sér króann og hertaka dæmið til að tryggja að sjónarmið hvers og eins hafi nægjanlegt vægi. Það er sem sagt verið að stefna að því að setja upp einhversskonar B Aþingi. Ég ehf ekki skilið út á hvað þetta gengur. Líklega er eina leiðin til að komast að því að bjóða sig fram. verst að enginn myndi vilja kjósa mann því maður tilheyrir engri flokksmaskínu.
Stöð 2 sýndi alllangt viðtal í kvöld við mann sem vill fá pólitískt hæli hérlendis. Honum leist ekki á aðstæður í Grikklandi sem var það land sem hann flúði fyrst til svo hann fékk sér falsað vegabréf og ætlaði að komast til Kanada. Á leiðinni snerist honum hugur og bankaði upp á hér og óskaði eftir hæli. Það var skynsamlegt af honum því það er 100% öruggt að í fyrsta lagi hefðu stjórnvöld í Kanada sent mann með fölsuð skilríki til baka til þess lands sem hann kom frá. Í öðru lagi hefði hann aldrei fengið að tala við dómsmálaráðherra í Kanada. Í þriðja lagi hefðu fjölmiðlar í Kanada ekki skipt sér af honum til eins eða neins. Ég veit ekkert um þennan mann og hann skiptir mig ekki máli sem slíkur. Það sem skiptir máli er að stjórnvöld í hverju landi fari eftir þeim reglum sem gilda í málum sem þessum. Ef á að fara að kokka einhverjar hentistefnureglur í svona málum eftir því hvernig vindar blása hverju sinni þá fyrst fer allt á hvolf. Það hafa stjórnvöld í okkar nágrannalöndum lært fyrir löngu af biturri reynslu.
Það var áhugavert viðtalið við Rakel og Svein í gærkvöldi. Ég skil ekki enn af hverju er ekki farið að áætla hve margir fái vinnu við að byggja nýtt fangelsi.
Nú er stjórnlagaþing mál málanna í hugum margra. Þetta var svona "new wafe" hugtak sem einhverjum datt í hug í haust. Stjórnlagaþing á að fara yfir stjórnarskrána. Það heitir að þjóðin eigi að koma að þeirri vinnu. Hvernig kemur þjóðin öðru vísi að því verkki heldur en þeim verkum sem unnin eru á Alþingi. Í báðum tilvikum er um fulltrúalýðræði að ræða. Stjórnlagaþing á að vera svo fersk og nútímaleg lausn á meðan Alþingi er gamaldags og ónýt laus. Ég fæ þetta ekki til að ganga upp. Síðan á stjórnlagaþing að vera svona helmingi fámennara en Alþingi. Það þýðir helmingi minni aðkomu þjóðarinnar að þeim verkum heldur en að þeim verkum sem unnin eru á Alþingi. Hvernig á svo að kjósa á stjórnlagaþing. Á að kjósa random eins og einhevr stakk upp á? eiaga að vera frjáls framboð. Þá munu stjórnmálaflokkarnir fljótt eigna sér króann og hertaka dæmið til að tryggja að sjónarmið hvers og eins hafi nægjanlegt vægi. Það er sem sagt verið að stefna að því að setja upp einhversskonar B Aþingi. Ég ehf ekki skilið út á hvað þetta gengur. Líklega er eina leiðin til að komast að því að bjóða sig fram. verst að enginn myndi vilja kjósa mann því maður tilheyrir engri flokksmaskínu.
Stöð 2 sýndi alllangt viðtal í kvöld við mann sem vill fá pólitískt hæli hérlendis. Honum leist ekki á aðstæður í Grikklandi sem var það land sem hann flúði fyrst til svo hann fékk sér falsað vegabréf og ætlaði að komast til Kanada. Á leiðinni snerist honum hugur og bankaði upp á hér og óskaði eftir hæli. Það var skynsamlegt af honum því það er 100% öruggt að í fyrsta lagi hefðu stjórnvöld í Kanada sent mann með fölsuð skilríki til baka til þess lands sem hann kom frá. Í öðru lagi hefði hann aldrei fengið að tala við dómsmálaráðherra í Kanada. Í þriðja lagi hefðu fjölmiðlar í Kanada ekki skipt sér af honum til eins eða neins. Ég veit ekkert um þennan mann og hann skiptir mig ekki máli sem slíkur. Það sem skiptir máli er að stjórnvöld í hverju landi fari eftir þeim reglum sem gilda í málum sem þessum. Ef á að fara að kokka einhverjar hentistefnureglur í svona málum eftir því hvernig vindar blása hverju sinni þá fyrst fer allt á hvolf. Það hafa stjórnvöld í okkar nágrannalöndum lært fyrir löngu af biturri reynslu.
Það var áhugavert viðtalið við Rakel og Svein í gærkvöldi. Ég skil ekki enn af hverju er ekki farið að áætla hve margir fái vinnu við að byggja nýtt fangelsi.
þriðjudagur, apríl 07, 2009
Ég hef ekki enn skilið pointið í 20% niðurfellingu skulda á línuna. Ég get vel skilið að í einhverjum tilvikum þurfi að við hafa sértækar aðgerðir en í öðrum tilvikum er það bara tómt bull. Ég get bara best tekið mið af sjálfum mér. Ég skulda dálitla fjárhæð hjá Lífeyrissjóði ríkisstarfsmanna (LSR). Ég get borgað hana til baka miðað við þær forsendur sem lánið er tekið við. Ég hef ekki beðið um neina niðurfellingu. Lífeyrissjóðurinn lánar mér þessa peninga því hann þarf að láta lífeyri fólksins vinna. Hann hagnast því eitthvað á því að lána mér. Á sínum tíma eru þessir peningar notaðir til að greiða einhverju fólki lífeyri. Ef ég þyrfti ekki að borga 20% lánsins til baka þá yrði lífeyrissjóðurinn fyrir fjárhagstapi að óþörfu. Hvaðan fengi hann þann skaða uppiborinn? Líklega úr ríkissjóði. Það yrði ekki gert annað með þá peninga? Þarna myndi LSR tapa peningum að ósekju ef þessi niðurfærsluleið yrði viðtekin. Svo er sagt að hún kosti ekki neitt? Það er grundvallaratriði í þessu tilviki eins og öðrum álíka að flatar aðgerðir eru yfirleitt þær óskynsamlegustu. Það þarf að viðhafa sértækar aðgerðir sem beinast að þeim sem hægt er að bjarga en ekki flatar aðgerðir sem beinast bæði að þeim sem þurfa á þeim að halda og einnig þeim sem þurfa ekkert á þeim að halda.
Ég sá þann misskilning koma upp í stjórnmálaumræðum í gær að Ísland gæti ekki fengið inngöngu í Evrópusambandið vegna þess að það uppfyllti ekki nauðsynleg skilyrði. Það er grundvallarmisskiliningur. Ísland gæti gegnið í Evrópusambandið á morgun ef samningar næðust. Á hinn bóginn getur Ísland ekki fengið inngöngu í myntbandalagið nema að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Það er frumskilyrði að þeir sem ætla sér að vera leiðbeinandi fyrir aðra um hvaða leið á að velja í þessu sambandi hafi lágmarksþekkingu á því sem þeir eru að tala um.
Ég sá þann misskilning koma upp í stjórnmálaumræðum í gær að Ísland gæti ekki fengið inngöngu í Evrópusambandið vegna þess að það uppfyllti ekki nauðsynleg skilyrði. Það er grundvallarmisskiliningur. Ísland gæti gegnið í Evrópusambandið á morgun ef samningar næðust. Á hinn bóginn getur Ísland ekki fengið inngöngu í myntbandalagið nema að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Það er frumskilyrði að þeir sem ætla sér að vera leiðbeinandi fyrir aðra um hvaða leið á að velja í þessu sambandi hafi lágmarksþekkingu á því sem þeir eru að tala um.
Það eru farnar að koma skráningar inn á 100 km hlaupið sem haldið verður fyrstu helgi í júní. Það er fínt, vonandi verður hægt að halda úti árlegu 100 km hlaupi. Það væri flott. Mikið af fólki er tilbúið í slaginn, það hefur bara ekki áttað sig á því ennþá.
Það verður að taka á þessu bjánaliði af fullri alvöru sem er farið að leita upp heimili ákveðinna embættismanna og vera þar með ónæði og hávaða undir yfirskyni mótmæla. Þetta er ekkert annað en röskun á heimilisfrið og verður að meðhöndla það sem slíkt. Ef þessir vitleysingar þekkja ekki takmörk sín þá verður einfaldlega að kenna þeim hvar þau eru, með illu ef það tekst ekki með góðu. "Við vorum ekkert að gera, við löbbuðum bara í kringum húsið" sagði einn delinn því alltaf eru tekin viðtöl við þetta lið, sama hvað gert er.
Það er þekkt aðferðafræði hjá öfgahópum erlendis að hóta fjölskyldum lögreglumanna og dómara á óbeinan hátt þegar þeir vilja hafa áhrif á vinnulag og ákvarðanir. Meðal annars er keyrt á eftir börnum á leið til og frá skóla. Ef gerð er athugasemd við þetta framferði þá er sagt: "Við gerðum ekki neitt". Það er í sjálfu sér rétt en skilaboðin eru þau að þeir viti hvar krakkarnir séu og eru að láta vita af því að þeir geti gert bæði eitt og annað við þau ef niðurstaða dóma eða rannsókna verði þeim ekki að skapi. Fordæmi dómsmálaráðherra að fara að spjalla við þetta lið út um gluggann heima hjá sér er fráleitt. Að maður tali ekki um teboð forsetans fyrir grímuklædda götuóeirðamenn. Slíkt gæti hvergi gerst nema í einhverjum skrípaþjóðfélögum.
Olof Palme sagði lengi vel að einn af kostunum við Svíþjóð væri að þar gætu forystumenn þjóðarinnar gengið óáreittir um götur. Allir vita hvernig líf hans endaði.
Það verður að taka á þessu bjánaliði af fullri alvöru sem er farið að leita upp heimili ákveðinna embættismanna og vera þar með ónæði og hávaða undir yfirskyni mótmæla. Þetta er ekkert annað en röskun á heimilisfrið og verður að meðhöndla það sem slíkt. Ef þessir vitleysingar þekkja ekki takmörk sín þá verður einfaldlega að kenna þeim hvar þau eru, með illu ef það tekst ekki með góðu. "Við vorum ekkert að gera, við löbbuðum bara í kringum húsið" sagði einn delinn því alltaf eru tekin viðtöl við þetta lið, sama hvað gert er.
Það er þekkt aðferðafræði hjá öfgahópum erlendis að hóta fjölskyldum lögreglumanna og dómara á óbeinan hátt þegar þeir vilja hafa áhrif á vinnulag og ákvarðanir. Meðal annars er keyrt á eftir börnum á leið til og frá skóla. Ef gerð er athugasemd við þetta framferði þá er sagt: "Við gerðum ekki neitt". Það er í sjálfu sér rétt en skilaboðin eru þau að þeir viti hvar krakkarnir séu og eru að láta vita af því að þeir geti gert bæði eitt og annað við þau ef niðurstaða dóma eða rannsókna verði þeim ekki að skapi. Fordæmi dómsmálaráðherra að fara að spjalla við þetta lið út um gluggann heima hjá sér er fráleitt. Að maður tali ekki um teboð forsetans fyrir grímuklædda götuóeirðamenn. Slíkt gæti hvergi gerst nema í einhverjum skrípaþjóðfélögum.
Olof Palme sagði lengi vel að einn af kostunum við Svíþjóð væri að þar gætu forystumenn þjóðarinnar gengið óáreittir um götur. Allir vita hvernig líf hans endaði.
mánudagur, apríl 06, 2009
sunnudagur, apríl 05, 2009
Það var svolítið merkileg tilviljun að heyra í útvarpinu í morgun frétt um valdbeitingu gagnvart körlum innan veggja heimilisins. Fréttin var reyndar í skötulíki eins og öll umræða um þessa hlið málanna. Fyrirsögnin var að fullyrt var að 3% karla verði fyrir valdbeitingu af hálfu konunnar innan veggja heimilisins. Síðan komu mótsagnirnar. Í fyrsta lagi var sagt að það væru engar rannsóknir til um þetta efni. Í öðru lagi var sagt að karlar segðu ekki frá því ef slíkt gerðist vegna þess að þeir skömmuðust sín fyrir það og í þriðja lagi var sagt að ef slíkt kæmi fyrir þá væri það vegna þess að konan væri að verja sig (þá líklega fyrir fjandans karlinum).
Ég prófaði að googla þetta á sænsku og fyrsta tilvitnunin sem ég fékk var grein í Dagens Nyheter, stærsta og virtasta blaði Svía og fyrirsögnin var á þessa leið: "Kvinnovåld i hemmet tystast ner" eða lauslega snarað: "Valdbeiting kvenna innan veggja heimilisins er þögguð niður"
Hér á eftir er smá kafli úr greininni sem áhugasamir geta spreytt sig á að lesa. Það sést þá að ég er ekki að búa neitt til í þessum efnum.
Under senare år har kvinnomisshandeln uppmärksammats som ett av våra allvarligaste samhällsproblem. Enligt flera undersökningar i USA, Kanada och Storbritannien är det dock vanligt att kvinnor fysiskt eller psykiskt misshandlar män i hemmen.
Resultaten har mötts av hård kritik. Susanne Steimetz, i dag chef för Family Research Center vid Indianauniversitetet, har fått ta emot hot från feminister när hon föreläst om män som misshandlas av kvinnor. Detta trots att hon hjälpt till att starta härbärgen för utsatta kvinnor och forskat om kvinnomisshandel.
I en studie från slutet av 1970-talet publicerad av forskarna Linda Nisonoff och Irving Bitman uppgav 15,5 procent av männen och 11,3 procent av kvinnorna att de blivit slagna av sin partner.
Sociologen Murray Straus, professor och biträdande chef för Family Research Laboratory i New Hampshire, menar att även om kvinnor antas ha mindre möjligheter att åstadkomma fysiska skador är mansmisshandel ett socialt problem.
Redan 1986 konstaterade Straus att kvinnors våld mot män inte väcker något allmänt intresse. Undersökningar som går tvärs emot den gängse bilden uppmärksammas inte, enligt honom. Inga ansträngningar görs heller för att komma till rätta med problemet - helt enkelt därför att mansmisshandel inte definieras som ett problem. Det är helt enkelt inte "politiskt korrekt" att diskutera att kvinnor kan misshandla sin partner, enligt Straus.
Andra internationella studier visar att kvinnor i ett förhållande kan vara lika våldsbenägna som män. Enligt en brittisk granskning om våld i hemmet utförd av George Malcolm, knuten till Queen Mary and Westfield College i London, använde tre av fyra misshandlande kvinnor någon form av tillhygge - medan en av fyra män gjorde det. Detta skulle vara ett tecken på att kvinnorna kompenserar sin ofta mindre kroppsstyrka.
- Dessa internationella studier har inte fått några som helst konsekvenser för forskningen om misshandel i relationer eller för den svenska samhällsdebatten om våld i hemmen, menar Heidi Wasén.
I går intervjuades Daniel på Insidan om hur han blev slagen av sin kvinnliga sambo. Erfarenheterna delas av de sju män som Heidi Wasén och Camilla Palmberg intervjuade. Berättelserna har stora likheter med utsatta kvinnor.
Það sem mér finnst einna áhugaverðast í þessum greinarhluta er það sem haft er eftir Murray Straus en hann segir: "Það hæfir einfaldlega ekki pólitískum rétttrúnaði að ræða þann möguleika að konur geti misþyrmt maka sínum." Ég geri ekki ráð fyrir að íslenskir blaðamenn hafi kjark eða þor til að fjalla um þessa hlið málanna nema í einhverjum fréttum fáránleikans eins og maður heyrði í morgun. Ég efa ekki að það er allt of mikið um að karlar beiti konur harðræði. En ég er jafnsannfærður um að það er alltof mikið um að konur beiti karla valdi á ýmsa vegu. Munurinn er hins vegar sá að það má tala um hið fyrra en hið seinna er tabú og öll umræða um það er barin niður.
Í Afganistan voru nýlega samþykkt lög sem hafa fengið hárin til að rísa á fólki um gjörvallan hinn vestræna heim. Lögin voru um stöðu giftra kvenna gagnvart húsbónda sínum. Í fyrsta lagi verður gift kona að veita bónda sínum skilyrðislausan aðgang að líkama sínum hvenær sem honum þóknast. Í öðru lagi má hún ekki yfirgefa heimilið nema í fylgd með með bónda sínum. Í þriðja lagi má hún ekki sækja skóla. Obama Bandaríkjaforseti tók þetta meðal annars fyrir í ræðu á fundi forsvarsmanna NATO ríkjanna. Nú skyldi maður halda að íslenskir femiinistar hefðu látið í sér heyra og andæft þessari lagasetningu opinberlega. Þó ekki nema til að veita þeim móralskan stuðning og vekja athygli stjórnvalda á þessum ósköpum. Nei, aldeilis ekki. Ég hef hvergi séð hósta eða stunu í þá átt. Líklega eru þær önnum kafnar við að mótmæla slagsíðu í kynjaskiptingu innann stjórnar Seðlabankans.
María fór í morgun í æfingaferð til Spánar með Ármanni. Hún verður í æfingabúðum nálægt Benidorm ásamt krökkum úr Ármanni og Fjölni fram á annan fimmtudag. Þetta er mikið ævintýri að fara í fyrsta sinn í svona ferð.
Man. Udt. átti svakalegan endasprett á móti Aston Villa í dag. Búnir að vera hundlélegir allan leikinn en náðu að klára hann með tveimur mörkum á síðustu sjö mínútunum. Það vantar eina sjö menn úr byrjunarliðunu vegna meiðsla og banna. Þetta sýnir hins vegar hve gríðarlegur kraftur er í liðinu.
Fór Eiðistorgshringinn um hádegið. Fínn túr þrátt fyrir töluverðan mótvind. Það er tilhlökkunarefni að geta farið að hlaupa án þess að vera kappklæddur. Annars hefur veturinn verið fínn. Ég held að ég hafi bara tapað hlaupi í einn dag í vetur vegna veðurs.
Flott hlaup hjá Birgi í París í dag. Níundi besti tími karla frá upphafi og besti tími í nær 10 ár. Það er svolítið umhugsunarvert að það skuli líða svo langur tími á milli að góðir hlauparar nái að skjóta sér upp í toppinn. Maður saknar þess t.d. að grimmdarhlauparar eins og Sveinn Margeirsson skuli ekki hafa lagt rækt við maraþonhlaupin eftir að hann hætti í millivegalengdum. Það var hins vegar ekki dagurinn hans Steins í dag. Synd að hann náði ekki að klára hlaupið eftir að hafa lagt mjög hart að sér undanfarna mánuði. Allir vita hvað býr í Steini svo það er bara spurning um tíma hvenær hann nær að bæta sinn góða tíma verulega.
Ég prófaði að googla þetta á sænsku og fyrsta tilvitnunin sem ég fékk var grein í Dagens Nyheter, stærsta og virtasta blaði Svía og fyrirsögnin var á þessa leið: "Kvinnovåld i hemmet tystast ner" eða lauslega snarað: "Valdbeiting kvenna innan veggja heimilisins er þögguð niður"
Hér á eftir er smá kafli úr greininni sem áhugasamir geta spreytt sig á að lesa. Það sést þá að ég er ekki að búa neitt til í þessum efnum.
Under senare år har kvinnomisshandeln uppmärksammats som ett av våra allvarligaste samhällsproblem. Enligt flera undersökningar i USA, Kanada och Storbritannien är det dock vanligt att kvinnor fysiskt eller psykiskt misshandlar män i hemmen.
Resultaten har mötts av hård kritik. Susanne Steimetz, i dag chef för Family Research Center vid Indianauniversitetet, har fått ta emot hot från feminister när hon föreläst om män som misshandlas av kvinnor. Detta trots att hon hjälpt till att starta härbärgen för utsatta kvinnor och forskat om kvinnomisshandel.
I en studie från slutet av 1970-talet publicerad av forskarna Linda Nisonoff och Irving Bitman uppgav 15,5 procent av männen och 11,3 procent av kvinnorna att de blivit slagna av sin partner.
Sociologen Murray Straus, professor och biträdande chef för Family Research Laboratory i New Hampshire, menar att även om kvinnor antas ha mindre möjligheter att åstadkomma fysiska skador är mansmisshandel ett socialt problem.
Redan 1986 konstaterade Straus att kvinnors våld mot män inte väcker något allmänt intresse. Undersökningar som går tvärs emot den gängse bilden uppmärksammas inte, enligt honom. Inga ansträngningar görs heller för att komma till rätta med problemet - helt enkelt därför att mansmisshandel inte definieras som ett problem. Det är helt enkelt inte "politiskt korrekt" att diskutera att kvinnor kan misshandla sin partner, enligt Straus.
Andra internationella studier visar att kvinnor i ett förhållande kan vara lika våldsbenägna som män. Enligt en brittisk granskning om våld i hemmet utförd av George Malcolm, knuten till Queen Mary and Westfield College i London, använde tre av fyra misshandlande kvinnor någon form av tillhygge - medan en av fyra män gjorde det. Detta skulle vara ett tecken på att kvinnorna kompenserar sin ofta mindre kroppsstyrka.
- Dessa internationella studier har inte fått några som helst konsekvenser för forskningen om misshandel i relationer eller för den svenska samhällsdebatten om våld i hemmen, menar Heidi Wasén.
I går intervjuades Daniel på Insidan om hur han blev slagen av sin kvinnliga sambo. Erfarenheterna delas av de sju män som Heidi Wasén och Camilla Palmberg intervjuade. Berättelserna har stora likheter med utsatta kvinnor.
Það sem mér finnst einna áhugaverðast í þessum greinarhluta er það sem haft er eftir Murray Straus en hann segir: "Það hæfir einfaldlega ekki pólitískum rétttrúnaði að ræða þann möguleika að konur geti misþyrmt maka sínum." Ég geri ekki ráð fyrir að íslenskir blaðamenn hafi kjark eða þor til að fjalla um þessa hlið málanna nema í einhverjum fréttum fáránleikans eins og maður heyrði í morgun. Ég efa ekki að það er allt of mikið um að karlar beiti konur harðræði. En ég er jafnsannfærður um að það er alltof mikið um að konur beiti karla valdi á ýmsa vegu. Munurinn er hins vegar sá að það má tala um hið fyrra en hið seinna er tabú og öll umræða um það er barin niður.
Í Afganistan voru nýlega samþykkt lög sem hafa fengið hárin til að rísa á fólki um gjörvallan hinn vestræna heim. Lögin voru um stöðu giftra kvenna gagnvart húsbónda sínum. Í fyrsta lagi verður gift kona að veita bónda sínum skilyrðislausan aðgang að líkama sínum hvenær sem honum þóknast. Í öðru lagi má hún ekki yfirgefa heimilið nema í fylgd með með bónda sínum. Í þriðja lagi má hún ekki sækja skóla. Obama Bandaríkjaforseti tók þetta meðal annars fyrir í ræðu á fundi forsvarsmanna NATO ríkjanna. Nú skyldi maður halda að íslenskir femiinistar hefðu látið í sér heyra og andæft þessari lagasetningu opinberlega. Þó ekki nema til að veita þeim móralskan stuðning og vekja athygli stjórnvalda á þessum ósköpum. Nei, aldeilis ekki. Ég hef hvergi séð hósta eða stunu í þá átt. Líklega eru þær önnum kafnar við að mótmæla slagsíðu í kynjaskiptingu innann stjórnar Seðlabankans.
María fór í morgun í æfingaferð til Spánar með Ármanni. Hún verður í æfingabúðum nálægt Benidorm ásamt krökkum úr Ármanni og Fjölni fram á annan fimmtudag. Þetta er mikið ævintýri að fara í fyrsta sinn í svona ferð.
Man. Udt. átti svakalegan endasprett á móti Aston Villa í dag. Búnir að vera hundlélegir allan leikinn en náðu að klára hann með tveimur mörkum á síðustu sjö mínútunum. Það vantar eina sjö menn úr byrjunarliðunu vegna meiðsla og banna. Þetta sýnir hins vegar hve gríðarlegur kraftur er í liðinu.
Fór Eiðistorgshringinn um hádegið. Fínn túr þrátt fyrir töluverðan mótvind. Það er tilhlökkunarefni að geta farið að hlaupa án þess að vera kappklæddur. Annars hefur veturinn verið fínn. Ég held að ég hafi bara tapað hlaupi í einn dag í vetur vegna veðurs.
Flott hlaup hjá Birgi í París í dag. Níundi besti tími karla frá upphafi og besti tími í nær 10 ár. Það er svolítið umhugsunarvert að það skuli líða svo langur tími á milli að góðir hlauparar nái að skjóta sér upp í toppinn. Maður saknar þess t.d. að grimmdarhlauparar eins og Sveinn Margeirsson skuli ekki hafa lagt rækt við maraþonhlaupin eftir að hann hætti í millivegalengdum. Það var hins vegar ekki dagurinn hans Steins í dag. Synd að hann náði ekki að klára hlaupið eftir að hafa lagt mjög hart að sér undanfarna mánuði. Allir vita hvað býr í Steini svo það er bara spurning um tíma hvenær hann nær að bæta sinn góða tíma verulega.
laugardagur, apríl 04, 2009
Fór út í morgun um 6.40. Tók Poweradehringinn og síðan vestur á brúna. Þar voru Jói, Kristín og Stebbi. Við fórum fyrir Kársnesið og síðan yfir Garðabæinn og með ströndinni við Sjálandshverfið. Það er mjög skemmtileg leið, ekki síst þegar fer að vora. Svo heldu víð út á Áltanes og enduðum í Bessastaðakirkju. Jói gekk til altaris á meðan við Stebbi fengum okkur vatn á klósettinu, væntanlega vígt. Síðan var haldið sömu leið til baka nema við fórum yfir Kópavogshálsinn. Alls lágu 44 km á ca 3.55 klst.
Enn ein skýrsla karlahataranna var birt í vikunni. Enn ein skýrslan um ofbeldi karla gegn konum. Niðurstaðan var að alls hefðu 42% kvenna orðið fyrir ofbeldi af hálfu karla á lífsleiðinni. Það má vel vera að svo sé. Ég hef ekki hugmynd um það. Á hinn bóginn sá ég ekki að það væri skilgreint í fréttum hvað væri ofbeldi. Má vera að það sé betur gert í skýrslunni. Einn félagi minn sagði að konan sín hefði slegið sig með uppþvottatusku árið 1984. Er það ofbeldi? Alla vega mundi hann eftir því. Það sem mér finnst vera stóri veikleikinn í allri þessari umræðu er að það er einungis minnst á eina hlið á þessu máli öllu. Af hverju er ofbeldi kvenna gegn körlum ekki kannað? Af hverju er ofbeldi kvenna gegn öðrum konum ekki kannað? Af hverju er ofbeldi karla gegn körlum ekki kortlagt? Er ofbeldi fólks gagnvart öðru fólki meira hérlendis en í þeim löndum sem við berum okkur gjarna við? Erum við betri eða verri? Mér finnst full ástæða til að vita eitthvað um það fyrst það er alltaf verið að fjalla um þessi ofbeldismál en ætíð bara frá einu sjónarhorni. Ef umræðan og rannsóknirnar væri færð á þessar nótur væri hægt að byrja vitræna umræðu um málð herlendis. Það er hins vegar svo fjarri því að það sé hægt eins og hún er lögð upp í dag. Ég tel mig vita svarið. Ef að væri farið að kanna allar þessar fjórar hliðar þá myndi óskabarn umræðunnar, ofbeldi karla gegn konum fá minni athygli. Maður þarf ekki að googla lengi til að finna niðurstöður erlendra rannsókna um ofbeldi kvenna gegn körlum. Það er vitakuld oftar andlegt en líkamlegt vegna mismunadi líkamsburða en engu að síður umfangsmikið. Konur sem beittar eru ofbeldi hafa til þess að gera þokkalega góðan feril til að taka á sínum málum. Karlar fara hins vegar ekki í eitthvað opinbert verndarhús til að flýja undan konunni. Það bara gerist ekki. Þeir sem þola ekki lengur við fara t.d. frekar með "Gömlu löng" á afvikinn stað og leysa málið þannig. Í eitt skipti fyrir öll.
Þeir Birgir og Steinn eru að hlaupa maraþon erlendis nú um helgina. Þeir hafa báðir æft gríðarlega vel í vetur og hafa báðir sett sér háleit markmið. Vonandi gengur þeim sem allra best svo sett markmið náist. Þeir hafa byggt upp innistæðu fyrir því. Það er gaman að sjá á hlaupadagbókinni hvað metnaður hefur aukist og fólk er farið að leggja harðar að sér en fyrir tiltölulega fáum árum. Á góðum fundi í Víkinni fyrr í vikunni sagði Guðmundur Guðmundsson landsliðsþjálfari í handknattleik að hann hefði lært eitt í fyrra á ólympíuleikunum. Maður á aldrei að setja sér raunhæf markmið. Maður á að setja markmið sem eru svo háleit að þau virðast óraunhæf. Takmörkin þess mögulega eru nefnilega svo langt undan. Ef menn hafa vilja, aga og geta skapað sér tíma þá er margt hægt.
Enn ein skýrsla karlahataranna var birt í vikunni. Enn ein skýrslan um ofbeldi karla gegn konum. Niðurstaðan var að alls hefðu 42% kvenna orðið fyrir ofbeldi af hálfu karla á lífsleiðinni. Það má vel vera að svo sé. Ég hef ekki hugmynd um það. Á hinn bóginn sá ég ekki að það væri skilgreint í fréttum hvað væri ofbeldi. Má vera að það sé betur gert í skýrslunni. Einn félagi minn sagði að konan sín hefði slegið sig með uppþvottatusku árið 1984. Er það ofbeldi? Alla vega mundi hann eftir því. Það sem mér finnst vera stóri veikleikinn í allri þessari umræðu er að það er einungis minnst á eina hlið á þessu máli öllu. Af hverju er ofbeldi kvenna gegn körlum ekki kannað? Af hverju er ofbeldi kvenna gegn öðrum konum ekki kannað? Af hverju er ofbeldi karla gegn körlum ekki kortlagt? Er ofbeldi fólks gagnvart öðru fólki meira hérlendis en í þeim löndum sem við berum okkur gjarna við? Erum við betri eða verri? Mér finnst full ástæða til að vita eitthvað um það fyrst það er alltaf verið að fjalla um þessi ofbeldismál en ætíð bara frá einu sjónarhorni. Ef umræðan og rannsóknirnar væri færð á þessar nótur væri hægt að byrja vitræna umræðu um málð herlendis. Það er hins vegar svo fjarri því að það sé hægt eins og hún er lögð upp í dag. Ég tel mig vita svarið. Ef að væri farið að kanna allar þessar fjórar hliðar þá myndi óskabarn umræðunnar, ofbeldi karla gegn konum fá minni athygli. Maður þarf ekki að googla lengi til að finna niðurstöður erlendra rannsókna um ofbeldi kvenna gegn körlum. Það er vitakuld oftar andlegt en líkamlegt vegna mismunadi líkamsburða en engu að síður umfangsmikið. Konur sem beittar eru ofbeldi hafa til þess að gera þokkalega góðan feril til að taka á sínum málum. Karlar fara hins vegar ekki í eitthvað opinbert verndarhús til að flýja undan konunni. Það bara gerist ekki. Þeir sem þola ekki lengur við fara t.d. frekar með "Gömlu löng" á afvikinn stað og leysa málið þannig. Í eitt skipti fyrir öll.
Þeir Birgir og Steinn eru að hlaupa maraþon erlendis nú um helgina. Þeir hafa báðir æft gríðarlega vel í vetur og hafa báðir sett sér háleit markmið. Vonandi gengur þeim sem allra best svo sett markmið náist. Þeir hafa byggt upp innistæðu fyrir því. Það er gaman að sjá á hlaupadagbókinni hvað metnaður hefur aukist og fólk er farið að leggja harðar að sér en fyrir tiltölulega fáum árum. Á góðum fundi í Víkinni fyrr í vikunni sagði Guðmundur Guðmundsson landsliðsþjálfari í handknattleik að hann hefði lært eitt í fyrra á ólympíuleikunum. Maður á aldrei að setja sér raunhæf markmið. Maður á að setja markmið sem eru svo háleit að þau virðast óraunhæf. Takmörkin þess mögulega eru nefnilega svo langt undan. Ef menn hafa vilja, aga og geta skapað sér tíma þá er margt hægt.
föstudagur, apríl 03, 2009
Ég held að Marathon de Sable hlaupið sé búið. Kvaran gekk heldur lakar í dag en fyrri daga. Hann var í 260 sæti af um 700 þennan legginn. Annað hvort hefur maginn verið að plaga hann eða fótsár. Í heildina tekið stóð hann sig mjög vel. Hann varð í heildina tekið í 140 sæti af um 700 keppendum. Hann var um 12 tímum á eftir sigurvegaranum en um 28 klst á undan þeim síðasta. Það sem verst var að þetta árið var hlaupið ekki fullorðið því það var styttra en venjulega. Hitinn var frekar þægilegur og ekki eins brútal eins og hann getur verið í eyðimörkum.
Nú er maður hættur að skila. Hefur FMR ekkert þarfara að gera en að reyna að skjóta sendiboðana sem hafa flutt fréttir af þeim válegu tíðindum sem hafa komið upp á yfirborðið undanfarna mánuði? Það skal enginn maður segja mér að það sé normalt að blaðamenn séu sóttir til saka af FMR fyrir að hafa birt upplýsingar sem þeir flokka undir bankaleynd. Blaðamenn geta ekki verið sekir í slíkum tilvikum. Ef einhver er sekur þá er það sá sem lekur upplýsingunum. Þá er það sakamál. Í þessu tilviki réði almannaheill ferðinni því almenningur á kröfu til að fá að vita alla atburðaráð sem gleggst sem varð þess valdandi að staðan er eins og hún er í dag. Ég held að þeir sem hafa ekki meiri sans fyrir stöðunni ættu að finna sér eitthvað annað að gera.
Það skal enginn maður wegja mér að kúlulánaósvinnan sé ekki lögbrot. Bankarnir virðast hafa haldið að þeir væru búnir að finna upp gullgerðarvélina. Þeir lánuðu skúffufyrirtæki peninga. Þá myndaðist viðskiptakrafa sem var skráð sem eign og stækkaði efnahaginn. Kúlulánið var notað til að kaupa bréf í bankanum. Það hækkaði verðið sem gerði það að verkum að virði bankans jókst. Höfuðstóllinn stækkaði. Það gaf veðrými til að taka enn meiri lán sem síðan voru að hluta til lánuð út til svona kúlulánafyrirtækja. Þau keyptu aftur hlut í bankanu og svo koll af kolli. Það er vonandi að Eva Joly geti barið kunningjasamfélagið áfram þannig að óþverranum sé hleypt út og þeir ábyrgu fái makleg málagjöld.
Fór 12 km í morgun. Veðrið eins og á besta vordegi.
Nú er maður hættur að skila. Hefur FMR ekkert þarfara að gera en að reyna að skjóta sendiboðana sem hafa flutt fréttir af þeim válegu tíðindum sem hafa komið upp á yfirborðið undanfarna mánuði? Það skal enginn maður segja mér að það sé normalt að blaðamenn séu sóttir til saka af FMR fyrir að hafa birt upplýsingar sem þeir flokka undir bankaleynd. Blaðamenn geta ekki verið sekir í slíkum tilvikum. Ef einhver er sekur þá er það sá sem lekur upplýsingunum. Þá er það sakamál. Í þessu tilviki réði almannaheill ferðinni því almenningur á kröfu til að fá að vita alla atburðaráð sem gleggst sem varð þess valdandi að staðan er eins og hún er í dag. Ég held að þeir sem hafa ekki meiri sans fyrir stöðunni ættu að finna sér eitthvað annað að gera.
Það skal enginn maður wegja mér að kúlulánaósvinnan sé ekki lögbrot. Bankarnir virðast hafa haldið að þeir væru búnir að finna upp gullgerðarvélina. Þeir lánuðu skúffufyrirtæki peninga. Þá myndaðist viðskiptakrafa sem var skráð sem eign og stækkaði efnahaginn. Kúlulánið var notað til að kaupa bréf í bankanum. Það hækkaði verðið sem gerði það að verkum að virði bankans jókst. Höfuðstóllinn stækkaði. Það gaf veðrými til að taka enn meiri lán sem síðan voru að hluta til lánuð út til svona kúlulánafyrirtækja. Þau keyptu aftur hlut í bankanu og svo koll af kolli. Það er vonandi að Eva Joly geti barið kunningjasamfélagið áfram þannig að óþverranum sé hleypt út og þeir ábyrgu fái makleg málagjöld.
Fór 12 km í morgun. Veðrið eins og á besta vordegi.
Við héldum peppupp fund í frjálsíþróttadeild Ármanns í gærkvöldi. Það er verið að hnýta ýmsa hnúta sem hafa verið heldur laushnýttir. Eitt af því er að horfa til framtíðar og setja sér markmið á ýmsan hátt. Það kom góður hópur fólks til fundar og ræddi málin. Þórólfur Árnason fyrrv. borgarstjóri hélt utan um hópinn og stjórnaði því sem stjórna þurfti. Þetta er eins og víða þegar verið er að byrja í svona félagsskap, maður kynnist fyrst andlitunum og svo pikkar maður upp hvað hver og einn heitir. Það tekur tíma og krafta að byggja upp starf í svona deildu. Ég fylltist mikilli bjartsýni í gær þegar mér va rsagt hvernig málin höfðu gegnið fyrir sig hjá fimleikadeildinni. Fyrir fimm til tíu árum var henni haldið gangandi af þjálfurunum. Ekkert fólk fékkst til starfa í stjórnarsetu. Síðan urðu kaflaskil. Nú eru um 1000 einstaklingar sem æfa fimleika hjá deildinni. Fimleikadeild Ármanns er ein og sér fjölmennari en ýmis íþróttafélög í Reykjavík. Þetta sýnir hverju áhugasamt og kraftmikið fólk getur áorkað.
Við Stefán Thordarson töluðum saman í kvöld. Hann kenndi mér að setja upp skráningarkerfið fyrir 100 km hlaupið. Skráningarformið verður sett upp hér og þar svo áhugasamir getir stokkið til. Einnig kom frétt um hlaupið á norska ultravefnum. Stefán er alger snillingur sem hefur gert mikið fyrir íslenskt hlaupasamfélag með hinum góða vef, hlaup.com.
Forseti ultramanna er nú að teygja úr sér í eyðimörkinni í Marákkó. Það var hvíldardagur i dag. Eftir þrjá daga er hann í 128 sæti af um 740 sem eru enn inni í hlaupinu. Hann hefur lagt dagana þrjá að baki á 23.klst 27 mín. Fremstu menn eru rétt um 10 klst á undan honum en þeir öftustu eru um einum sólarhring og sex klst. á eftir honum. Mér skilst að einungis sé eftir eitt maraþon. Hlaupið verður sem sagt stytt um einn dag í hvorn enda. Það er skítt að hafa ekki möguleika á að spreyta sig við fullvaxið MdS neftir a hafa æft lengi og lagt í mikinn kostnað. Hlaup Ágústar er ekki íþróttafrétt að mati fjölmiðla. Á hinn bóginn eru kvöld eftir kvöld birtar fréttir af golfara sem er að spila erlendis og gengur bæði upp og niður. Það vantar ekki að þá eru allir á tánum. Ég tala nú ekki um ef einhver sem er á mála hjá erlendu liði hefur setið á bekknum heilan handboltaleik. Frá því er skilmerkilega sagt ef möguleiki er á.
Í undirbúningi er að setja Víðavangshlaup ÍR, vorhlaup Fjölnis, Miðnæturhlaupið, Ármannshlaupið (sem verður endurvakið í sumar) og Reykjavíkurmaraþonið í samhangandi seríu sem verður auglýst sérstaklega upp. Það gefur sérstaka möguleika á sérstökum verðlaunum að taka þátt í sem flestum þessara hlaupa. Þau verða með um mánaðarmillibili frá apríl fram í ágúst. Þetta er breyting til batnaðar.
Það er strax betra að hlaupa eftir að hlýnaði og svellið fór af götunum. Það verður hlýtt einhverja daga áfram. Þetta fer nú að styttast. Annars á maður ekki að kvarta, það er engin ástæða til þess.
Við Stefán Thordarson töluðum saman í kvöld. Hann kenndi mér að setja upp skráningarkerfið fyrir 100 km hlaupið. Skráningarformið verður sett upp hér og þar svo áhugasamir getir stokkið til. Einnig kom frétt um hlaupið á norska ultravefnum. Stefán er alger snillingur sem hefur gert mikið fyrir íslenskt hlaupasamfélag með hinum góða vef, hlaup.com.
Forseti ultramanna er nú að teygja úr sér í eyðimörkinni í Marákkó. Það var hvíldardagur i dag. Eftir þrjá daga er hann í 128 sæti af um 740 sem eru enn inni í hlaupinu. Hann hefur lagt dagana þrjá að baki á 23.klst 27 mín. Fremstu menn eru rétt um 10 klst á undan honum en þeir öftustu eru um einum sólarhring og sex klst. á eftir honum. Mér skilst að einungis sé eftir eitt maraþon. Hlaupið verður sem sagt stytt um einn dag í hvorn enda. Það er skítt að hafa ekki möguleika á að spreyta sig við fullvaxið MdS neftir a hafa æft lengi og lagt í mikinn kostnað. Hlaup Ágústar er ekki íþróttafrétt að mati fjölmiðla. Á hinn bóginn eru kvöld eftir kvöld birtar fréttir af golfara sem er að spila erlendis og gengur bæði upp og niður. Það vantar ekki að þá eru allir á tánum. Ég tala nú ekki um ef einhver sem er á mála hjá erlendu liði hefur setið á bekknum heilan handboltaleik. Frá því er skilmerkilega sagt ef möguleiki er á.
Í undirbúningi er að setja Víðavangshlaup ÍR, vorhlaup Fjölnis, Miðnæturhlaupið, Ármannshlaupið (sem verður endurvakið í sumar) og Reykjavíkurmaraþonið í samhangandi seríu sem verður auglýst sérstaklega upp. Það gefur sérstaka möguleika á sérstökum verðlaunum að taka þátt í sem flestum þessara hlaupa. Þau verða með um mánaðarmillibili frá apríl fram í ágúst. Þetta er breyting til batnaðar.
Það er strax betra að hlaupa eftir að hlýnaði og svellið fór af götunum. Það verður hlýtt einhverja daga áfram. Þetta fer nú að styttast. Annars á maður ekki að kvarta, það er engin ástæða til þess.
miðvikudagur, apríl 01, 2009
Forsetinn er kominn vel af stað í Maraþon De Sable. Fyrsti leggurinn var reyndar felldur niður vegna vatnavaxta (af öllum ástæðum) í eyðimörkinni. Hlaupið verður því um 212 km í stað 245 km. Næsti leggur var um 30 km. Kvaran klárai hann í um 190 sæti af rétt um 850. Í dag var síðan annar 30 km leggur en greinilega miklu erfiðari því fyrstu men voru um fjóra tíma að ljúka honum. vegalengdin segir ekki neitt í þessu sambandi. Kvaran var í um 110 sæti í dag af um 650 sem hafa klárað til þessa. Það er greinilegt að það er mikill munur á milli manna í hlaupnu Sumir koma til að ganga meðan aðrir ná ótrúlegri yfirferð með allar þessar byrðar á bakinu. Það eru náttúrulega heimamenns em eru fremstir í flokki. Það verður gaman að fylgjast með þessu áfram og vonandi nær hann að klára. Ég gerir ráð fyrir að leggirnir verði erfiðari og erfiðari eftir því sem á líður. Þá fer að taka í.
Marsmánuður var sá lengsti ever. Vel yfir 630 km enda þótt siðasta helgi færi alveg í vaskinn. Það sem ég er ánægðastur með er að það tók aldrei í og ég var aldrei þreyttur. Þetta mallaði bara í rólegheitum. Alls eru um 1600 km búnir á árinu. Það má bera það saman við að þegar ég var að æfa undir Western States fyrir fjórum árum var ég búinn að hlaupa um 1000 km í marslok og þótti mikið.
Afferan með hælisleitendurna fimm að undanförnu er með hreinum ólíkindum. Það eru milljónir eða tugmilljónir hælisleitendur í heiminum. Þess vegna hafa þau lönd sem fólk leitar eftir að komast inn í á löglegan eða ólöglegan hátt komið sér saman um ákveðnar leikreglur. Ef ekki væru til svona reglur færi allt í kaos. Málið er ekki flóknara.
Ég hef ekki heyrt um að það séu í gildi aðrar reglur hér en í nágrannalöndum okkar. Yfirleitt segja hælisleitendur að þeir verði drepnir ef þeim er vísað til baka. Það er bara föst rulla. Vegna þess að trúverðugleiki þeirra er takmarkaður þá er farið eftir ákveðnu upplýsingasöfnunarferli, mál þeirra metið og síðan kemur niðurstaða. Það er forsenda fyrir því að sé hægt að vinna að þessum málum af fagmennsku. Hérlendis virðast þeir fá alveg sérstaka stöðu sem nefna orðið asyl. Útlendingastofnun er kölluð rasistastofnun þegar niðurstöður hennar eru aktivistum ekki að skapi. Reglur og formfesta skipta engu máli í þeirra augum heldur skal ákvarðanataka byggjast á persónulegu mati ráðherra hverju sinni og borið við mannúðarástæðum.
Að mótmælendur skuli storma heim til dómsmálaráðherra og raska heimilisfriði hans er fáheyrt. Það var svo sem bara byrjunin. Að hælisleitendur skuli síðan fá viðtal við dómsmálaráðherra undir sjónvarpsmyndavélum eru náttúrulega fáheyrt. Hvað vilja menn með slíku? Að dómsmálaráðherra láti allar reglur lönd og leið. Hvað ætli yrði sagt ef dómsmálaráðherra léti allar reglur fara veg allrar veraldrar og segði: „Ég vil þennan ekki inn í landið hvað sem allar reglur segja“. Það er nákvæmlega sama málið ef hann virðir ekki reglur á hinn kantinn, bara með öðrum formerkjum. Ráðerra sem myndi haga sér svo yrði ekki gamall í embætti, það er alveg á hreinu. Síðan fá þessir sömu hælisleitendur að hella málstað sínum yfir landsmenn í gegnum ríkisfjölmiðla. Mér er sama hvað fjölmiðlar í einkaeign gera. Hvað vitum við um nema þeir ljúgi hverju einasta orði? Hvað vitum við nema þarna séu glæpamenn á flótta? Hvað vitum við nema þarna sé hvert orð sannlaikanum samkvæmt? Vitaskuld vitum við ekki neitt. Þess vegna er nauðsynlegt að hafa formfast regluverk til að ganga úr skugga um hvað er rétt og hverjir eru á ferðinni. Það er alla vega út í hött að segja að menn séu sendir út í opinn dauðann með þvi að vísa þeim til Grikklands.
Mér finst þetta mál allt leiða mjög berlega í ljós hvað vesælt samfélagið er á vissan hátt og principlaust. Fjölmiðlar fjúka fyrir veðri og vindum eins og vindhanar. Hvar í veröldinni myndi maður síðan sjá það að hælisleitendur sem á að fara að vísa úr landi sitji og skeggræði málin við dómsmálaráðherra þjóðarinnar. Jú, í landi þar sem grímuklæddir götuóeirðamenn drekka te með forsetanum og diskútera málin. Hvar annarsstaðar. Vitaskuld spyrst það svo út með eldingarhraða að í þessu skrítna landi norður við heimskautsbaug sé hælisleitendum boðið í viðtal í öllum fjölmiðlum landsins og dómsmálaráðherrann bjóði þeim í kaffi. Drífum okkur þangað og komumst inn á Schengensvæðið í gegnum það. Gott mál fyrir þá allavega.
Jói og félagar hans í Víking komust í kvöld í fjögurra liða úrslitakeppni 2. flokks í handbolta. Þeir eru þar í hóp með FH, Selfossi og Akureyri. Þeir eru þar með bestir í sínum aldursflokki í Reykjavík. Gott hjá þeim þar sem allir í fyrsta hóp nema einn eru á miðári í flokknum. Á næsta ári verða þeir flestir á elsta ári og þá verður að gera kröfur.
Marsmánuður var sá lengsti ever. Vel yfir 630 km enda þótt siðasta helgi færi alveg í vaskinn. Það sem ég er ánægðastur með er að það tók aldrei í og ég var aldrei þreyttur. Þetta mallaði bara í rólegheitum. Alls eru um 1600 km búnir á árinu. Það má bera það saman við að þegar ég var að æfa undir Western States fyrir fjórum árum var ég búinn að hlaupa um 1000 km í marslok og þótti mikið.
Afferan með hælisleitendurna fimm að undanförnu er með hreinum ólíkindum. Það eru milljónir eða tugmilljónir hælisleitendur í heiminum. Þess vegna hafa þau lönd sem fólk leitar eftir að komast inn í á löglegan eða ólöglegan hátt komið sér saman um ákveðnar leikreglur. Ef ekki væru til svona reglur færi allt í kaos. Málið er ekki flóknara.
Ég hef ekki heyrt um að það séu í gildi aðrar reglur hér en í nágrannalöndum okkar. Yfirleitt segja hælisleitendur að þeir verði drepnir ef þeim er vísað til baka. Það er bara föst rulla. Vegna þess að trúverðugleiki þeirra er takmarkaður þá er farið eftir ákveðnu upplýsingasöfnunarferli, mál þeirra metið og síðan kemur niðurstaða. Það er forsenda fyrir því að sé hægt að vinna að þessum málum af fagmennsku. Hérlendis virðast þeir fá alveg sérstaka stöðu sem nefna orðið asyl. Útlendingastofnun er kölluð rasistastofnun þegar niðurstöður hennar eru aktivistum ekki að skapi. Reglur og formfesta skipta engu máli í þeirra augum heldur skal ákvarðanataka byggjast á persónulegu mati ráðherra hverju sinni og borið við mannúðarástæðum.
Að mótmælendur skuli storma heim til dómsmálaráðherra og raska heimilisfriði hans er fáheyrt. Það var svo sem bara byrjunin. Að hælisleitendur skuli síðan fá viðtal við dómsmálaráðherra undir sjónvarpsmyndavélum eru náttúrulega fáheyrt. Hvað vilja menn með slíku? Að dómsmálaráðherra láti allar reglur lönd og leið. Hvað ætli yrði sagt ef dómsmálaráðherra léti allar reglur fara veg allrar veraldrar og segði: „Ég vil þennan ekki inn í landið hvað sem allar reglur segja“. Það er nákvæmlega sama málið ef hann virðir ekki reglur á hinn kantinn, bara með öðrum formerkjum. Ráðerra sem myndi haga sér svo yrði ekki gamall í embætti, það er alveg á hreinu. Síðan fá þessir sömu hælisleitendur að hella málstað sínum yfir landsmenn í gegnum ríkisfjölmiðla. Mér er sama hvað fjölmiðlar í einkaeign gera. Hvað vitum við um nema þeir ljúgi hverju einasta orði? Hvað vitum við nema þarna séu glæpamenn á flótta? Hvað vitum við nema þarna sé hvert orð sannlaikanum samkvæmt? Vitaskuld vitum við ekki neitt. Þess vegna er nauðsynlegt að hafa formfast regluverk til að ganga úr skugga um hvað er rétt og hverjir eru á ferðinni. Það er alla vega út í hött að segja að menn séu sendir út í opinn dauðann með þvi að vísa þeim til Grikklands.
Mér finst þetta mál allt leiða mjög berlega í ljós hvað vesælt samfélagið er á vissan hátt og principlaust. Fjölmiðlar fjúka fyrir veðri og vindum eins og vindhanar. Hvar í veröldinni myndi maður síðan sjá það að hælisleitendur sem á að fara að vísa úr landi sitji og skeggræði málin við dómsmálaráðherra þjóðarinnar. Jú, í landi þar sem grímuklæddir götuóeirðamenn drekka te með forsetanum og diskútera málin. Hvar annarsstaðar. Vitaskuld spyrst það svo út með eldingarhraða að í þessu skrítna landi norður við heimskautsbaug sé hælisleitendum boðið í viðtal í öllum fjölmiðlum landsins og dómsmálaráðherrann bjóði þeim í kaffi. Drífum okkur þangað og komumst inn á Schengensvæðið í gegnum það. Gott mál fyrir þá allavega.
Jói og félagar hans í Víking komust í kvöld í fjögurra liða úrslitakeppni 2. flokks í handbolta. Þeir eru þar í hóp með FH, Selfossi og Akureyri. Þeir eru þar með bestir í sínum aldursflokki í Reykjavík. Gott hjá þeim þar sem allir í fyrsta hóp nema einn eru á miðári í flokknum. Á næsta ári verða þeir flestir á elsta ári og þá verður að gera kröfur.
þriðjudagur, mars 31, 2009
Börkur sendi mér nokkrar línur í gærkvöldi og mig langar til að rifja upp nokkur atriði þessu tengt í því sambandi.
Ég er ekki mikill fjallgöngumaður en hef þó fengið nokkra reynslu af því sem getur gerst í fjallaferðum. Það hefur t.d. kennt mér að aldrei má slaka á öryggiskröfum, sama hve aðstæður eru góðar. Ég hef farið tvisvar á Hvannadalshnjúk. Í fyrra skiptið sem var árið 1998 komumst við alla leið upp en þegar önnur tilraun var gerð árið 2002 komumst við bara upp í ca 1800 m. hæð.
Í fyrra skiptið fór ég með Ferðafélagi Íslands. Daginn áður en lagt var á hnjúkinn þá var varið heilum degi til að kynnast sigi, ísklifri, öryggismálum og fleiru sem tengist ferðum á jökli. Hermann fararstjóri fór vel yfir ýmis öryggisatriði sem hann taldi nauðsynlegt að kynna fyrir misjafnlega vönum ferðalöngum. Þessari kennslu var tekið vel en af hóflegri alvöru af sumum í sólarblíðunni niðri á jafnsléttu. Í gönguferðinni sjálfri var hann síðan allt að því smámunasamur um að hafa allt undir kontrol. Við skildum það betur seinna hvaða þýðingu þetta hafði. Þegar við vorum á leið niður af hnjúknum var éljagangur svo skyggni var lítið. Fleki rann undan hópnum í fremri línunni svo fremsti hluti hans þeyttist fram af hjalla. Venga þess hve Hermann hafði lagt ríka áherslu á hvernig menn ættu að bregðast við undir slíkum kringumstæðum þá hentu þeir öftustu sér á axirnar og gátu stöðvað rennslið á hópnum áður en allir lentu í eina kös undir ca 4 metra háum kletti. Ef fátið og vankunnáttan hefði ráðið ferðinni þá hefði þarna orðið slys, hve stórt skal ég ekki segja til um. En það hefði verið löng leið að hlaupa til byggða ofan af Hvannadalshnjúk og sækja hjálp, og enn lengri tíma hefði tekið að koma hjálp á slysstað. Áhersla Hermanns fararstjóra á öryggismálin bjargaði því þarna að ekki varð að slysi þó hópurinn lenti í óhappi.
Þegar ég fór síðar með Fjallaleiðsögumönnum var ekki minnst einu orði á öryggismál né neitt sem til fróðleiks gæti komið óvönum hvað þau mál varðaði. Við héldum upp í ca 1800 m hæð en þá var kominn blindbylur, hávaðarok og frostið svo mikið að allri vatnsbrúsar voru botnfrosnir. Það var að frumkvæði göngufólksins sem snúið var við enda ekkert vit í öðru. Við stoppuðum undir Dyrhamrinum til að fá okkur hressingu. Þá fékk einn okkar á sig stein í utanverðan fótinn. Við vorum þarna í stórhættu út af grjótflugi. Allt slapp vel til en maður fann mikinn mun á þessum tveimur ferðum hvað varðaði undirbúning og öryggismál.
Þriðja ferðin líður mér aldrei úr minni en hún var farin sumarið 2003. Við fórum meðal annars í Kverkfjöll. Þar vorum við í eins góðu sumarveðri og hægt er að hugsa sér. Sól, logn og 25 stiga hiti. Allt eins og best gat verið. Engu að síður misstum við mann í jökulsprungu. Þrír úr okkar hópi fóru á undan frá Hveradölunum niður að bílunum. Það sést ekki yfir jökulinn að bílastæðinu þegar komið var niður úr löngu brekkunni. Ég var í forsvari fyrir hópinn og mér urðu á þau mistök að ganga ekki úr skugga um hvort þeir rötuðu ekki örugglega í bílinn. Ég miðaði við ákveðið kennileiti en hafi ekki gætt að því að aðrir hefðu það einnig á hreinu. Þeir fóru af leið og enduðu á sprungusvæði með fyrrgreindum afleiðingum. Fyrir röð óútskýranlegra tilviljana af yfirþungavikt þá náðist sá sem í sprunguna féll heilu og höldnu upp. Ef það hefði ekki tekist hefði maður haft á bakinu það sem eftir hefði verið að hafa á óbeinan hátt orðið valdur að mannsláti vegna óaðgæslu og kæruleysis. Það er betra að vera laus við slíka bagga.
Þessir atburðir hafa kennt mér að slys á fjöllum þurfa ekki að vera vondu veðri að kenna. Þau geta skeð við allar aðstæður og ekki síst þegar þau eiga ekki að geta komið fyrir. Þá er andvaraleysið oft mest. Ég hef líka lært að með varúð og fyrirhyggju þá geta menn komið í veg fyrir slys eða dregið stórlega úr líkum á að óhöpp eigi sér stað. Það er enginn minni maður fyrir að hafa vaðið fyrir neðan sig eða leita leiða til að fyrirbyggja óhöpp og slys. Maður veit t.d. hve gríðarlega hefur dregið úr slysum á fiskiskipaflotanumum á seinni áratugum. Það hefur fyrst og fremst gerst vegna stöðugs áróðurs og fræðslu sem hefur skapað hugarfarsbreytingu meðal sjómanna. Ekki má gleyma landbúnaðinum. Þegar ég er að alast upp þá voru dauðaslys á unglingum á dráttarvélum nær því árlegur viðburður. Að maður tali ekki um drifskaftsslysin. Þetta er alveg búið vegna mikillar fræðslu, eftirlits og áróðurs fyrir því að draga úr slysum. Sama á að gilda um ferðamennsku á fjöllum og í óbyggðum. Hún er ekkert undanskilin í þessu sambandi.
Maður spur sig t.d. hvaða lærdómur hefur verið dreginn af fíflaganginum í hópnum sem lagði á Langjökul í fyrra undir kolöskubrjálað veður? Þeir lögðu ekki einungis sjálfan sig í lífshættu, sem var svo sem þeirra mál. Þeir lögu til viðbótar tugi björgunarsveitarmanna í stórfellda lífshættu og það er öllu alvarlegra. Hvaða lærdómur hefur verið dreginn af því þegar um 1000 manns sátu í Þrengslunum næturlangt í febrúar árið 2000 í tengslum við gosið í Heklu? Hvaða lærdómur hefur verið dreginn af því þegar vélasleðahópurinn úr Eyjafirði lenti í gríðarlegum hrakningum á hálendinu uppaf Eyjafirði fyrir um 10 árum síðan? Þeir brutu t.d. meginreglu við ferðamennsku á öræfum að vetrarlagi. Þeir fóru á allt aðrar slóðir en þeir höfðu gefið upp og því var allt leitarstarf miklu erfiðara.
Það væri hægt að hafa svona hugleiðinga lengri en þetta verður að nægja að sinni. Vitaskuld fá Örn og Bára bestu velfarnaðaróskir í sinum Toppferðum sem vonandi standa um langa framtíð. Reynslusjóðurinn er hins vegar verðmætur við þær ólíku aðstæður sem eru til staðar í ferðum þeirra.
Ég er ekki mikill fjallgöngumaður en hef þó fengið nokkra reynslu af því sem getur gerst í fjallaferðum. Það hefur t.d. kennt mér að aldrei má slaka á öryggiskröfum, sama hve aðstæður eru góðar. Ég hef farið tvisvar á Hvannadalshnjúk. Í fyrra skiptið sem var árið 1998 komumst við alla leið upp en þegar önnur tilraun var gerð árið 2002 komumst við bara upp í ca 1800 m. hæð.
Í fyrra skiptið fór ég með Ferðafélagi Íslands. Daginn áður en lagt var á hnjúkinn þá var varið heilum degi til að kynnast sigi, ísklifri, öryggismálum og fleiru sem tengist ferðum á jökli. Hermann fararstjóri fór vel yfir ýmis öryggisatriði sem hann taldi nauðsynlegt að kynna fyrir misjafnlega vönum ferðalöngum. Þessari kennslu var tekið vel en af hóflegri alvöru af sumum í sólarblíðunni niðri á jafnsléttu. Í gönguferðinni sjálfri var hann síðan allt að því smámunasamur um að hafa allt undir kontrol. Við skildum það betur seinna hvaða þýðingu þetta hafði. Þegar við vorum á leið niður af hnjúknum var éljagangur svo skyggni var lítið. Fleki rann undan hópnum í fremri línunni svo fremsti hluti hans þeyttist fram af hjalla. Venga þess hve Hermann hafði lagt ríka áherslu á hvernig menn ættu að bregðast við undir slíkum kringumstæðum þá hentu þeir öftustu sér á axirnar og gátu stöðvað rennslið á hópnum áður en allir lentu í eina kös undir ca 4 metra háum kletti. Ef fátið og vankunnáttan hefði ráðið ferðinni þá hefði þarna orðið slys, hve stórt skal ég ekki segja til um. En það hefði verið löng leið að hlaupa til byggða ofan af Hvannadalshnjúk og sækja hjálp, og enn lengri tíma hefði tekið að koma hjálp á slysstað. Áhersla Hermanns fararstjóra á öryggismálin bjargaði því þarna að ekki varð að slysi þó hópurinn lenti í óhappi.
Þegar ég fór síðar með Fjallaleiðsögumönnum var ekki minnst einu orði á öryggismál né neitt sem til fróðleiks gæti komið óvönum hvað þau mál varðaði. Við héldum upp í ca 1800 m hæð en þá var kominn blindbylur, hávaðarok og frostið svo mikið að allri vatnsbrúsar voru botnfrosnir. Það var að frumkvæði göngufólksins sem snúið var við enda ekkert vit í öðru. Við stoppuðum undir Dyrhamrinum til að fá okkur hressingu. Þá fékk einn okkar á sig stein í utanverðan fótinn. Við vorum þarna í stórhættu út af grjótflugi. Allt slapp vel til en maður fann mikinn mun á þessum tveimur ferðum hvað varðaði undirbúning og öryggismál.
Þriðja ferðin líður mér aldrei úr minni en hún var farin sumarið 2003. Við fórum meðal annars í Kverkfjöll. Þar vorum við í eins góðu sumarveðri og hægt er að hugsa sér. Sól, logn og 25 stiga hiti. Allt eins og best gat verið. Engu að síður misstum við mann í jökulsprungu. Þrír úr okkar hópi fóru á undan frá Hveradölunum niður að bílunum. Það sést ekki yfir jökulinn að bílastæðinu þegar komið var niður úr löngu brekkunni. Ég var í forsvari fyrir hópinn og mér urðu á þau mistök að ganga ekki úr skugga um hvort þeir rötuðu ekki örugglega í bílinn. Ég miðaði við ákveðið kennileiti en hafi ekki gætt að því að aðrir hefðu það einnig á hreinu. Þeir fóru af leið og enduðu á sprungusvæði með fyrrgreindum afleiðingum. Fyrir röð óútskýranlegra tilviljana af yfirþungavikt þá náðist sá sem í sprunguna féll heilu og höldnu upp. Ef það hefði ekki tekist hefði maður haft á bakinu það sem eftir hefði verið að hafa á óbeinan hátt orðið valdur að mannsláti vegna óaðgæslu og kæruleysis. Það er betra að vera laus við slíka bagga.
Þessir atburðir hafa kennt mér að slys á fjöllum þurfa ekki að vera vondu veðri að kenna. Þau geta skeð við allar aðstæður og ekki síst þegar þau eiga ekki að geta komið fyrir. Þá er andvaraleysið oft mest. Ég hef líka lært að með varúð og fyrirhyggju þá geta menn komið í veg fyrir slys eða dregið stórlega úr líkum á að óhöpp eigi sér stað. Það er enginn minni maður fyrir að hafa vaðið fyrir neðan sig eða leita leiða til að fyrirbyggja óhöpp og slys. Maður veit t.d. hve gríðarlega hefur dregið úr slysum á fiskiskipaflotanumum á seinni áratugum. Það hefur fyrst og fremst gerst vegna stöðugs áróðurs og fræðslu sem hefur skapað hugarfarsbreytingu meðal sjómanna. Ekki má gleyma landbúnaðinum. Þegar ég er að alast upp þá voru dauðaslys á unglingum á dráttarvélum nær því árlegur viðburður. Að maður tali ekki um drifskaftsslysin. Þetta er alveg búið vegna mikillar fræðslu, eftirlits og áróðurs fyrir því að draga úr slysum. Sama á að gilda um ferðamennsku á fjöllum og í óbyggðum. Hún er ekkert undanskilin í þessu sambandi.
Maður spur sig t.d. hvaða lærdómur hefur verið dreginn af fíflaganginum í hópnum sem lagði á Langjökul í fyrra undir kolöskubrjálað veður? Þeir lögðu ekki einungis sjálfan sig í lífshættu, sem var svo sem þeirra mál. Þeir lögu til viðbótar tugi björgunarsveitarmanna í stórfellda lífshættu og það er öllu alvarlegra. Hvaða lærdómur hefur verið dreginn af því þegar um 1000 manns sátu í Þrengslunum næturlangt í febrúar árið 2000 í tengslum við gosið í Heklu? Hvaða lærdómur hefur verið dreginn af því þegar vélasleðahópurinn úr Eyjafirði lenti í gríðarlegum hrakningum á hálendinu uppaf Eyjafirði fyrir um 10 árum síðan? Þeir brutu t.d. meginreglu við ferðamennsku á öræfum að vetrarlagi. Þeir fóru á allt aðrar slóðir en þeir höfðu gefið upp og því var allt leitarstarf miklu erfiðara.
Það væri hægt að hafa svona hugleiðinga lengri en þetta verður að nægja að sinni. Vitaskuld fá Örn og Bára bestu velfarnaðaróskir í sinum Toppferðum sem vonandi standa um langa framtíð. Reynslusjóðurinn er hins vegar verðmætur við þær ólíku aðstæður sem eru til staðar í ferðum þeirra.
sunnudagur, mars 29, 2009
Þetta var lítil hlaupahelgi. Við Sigrún fórum til Akureyrar seinni partinn á föstudaginn. Það var verið að taka út árshátiðarvinning frá því í fyrra. Flugfélagið og KEA. Við fórum á leiksýningu í LA á föstudagskvöldið. Kerlurnar þrjár voru með ágæta sýningu um hvernig er að vera orðin miðaldra kona og á hvern hátt lífssýnin breytist við það. Ég trúi að margar þekki sjálfa sig þarna á sviðinu á einn eða annan hátt.
Það var skítkalt morguninn eftir fyrir norðan eða -10 til -12 stiga gaddur. Það er hörkuvetur á Akureyri og snjór niður í fjöru. Síðasta Akureyrarhlaupið var fyrir hádegið. Ég vissi ekki af því en ella hefði ég tekið gallann með. Við flugum suður í rigninguna í Rvk um eftirmiðdagnn og þá var ekki til seturnnar boðið heldur farið upp í Hvalfjörð á árshátíð hjá Sigrúnu. Það var borðað og gist á Glym í Hvalfirði Fínt hótel en dálítið úrleiðis. Ég þekki svolítið til forsögu þess og er alltaf jafn hissa á að hótelinu skuli hafa verið valinn staður þarna í hliðinni. Það fór fljótlega á hausinn eftir að það var opnað. Nú er það rekið með nýjum eigendum og líklega töluvert mikið afskrifuðum byggingarkostnaði.
Síðdegis heyrði maður í fréttum um erfiðleikana á Skessuhorni. Gönguhópur í vitlausu veðri ofar lega í Skessuhorni með slasaða manneskju. Það gerist varla verra eins nálægt byggðum eins og þetta. Ég hef á tilfinningunni að þarna hafi ýmislegt farið úrskeiðis. Hóflegt mark tekið á veðurspá ef þá hefur verið hlustað á veðrið. Skessuhorn á þessum tíma er aldeilis ekki fyrir venjulega gönguhópa. Ég hef bæði gegnið á Skessuhorn í apríl og eins um hásumarið. Leiðin er snarbrött þar sem farið er skáhallt út á tindinn. Að mínu mati er það algert glapræði að fara í gönguferð á það á þessum tíma. Það er bæði vegna snjóflóðahættu sem alltaf getur verið fyrir hendi þegar snjóar á annað borð. Síðan er brattinn svo mikil að voðinn er vís ef ekki er verið í línu eins og viðist hafa verið í gær. Þegar maður fer af stað á þessum slóðum má þakka fyrir að ekki verði manntjón. Líklega er pressan mikil að fara af stað hvernig sem allt veltist þegar búið er að selja í svona ferðir. Mér finnst að það þurfi að rannsaka svona uppákomur af opinberri nefnd (svona eins og flugslysanefnd). Það er ekkert smámál að kalla út á annað hundrað björgunarmanna og þyrlu í ofanálag. Ef í ljós kemur að handvömm, óvarkárni eða slökum búnaði er um að kenna þá á að veita fyrirtækjum áminningu. Ef þau verða ítrekað vís að glannaskap eða ófagmennsku þá á það að geta orðið til þess að þau missi leyfi til að selja í svona ferðir. Þetta er fúlasta alvara að bera ábyrgð á hópi manna uppi á fjöllum eða inni í óbyggðum. Menn muna kannski eftir fyrirtækinu sem seldi siglingu á Skaftá. Þegar bátnum hvolfdi og var verið að tína fólkið upp úr ánni þá var fyrirtækið ekki einu sinni visst um hvað margir voru um borð. Ég hef einu sinni farið með fjallaleiðsögumönnum áleiðis á Hvannadalshnjúk. Það var farið upp í vitlaust veður og snúið þar við enda þótt sýnt væri frá jafnsléttu að það væri ekki nokkur leið að komast alla leið vegna veðrahams.
Það var ekki hlaupið mikið á helginni. Fór þó út í morgun og tók góðan túr frá Glym og langleiðina inn að olíustöð. Frost og logn. Ágætt að taka eina helgi frekar rólega.
Það var skítkalt morguninn eftir fyrir norðan eða -10 til -12 stiga gaddur. Það er hörkuvetur á Akureyri og snjór niður í fjöru. Síðasta Akureyrarhlaupið var fyrir hádegið. Ég vissi ekki af því en ella hefði ég tekið gallann með. Við flugum suður í rigninguna í Rvk um eftirmiðdagnn og þá var ekki til seturnnar boðið heldur farið upp í Hvalfjörð á árshátíð hjá Sigrúnu. Það var borðað og gist á Glym í Hvalfirði Fínt hótel en dálítið úrleiðis. Ég þekki svolítið til forsögu þess og er alltaf jafn hissa á að hótelinu skuli hafa verið valinn staður þarna í hliðinni. Það fór fljótlega á hausinn eftir að það var opnað. Nú er það rekið með nýjum eigendum og líklega töluvert mikið afskrifuðum byggingarkostnaði.
Síðdegis heyrði maður í fréttum um erfiðleikana á Skessuhorni. Gönguhópur í vitlausu veðri ofar lega í Skessuhorni með slasaða manneskju. Það gerist varla verra eins nálægt byggðum eins og þetta. Ég hef á tilfinningunni að þarna hafi ýmislegt farið úrskeiðis. Hóflegt mark tekið á veðurspá ef þá hefur verið hlustað á veðrið. Skessuhorn á þessum tíma er aldeilis ekki fyrir venjulega gönguhópa. Ég hef bæði gegnið á Skessuhorn í apríl og eins um hásumarið. Leiðin er snarbrött þar sem farið er skáhallt út á tindinn. Að mínu mati er það algert glapræði að fara í gönguferð á það á þessum tíma. Það er bæði vegna snjóflóðahættu sem alltaf getur verið fyrir hendi þegar snjóar á annað borð. Síðan er brattinn svo mikil að voðinn er vís ef ekki er verið í línu eins og viðist hafa verið í gær. Þegar maður fer af stað á þessum slóðum má þakka fyrir að ekki verði manntjón. Líklega er pressan mikil að fara af stað hvernig sem allt veltist þegar búið er að selja í svona ferðir. Mér finnst að það þurfi að rannsaka svona uppákomur af opinberri nefnd (svona eins og flugslysanefnd). Það er ekkert smámál að kalla út á annað hundrað björgunarmanna og þyrlu í ofanálag. Ef í ljós kemur að handvömm, óvarkárni eða slökum búnaði er um að kenna þá á að veita fyrirtækjum áminningu. Ef þau verða ítrekað vís að glannaskap eða ófagmennsku þá á það að geta orðið til þess að þau missi leyfi til að selja í svona ferðir. Þetta er fúlasta alvara að bera ábyrgð á hópi manna uppi á fjöllum eða inni í óbyggðum. Menn muna kannski eftir fyrirtækinu sem seldi siglingu á Skaftá. Þegar bátnum hvolfdi og var verið að tína fólkið upp úr ánni þá var fyrirtækið ekki einu sinni visst um hvað margir voru um borð. Ég hef einu sinni farið með fjallaleiðsögumönnum áleiðis á Hvannadalshnjúk. Það var farið upp í vitlaust veður og snúið þar við enda þótt sýnt væri frá jafnsléttu að það væri ekki nokkur leið að komast alla leið vegna veðrahams.
Það var ekki hlaupið mikið á helginni. Fór þó út í morgun og tók góðan túr frá Glym og langleiðina inn að olíustöð. Frost og logn. Ágætt að taka eina helgi frekar rólega.
fimmtudagur, mars 26, 2009
Það er gaman að sjá að þær stöllur, Eva og Bibba, eru að fá verðskuldaða athygli. Eva í góðu viðtali í Vikunni og Bibba var valin kona ársins á Léttbylgjunni. Gott viðtal við hana þar. Hún endaði á að segja að staðreyndin væri sú í stórum dráttum að maður gæti það sem maður ætlaði sér. Náttúrulega er það laukrétt.
Aðrir tveir náungar eru einnig að fá verðskuldaða athygli. Þeir félagar Eiolf og Trond frá Morsjöen í Noregi ætla að hlaupa frá suðurhluta Ítalíu (Bari) til Nordkalotten í sumar. Tveir mánuðir á hlaupum og að jafnaði 70 km á dag. Það var viðtal nýlega við þá á NRK. Slóðin er hérna: http://www1.nrk.no/nett-tv/klipp/475629
Það er bara að setja bendilinn á mínútu 21. Fyrst kemur smá kennslustund í joik og svo er viðtal við þá félaga. Það er ekki víst að allir skilji mállýskuna þeirra en það kemur. Það er að sjá að það sé þónokkur vetur hjá þeim félögum ennþá en samt eru þeir að hlaupa um 200 km á viku síðustu vikurnar áður en lagt er af stað í næsta mánuði.
Fór snemma út í morgun og kláraði 16 km fyrir kl. 7.00. Helgin verður slök og því verð ég að lengja aðeins þegar möguleiki er. Ég var á fundi í gærkvöldi svo það var ekkert farið út einsog fyrirhugað var. Síðan fór ég Poweradehringinn í kvöld með Grensásslaufunni. Það gera 15 km. Veðrið var fínt, logn og smá frost.
Aðrir tveir náungar eru einnig að fá verðskuldaða athygli. Þeir félagar Eiolf og Trond frá Morsjöen í Noregi ætla að hlaupa frá suðurhluta Ítalíu (Bari) til Nordkalotten í sumar. Tveir mánuðir á hlaupum og að jafnaði 70 km á dag. Það var viðtal nýlega við þá á NRK. Slóðin er hérna: http://www1.nrk.no/nett-tv/klipp/475629
Það er bara að setja bendilinn á mínútu 21. Fyrst kemur smá kennslustund í joik og svo er viðtal við þá félaga. Það er ekki víst að allir skilji mállýskuna þeirra en það kemur. Það er að sjá að það sé þónokkur vetur hjá þeim félögum ennþá en samt eru þeir að hlaupa um 200 km á viku síðustu vikurnar áður en lagt er af stað í næsta mánuði.
Fór snemma út í morgun og kláraði 16 km fyrir kl. 7.00. Helgin verður slök og því verð ég að lengja aðeins þegar möguleiki er. Ég var á fundi í gærkvöldi svo það var ekkert farið út einsog fyrirhugað var. Síðan fór ég Poweradehringinn í kvöld með Grensásslaufunni. Það gera 15 km. Veðrið var fínt, logn og smá frost.
miðvikudagur, mars 25, 2009
þriðjudagur, mars 24, 2009
Það var fín auglýsingin hjá Helga í Góu í blöðunum í dag. Enda þótt lífeyrissjóðirnir séu góðir og gegnir per se þá er langt í frá að þair séu ahfnir yfir gagnrýni. Markmið þeirra er að forvalta lífeyrissparnað landsmanna. Þeir eru í raun og veru fjöregg almennings sem gerir ráð fyrir að geta átt þokkalegt ævikvöld með þeim greiðslum sem hafa runnið til þeirra. Ímynd þeirra hefur skaðast á liðnum árum. Fáránleg laun og kjör forsvarsmanna ýmissa sjóða er alveg út úr kortinu og í engu samræmi við kaupgjald í landinu. Að forstjóri eins lífeyrissjópðsins sé með meir en helmingi hærri laun en forsætisráðherra og seðlabankastjóri nær náttúrulega ekki nokkurri átt. Fjárfestingr þeirra eru virkilega gagnrýniverðar. Lífeyrissjóðirnir hafa sogast með í svsikamyllur fjárglæframanna sem hefur leitt af sér gríðarlegt tap fjármuna sem nemur hundruðum milljarða. Í þriðja lagi vekja athygli dúbíus boðsferðir sem forsvarsmenn og stjórnir ýmissa lífeyrissjóða hafa farið í boði fyrirtækja sem hafa reynt að fá lífeyrissjóðina til að fjárfesta í sér. Það er deginum ljósara að það þarf að skerpa allt utanumhald og siðareglur sjóðanna auk þess að það verður að fækka þeim verulega.
Mér finnst sú umræða í hæsta máta eðlilegt hvort eigi að ákæra þá einstaklinga fyrir landráð sem leiddu þjóðina í svarthol Icesavereiknnganna. Að banki skuli markaðssetja innlánsreiknnga á yfirkjörum á ábyrgð þjóðarinnar er vægast sagt tvíeggjuð aðferðafræði. Sérstaklega þegar lánalínur eru almennt lokaðar og verið er að fjármagna rekstur bankans á þennan hátt til að forða honum frá gjaldþroti. Að ákæra fyrir landráð er stór ákvörðun en þá það verður einnig að líta að afleiðingar þessa gjörnings eru svakalegar fyrir land og þjóð. Það má segja að einna alvarlegast í þessu sambandi er að orðstýr lands og þjóðar er farinn út í buskann. Það tekur langan tíma að vinna glataðan orðstír upp aftur.
Jói og félagar spiluðu við FH í Víkinni í kvöld. Þeir urðu að vinna leikinn til að eiga möguleika á að komast í úrslitakeppnina. Þetta var því all og nothing leikur. FH er í öðru sæti í deildinni en Víkingur í því fjórða. Víkingarnir komu vel stemmdir til leiks, náðu forystunni strax í upphafi og héldu henni þar til langt var liðið á fyrri hálfleik. Þá meiddist einn þeirra besti maður og FH náði að jafna fyrir leikhlé. FH náði mest eins marks forystu framan af seinni hálfleik en svo sigu Víkingar framúr og sigruðu með 3ja marka mun. Glæsilegt hjá strákunum sem hafa farið erfiðu leiðina í átt að úrslitakeppninni. Töpuðu fyrir slakari liðunum í haust en hafa tekið 11 stig af 14 mögulegum gegn fjórum efstu liðunum.
Sveinn fékk ánægjulegar fréttir í dag. Hann fékk bréf frá Oxford háskólanum í Bretlandi um að hann fengi inngöngu í meistaranám þar næsta vetur. Hann sótti einnig um nokkra skóla í Bandaríkjunum en þar er orðið erfiðara að fá inngöngu þar en áður. Þetta er afar góður kostur og mönnum með meistaranám frá Oxford eru allir vegir færir í frekara framhaldsnám.
Mér finnst sú umræða í hæsta máta eðlilegt hvort eigi að ákæra þá einstaklinga fyrir landráð sem leiddu þjóðina í svarthol Icesavereiknnganna. Að banki skuli markaðssetja innlánsreiknnga á yfirkjörum á ábyrgð þjóðarinnar er vægast sagt tvíeggjuð aðferðafræði. Sérstaklega þegar lánalínur eru almennt lokaðar og verið er að fjármagna rekstur bankans á þennan hátt til að forða honum frá gjaldþroti. Að ákæra fyrir landráð er stór ákvörðun en þá það verður einnig að líta að afleiðingar þessa gjörnings eru svakalegar fyrir land og þjóð. Það má segja að einna alvarlegast í þessu sambandi er að orðstýr lands og þjóðar er farinn út í buskann. Það tekur langan tíma að vinna glataðan orðstír upp aftur.
Jói og félagar spiluðu við FH í Víkinni í kvöld. Þeir urðu að vinna leikinn til að eiga möguleika á að komast í úrslitakeppnina. Þetta var því all og nothing leikur. FH er í öðru sæti í deildinni en Víkingur í því fjórða. Víkingarnir komu vel stemmdir til leiks, náðu forystunni strax í upphafi og héldu henni þar til langt var liðið á fyrri hálfleik. Þá meiddist einn þeirra besti maður og FH náði að jafna fyrir leikhlé. FH náði mest eins marks forystu framan af seinni hálfleik en svo sigu Víkingar framúr og sigruðu með 3ja marka mun. Glæsilegt hjá strákunum sem hafa farið erfiðu leiðina í átt að úrslitakeppninni. Töpuðu fyrir slakari liðunum í haust en hafa tekið 11 stig af 14 mögulegum gegn fjórum efstu liðunum.
Sveinn fékk ánægjulegar fréttir í dag. Hann fékk bréf frá Oxford háskólanum í Bretlandi um að hann fengi inngöngu í meistaranám þar næsta vetur. Hann sótti einnig um nokkra skóla í Bandaríkjunum en þar er orðið erfiðara að fá inngöngu þar en áður. Þetta er afar góður kostur og mönnum með meistaranám frá Oxford eru allir vegir færir í frekara framhaldsnám.
mánudagur, mars 23, 2009
sunnudagur, mars 22, 2009
SPRON og Sparisjóðabankinn fóru endanlega yfirum í gær. Þeirra saga var í sjálfu sér búin nokkru fyrr enda þótt loka höggið félli fyrst í gær. Það er svakalegt hvernig er búið að fara með gróið fyrirtæki eins og Spron. Spron var tilmargra ára vel rekinn og solid sparisjóður. Svo komust hrægammarnir þar innfyrir. það va rallrar athygli vert að heyra það að lang mest af útistandandi kröfu SPRON væri á hendur þrotabúi Baugs. Krimmarnir sem stýrðu því fyrirtæki virðast geta hafa gengið í banka og sparisjóði eins og þeir vildu og þurftu og tæmt þá. Þau fjármálafyrirtæki sem glæptust á að taka þá í viðskipti hafa lánað og lánað án nokkurrar yfirsýnar. Menn virðast hafa trúað því að Baugsliðið væri eins og konungurinn Mídas. Allt sem hann snerti varð að gulli. Það var gaman fyrst en endaði heldur illa þegar hann ætlaði t.d. að fá sér að borða.
Sparisjóðabankinn fór yfirum af áþekkum ástæðum. Þegar Seðlabankinn fór að draga við sig að lána stóru bönknum beint þá var litlu bönkunum beitt fyrir ækið. Þeir tóku lán hjá Seðlabankanum og lánupu það síðan áfram til fjárvana risanna. Þegar þeir hrundu sl. haust þá stóðu litlu bankarnir uppi með verðlaus veð. Spilaborgin hrundi með það sama.
Á íslenska ríkið og þar með skattgreiðendur lenda um 160 ma. kr vegna hruns þessara tveggja banka. Ég held að það hljóti að fara að draga að því að það verði farið að byggja nýtt fangelsi hér einhversstaðar. Það má svo sem spara flatskjáina.
Ég var eitt sinn staddur úti í Helsingfors á árunum 1992-1993 á fundi. Þá sá ég símanúmer félagsmálastofnunar auglýst á ljósaskiltum. Það hef ég aldrei sér fyrr né síðar. Ég man eftir því að ég sá í fréttum eitt hvöldið að það var verið að segja frá því að það var verið að loka bankaútibúi einhversstaðar í Finnlandi. Það var talað við grátandi fólk sem hafði unnið í útibúinu. Maður fékk á tilfinninguna að fólkið sæi fram á að fá jafnvel aldrei vinnu framar. Hver veit nema það hafi verið rétt mat. Maður getur ímyndað sér að það hafi verið álika stemming á starfsmannafundi SPRON í dag. Hver veit? Á þessum árum var um 18% atvinnuleysi í Fuinnlandi. Í sumum norðurhéraðanna voru starfsmenn sveitarfélagsins og barþjónar þeir einu sem höfðu vinnu.
Á laugardaginn þegasr ég var að hlaupa með Jakobi og Gauta þá stoppaði ég í strætóskýli vestur við Eiðistorg til að fækka fötum. Þá rak ég augun í risastórt plakat með arabiskum og íslenskum texta. Í íslenska textanum var verið að þakka því fólki sem skildi arabíska textann fyrir að hafa flutt til landsins og með því auðgað innlenda menningu, matargerð og ég veit ekki hvað og hvað. Þær er vafalaust að finna víðar og á öðrum tungumálum. Sú hugsun sem mér fannst liggja að baki þessari auglýsingu sló mig mjög illa. Hvað er verið að þakka erlendu fólki kærlega fyrir að hafa látið svo lítið að flytja hingað til lands? Hvaða hugsun liggur þarna að baki. Er íslenskt samfélag svo lítilsiglt að það þurfi að þakka kærlega fyrir ef einhver af erlendu bergi brotinn lætur svo lítið að setjast hér að. Ég hef búið erlendis. Svo er einnig um fjölmarga aðra. Fólk flytur milli landa í mörgum tilvikum í leit að einhverju betra en þeir búa við heima við. Oft er það námsframboð, í öðrum tilvikum er það vinna og betri möguleikar á að framfleyta sér. Ég hef litið svo á að það sé ekkert um það að segja að fólk setji sig niður í öðrum löndum en sínu heimalandi ef það getur framfleytt sér og samsamað sig siðum búsetulands. Ég hef hvergi séð það fyrr að móttökulandið eða aðilar sem eru fjármagnaðir af opinberu fé séu opinberlega að þakka aðfluttu fólki kærlega fyrir að hafa látið svo lítið að setja sig niður í landinu. Hvaða hugsun á bak við þetta og hvaða sjálfsvirðingu hafa þeir sem standa að svona auglýsingum? Hún hlýtur að vera ákaflega meðvituð. Ég ætla rétt að vona að peningar skattgreiðenda verði ekki settir framar í svona nokkuð. Nóg er nú samt.
Ég sat í smá starfshóp í janúar sem undirbjó frjálsíþróttamótið Reykjavík International. Þá var leitað eftir því við RÚV að þeir sýndu beint frá mótinu eins og þeir gerðu með sóma í fyrra. Þrátt fyrir miklar tilraunir þá var það ekki hægt. Viðbáran var niðurskurður og minni peningar. Allt gott um það. Í dag sá maður að það er ekki sama Jón og Séra Jóns. Það var bein útsending frá landsleik í fótbolta þar sem B landslið Íslands tapaði fyrir B landsliði Færeyja. Hverjum dettur í hug að hafa beina útsendingu frá vináttulandsleik B liða þegar lögð er áhersla á aðhald og niðurskurð í kostnaði hjá RÚV? Í Færeyjum búa um 50 þúsund manns eða eins og í Kópavogi og Hafnarfirði. Tveir þeirra leika erlendis og þar af annar á Íslandi. Það eina góða við beinu útsendinguna var að sjá sjálfumglaða stráktitti tekna í bakaríið af baráttuglöðum Færeyingum sem unnu verðskuldaðan sigur.
Vikan var fín. Hún endaði næstum óvart sem ein af þeim lengri. Mánuðurinn er orðinn sá þriðji lengsti ever og samt 10 dagar eftir. Allt er fínt og hlaupin létt og auðveld. Fór stærstan hluta gærsagsins með Gauta. Það eru alltaf krefjandi hlaup því Gauti hefur góða yfirferð. Fínt að fá pressu á sig.
48 tíma hlaupið í Brno í Tékkóslóvakíu var um helgina. Ég var fyrr í vetur að velta fyrir mér að fara á það en fannst það of snemma. Kosturinn við það er að það er inni en ókosturinn er að það er hlaupið á steypu. Tékkinn Dan Oralek vann hlaupið í ár á 366 km sem er ein stysta vegalengdin frá upphafi. Í fyrra vann Kurosis það á 406 km. Þarna voru nokrir sem ég kannast við. K.G. Petterson, Kjell Ove Skoglund, Cristian Ritella og Geir Frykholm voru þarna meðal annarra. Þeim gekk ekkert sérstaklega vel í ár. Cristian Ritella, sem var besti norðurlandabúinn í ár, hljóp 202 km fyrri sólarhringinn en 108 þann seinni. Steypan er hörð og tekur í. Kosturinn við Borgundarholm að þar er hálfur hringurinn á möl en ókosturinn er að þetta er útihlaup. Það getur nefnilega rignt. Ég er mikið að velta fyrir mér hvernig ég á að leggja upp hlaupið. Það er hægt á tvo vegu. Vera rólegur fyrri sólarhringinn og taka kannski 160-170 og vera svo í 130-140 seinni daginn. Hinn valkosturinn er að taka grimmt fyrri daginn með yfir 200 km og taka svo slaginn seinni sólarhringinn og böðlast áfram með það að markmiði að fara yfir 300 km að lágmarki.
Sparisjóðabankinn fór yfirum af áþekkum ástæðum. Þegar Seðlabankinn fór að draga við sig að lána stóru bönknum beint þá var litlu bönkunum beitt fyrir ækið. Þeir tóku lán hjá Seðlabankanum og lánupu það síðan áfram til fjárvana risanna. Þegar þeir hrundu sl. haust þá stóðu litlu bankarnir uppi með verðlaus veð. Spilaborgin hrundi með það sama.
Á íslenska ríkið og þar með skattgreiðendur lenda um 160 ma. kr vegna hruns þessara tveggja banka. Ég held að það hljóti að fara að draga að því að það verði farið að byggja nýtt fangelsi hér einhversstaðar. Það má svo sem spara flatskjáina.
Ég var eitt sinn staddur úti í Helsingfors á árunum 1992-1993 á fundi. Þá sá ég símanúmer félagsmálastofnunar auglýst á ljósaskiltum. Það hef ég aldrei sér fyrr né síðar. Ég man eftir því að ég sá í fréttum eitt hvöldið að það var verið að segja frá því að það var verið að loka bankaútibúi einhversstaðar í Finnlandi. Það var talað við grátandi fólk sem hafði unnið í útibúinu. Maður fékk á tilfinninguna að fólkið sæi fram á að fá jafnvel aldrei vinnu framar. Hver veit nema það hafi verið rétt mat. Maður getur ímyndað sér að það hafi verið álika stemming á starfsmannafundi SPRON í dag. Hver veit? Á þessum árum var um 18% atvinnuleysi í Fuinnlandi. Í sumum norðurhéraðanna voru starfsmenn sveitarfélagsins og barþjónar þeir einu sem höfðu vinnu.
Á laugardaginn þegasr ég var að hlaupa með Jakobi og Gauta þá stoppaði ég í strætóskýli vestur við Eiðistorg til að fækka fötum. Þá rak ég augun í risastórt plakat með arabiskum og íslenskum texta. Í íslenska textanum var verið að þakka því fólki sem skildi arabíska textann fyrir að hafa flutt til landsins og með því auðgað innlenda menningu, matargerð og ég veit ekki hvað og hvað. Þær er vafalaust að finna víðar og á öðrum tungumálum. Sú hugsun sem mér fannst liggja að baki þessari auglýsingu sló mig mjög illa. Hvað er verið að þakka erlendu fólki kærlega fyrir að hafa látið svo lítið að flytja hingað til lands? Hvaða hugsun liggur þarna að baki. Er íslenskt samfélag svo lítilsiglt að það þurfi að þakka kærlega fyrir ef einhver af erlendu bergi brotinn lætur svo lítið að setjast hér að. Ég hef búið erlendis. Svo er einnig um fjölmarga aðra. Fólk flytur milli landa í mörgum tilvikum í leit að einhverju betra en þeir búa við heima við. Oft er það námsframboð, í öðrum tilvikum er það vinna og betri möguleikar á að framfleyta sér. Ég hef litið svo á að það sé ekkert um það að segja að fólk setji sig niður í öðrum löndum en sínu heimalandi ef það getur framfleytt sér og samsamað sig siðum búsetulands. Ég hef hvergi séð það fyrr að móttökulandið eða aðilar sem eru fjármagnaðir af opinberu fé séu opinberlega að þakka aðfluttu fólki kærlega fyrir að hafa látið svo lítið að setja sig niður í landinu. Hvaða hugsun á bak við þetta og hvaða sjálfsvirðingu hafa þeir sem standa að svona auglýsingum? Hún hlýtur að vera ákaflega meðvituð. Ég ætla rétt að vona að peningar skattgreiðenda verði ekki settir framar í svona nokkuð. Nóg er nú samt.
Ég sat í smá starfshóp í janúar sem undirbjó frjálsíþróttamótið Reykjavík International. Þá var leitað eftir því við RÚV að þeir sýndu beint frá mótinu eins og þeir gerðu með sóma í fyrra. Þrátt fyrir miklar tilraunir þá var það ekki hægt. Viðbáran var niðurskurður og minni peningar. Allt gott um það. Í dag sá maður að það er ekki sama Jón og Séra Jóns. Það var bein útsending frá landsleik í fótbolta þar sem B landslið Íslands tapaði fyrir B landsliði Færeyja. Hverjum dettur í hug að hafa beina útsendingu frá vináttulandsleik B liða þegar lögð er áhersla á aðhald og niðurskurð í kostnaði hjá RÚV? Í Færeyjum búa um 50 þúsund manns eða eins og í Kópavogi og Hafnarfirði. Tveir þeirra leika erlendis og þar af annar á Íslandi. Það eina góða við beinu útsendinguna var að sjá sjálfumglaða stráktitti tekna í bakaríið af baráttuglöðum Færeyingum sem unnu verðskuldaðan sigur.
Vikan var fín. Hún endaði næstum óvart sem ein af þeim lengri. Mánuðurinn er orðinn sá þriðji lengsti ever og samt 10 dagar eftir. Allt er fínt og hlaupin létt og auðveld. Fór stærstan hluta gærsagsins með Gauta. Það eru alltaf krefjandi hlaup því Gauti hefur góða yfirferð. Fínt að fá pressu á sig.
48 tíma hlaupið í Brno í Tékkóslóvakíu var um helgina. Ég var fyrr í vetur að velta fyrir mér að fara á það en fannst það of snemma. Kosturinn við það er að það er inni en ókosturinn er að það er hlaupið á steypu. Tékkinn Dan Oralek vann hlaupið í ár á 366 km sem er ein stysta vegalengdin frá upphafi. Í fyrra vann Kurosis það á 406 km. Þarna voru nokrir sem ég kannast við. K.G. Petterson, Kjell Ove Skoglund, Cristian Ritella og Geir Frykholm voru þarna meðal annarra. Þeim gekk ekkert sérstaklega vel í ár. Cristian Ritella, sem var besti norðurlandabúinn í ár, hljóp 202 km fyrri sólarhringinn en 108 þann seinni. Steypan er hörð og tekur í. Kosturinn við Borgundarholm að þar er hálfur hringurinn á möl en ókosturinn er að þetta er útihlaup. Það getur nefnilega rignt. Ég er mikið að velta fyrir mér hvernig ég á að leggja upp hlaupið. Það er hægt á tvo vegu. Vera rólegur fyrri sólarhringinn og taka kannski 160-170 og vera svo í 130-140 seinni daginn. Hinn valkosturinn er að taka grimmt fyrri daginn með yfir 200 km og taka svo slaginn seinni sólarhringinn og böðlast áfram með það að markmiði að fara yfir 300 km að lágmarki.
föstudagur, mars 20, 2009
Nýlega var skelfilegt innslag í kastljósi ríkissjónvarpsins. Tvær konur sátu og jöguðust um eitthvað tuskudæmi sem erfitt var að henda reiður á um hvað snerist. Það var jagast um hvort einhver erlend kjólafabrikka væri verksmiðja eða ekki. Það var jagast um hvort einhver mætti skipta við einhvern. Það var jagast aftur á bak og áfram um hluti sem áttu ekkert einasta erindi í ríkissjónarpið og þar með til alþjóðar. Manni skildist að það hafði byrja einhver strekkingur milli þeirra á Facebook. Facebook er orðinn svo áhrifamikill factor í samfélaginu að ef einhverjir rífast þar af miklum móð þá þykir sjálfsagt að leiða það fyrir augu almennings. Aumingja Sigmar var hálf vandræðalegur yfir þessu dæmi öllu enda þótt hann reyndi af bestu getu að halda rifskinninum við efnið. Það gekk ekki vel.
Ég fékk síðasta hefti Þjóðmála á dögunum. Það er alltaf jafn gaman að fletta því og lesa. Enda þótt maður sé ekki sammála öllu sem í því stendur þá er útgáfa þess virðingarvert framtak til að styðja að þjóðamálaumræðu hérlendis. Þjóðmálaumræðan í tímaritabransanum er að öðru leyti mestmegnis á einhverju Séð og heyrt stigi. Það er ekki auðvelt að halda svona riti út. Í því eru meðal annars bókadómar um nokkrar athyglisverðar bækur. Meðal annars er fjallað þar um bókina "Dýrmætast er frelsið" eftir Hege Storhaug. Bókin fjallar um þann vanda sem evrópsk samfélög standa frammi fyrir vegna síaukins fjölda innflytjenda til álfunnar úr ólíkum menningarheimum. Staða þessara mála í Noregi er tekin sértaklega fyrir. Það má yfirfæra umræðuna um ástandið í Noregi til Danmerkur og Svíþjóðar. Svo merkilegt sem það var þá fannst enginn útgefandi að bókinni í Danmörku né Svíþjóð. "Hvers vegna" verður hver að svara sér sjálfur.
Innflutningur fólks er að breyta norsku samfélagi í grundvallaratriðum. Eftir tiltölulega fá ár verða innflytjendur meirihluti íbúa í Osló. Fyrir aldarmót mun að óbreyttu meirihluti fólks í Noregi eiga rætur sína rað rekja til annarra heimsálfa en Evrópu. Vesturlönd fá til sín stöðugt stærri hópa fólks sem aðhyllast gildismat sem stríðir gegn vestrænum hugmyndum um frelsi og því fer fjarri að aðlögunun gangi hnökalaust fyrir sig.
Margir nýju borgaranna einangra sig í eigin samfélögum innan samfélagsins. Þessi hliðarsamfélög eru ekki fjárhagslega sjálfbær heldur háð stöðugt meiri fjárstyrkjum. Stór hluti barna innflytjenda fellur úr skóla, enda í vafasömum félagsskap og verða undir á vinnumarkaði. Norsk börn eru iðulega í miklum minnihluta í grunnskóla. Það þýðir ekki að kenna norska stjórnkerfinu um þessa hluti þó að það sé einfaldast í huga margra. Verkefnið er næstum því óyfirstíganlegt.
Sem betur fer er þessi staða ekki komin upp hérlendis. Þeir innflytjendur sem hafa flust hingað til lands eru fæstir af framandi menningarheimum. Það er hins vegar svakalega erfitt að ræða þessi mál. Þeir sem viðra skoðanir sem falla meðvitaða liðinu ekki í geð eru iðulega stimplaðir rasistar og útlendingahatarar af þeim sem öfgafyllstir eru. Mér finnst hins vegar lágmarksatriði að fólk hafi burði til að ræða þessi mál í stað þess að fela sig í hópsálinni. Ég þarf að útvega mér þessa bók til að kynna mér hana betur.
Þetta verður heldur góð vika ef fer fram sem horfir. 20 km á dag að jafnaði hingað til.
Ég fékk síðasta hefti Þjóðmála á dögunum. Það er alltaf jafn gaman að fletta því og lesa. Enda þótt maður sé ekki sammála öllu sem í því stendur þá er útgáfa þess virðingarvert framtak til að styðja að þjóðamálaumræðu hérlendis. Þjóðmálaumræðan í tímaritabransanum er að öðru leyti mestmegnis á einhverju Séð og heyrt stigi. Það er ekki auðvelt að halda svona riti út. Í því eru meðal annars bókadómar um nokkrar athyglisverðar bækur. Meðal annars er fjallað þar um bókina "Dýrmætast er frelsið" eftir Hege Storhaug. Bókin fjallar um þann vanda sem evrópsk samfélög standa frammi fyrir vegna síaukins fjölda innflytjenda til álfunnar úr ólíkum menningarheimum. Staða þessara mála í Noregi er tekin sértaklega fyrir. Það má yfirfæra umræðuna um ástandið í Noregi til Danmerkur og Svíþjóðar. Svo merkilegt sem það var þá fannst enginn útgefandi að bókinni í Danmörku né Svíþjóð. "Hvers vegna" verður hver að svara sér sjálfur.
Innflutningur fólks er að breyta norsku samfélagi í grundvallaratriðum. Eftir tiltölulega fá ár verða innflytjendur meirihluti íbúa í Osló. Fyrir aldarmót mun að óbreyttu meirihluti fólks í Noregi eiga rætur sína rað rekja til annarra heimsálfa en Evrópu. Vesturlönd fá til sín stöðugt stærri hópa fólks sem aðhyllast gildismat sem stríðir gegn vestrænum hugmyndum um frelsi og því fer fjarri að aðlögunun gangi hnökalaust fyrir sig.
Margir nýju borgaranna einangra sig í eigin samfélögum innan samfélagsins. Þessi hliðarsamfélög eru ekki fjárhagslega sjálfbær heldur háð stöðugt meiri fjárstyrkjum. Stór hluti barna innflytjenda fellur úr skóla, enda í vafasömum félagsskap og verða undir á vinnumarkaði. Norsk börn eru iðulega í miklum minnihluta í grunnskóla. Það þýðir ekki að kenna norska stjórnkerfinu um þessa hluti þó að það sé einfaldast í huga margra. Verkefnið er næstum því óyfirstíganlegt.
Sem betur fer er þessi staða ekki komin upp hérlendis. Þeir innflytjendur sem hafa flust hingað til lands eru fæstir af framandi menningarheimum. Það er hins vegar svakalega erfitt að ræða þessi mál. Þeir sem viðra skoðanir sem falla meðvitaða liðinu ekki í geð eru iðulega stimplaðir rasistar og útlendingahatarar af þeim sem öfgafyllstir eru. Mér finnst hins vegar lágmarksatriði að fólk hafi burði til að ræða þessi mál í stað þess að fela sig í hópsálinni. Ég þarf að útvega mér þessa bók til að kynna mér hana betur.
Þetta verður heldur góð vika ef fer fram sem horfir. 20 km á dag að jafnaði hingað til.
fimmtudagur, mars 19, 2009
Ég fór á bókamarkaðinn í Perlunni um daginn eins og lög gera ráð fyrir á vetri hverjum. Yfirleitt fer maður inn með góðum ásetningi um að kaupa ekki margar bækur og vanda valið vel en alltaf verður freistingin góðum áformum yfirsterkari. Sumt reynist vera góð kaup en annað miður eins og gengur. Ég hef verið að lesa eina síðustu daga sem ég hafði heyrt um en alldrei komist yfir fyrr en nú. Það er Fiskileysisguðinn eftir Ásgeir Jakobsson. Ásgeir var mjög gagnrýninn á vísindamennsku Hafrannsóknarstofnunar og með hvaða aðferðum þeir vinna. Stofnunin beitti fyrst og fremst þeirri aðferð við andsvör að þegja. Nú er ég ekki fiskifræðingur og hef verið mjög takmarkað til sjós. Ég þekki hins vegar vel til búfærði og almennrar skynsemi við fóðrun dýra. Það má vel vera að Hafró rökstyðji aðferðafræði sína með öllum þeim dýpstu rökum sem fyrir finnast og svari gagnrýni þannig með mikilli vísindamennsku. Engu að síður er það staðreynd að hafið skilaði okkur kringum 400 þúsund tonn af þorskafla áratugum saman. Var þorskkvótinn ekki kominn nipður í 130 þúsund tonn í fyrra eftir 25 ára uppbyggingarstarf? Ég man ekki betur. Mér finnst að í tilefni tuttugu og fimm ára afmælis veiðistjórnunar á Íslandsmiðum væri ekki úr vegi að Hafró héldi upp á afmælið með því að skýra út hvað hefði valdið þessari þróun. AÐ sama skapi væri gott að fá mat á hvort stofnunin legði mat á hvort hún teldi sig vera á réttri leið.
Það segir sig sjálft að þetta gengur ekki upp. Kunnugir menn segja manni að togararallið sé alltaf tekið á sömu slóðinni þrátt fyrir að miklar breytingar hafi átt sér stað í hita sjávar. Þorskurinn er einfaldlega ekki á sömu slóðum og áður. Niðurstöður togararallsins eru hins vegar ásamt fleiru lagðar til grundvallar kvóta hvers árs. Það er þekkt að ef fiskivötn eru ekki veidd hæfilega þá verða vötnin ofsetin. Næringin dugar ekki til og fiskurinn fær ekki nóg að éta. Til að hámarka afköst vatnsins verður alltaf að veiða ákveðið lágmarksmagn í því svo fiskurinn vaxi eðlilega. Það sama gildir með búfé á landi. Ef bithagar eru ofsetnir og lömbin léttast eða drepast úr hungri þá þýðir lítið að hætta að slátra og friða stofninn svo hann nái sér á strik aftur.
Ég ætla ekki að fella dóma yfir aðferðafræði Hafró, til þess skortir mig þekkingu. Á hinn bóginn er það mjög undarlegt að það skuli ekki vera nein umræða um að niðurstaða friðunarinnar skili minni og minni uppskeru. Ég hélt að markmiðið með öllu bramboltinu væri hið gagnstæða.
Það segir sig sjálft að þetta gengur ekki upp. Kunnugir menn segja manni að togararallið sé alltaf tekið á sömu slóðinni þrátt fyrir að miklar breytingar hafi átt sér stað í hita sjávar. Þorskurinn er einfaldlega ekki á sömu slóðum og áður. Niðurstöður togararallsins eru hins vegar ásamt fleiru lagðar til grundvallar kvóta hvers árs. Það er þekkt að ef fiskivötn eru ekki veidd hæfilega þá verða vötnin ofsetin. Næringin dugar ekki til og fiskurinn fær ekki nóg að éta. Til að hámarka afköst vatnsins verður alltaf að veiða ákveðið lágmarksmagn í því svo fiskurinn vaxi eðlilega. Það sama gildir með búfé á landi. Ef bithagar eru ofsetnir og lömbin léttast eða drepast úr hungri þá þýðir lítið að hætta að slátra og friða stofninn svo hann nái sér á strik aftur.
Ég ætla ekki að fella dóma yfir aðferðafræði Hafró, til þess skortir mig þekkingu. Á hinn bóginn er það mjög undarlegt að það skuli ekki vera nein umræða um að niðurstaða friðunarinnar skili minni og minni uppskeru. Ég hélt að markmiðið með öllu bramboltinu væri hið gagnstæða.
miðvikudagur, mars 18, 2009
Það var uppi töluvert fjaðrafok í netmiðlum í dag. Þau stórmerki gerðust að adjunkt við HÍ sendi kvörtun til Jafnréttisráðs yfir því að fimm karlar sitja í bankaráði Seðlabankans en einungis tvær konur. Þetta varð náttúrulega mál málanna. Einhver einstaklingur fer að kvarta og þá fer allt af stað. Þetta voru ekki fjöldamótmæli, ekki almennir flokkadrættir, útifundir né kröfugöngur. Nei, ein manneskja fór að kvarta og það fór allt á röndina. Ég geri fastlega ráð fyrir því að aðjunktinn hafi í forbifarten minnst á að í bankaráði Kaupþings sitja fjórar konur og einn karl. Þessi staða er jafnvel verri en í Seðlabankanum. Það sem verst er að karlinn er formaður bankaráðs. Hver skyldi nú hafa kosið hann í það embætti? Spyr sá sem ekki veit. Þegar kynjaskiptin í bankaráðum ríkisbankanna þriggja og Seðlabankans til viðbótar eru skoðuð þá kemur í ljós að í þeim sitja ellefu karlar og níu konur. Í varabankaráðum sitja aftur á móti ellefu konur og níu karlar. Ég geri einnig ráð fyrir að aðjunktinn hafi tekið þetta skilmerkilega fram í bréfi sínu til Jafnréttisráðs.
Þegar þjóðfélagið er að fara á hausinn þá skemmta menn sé við að fimbulfamba um svona lagað í fjölmiðlum. Er furða að það sæki stundum að manni ákveðinn efi.
Þegar borgaraflokkarnir komust til valda í Svíþjóð árið 1981 þá höfðu sósialdemókratarnir setið þar við völd áratugum saman. Þeir höfðu byggt upp kerfið og kunnu því einir flokka á það. Borgaraflokkarnir voru því ekki alveg vissir á stjórntækjunum. Þeir gátu ekki lækkað atvinnuleysið og þeir höfðu engin tök á því að draga úr verðbólgunni. En frekar eitthvað að gera en ekki neitt þá bönnuðu þeir að selja öl af klassa 2 í almennum búðum á laugardögum.
Hérlendis er allt heldur andbrekkis sem hugsast getur. Bankakerfið hrunið, atvinnulífið gengur á einum stimpli, vextirnir allt að sliga, bankarnir tómir eftir stórkostlegasta bankarán sem um getur, landið nýtur engrar viðskiptavildar á erlendum vettvangi, myntin ónýt, sölutregða á fiski og áli og ég veit ekki hvað. Þá setja stjórnvöld fram frumvörp þess efnis að banna opinberum starfsmönnum að sækja vændishús á embættisferðum erlendis og loka nektarbúllum. Vonandi að það komi að gagni.
Ármenningar heiðruðu Ásdísi Hjálmsdóttur í dag fyrir frækilegt afrek á vetrarkastmótinu á Tenerife á dögunum. Ásdís er að koma til baka eftir erfið meiðsli og þetta var fyrsta spjótkastkeppni hennar frá ólympíuleikunum í haust. Árangurinn veit á gott í sumar.
Það var flott að sjá hvernig B lið í handboltanum tók Makedóníu í bakaríið í kvöld. Gríðarlega góð vörn skóp sigurinn. Það var einnig gaman að sjá Aron Pálmarsson blómstra í leiknum. Maður gleymir því stundum að hann er á fyrsta ári í 2. flokk þegar hann spilar eins og þroskuð stórstjarna. Það verður áhugavert að fylgjast með honum á næstu árum.
Tók Powerade með Grensássslaufu í kvöld. Hlýtt og gott veður.
Þegar þjóðfélagið er að fara á hausinn þá skemmta menn sé við að fimbulfamba um svona lagað í fjölmiðlum. Er furða að það sæki stundum að manni ákveðinn efi.
Þegar borgaraflokkarnir komust til valda í Svíþjóð árið 1981 þá höfðu sósialdemókratarnir setið þar við völd áratugum saman. Þeir höfðu byggt upp kerfið og kunnu því einir flokka á það. Borgaraflokkarnir voru því ekki alveg vissir á stjórntækjunum. Þeir gátu ekki lækkað atvinnuleysið og þeir höfðu engin tök á því að draga úr verðbólgunni. En frekar eitthvað að gera en ekki neitt þá bönnuðu þeir að selja öl af klassa 2 í almennum búðum á laugardögum.
Hérlendis er allt heldur andbrekkis sem hugsast getur. Bankakerfið hrunið, atvinnulífið gengur á einum stimpli, vextirnir allt að sliga, bankarnir tómir eftir stórkostlegasta bankarán sem um getur, landið nýtur engrar viðskiptavildar á erlendum vettvangi, myntin ónýt, sölutregða á fiski og áli og ég veit ekki hvað. Þá setja stjórnvöld fram frumvörp þess efnis að banna opinberum starfsmönnum að sækja vændishús á embættisferðum erlendis og loka nektarbúllum. Vonandi að það komi að gagni.
Ármenningar heiðruðu Ásdísi Hjálmsdóttur í dag fyrir frækilegt afrek á vetrarkastmótinu á Tenerife á dögunum. Ásdís er að koma til baka eftir erfið meiðsli og þetta var fyrsta spjótkastkeppni hennar frá ólympíuleikunum í haust. Árangurinn veit á gott í sumar.
Það var flott að sjá hvernig B lið í handboltanum tók Makedóníu í bakaríið í kvöld. Gríðarlega góð vörn skóp sigurinn. Það var einnig gaman að sjá Aron Pálmarsson blómstra í leiknum. Maður gleymir því stundum að hann er á fyrsta ári í 2. flokk þegar hann spilar eins og þroskuð stórstjarna. Það verður áhugavert að fylgjast með honum á næstu árum.
Tók Powerade með Grensássslaufu í kvöld. Hlýtt og gott veður.
Í dag rak á fjörur mínar frumvarp til laga um listamannalaun. Efni frumvarpsins er í stórum dráttum að fjölga starfslaunum listamnanna úr 1200 mánaða launum í 1600 í áföngum. Rökin fyrir því eru að árið 1997 hafi fjöldi mánaðarlauna verið ákveðinn 1200. Á þeim tíma sem liðinn er frá þeirri ákvörðun hafi íslendingum fjölgað um 23%. Því skuli starfslaunum listamanna fjölgað í áföngum upp í 1600. Það er gott og blessað með fjölgun íbúanna en það virðist hafa farið fram hjá þeim sem frumvarpið sömdu að íslenska þjóðarbúið er ekki jafn vel statt fjárhagslega og það var árið 1997. Þá var allt í lagi en nú rambar það á barmi gjaldþrots. Skuldir þjóðarbúsins eru tvöföld landsframleiðsla. Fjármálaráðuneytið segir í umsögn með frumvarpinu að það séu engir peningar til. Það verði að fjármagna viðbótarkostnað vegna frumvarpsins með lántöku ef verði af því. Það er í raun óskiljanlegt að svona frumvörp séu lögð fram á þeim tímum sem við lifum nú. Fram undan er blóðugur niðurskurður á öllum sviðum hins opinbera. Það er ekkert annað hægt ef á að vinna sig út úr þeirri stöðu sem þjóðarbúið er í. Lágmark er að í frumvarpi sem þessu sé til tekið hvar eigi að finna peninga til að fjármagna þann viðbótarkostnað sem það leiðir af sér verði það samþykkt. Hvar verða þeir teknir? Á að hækka skatta eða leggja eitthvað annað niður. Það er alveg á hreinu að starfslaun listamanna þarf að taka til endurskoðunar eins og allt annað í þjóðfélaginu.
Tók 12 km í morgtunhlaup og svo 10 km í kvöld. Veðrið fínt.
Tók 12 km í morgtunhlaup og svo 10 km í kvöld. Veðrið fínt.
þriðjudagur, mars 17, 2009
mánudagur, mars 16, 2009
Í öllum fræðum við aðgerðir í fjármálum þá eru flatar aðgerðir taldar verstar af öllum. Aðgerðir sem koma jafnt niður á öllum hvernig sem á stendur. Það er eitt af hlutverkum stjórnmálamanna að forgangsraða. Þegar ríki eða sveitarfélög þurfa að arf að skera niður er einfaldast að senda boð á línuna um að allir verði að draga saman um t.d 5%. Ekkert tillit er tekið til þess hvernig staðið hefur verið að málum hjá einstökum stofnunum. Slíkar aðgerðir hafa þann kost að það verða allir jafn óánægðir en þann ókost að gagnsemi þeirra er yfirleitt afar takmörkuð. Góðir stjórnmálamenn fara yfir hvaða verkefni eru nauðsynlegri en önnur. Um þau er staðinn vörður á meðan önnur mega missa sig þegar fjármagn er takmarkað. Fjármagn er í raun alltaf takmarkað. Sömu princip gilda þegar verið er að fara í aðgerðir til að bjarga hluta fjöldans. Verst af öllu er að setja á flatar aðgerðir sem koma öllum til góða, hvort sem þeir hafa þörf fyrir þau eða ekki. Ég skil ekki að hægt sé að segja með rökum að 20% niðurfærsla skulda sé það bjargráð sem sé handhægast og skynsamlegast í þeirri stöðu sem þjóðin er nú í. Ég skulda dálítð en ekki mikið. Ég get alveg borgað af móinum skuldum og þarf enga hjálp. Því ætti ég að fá niðurfellingu skulda um 20%. það er bara "waste of money". Sumir skulda mjög mikið og 20% niðurfelling skulda skiptir engu máli. Þeir fara á hausinn hvort sem er. Aðrir skulda mjög mikið en hafa engu að síður burði til að standa undir skuldunum. Niðurfelling um 20% myn di færa þeim verulega fjármuni í aðra hönd að ástæðulausu. Síðan eru þeir sem hægt er að hjálpa með markvissum og raumhæfum aðgerðum. Það á að einhenda sér í að fara að takast á við vanda þessa hóps. Menn eiga að skilgreina vanda sinn sjálfir eftir ákveðnum formúlum og sækja síðan um aðstoð. Leggja spilin á borðin. Viðurkenna vandann en ekki mála skrattann á vegginn. Það er nóg af fólki sem er atvinnulaust sem kann þessa hluti. Á þennan hátt myndi nýting þess fjármagns sem ríkið þarf að legga í svona aðgerðir nýtast best í stað þess að dreyfa því tilviljanakennt yfir landið og miðin. Síðan hefðu stjónvöld ekki hugmynd um að hvaða gagni þetta myndi koma fyrr en kröfur heyrðust um meiri aðgerðir því þessar hefðu engan veginn dugað. Það þyðir ekki að láta hræða sig út í eitthvað svona fen með tali um svarthol og eitthvað þaðan af verra. Einu sinni var sagt að menn ættu ekki að hlaupa fyrir björg af ótta við tröllin í þokunni. Mér sýnist það eiga fullvel við enn.
Það sem skiptir máli í þessu sambandi er hvort fólk geti ráðið við afborganir af skuldum á eðlilegan hátt. Það skiptir engu máli hvort skuldir eru hærri en hugsanlegt söluverð íbúðar. Fólk kaupir sér íbúð til að eignast heimili en ekki sem fjárfestingu til að selja og græða á. Söluverð er afstætt. Hins vegar getur það heft tilflutning fólks tímabundið ef menn selja ekki húsið fyrir áhvílandi lánum. Fólk á landsbyggðinni hefur víða búið við þennan raunveruleika árum saman að lán eru hærri en markaðsverð íbúðar og enginn deplað auga vegna þess.
Ég keypti mér diska á útsölu um daginn til að hlusta á í bílnum sem ekki er í frásögur færandi. Meðal þeirra var tvöfaldur diskur með lögum frá fimmta áratugnum. "Bimbó" ,"Dísa heitir draumlynd mær", "Blítt og létt" og fleiri álíka góðbitar. Þeim yngri þykir ekkert alltof modern en láta sig þó hafa það á stundum að hlusta. Ég keyrði nokkrar vinkonur Maríu á fótboltaæfingu í kvöld og diskurinn góði var í spilaranum. María reyndi að lækka svo lítið bar á svo stelpurnar myndu ekki þurfa að þjást mikið vegna gamaldags tónlistarsmekks bílstjórans. Þær báðu hins vegar um að hækka aftur því þetta væru svo skemmtileg lög sem þær hefðu aldrei heyrt. Þær voru svo allar farnar að syngja með og klappa. Grípandi melódíur standa alltaf fyrir sínu og ég tala ekki um ef textarnir eru einnig vel gerðir. Þá skiptir ekki máli frá hvaða áratugnum lögin eru.
Tók Powerade hringinn í kvöld með aukaslaufu. Fann ekkert fyrir gærdeginum.
Það sem skiptir máli í þessu sambandi er hvort fólk geti ráðið við afborganir af skuldum á eðlilegan hátt. Það skiptir engu máli hvort skuldir eru hærri en hugsanlegt söluverð íbúðar. Fólk kaupir sér íbúð til að eignast heimili en ekki sem fjárfestingu til að selja og græða á. Söluverð er afstætt. Hins vegar getur það heft tilflutning fólks tímabundið ef menn selja ekki húsið fyrir áhvílandi lánum. Fólk á landsbyggðinni hefur víða búið við þennan raunveruleika árum saman að lán eru hærri en markaðsverð íbúðar og enginn deplað auga vegna þess.
Ég keypti mér diska á útsölu um daginn til að hlusta á í bílnum sem ekki er í frásögur færandi. Meðal þeirra var tvöfaldur diskur með lögum frá fimmta áratugnum. "Bimbó" ,"Dísa heitir draumlynd mær", "Blítt og létt" og fleiri álíka góðbitar. Þeim yngri þykir ekkert alltof modern en láta sig þó hafa það á stundum að hlusta. Ég keyrði nokkrar vinkonur Maríu á fótboltaæfingu í kvöld og diskurinn góði var í spilaranum. María reyndi að lækka svo lítið bar á svo stelpurnar myndu ekki þurfa að þjást mikið vegna gamaldags tónlistarsmekks bílstjórans. Þær báðu hins vegar um að hækka aftur því þetta væru svo skemmtileg lög sem þær hefðu aldrei heyrt. Þær voru svo allar farnar að syngja með og klappa. Grípandi melódíur standa alltaf fyrir sínu og ég tala ekki um ef textarnir eru einnig vel gerðir. Þá skiptir ekki máli frá hvaða áratugnum lögin eru.
Tók Powerade hringinn í kvöld með aukaslaufu. Fann ekkert fyrir gærdeginum.
sunnudagur, mars 15, 2009
Hlaupin á laugardaginn fóru í vaskinn að mestu leyti. Ég vaknaði snemma en þá var skítaveður og ekki fýsilegt að fara út. Ég fór því að sofa aftur. Þegar veðrið fór að skána var öðrum hnöppum að hneppa. Ég komst svo aðeins út seinnipartinn.
Strákarnir í 2. flokk hjá Víking spiluðu við kollega sína frá Akureyri undir kvöldið. Þeir byrjuðu leikinn ekki fyrr en um 10 mínútur voru liðnar af honum. Þá höfðu Akureyringar skorað 7 mörk en Víkingar aðeins 1. Akureyringar voru þrisvar í leiknum sex marka forskot en þegar korter var eftir fóru Víkingar að gera sig gildandi. Þeir náðu að jafna leikinn en vantaði herslumuninn til að landa sigri. Því töpuðu þeir með tveggja marka mun. Leikir vinnast ekki nema að þeir séu spilaðir í sextíu mínútur en ekki einungis í fimmtíu mínútum eða þaðan af minna.
Í gærkvöldi var boð hjá Ívari Ragnarssyni frá Brjánslæk og og Sesselju konunni hans. Þau söfnuðu saman barnabörnum afa og ömmu frá Melanesi. Þessi hópur sést alltof sjaldan og þá einna helst við jarðafarir og afmæli eins og gengur. Það var vel mætt og mjög gaman að hitta hópinn. Margt bar á góma og rifjaðar upp ýmsar gamlar sögur.
Ég bætti laugardaginn upp í morgun. Fór út á seinni hálftímanum í sjö og kom heim um 12 leytið. 54 km lágu. Fyrsta alvöruhlaup vetrarins.
Ég hlusta oftast á Sigurð G. og Guðmund Ólafsson á Útvarpi Sögu á sunnudagsmorgnum. Um margt er ég þeim sammála og finnst fróðlegt að heyra þá fara yfir þjóðmálin og á stundum með aðstoð gömlu konunnar í Keflavík. Ég var þó algerlega ósammála þeim í einu atriði í morgun. Þeir voru að fjargviðrast yfir því að vegabréfslausu fólki frá Eistlandi og Lettlandi skyldi vera vísað úr landi hér til síns heimalands þar sem það hefur takmörkuð réttindi.
Þetta er fólk af rússnesku bergi brotið. Það var flutt til þessara landa í stórum stíl á meðan Eystrasaltslöndin voru undir áhrifasvæði Ráðstjórnarríkjanna. Sovétmenn beittu þeim svívirðilegu aðferðum að hauga sínu fólki inn í Eystrasaltslöndin í þeim tilgangi að þurrka hinar innfæddu þjóðir út með tíð og tíma. Þegar löndin fengu sjálfstæði þá kom bakslagið. Fólk af rússnesku bergi brotið var gert að annars flokks borgurum. Rússar komu náttúrulega fram af lítilmennsku við þetta sama fólk og leyfu því ekki að flytja til baka til Rússlands. Það er því læst inni í slæmri stöðu. Það er alveg ljóst að það er í besta falli barnaskapur og í versta falli heimska að halda að íslendingar geti leyst þessi vandamál þjóða sem eru mörgum sinnum fjölmennari en við. Ef íslendingar fara að fara á svig við þau lög sem gilda og veita þessu fólki undanþágur af mannúðaraðstæðum þá mun það vitaskuld þyrpast hingað til að fá fullgild vegabréf. Málin eru einfaldlega þannig að við getum ekki leyst allt heimsins ranglæti.
Maður getur ekki annað en vorkennt sýslumanninum fyrrverandi sem situr við fjórða mann og hefur tekist það verkefni á hendur að rannsaka bankahrunið. Þegar hann óskar efir gögnum þá segir FME að yfir upplýsingum frá bönkunum hvílir bankaleynd. Common. Á ekki einmitt að rannsaka bankana? Hvað er verið að fela? Dómsmálaráðherra segir að gengið verði í málið og leyst úr þessu. Það er vonum seinna.
Skoðanakannanir segja að fjórflokkurinn muni standa föstum fótum. Fjölmiðlar hamra einnig á þessu. Tvennt segir manni að það mat geti verið rangt. Í fyrsta lagi er þátttaka í prófkjörum víða lítil og niður í mjög lítil. Það segir manni að margir sem áður tóku þátt í prófkjörum eru ekki að gera það. Í öðru lagi er þáttaka í skoðanakönnunum ekki meiri en svo að það er ljóst að margir eiga eftir að gera upp hug sinn. Það getur margt gerst á næstu vikum.
Strákarnir í 2. flokk hjá Víking spiluðu við kollega sína frá Akureyri undir kvöldið. Þeir byrjuðu leikinn ekki fyrr en um 10 mínútur voru liðnar af honum. Þá höfðu Akureyringar skorað 7 mörk en Víkingar aðeins 1. Akureyringar voru þrisvar í leiknum sex marka forskot en þegar korter var eftir fóru Víkingar að gera sig gildandi. Þeir náðu að jafna leikinn en vantaði herslumuninn til að landa sigri. Því töpuðu þeir með tveggja marka mun. Leikir vinnast ekki nema að þeir séu spilaðir í sextíu mínútur en ekki einungis í fimmtíu mínútum eða þaðan af minna.
Í gærkvöldi var boð hjá Ívari Ragnarssyni frá Brjánslæk og og Sesselju konunni hans. Þau söfnuðu saman barnabörnum afa og ömmu frá Melanesi. Þessi hópur sést alltof sjaldan og þá einna helst við jarðafarir og afmæli eins og gengur. Það var vel mætt og mjög gaman að hitta hópinn. Margt bar á góma og rifjaðar upp ýmsar gamlar sögur.
Ég bætti laugardaginn upp í morgun. Fór út á seinni hálftímanum í sjö og kom heim um 12 leytið. 54 km lágu. Fyrsta alvöruhlaup vetrarins.
Ég hlusta oftast á Sigurð G. og Guðmund Ólafsson á Útvarpi Sögu á sunnudagsmorgnum. Um margt er ég þeim sammála og finnst fróðlegt að heyra þá fara yfir þjóðmálin og á stundum með aðstoð gömlu konunnar í Keflavík. Ég var þó algerlega ósammála þeim í einu atriði í morgun. Þeir voru að fjargviðrast yfir því að vegabréfslausu fólki frá Eistlandi og Lettlandi skyldi vera vísað úr landi hér til síns heimalands þar sem það hefur takmörkuð réttindi.
Þetta er fólk af rússnesku bergi brotið. Það var flutt til þessara landa í stórum stíl á meðan Eystrasaltslöndin voru undir áhrifasvæði Ráðstjórnarríkjanna. Sovétmenn beittu þeim svívirðilegu aðferðum að hauga sínu fólki inn í Eystrasaltslöndin í þeim tilgangi að þurrka hinar innfæddu þjóðir út með tíð og tíma. Þegar löndin fengu sjálfstæði þá kom bakslagið. Fólk af rússnesku bergi brotið var gert að annars flokks borgurum. Rússar komu náttúrulega fram af lítilmennsku við þetta sama fólk og leyfu því ekki að flytja til baka til Rússlands. Það er því læst inni í slæmri stöðu. Það er alveg ljóst að það er í besta falli barnaskapur og í versta falli heimska að halda að íslendingar geti leyst þessi vandamál þjóða sem eru mörgum sinnum fjölmennari en við. Ef íslendingar fara að fara á svig við þau lög sem gilda og veita þessu fólki undanþágur af mannúðaraðstæðum þá mun það vitaskuld þyrpast hingað til að fá fullgild vegabréf. Málin eru einfaldlega þannig að við getum ekki leyst allt heimsins ranglæti.
Maður getur ekki annað en vorkennt sýslumanninum fyrrverandi sem situr við fjórða mann og hefur tekist það verkefni á hendur að rannsaka bankahrunið. Þegar hann óskar efir gögnum þá segir FME að yfir upplýsingum frá bönkunum hvílir bankaleynd. Common. Á ekki einmitt að rannsaka bankana? Hvað er verið að fela? Dómsmálaráðherra segir að gengið verði í málið og leyst úr þessu. Það er vonum seinna.
Skoðanakannanir segja að fjórflokkurinn muni standa föstum fótum. Fjölmiðlar hamra einnig á þessu. Tvennt segir manni að það mat geti verið rangt. Í fyrsta lagi er þátttaka í prófkjörum víða lítil og niður í mjög lítil. Það segir manni að margir sem áður tóku þátt í prófkjörum eru ekki að gera það. Í öðru lagi er þáttaka í skoðanakönnunum ekki meiri en svo að það er ljóst að margir eiga eftir að gera upp hug sinn. Það getur margt gerst á næstu vikum.
fimmtudagur, mars 12, 2009
Ég sá í dag samantekt á www.kondis.no/ultra um norræna 24 tíma hlaupara. Þar var tekið saman hve margir hafa hlaupið yfir 200 km á þeim tæpum 30 árum frá því að fyrsti norðurlandabúinn náði því takmarki. Það var finninn Marrti Moilanen sem hljóp 205.850 km í London í október 1979. Þá hafði ég ekki hugmynd um að 24 tíma hlaup væri til og sama gilti örugglega um flesta íslendinga. Það eru samtals 73 norrænir karlar sem hafa hlaupið 200 km eða lengra á þeim tæpu 30 árum sem síðan eru liðin. Lengsta vegalengd allra norðurlandabúa í 24 tíma hlaupi hefur Rune Larsson, sá mikli sænski hlaupari, lagt að baki eða 262.640 km. Rune hefur einnig róið yfir Atlandshafið, hlaupið þvert yfir Bandaríkin og sigrað tvisvar í Spartathlon svo eitthvað sé nefnt. Hann er sem sagt ekki venjulegur. Alls hafa 28 finnar hlaupið yfir 200 km í 24 tíma hlaupi, 18 svíar, 13 norðmenn og danir og 1 íslendingur. Ég er í 30 sæti af þeim 73 norrænu körlum sem hafa náð yfir 200 km. Miðað við hlaupið í fyrra og hvað ég átti inni þegar því var lokið þá ætti eg að geta náð svona um 230 km á einum sólarhring ef allt gengi upp. Það er allnokkur fjöldi íslendinga sem gæti náð þessu takmarki. Það er bara að láta vaða.
Fyrir áhugasama þá er slóðin hér: http://www.kondis.no/Ultra/index.php?aid=80772&k=ultra%2Fultra&mid=
Fyrir áhugasama þá er slóðin hér: http://www.kondis.no/Ultra/index.php?aid=80772&k=ultra%2Fultra&mid=
miðvikudagur, mars 11, 2009
Þetta var dagur hinna stóru atburða. Í fyrsta lagi féll Baugur og í öðru lagi féll formaður VR.
Baugur skuldar 150 milljarða umfram eignir. Slíkt fyrirtæki er margfaldlega fallítt. Það er annaðhvort dæmi um að viðkomandi hafi ekkert skynbragð á samhengi milli reksturs og efnahags ef það er talið mögulegt að bjarga slíku fyrirtæki. Í öðru lagi getur það verið inni í dæminu að framlenging á greiðslustöðvun geti gefið eigendum tækifæri til að taka enn frekari eignir út úr fyrir tækinu en þegar hefur verið gert. Fyrirtæki sem byggir útþenslustefnu sína og gríðarlegar fjárfestingar eingöngu á lántöku spennir bogann svo svakalega að það má ekkert út af bera. Kúlulán eru voðalega skemmtileg þar til kemur að gjalddaganum. Þá var módelið að taka nýtt kúlulán til að greiða hið eldra. Þetta gekk á meðan aðgangur að lánsfé var lítt takmarkaður en svo fór að versna í því. Lán til að greiða þau gömlu fengust ekki lengur. Þá hrundi spilaborgin. Nú leiggur ekkert annað fyrir en að ná í þau fyrirtæki sem hafa verið seld út úr Baugi innan þess tíma sem slíkir samningar eru riftanlegir. Í annan stað þarf að brjóta upp þau heljartök sem Baugsliðið hefur á íslenska smásölumarkaðnum. Það er gjörsamlega óskiljanlegt að hægt hafi verið að steypa saman milli 60 og 70% af smásölumarkaðnum undir einn hatt og kerfið hafi ekkis éð neina meinbugi á slíku gimmikki. Meir að segja Microsoft var skipt upp vegna markaðsráðandi stöðu á markaðnum. Hérlendis eru menn bara eins og vitleysingar.
VR, hið óvinnandi vígi, féll í dag. Sitjandi formaður fékk einungis um 28% atkvæða þegar félagsmenn greiddu atkvæði í formannskjöri. Þrátt fyrir að hann fengi tvo á móti sér með tilheyrandi dreifingu atkvæða þá varð fráfarandi formaður neðstur í kosningunni. Það segir sína sögu um viðhorf félagsmanna til forystunnar. Í stjórn voru einnig kjörnir menn sem hafa haft uppi harða gagnrýni á framkvæmdastjóra Lífeyrissjóðs VR. Þrátt fyrir að hann hafi um 30 milljónir í laun á ári þá þurfa þeir sem greiða í lífeyrissjóð VR að greiða bensínið á bílinn sem VR leggur honum til eftir því sem maður heyrir. Mér segir svo hugur um að fleiri en einn innan þessara raða þurfi að fara að svipast um eftir pappakössum á næstunni.
Lífeyriskerfið er náttúrulega kapítuli út af fyrir sig. Ætli séu ekki starfandi nú yfir 30 lífeyrisjóðir á landinu. Þó hefur þeim fækkað verulega. Bara svo það sé á hreinu þá búa ekki nema rúmlega 300.000 einstaklingar í landinu. Vinnandi einstaklingar voru um 180.000 þegar allir höfðu vinnu. Það eru þá um 6.000 vinnandi einstaklingar að jafnaði á bak við hvern lífeyrissjóð. Ruglið í lífeyrissjóðunum var svo gengdarlaust hér áður að það er varla hægt að tala um það. Sem dæmi má nefna að vörubílstjórar í rúmlega 2000 manna þorpi stóðu fyrir eigin lífeyrissjóð með framkvæmdastjóra, skrifstofu og alles. Yfir 30% af iðgjöldum fóru í rekstrarkostnað. Þetta lét fólk yfir sig ganga annað hvort vegna afskiptaleysis eða fáfræði.
Eitt er maður að heyra sem er vægast sagt diskútabelt ef satt er. Ég hef ekki kynnt mér það frá fyrstu hendi en heyri að verðbætur á peningalegar eignir (inneign í banka) verði dregnar frá greiðslu tryggingarbóta Tryggingastofnunar hjá ellilífeyrisþegum og öðrum sem slíkar greiðslur fá. Verðbætur er trygging fyrir því að maður fái sama verðmæti til baka og maður lét af hendi til lánþega. Í 18% verðbólgu fær maður sama verðmæti tilbaka ef 18% verðbætur reiknast ofan á höfuðstólinn. Ef vextir eru hærri en verðbólga þá er mismunurinn raunvextir. Ef verðbólga er 0 þá fær maður engar verðbætur. Ég trúi því ekki að verðbólgan sé orðin tekjustofn fyrir ríkisvaldið að þessu leyti. Sama er ef fjármagnstekjuskattur reiknast ofan á verðbótaþáttinn. Ef að þetta er rétt þá lækka útgreiðslur Tryggingastofnunar eftir því sem verðbólgan er hærri. Það á vitaskuld einungis að reikna raunvexti sem tekjur til frádráttar tryggingabótum og sem stofn að útreikningi fjármagnstekjuskatts. Þarf að skoða þetta til hlýtar.
Við fórum fjögur í ljósmyndaferð með Pálma Guðmundssyni um þar síðustu helgi. Tekinn var rúntur um Reykjanesið í frábæru veðri. Við stoppuðum við Kleifarvatn, í Krísuvík, á Þórkötlustöðum og í Bláa Lóninu. Þegar heim var komið tók Pálmi myndirnar og gangrýndi þær. Fínt upplegg. Manni fannst heldur leiðinlegt að koma í Krísuvík. Krísuvíkin er mjög fjölsóttur staður af ferðamönnum, erlendum sem innlendum. Engu að síður var ásýndin heldur draslaraleg. Drasl úr úr borholu lá út í læk, rafgeymir gægðist út úr moldarbarði, margir plankar í göngubrautum voru brotnir og þannig mætti áfram telja. Hver ætli beri ábyrgð á Krísuvíkinni?
Baugur skuldar 150 milljarða umfram eignir. Slíkt fyrirtæki er margfaldlega fallítt. Það er annaðhvort dæmi um að viðkomandi hafi ekkert skynbragð á samhengi milli reksturs og efnahags ef það er talið mögulegt að bjarga slíku fyrirtæki. Í öðru lagi getur það verið inni í dæminu að framlenging á greiðslustöðvun geti gefið eigendum tækifæri til að taka enn frekari eignir út úr fyrir tækinu en þegar hefur verið gert. Fyrirtæki sem byggir útþenslustefnu sína og gríðarlegar fjárfestingar eingöngu á lántöku spennir bogann svo svakalega að það má ekkert út af bera. Kúlulán eru voðalega skemmtileg þar til kemur að gjalddaganum. Þá var módelið að taka nýtt kúlulán til að greiða hið eldra. Þetta gekk á meðan aðgangur að lánsfé var lítt takmarkaður en svo fór að versna í því. Lán til að greiða þau gömlu fengust ekki lengur. Þá hrundi spilaborgin. Nú leiggur ekkert annað fyrir en að ná í þau fyrirtæki sem hafa verið seld út úr Baugi innan þess tíma sem slíkir samningar eru riftanlegir. Í annan stað þarf að brjóta upp þau heljartök sem Baugsliðið hefur á íslenska smásölumarkaðnum. Það er gjörsamlega óskiljanlegt að hægt hafi verið að steypa saman milli 60 og 70% af smásölumarkaðnum undir einn hatt og kerfið hafi ekkis éð neina meinbugi á slíku gimmikki. Meir að segja Microsoft var skipt upp vegna markaðsráðandi stöðu á markaðnum. Hérlendis eru menn bara eins og vitleysingar.
VR, hið óvinnandi vígi, féll í dag. Sitjandi formaður fékk einungis um 28% atkvæða þegar félagsmenn greiddu atkvæði í formannskjöri. Þrátt fyrir að hann fengi tvo á móti sér með tilheyrandi dreifingu atkvæða þá varð fráfarandi formaður neðstur í kosningunni. Það segir sína sögu um viðhorf félagsmanna til forystunnar. Í stjórn voru einnig kjörnir menn sem hafa haft uppi harða gagnrýni á framkvæmdastjóra Lífeyrissjóðs VR. Þrátt fyrir að hann hafi um 30 milljónir í laun á ári þá þurfa þeir sem greiða í lífeyrissjóð VR að greiða bensínið á bílinn sem VR leggur honum til eftir því sem maður heyrir. Mér segir svo hugur um að fleiri en einn innan þessara raða þurfi að fara að svipast um eftir pappakössum á næstunni.
Lífeyriskerfið er náttúrulega kapítuli út af fyrir sig. Ætli séu ekki starfandi nú yfir 30 lífeyrisjóðir á landinu. Þó hefur þeim fækkað verulega. Bara svo það sé á hreinu þá búa ekki nema rúmlega 300.000 einstaklingar í landinu. Vinnandi einstaklingar voru um 180.000 þegar allir höfðu vinnu. Það eru þá um 6.000 vinnandi einstaklingar að jafnaði á bak við hvern lífeyrissjóð. Ruglið í lífeyrissjóðunum var svo gengdarlaust hér áður að það er varla hægt að tala um það. Sem dæmi má nefna að vörubílstjórar í rúmlega 2000 manna þorpi stóðu fyrir eigin lífeyrissjóð með framkvæmdastjóra, skrifstofu og alles. Yfir 30% af iðgjöldum fóru í rekstrarkostnað. Þetta lét fólk yfir sig ganga annað hvort vegna afskiptaleysis eða fáfræði.
Eitt er maður að heyra sem er vægast sagt diskútabelt ef satt er. Ég hef ekki kynnt mér það frá fyrstu hendi en heyri að verðbætur á peningalegar eignir (inneign í banka) verði dregnar frá greiðslu tryggingarbóta Tryggingastofnunar hjá ellilífeyrisþegum og öðrum sem slíkar greiðslur fá. Verðbætur er trygging fyrir því að maður fái sama verðmæti til baka og maður lét af hendi til lánþega. Í 18% verðbólgu fær maður sama verðmæti tilbaka ef 18% verðbætur reiknast ofan á höfuðstólinn. Ef vextir eru hærri en verðbólga þá er mismunurinn raunvextir. Ef verðbólga er 0 þá fær maður engar verðbætur. Ég trúi því ekki að verðbólgan sé orðin tekjustofn fyrir ríkisvaldið að þessu leyti. Sama er ef fjármagnstekjuskattur reiknast ofan á verðbótaþáttinn. Ef að þetta er rétt þá lækka útgreiðslur Tryggingastofnunar eftir því sem verðbólgan er hærri. Það á vitaskuld einungis að reikna raunvexti sem tekjur til frádráttar tryggingabótum og sem stofn að útreikningi fjármagnstekjuskatts. Þarf að skoða þetta til hlýtar.
Við fórum fjögur í ljósmyndaferð með Pálma Guðmundssyni um þar síðustu helgi. Tekinn var rúntur um Reykjanesið í frábæru veðri. Við stoppuðum við Kleifarvatn, í Krísuvík, á Þórkötlustöðum og í Bláa Lóninu. Þegar heim var komið tók Pálmi myndirnar og gangrýndi þær. Fínt upplegg. Manni fannst heldur leiðinlegt að koma í Krísuvík. Krísuvíkin er mjög fjölsóttur staður af ferðamönnum, erlendum sem innlendum. Engu að síður var ásýndin heldur draslaraleg. Drasl úr úr borholu lá út í læk, rafgeymir gægðist út úr moldarbarði, margir plankar í göngubrautum voru brotnir og þannig mætti áfram telja. Hver ætli beri ábyrgð á Krísuvíkinni?
þriðjudagur, mars 10, 2009
Það má segja að stórt framfaraskref í andlegri endurreisn þjóðarinnar hafi verið stigið í dag þegar sú norsk franska Eva var ráðin sem sérstakur sérfræðingur og ráðgjafi við efnahagsbrotarannsóknir hérlendis. Það er nú svo að sannleikurinn þarf að birtast utanað frá til að mark sé tekið á honum. Það vissi hver maður sem vildi vita að það var eins og hvert annað kák að ráða örfá menn í embætti saksóknara og segja þeim að rannsaka bankahrunið. ef einhver sakamál eru flókin, tímafrek og þarfnast ítrustu sérfræðikunnáttu þá eru það hvítflibbabrot. Það er náttúrulega dálítið sérstakt að það skuli vera liðið á sjötta mánuð síðan að peningakerfi þjóðarinnar hrundi í rúst og það skuli enginn hafa svo mikið sem hafa verið tekinn í formlega yfirheyrslu af saksóknara. Bankarnir voru tæmdir eins og vegasjoppa af þjóðvegaræningjum og svo eru menn bara eins og fínir menn í viðtölum. Það verður aldrei friður í samfélaginu nema að þessi mál verði brotin til mergjar og hverjum steini velt við. Það er sérstakt að ránnsóknanefndinni skuli hafa þurft að berast sérstök ábending svo þeir fóru að renna í gegn kennitölum stjórnmálamanna og fjölmiðlamanna til að kanna hvort finna mætti einhver tengsl milli þessara stétta og helstu rummunganna. Almenningur fer að finna fyrir alvöru málsins þegar niðurskurður á opinberum útgjöldum byrjar fyrir alvöru. Það þýðir ekkert að kenna Alþjóðagjaldeyrissjóðnum um þá hluti. Þeir eru einfaldlega óhjákvæmilegir til að hægt verði að endurreisa fjárhag lands og þjóðar. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn er ósköp einfaldlega í hlutverki leiðinlega bankastjórans sem vill ekki lána óreiðumanninum meiri pening nema hann taki til í sínum eigin fjármálum og sýni að hann sé traustsins verður.
Ég heyrði frá Neil í gær. Hann vinnur hjá fyrirtæki sem heitir Thether að því mig minnir og er dótturfyrirtæki Straums. Straumur var yfirtekinn af ríkinu eins og kunnugt er. Starfsemi fyrirtækisins er því öll komin í uppnám. Neil var brattur og sagði að þeir myndu ekki gefast upp fyrr en í fulla hnefana. Hann gerði síður ráð fyrir að koma til Íslands og taka þátt í 100 km hlaupinu því hann ætlar að taka þátt í 260 mílna (rúmlega 400 km) hlaupi í Bretlandi í júní. Það er hlaupið meðfram ánni Thames og tekur 4-5 daga.
Það var gaman að fylgjast með spurningaþáttunum Útsvar og Gettu betur á helginni. Þeir voru spennandi og réðust úrslit í þeim báðum á síðustu stundu. Kappsfullir og margfróðir keppendur verða hins vegar að kunna að tapa, enda þótt stundum sé tapið ósanngjarnt að því þeim finnst. Maður hélt á tímabili að sá yngsti í Árborgarliðinu myndi fljúga á sýslumanninn í beinni eftir að þeir misstu sigurinn út úr höndunum á sér á lokaspurningunni. Eins var það þungbært fyrir MK að flaska á frönsku forsetunum. Þar gátu þeir engum um kennt nema sjálfum sér. Þeir sem ekki þekkja mun á Pompidou og Giscard d'Estaing á mynd þurfa að fara aðeins betur yfir fræðin.
Ég heyrði frá Neil í gær. Hann vinnur hjá fyrirtæki sem heitir Thether að því mig minnir og er dótturfyrirtæki Straums. Straumur var yfirtekinn af ríkinu eins og kunnugt er. Starfsemi fyrirtækisins er því öll komin í uppnám. Neil var brattur og sagði að þeir myndu ekki gefast upp fyrr en í fulla hnefana. Hann gerði síður ráð fyrir að koma til Íslands og taka þátt í 100 km hlaupinu því hann ætlar að taka þátt í 260 mílna (rúmlega 400 km) hlaupi í Bretlandi í júní. Það er hlaupið meðfram ánni Thames og tekur 4-5 daga.
Það var gaman að fylgjast með spurningaþáttunum Útsvar og Gettu betur á helginni. Þeir voru spennandi og réðust úrslit í þeim báðum á síðustu stundu. Kappsfullir og margfróðir keppendur verða hins vegar að kunna að tapa, enda þótt stundum sé tapið ósanngjarnt að því þeim finnst. Maður hélt á tímabili að sá yngsti í Árborgarliðinu myndi fljúga á sýslumanninn í beinni eftir að þeir misstu sigurinn út úr höndunum á sér á lokaspurningunni. Eins var það þungbært fyrir MK að flaska á frönsku forsetunum. Þar gátu þeir engum um kennt nema sjálfum sér. Þeir sem ekki þekkja mun á Pompidou og Giscard d'Estaing á mynd þurfa að fara aðeins betur yfir fræðin.
sunnudagur, mars 08, 2009
Fyrir eitthvað tíu til fimmtán árum síðan sat ég fund í Alþýðubandalaginu fyrir norðan. Þar barst kynjakvóti í tal. Ég lýsti þeirri skoðun minni sem var þá jafnt og nú að ég væri á móti kynjakvótum. Mér væri sama hvort karlar eða konur væru fulltrúar hreyfingarinnar, bara að það væri besta fólkið. Ég fékk heldur en betur yfirhalninguna fyrir þetta. Einhverjir sögðust ekki hafa heyrt aðra eins karlrembu nokkurn tíma. Þarna kom vel í ljós rótgróin minnimáttarkennd kvenna sem gat ekki ímyndað sér að þær gætu skipað sér sem hópur í forystusveit án þess að vera lyft þangað upp af einhverjum fléttuaðferðum eða kvótasetningu.
Nú hefur þetta gerst svo um munar. Hjá Framsóknarflokknum í SV kjördæmi yrðu konur í fimm efstu sætunum. Vegna kvótasetningar verða hins vegar tvær þeirra að sætta sig við að vera færðar niður listann og karlar settir í þeirra stað. Þeir fengu hins vegar miklu minna fylgi. Þetta meikar engan sens að fyrst sé verið að halda prófkjör á annað borð að þá eigi úrslit þess ekki að standa. Eitthvað svipað hefur verið að gerast hjá Samfylkinginni hér og þar. Hjá VG virkar kvótasetningin hins vegar bara á annan veginn. Ég veit ekki hvort er verra. Það er hins vegar ljóst að áhugafólk um kvótasetningu í stjórnmálum mun berjast á móti því með kjafti og klóm að koma í veg fyrir að almenningur fái að velja þá fulltrúa sem sitja á þingi. Hann hefur greinilega ekki vit á því.
Ég stúderaði drauma einu sinni af þó nokkrum áhuga. Einna merkilegastir í því sambandi fannst mér Nýallinn eftir dr. Helga Pjeturs vera. Helgi var stórmerkilegur maður. Hann lagði í fyrsta lagi grunninn að nútíma jarðfræði og í öðru lagi skrifaði hann mörg rit um rannsóknir sínar á svefni og draumum. Hann færði fyrir því rök að sú endurhleðsla sem maður fær þegar maður sefur gerist vegna þess að í svefni kemst maður í tengsl við líf á öðrum hnöttum. Ég ætla svo sem ekki að fullyrða um það en hitt veit hver einsasti maður að svefninn er lífsnauðsynlegur. Maður deyr innan tiltölulega skamms tíma ef maður nær ekki að festa svefn. Sama gildir þótt maður liggi í algerri hvíld, maður verður að ná að festa svefn til að lifa. Það er vel þekkt pyntingaraðferð að meina fólki svefns.
Oftast gleymir maður þvi sem mann dreymir jafnskjótt og maður vaknar. Á því eru þó undantekningar. Mig dreymdi í nótt afar sterkan draum í sambandi við manneskju sem ég þekkti hér áður en hef hvorki heyrt eða séð í rúm 32 ár. Stundum kemur það fyrir að ef maður er upptekinn af einhverju þá upplifir maður það þegar mann dreymir. Svo var ekki í þessu tilviki. Ég þarf einhvern tíma að að komast að því hvort eitthvað hafi gerst þessa dagana í sambandi við þann sem mig dreymdi.
Ég fór upp í Egilshöll í dag að horfa á stelpurnar í 3ja flokki spila við jafnöldrur sínar í KR. Það er svo sem ekki í frásögur færandi. Ég var með myndavél með og tók nokkrar myndir af stelpunum en oft vill maður gleyma myndavélinni vegna þess hvað maður lifir sig inn í leikinn. Dómarinn sá að ég var með myndavél og kom til mín í hléinu. Hann bað mig að taka myndir af bílunum sem keyrt er inn fyrir bílastæðið og lagt er á göngustígnum upp að Egilshöllinni. Þar er fljúgandi hált þessa dagana. Hann sagði að þarna sköpuðust hættulegar aðstæður þegar fólk er að troðast þarna inn á bílum og er svo að bakka og snúa í myrkri og slæmu skyggni á meðan krakkarnir eru að fara frá og til. Hann bað mig að koma myndum af þessu til hlutaðeigandi aðila því menn væru farnir að tala um að neita að halda leiki þarna ef ekki verður ráðin bót á þessu ástandi. Það var auðvitað sjálfsagt mál að verða við þessari bón og myndirnar eru farnar. Hugsunarleysið í fólki er oft hreint ótrúlegt.
Ég fór út um 7:30 í morgun og tók 34 km. Það var eins gott að vera tímalega úti því það fór að hvessa þegar leið nær hádegi. Þessi vika gerði tæpa 150 km. Nú fer þetta að þyngjast.
Nú hefur þetta gerst svo um munar. Hjá Framsóknarflokknum í SV kjördæmi yrðu konur í fimm efstu sætunum. Vegna kvótasetningar verða hins vegar tvær þeirra að sætta sig við að vera færðar niður listann og karlar settir í þeirra stað. Þeir fengu hins vegar miklu minna fylgi. Þetta meikar engan sens að fyrst sé verið að halda prófkjör á annað borð að þá eigi úrslit þess ekki að standa. Eitthvað svipað hefur verið að gerast hjá Samfylkinginni hér og þar. Hjá VG virkar kvótasetningin hins vegar bara á annan veginn. Ég veit ekki hvort er verra. Það er hins vegar ljóst að áhugafólk um kvótasetningu í stjórnmálum mun berjast á móti því með kjafti og klóm að koma í veg fyrir að almenningur fái að velja þá fulltrúa sem sitja á þingi. Hann hefur greinilega ekki vit á því.
Ég stúderaði drauma einu sinni af þó nokkrum áhuga. Einna merkilegastir í því sambandi fannst mér Nýallinn eftir dr. Helga Pjeturs vera. Helgi var stórmerkilegur maður. Hann lagði í fyrsta lagi grunninn að nútíma jarðfræði og í öðru lagi skrifaði hann mörg rit um rannsóknir sínar á svefni og draumum. Hann færði fyrir því rök að sú endurhleðsla sem maður fær þegar maður sefur gerist vegna þess að í svefni kemst maður í tengsl við líf á öðrum hnöttum. Ég ætla svo sem ekki að fullyrða um það en hitt veit hver einsasti maður að svefninn er lífsnauðsynlegur. Maður deyr innan tiltölulega skamms tíma ef maður nær ekki að festa svefn. Sama gildir þótt maður liggi í algerri hvíld, maður verður að ná að festa svefn til að lifa. Það er vel þekkt pyntingaraðferð að meina fólki svefns.
Oftast gleymir maður þvi sem mann dreymir jafnskjótt og maður vaknar. Á því eru þó undantekningar. Mig dreymdi í nótt afar sterkan draum í sambandi við manneskju sem ég þekkti hér áður en hef hvorki heyrt eða séð í rúm 32 ár. Stundum kemur það fyrir að ef maður er upptekinn af einhverju þá upplifir maður það þegar mann dreymir. Svo var ekki í þessu tilviki. Ég þarf einhvern tíma að að komast að því hvort eitthvað hafi gerst þessa dagana í sambandi við þann sem mig dreymdi.
Ég fór upp í Egilshöll í dag að horfa á stelpurnar í 3ja flokki spila við jafnöldrur sínar í KR. Það er svo sem ekki í frásögur færandi. Ég var með myndavél með og tók nokkrar myndir af stelpunum en oft vill maður gleyma myndavélinni vegna þess hvað maður lifir sig inn í leikinn. Dómarinn sá að ég var með myndavél og kom til mín í hléinu. Hann bað mig að taka myndir af bílunum sem keyrt er inn fyrir bílastæðið og lagt er á göngustígnum upp að Egilshöllinni. Þar er fljúgandi hált þessa dagana. Hann sagði að þarna sköpuðust hættulegar aðstæður þegar fólk er að troðast þarna inn á bílum og er svo að bakka og snúa í myrkri og slæmu skyggni á meðan krakkarnir eru að fara frá og til. Hann bað mig að koma myndum af þessu til hlutaðeigandi aðila því menn væru farnir að tala um að neita að halda leiki þarna ef ekki verður ráðin bót á þessu ástandi. Það var auðvitað sjálfsagt mál að verða við þessari bón og myndirnar eru farnar. Hugsunarleysið í fólki er oft hreint ótrúlegt.
Ég fór út um 7:30 í morgun og tók 34 km. Það var eins gott að vera tímalega úti því það fór að hvessa þegar leið nær hádegi. Þessi vika gerði tæpa 150 km. Nú fer þetta að þyngjast.
laugardagur, mars 07, 2009
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
