Það var gaman að fylgjast með Einari Daða og Helgu Margréti í Tékklandi í gær og fyrradag. Bæði stóðu sig frábærlega. Helga Margrét sýndi að íslandsmetið í Kópavogi um hina helgina var engin tilviljun og gerði gott betur. Bætti nýsett met um á annað hundruð stig og varð þriðja með ólympíumeistarann í broddi fylkingar. Það munaði einungis 22 stigum að hún næði inn á HM fullorðinna, aðeins sautján ára gömul. Hún er í efsta sæti í heiminum í sínum aldursflokki þannig að hér er um frábæran árangur að ræða. Hún er svakalegt efni í frábæra íþróttakonu og verður gaman að sjá hvernig hún vinnur úr þessum hæfileikum sínum. Einar Daði bætti fyrir vonbrigðin í Kópavogi og sýndi svo sannarlega hvað í honum bjó. Hann setti íslandsmet í sínum aldursflokki og varð í öðru sæti í unglingaflokki á mótinu. Flottur íþróttamaður.
Ég fékk tímarit Landsbjargar í gær. Þar kennir margra grasa og meðal annars er þar grein um slys í ferðamennsku. Á árunum 1996 - 2006 urðu 34 dauðaslys í landinu í ferðamennsku eða um 3 dauðaslys á ári. Og það segir enginn neitt. Það er gert mikið úr því að sjórinn hefur ekki tekið mannslíf nú um skeið og allt gott um það. en þá er ferðamennskan farin að færa sig upp á skaftið. Síðan veit maður ekkert um hve mörgum sinnum fólk hefur slasast eða legið við stórslysum. Mig grunar að þau tilvik séu allnokkru fleiri. Í greininni er meðal annars minnst á þegar frakki dó á leiðinni frá Landmannalaugum í Emstrur. Hann hefur greinilega villst niður í átt til Fljótshlíðar, séð ljósin í Húsadal og ætlað að þvera Markarfljót og drukknað. Laugavegshlauparar hafa kvartað yfir því árlega að merkingin sé léleg þar sem maður fer út af veginum yfir á sandana í átt að Emstrum. Aldrei er neitt gert í málinu. Líklega eru menn að togast á um hver á að gera hlutinn eins og þegar enginn vildi setja upp skilti við Dyrhólaey þótt þar lægi við dauðaslysum. Þetta er dálítið dæmigert.
Það er orðinn mikill fjöldi sem fer á Hvannadalshnjúk árlega. Það má þakka fyrir meðan ekki verður að óhöppum þar eða alvarlegri óhöppum en þegar hafa orðið. Það er þess meiri ástæða til að hafa áhyggjur þegar Stafafellsleiðin er svo til eingöngu farin en mun meiri hætta er á sprungum á því svæði en þegar Virkisjökulsleiðin er farin. Kunnugir þekkja vel til en hvað með þá sem eru minna kunnugir. Það ætti t.d. að koma á tilkynningaskyldukerfi vegna þeirra sem fara á jökulinn, gera ákveðnar kröfur um þekkingu hjá þeim sem leiða hópinn og gera lágmarkskröfur um búnað og fatnað hjá göngufólki. Auka þarf fræðslu um fjallaferðir og rannsaka þarf formlega hvað olli ef óhöpp eða slys verða. Óvarkárni á að geta valdið leyfismissi. Síðan er alltaf spurningin hvað á að gera ef sauðþráir íslendingar hlýða engu og engum. Slíkir einstaklinga eru alltaf til. Það á að vera hart tekið á því ef menn hlýða ekki fararstjóra. Jsfnvel á að vera hægt að setja menn í ferðabann þannig að menn fái ekki leyfi til að fara með í skipulagðar ferðir á vegur Ferðafélagsins, Útivistar eða Fjallaleiðsögumanna ef þeir verða uppvísir að því endurtekið að fara ekki eftir fyrirmælum. Það getur farið gamanið af því að vera inni á hálendinu í erfiðleikum eins og það er magnað við góðar aðstæður og þegar allt gengur vel.
Fór Eiðistorgshringinn í kvöld í góðu veðri.
föstudagur, júní 26, 2009
miðvikudagur, júní 24, 2009
Miðnæturhlaupið var í gærkvöldi. Maður var dálítið áhyggjufullur fyrirfram því það spáði ekki vel. Rigning og kalsi var yfirvofandi. Það fór hins vegar allt vel. Svo sme ekki hlýtt en þurrt og létt gola. Þátttakan fór fram úr öllum væntingum en um 1300 manns tóku þátt í hlaupinu. Það er sett þátttökumet í hverju einasta hlaupi sem haldið er. Það er sannkölluð hreyfingar- og skokkbylgja að ganga yfir. Maður sá fólk hlaupa í gær sem maður getur ekki annað en tekið ofan fyrir að hella sér í þennan slag. Þetta er erfitt og ekki alltaf skemmtilegt þegar verið er að byrja en uppskeran er eftir þeirri vinnu sem lögð er í verkið. Félagi minn sem ég hitti í gær í hlaupinu hringdi í mig í kvöld. Hann hefur heldur betur tekið sér tak og m.a. lést um eins 17 kíló frá áramótum. Hann bætti sig um einar 15 mínútur í 10 km hlaupi frá RM í fyrra. Svona er hægt þegar vilji og agi eru fyrir hendi. Þetta er almennilegt. Mogginn var á staðnum og hringdi svo og spurði frétta. Ljósvakamiðlarnir létu sig engu varða þótt um 1300 manns væri samankominn við sundlaugarnar til að hlaupa. Líklega hefur þeim fundist það kosta of mikið að ræsa liðið út. Ef ég hefði tekið mér stöðu við annan mannn niður í miðbæ og æpt "Vanhæf ríkisstjórn" út í bláinn þá hefði ég fengið viðtöl á öllum stöðvum og ég veit ekki hvað. Ég tala nú ekki um ef ég hefði hent súrmjólk á þinghúsið. Svona eru áherslurnar í fréttaflutningi.
Evrópuhlaupinu lauk á sunnudaginn. Þá luku hlaupararnir 64 daga hlaupi frá Bari á suður Ítalíu til Nordkapp, nyrsta odda Noregs. Aldrei hvíldardagur. Meðalvegalangd var 71 km á dag. Síðustu þrjá dagana var hlaupin um 260 km vegalengd. Það var skítakuldi, rigning eða hagl og vindur. Svíunum var svo kalt að á einni drykkjarstöðinni þegar þeir fengu meiri föt þá gat annar þeirra hvorki borðað eða klætt sig í nýju fötin. Þjóðverjinn sem vann hélt meðalhraða sem svaraði um 5 mín á km. Trond hinn norski varð sjötti og hélt um 6 mín tempo alla leiðina. Það er ekki hægt að segja að leiðin sé slétt. M.a. er hlaupið yfir Alpana. Um 2/3 þeirra sem lögðu af stað héldu út allann tímann. Það er hreint þrekvirki.
Um árabil hefur söngurinn staðið að það verði að leggja samræmdu prófin í grunnskólunum niður. Þeir sem þann söng kyrjuðu héldu því fram að prófin hefðu alltof mikil áhrif á seinni hluta 10 bekkjar. Hálft ár af 10 árum. Það er nú ekki svo svakalegt ef hin 9,5 árin eru vel nýtt. Veiklunda stjórnmálamenn láta undan svona umræðu og taka ákvarðanir sem frekar taka mið af vinsældakeppni en markvissri stefnumótun. Partur af þessum söng voru árlegar fréttir af hinu gríðarlegu álagi á nemendur sem fylgdi samræmdu prófunum. Niðurstaða þeirra gæti ráðið úrslitum í hvaða skóla nemendur fengju inngöngu. Þegar maður var krakki þá tók maður ætíð samræmd próf í barnaskólanum. Lestrarpróf, reikningspróf og íslenskuprófið komu að sunnan. Sama máli gilti um landsprófið. Það var samræmt próf og ekkert annað. Stóð fyrir sínu, fínt próf en dálítið erfitt. Talsmenn samræmdu prófanna héldu því hins vegar fram að það væri ekki hægt að meta niðurstöðu grunnskólans á annan hátt með öllum þeirra kostum og göllum. Þeir urðu undir í þessari umræðu. Nú hefur komið í ljós að þeir höfðu rétt fyrir sér. Verðbólga þykir hafa hlaupið í skólaeinkunnir. Hætt er við því að skólar freistist til að hækka skólaeinkunnir svo krakkar hvers skóla hafi meiri líkur á því að komast í þá skóla sem þá langar til að fara í. Slík þróun endar með því að allir fá 10.0 í einkunn ef maður er dálítið öfgafullur. Hvað gerist þá? Annað tveggja gerist. Framhaldsskólarnir fara að leggja inntökupróf fyrir umsækjendur eða að samræmd próf verður tekið upp aftur. Þá eru menn komnir í hring. Hver var þá tilgangurinn með allri þessari vegferð? Þetta er eins og með Lísu í Undralandi. Ef maður veit ekki hvert maður ætlar þá skiptir ekki hvaða leið maður velur. Maður kemst alltaf á áfangastað.
Það skortir ekki að útrásarvíkingarnir hafi greiðan aðgang að fjölmiðlum þegar mál þeirra eru í einhverju ferli. Yfirlýsingar þeirra eru lesnar aftur á bak og áfram. Málflutningur þeirra kemst allur til skila. Hvaða fréttamennska er þetta? Er það einhver frétt að HS sendi frá sér yfirlýsingu þar sem hann segist vera saklaus eins og páskahérinn? Af hverju eru ekki lesnar yfirlýsingar frá venjulegum snærisþjófum þegar þeir eru staðnir að verki. Það er einungis frétt þegar niðurstaða í svona mál liggur fyrir. Hvenær ætla fjölmiðlar að skapa sér einhvert sjálfstæði og hafna svona rugli.
Evrópuhlaupinu lauk á sunnudaginn. Þá luku hlaupararnir 64 daga hlaupi frá Bari á suður Ítalíu til Nordkapp, nyrsta odda Noregs. Aldrei hvíldardagur. Meðalvegalangd var 71 km á dag. Síðustu þrjá dagana var hlaupin um 260 km vegalengd. Það var skítakuldi, rigning eða hagl og vindur. Svíunum var svo kalt að á einni drykkjarstöðinni þegar þeir fengu meiri föt þá gat annar þeirra hvorki borðað eða klætt sig í nýju fötin. Þjóðverjinn sem vann hélt meðalhraða sem svaraði um 5 mín á km. Trond hinn norski varð sjötti og hélt um 6 mín tempo alla leiðina. Það er ekki hægt að segja að leiðin sé slétt. M.a. er hlaupið yfir Alpana. Um 2/3 þeirra sem lögðu af stað héldu út allann tímann. Það er hreint þrekvirki.
Um árabil hefur söngurinn staðið að það verði að leggja samræmdu prófin í grunnskólunum niður. Þeir sem þann söng kyrjuðu héldu því fram að prófin hefðu alltof mikil áhrif á seinni hluta 10 bekkjar. Hálft ár af 10 árum. Það er nú ekki svo svakalegt ef hin 9,5 árin eru vel nýtt. Veiklunda stjórnmálamenn láta undan svona umræðu og taka ákvarðanir sem frekar taka mið af vinsældakeppni en markvissri stefnumótun. Partur af þessum söng voru árlegar fréttir af hinu gríðarlegu álagi á nemendur sem fylgdi samræmdu prófunum. Niðurstaða þeirra gæti ráðið úrslitum í hvaða skóla nemendur fengju inngöngu. Þegar maður var krakki þá tók maður ætíð samræmd próf í barnaskólanum. Lestrarpróf, reikningspróf og íslenskuprófið komu að sunnan. Sama máli gilti um landsprófið. Það var samræmt próf og ekkert annað. Stóð fyrir sínu, fínt próf en dálítið erfitt. Talsmenn samræmdu prófanna héldu því hins vegar fram að það væri ekki hægt að meta niðurstöðu grunnskólans á annan hátt með öllum þeirra kostum og göllum. Þeir urðu undir í þessari umræðu. Nú hefur komið í ljós að þeir höfðu rétt fyrir sér. Verðbólga þykir hafa hlaupið í skólaeinkunnir. Hætt er við því að skólar freistist til að hækka skólaeinkunnir svo krakkar hvers skóla hafi meiri líkur á því að komast í þá skóla sem þá langar til að fara í. Slík þróun endar með því að allir fá 10.0 í einkunn ef maður er dálítið öfgafullur. Hvað gerist þá? Annað tveggja gerist. Framhaldsskólarnir fara að leggja inntökupróf fyrir umsækjendur eða að samræmd próf verður tekið upp aftur. Þá eru menn komnir í hring. Hver var þá tilgangurinn með allri þessari vegferð? Þetta er eins og með Lísu í Undralandi. Ef maður veit ekki hvert maður ætlar þá skiptir ekki hvaða leið maður velur. Maður kemst alltaf á áfangastað.
Það skortir ekki að útrásarvíkingarnir hafi greiðan aðgang að fjölmiðlum þegar mál þeirra eru í einhverju ferli. Yfirlýsingar þeirra eru lesnar aftur á bak og áfram. Málflutningur þeirra kemst allur til skila. Hvaða fréttamennska er þetta? Er það einhver frétt að HS sendi frá sér yfirlýsingu þar sem hann segist vera saklaus eins og páskahérinn? Af hverju eru ekki lesnar yfirlýsingar frá venjulegum snærisþjófum þegar þeir eru staðnir að verki. Það er einungis frétt þegar niðurstaða í svona mál liggur fyrir. Hvenær ætla fjölmiðlar að skapa sér einhvert sjálfstæði og hafna svona rugli.
sunnudagur, júní 21, 2009
laugardagur, júní 20, 2009
Það var eins gott að það var ekki búið að gera Álftanesmanninn að þjóðardýrlingi, hengja á hann fálkaorðu eða eitthvað annað álíka eins og margir virtust vilja eftir fyrstu viðbrögðum að dæma. Það kom nefnilega í ljós að þetta var bölvaður skúrkur. Búinn að hafa stórfé út úr saklausu fólki sem hafði treyst honum fyrir fjármunum sínum í góðri trú. Það að einhver hafi böstað þig réttlætir ekki að þú gerir það sama við aðra. Síðan ætti fólk að athuga hvað það hefði í för með sér ef það færi að vera plagsiður að eyðileggja þær eignir sem menn missa út úr höndunum á sér. Lánastofnanir sitja uppi með engar eignir á móti útlánum sem ekki innheimtast. Lánastofnanirnar verða engu að síður að standa skil á peningunum til sinna lánveitenda. Viðkomandi eignir hefðu vonandi selst í fyllingu tímans. Það að skuldir innheimtast ekki og engar eignir eru til fyrir þeim þýðir ekki annað en vaxtastig ílandinu muni hækka því einhver verður að borga brúsann.
Ég veit ekkert hvar ég stend í Icesafe málinu. Maður trúir engum lengur. Þegar aðalsamningamaður landsins segir í einni setningu að þetta sé fínn samningur og í næstu setningu segir hann að öll tiltæk evrópulönd hafi þvíngað Ísland til að skrifa undir samninginn ella myndum við hafa verra af. Hverju á maður að trúa? Kópavogssamningurinn var ekkert sérstakur samningur hér í denn tíð enda gerður undir þvingaðri stöðu. Eru samningar sem gerðir eru þegar einskis annars úrkosta er völ ekki yfirleitt vondir. Þegar Corleone gerði mönnum tilboð sem þeir gátu ekki hafnað var yfirleitt skrifað undir.
Ég er ekkert sérstakur enskumaður en svona slarkfær. Ég er mun betri sænskumaður. Ég hef þó lesið sænska texta á einhverri kontórista sænsku sem ég skil nánast ekkert í. Mér finnst þessi Icesafe texti vera eitthvað í þá áttina. Samansúrraður texti á illskiljanlegri stofnanaensku. Þegar Gísli Ásgeirsson, löggildur og margreyndur skjalaþýðandi úr ensku, á í erfiðleikum með textann og segir að það þurfi að leggja hann fram með ítarlegum skýringum um hvað einstakar setningar og orð þýða þá hangir eitthvað á spýtunni. Það væri gaman að vita hvort aðalsamningamaður landsins gæti snarað honum yfir með einföldum yfirlestri. Vitaskuld þarf að þýða svona samninga af færustu sérfræðingum þar um því einstakar meiningar og einstök orð geta haft úrslitaþýðingu um áhrif hans og stöðu hvors aðila. Það má vera að það þýði ekkert en að ljúka málinu með samningum en það er munur á hvort fram fari samningar milli tveggja aðila sem vilja ljúka ákveðnu máli eða hvort annar aðili málsins er með hlaðna skammbyssu við gagnaugað þegar sest er að samningaborðinu.
Ég veit ekkert hvar ég stend í Icesafe málinu. Maður trúir engum lengur. Þegar aðalsamningamaður landsins segir í einni setningu að þetta sé fínn samningur og í næstu setningu segir hann að öll tiltæk evrópulönd hafi þvíngað Ísland til að skrifa undir samninginn ella myndum við hafa verra af. Hverju á maður að trúa? Kópavogssamningurinn var ekkert sérstakur samningur hér í denn tíð enda gerður undir þvingaðri stöðu. Eru samningar sem gerðir eru þegar einskis annars úrkosta er völ ekki yfirleitt vondir. Þegar Corleone gerði mönnum tilboð sem þeir gátu ekki hafnað var yfirleitt skrifað undir.
Ég er ekkert sérstakur enskumaður en svona slarkfær. Ég er mun betri sænskumaður. Ég hef þó lesið sænska texta á einhverri kontórista sænsku sem ég skil nánast ekkert í. Mér finnst þessi Icesafe texti vera eitthvað í þá áttina. Samansúrraður texti á illskiljanlegri stofnanaensku. Þegar Gísli Ásgeirsson, löggildur og margreyndur skjalaþýðandi úr ensku, á í erfiðleikum með textann og segir að það þurfi að leggja hann fram með ítarlegum skýringum um hvað einstakar setningar og orð þýða þá hangir eitthvað á spýtunni. Það væri gaman að vita hvort aðalsamningamaður landsins gæti snarað honum yfir með einföldum yfirlestri. Vitaskuld þarf að þýða svona samninga af færustu sérfræðingum þar um því einstakar meiningar og einstök orð geta haft úrslitaþýðingu um áhrif hans og stöðu hvors aðila. Það má vera að það þýði ekkert en að ljúka málinu með samningum en það er munur á hvort fram fari samningar milli tveggja aðila sem vilja ljúka ákveðnu máli eða hvort annar aðili málsins er með hlaðna skammbyssu við gagnaugað þegar sest er að samningaborðinu.
Kvennahlaupið er í dag. Mér finnst það fínn viðburður. Þarna koma konur saman og skokka eða ganga saman. Aðalatriði er að fara út og hreyfa sig. Þarna er ekki nein formleg keppni heldur er hreyfingin og útiveran aðalatriðið. Það er líka þessi stemming sem gerir fjöldann. Fæstar þessara kvenna myndu mæta til leiks ef þarna væri tímamæling eða keppni. Á hin bóginn hefur kvennahlaupið örugglega kveikt í mörgum um að fara að hreyfa sig reglulega og þá veit maður aldrei hvað gerist. Kvennahlaup er bara fyrir konur. Það skiptir mig ekki máli. Það er þeirra mál. Ég hef enga löngun til að brjóta þann múr niður. En þá finnst mér hinsvegar að karlar megi hafa sína klúbba í friði án þess að verða fyrir aðkasti fyrir karlremdu og einangrunarhyggju. Það virðist nefnilega ekki vera sama Jón og Jóna. Mismunandi illa dulinn kvennafasismi á sér ýmsar birtingarmyndir. Það er nokkuð langt seilst í hreintrúarstefnunni ef litlir strákar verða fyrir aðkasti þeirra meðvituðu ef þeir skokka í kvennahlaupinu með mömmu sinni eins og Bibba er að rifja upp. Kannski hafði mamman engan til að gæta stráksins á meðan hún var að hlaupa. Kannski langar litla stráka að skokka með mömmu sinni. Svona kerlingartruntur sem hreyta skætingi í börn undir gunnfána kvennabaráttu eru náttúrulega alltaf til og oftast öllum til leiðinda.
Það er eitt sem er svolítið sérstakt í sambandi við kvennahlaupið. Það er bannað að halda kvennahlaup í Reykjavík. Hvers vegna skyldi það nú vera?
Í gær var 19. júní, kvenréttindadagurinn. Þá upphefst hinn árlegi söngur um að það séu svo og svo mörg ár síðan konur fengu kosningarétt. Undirtónninn er að fram að þeim tíma hafi konur verið utangarðsmenn í elsta lýðræðisríki heims vegna yfirgangs karlkynsins. Það er með þetta eins og svo margt annað að hálfsannleikur oftast er óhrekjandi lýgi. Skoðum þetta aðeins nánar.
Hvert var hlutverk Alþingis gegnum aldirnar? Þingmenn hýrðust á Þingvöllum í nokkrar vikur á ári hverju við illan kost í húsaræflum og tjöldum. Helsta hlutverk Alþingis á seinni öldum var fyrst og fremst að funkera sem dómstóll. Þar var fátækt fólk dæmt til refsingar á ýmsan hátt og oft í framhaldi af dómnum murkað úr því lífið á ÞIngvöllum. Miklu fleiri karlmenn en konur voru drepnir á Þingvöllum gegnum árin þrátt fyrir að á okkar meðvituðu tímum er eingöngu talað um konurnar sem fórnarlömb tíðaranda þessa tíma. Þegar maður les sögu síðustu alda er aldrei (mjög sjaldan) talað um þingmennsku sem einhversskonar áhrifastöðu. Valdastéttin voru sýslumenn og klerkar. Einstaka embættismenn komust einnig í þann hóp. Vafalaust allir karlar. Efnaðar konur voru oft mjög áhrifamiklar eigi síður en karlmenn í krafti auðsins. Allur almenningur var hins vegar bláfátækur, þar með algerlega áhrifalaus og komst ekki að áhrifastöðum. Það átti jafnt við um konur og karla. Sveitarfélög hafa verið til frá landnámsöld. Hlutverk sveitarfélaga gegnum aldirnar var aðallega þrennskonar. Hið fyrsta var eftirlit með heyforða. Heyin voru grundvöllur þess að hægt væri að koma skepnunum fram á græn grös. Um það snerist tilveran. Ef það brást fór fjölskyldan á hreppinn ef allt um þraut. Því vildu menn reyna að forða í lengstu lög og um það ríkti ákveðin samtrygging. Síðan var framfærsla fátækra. Niðurboð niðursetninga. Það var á borði sveitarstjórnar. Í þriðja lagi voru ýmis minni háttar sameiginleg verk sem sveitarstjórn bar ábyrgð á eins og skipan fjallskila. Þeir sem höfðu kosningarétt til sveitarstjórna voru sjálfstæðir bændur. Ef bóndi flosnaði upp þá missti hann kosningaréttinn. Þau verkefni sem voru á borði sveitarfélagsins voru verkefni sem fyrst og fremst tengust starfandi bændum enda samfélagið bændasamfélag. Svona var þetta gegnum aldirnar.
Þetta fór að breytast þegar leið á 19 öldina. Bæði fór þéttbýlismyndun að aukast með aukinni útgerð. Í annan stað fékk þjóðin stjórnarskrá árið 1874. Það þýddi að aukin ábyrgð á ýmsum verkefnum fluttist inn í landið. Hlutverk stjórnmálamanna fór því vaxandi. Þýðing kosninga fór því einnig vaxandi. Heimastjórnin komst á laggirnar árið 1904. Þýðing kosninga jókst með þeim áfanga. Það var því í rökréttu samhengi við þessa þróun að almenningur fengi möguleika á að taka þátt í kosningum. Það átti við um bæði kynin. Kosningaréttur kvenna til Alþingis var því viðtekinn árið 1915, þremur árum áður en Ísland varð fullvalda.
Á Wibeku kemur þetta fram ef maður gogglar um kosningarétt kvenna:
Fyrsti kosningarétturinn 1882
Árið 1882 fengu konur í fyrsta skipti kosningarétt á Íslandi. Þessi kosningaréttur var þó afar takmarkaður og hljóðaði upp á að ekkjur og aðrar ógiftar konur sem sátu fyrir búi eða áttu með sig sjálfar fengu kosningarétt í sýslunefnd, hreppsnefnd, bæjarstjórn og á safnaðarfundum. Þessi réttur gilti fyrir konur sem voru eldri en 25 ára og honum fylgdi ekki kjörgengi. Það skal tekið fram að vinnukonur áttu sig ekki sjálfar og voru því mjög fáar konur sem gátu nýtt sér þennan kosningarétt
Konur í Reykjavík og Hafnarfirði - fyrsta framboðið
Árið 1907 fengu konur í Reykjavík og Hafnarfirði kosningarétt og kjörgengi til bæjarstjórna í Reykjavík og Hafnarfirði. Kosningarétturinn var bundinn sömu skilyrðum og kosningaréttur karla.
Snemma árs 1908 ákváðu fjórar forvígiskonur í kvenréttindafélögum í Reykjavík að stofna kvennaframboð og bjóða sig fram til bæjarstjórnar Reykjavíkur. Framboðið var ákveðið með tveggja vikna fyrirvara og kosningaherferð þeirra var mjög skipulögð. Framboðið náði frábærum árangri, það fékk flest atkvæði allra framboðanna og allar konurnar á listanum komust í bæjarstjórn Reykjavíkur. Konurnar sem voru í framboði voru: Katrín Magnússon, formaður Hins íslenska kvenfélags, Þórunn Jónassen, formaður Thorvaldsensfélagsins, Guðrún Björnsdóttir, mjólkursölukona og Bríet Bjarnhéðinsdóttir, ritstýra kvennablaðsins og formaður Kvenréttindafélags Íslands.
Sveitarstjórnir
Árið 1909 voru samþykkt lög um kosningarétt og kjörgengi í málefnum hreppsfélaga og kaupstaða. Í þessum lögum kom m.a. fram að konur fengju kosningarétt ef þær hefðu lögheimili á staðnum, óflekkað mannorð, væru fjár síns ráðandi, stæðu ekki í skuld fyrir sveitarstyrk og greiddu gjald í bæjarsjóð eða hreppsjóð. Giftar konur höfðu einnig kosningarétt og kjörgengi hafði hver sá sem hafði kosningarétt og var ekki vistráðið hjú. Í þessum lögum kom einnig fram að konur mættu skorast undan kosningu en á þessum tíma var hægt að kjósa hvern sem var og karlar máttu ekki skorast undan kosningunni.
Alþingi
Árið 1915 fengu konur og vinnuhjú, 40 ára og eldri, kosningarétt til Alþingis. Aldursmarkið átti að lækka um eitt ár árlega næstu 15 árin. Lögunum var þó breytt eftir 5 ár því árið 1920 fengu konur og vinnuhjú full pólitísk réttindi við 25 ára aldur.
Hér kemur því fram að sú söguskoðun að konur hafi fyrst fengið kosningarétt árið 1915 er beinlínis röng. Þá fengu þær kosningarétt til Alþingis enda var þá verið að endurreisa Alþingi úr rústum á grundvelli stjórnarskrárinnar og nýrra vinda. Kosningarétt í sveitarstjórnarkosningum fengu þær fyrr.
Hvað með karlana? Á 19. öld var hart deilt um kosningarétt karla í Evrópu þar sem sú hugmynd var ríkjandi að þeir einir ættu að hafa kosningarétt sem greiddu skatta. Þegar fyrst var kosið til þings á Íslandi árið 1844 var t.d. enginn kosningabær maður í Vestmanneyjum, þar sem enginn var svo vel efnum búinn að hann greiddi skatt.
Þótt þingræði ríkti á Englandi á 19 öld fór því fjarri að þar væri lýðræði þar sem einungis um 2% þjóðarinnar hafði kosningarétt. Í Frakklandi fengu karlar kosningarétt í orði kveðnu árið 1848 en hann skipti litlu máli í raun þar sem keisarastéttin réði öllu.
Það er ekki einfalt að goggla fram upplýsingar um hvenær karlar fengu almennt kosningarétt á Íslandi. Þó komst ég að því sem ég vissi ekki að vinnumenn fengu ekki kosningarétt til Alþingis fyrr en árið 1915 eins og konur. Hvað er þá málið? Það er að gerast hið sama hér og í öðrum löndum álfunnar að yfirstéttin er að missa völdin og lýðræðið er að þróast. Hluti af þessari þróun er að almenningur fær aðkomu að stjórnun landsins. Það er merkilegt að í greinum sem maður les og eru skrifaðar eftir talmenn kvennabarátturnnar þá er yfirleitt síterað í andófs- og úrtölumennina þegar farið er yfir umræður um útvíkkun kosningaréttarins. Vitaskuld hafa verið aðrir sem voru drifkraftur breytinganna. Víðsýnir og framsýnir menn, karlmenn. Afhverju er nöfnum þeirra ekki haldið á lofti?
Í ljósi þessarar stuttu söguskoðunar er það því niðurstaðan að það er beinlínis rangt að halda upp á það sem tímamótaviðburð sem snertir konur eingöngu að þær hafi hafi fengið kosningarétt árið 1915. Með því er látið í það skína með þögninni að allir karlar hafi fyrir löngu verið komnnir með þau mannréttindi. Þeir karlar sem voru venjulegir launamenn fengu kosningarétt til Alþingis á sama tíma og konur, árið 1915. Því ætti þetta að vera tímamótadagur alls almennings en ekki bara kvenna. Það er með þetta eins og margt fleira að hreintrúarstefnan lítur á karla eins og Eva leit á óhreinu börnin. Þau fengu ekki að vera með.
Þetta er orðinn nokkuð langur pistill enda hugsaði ég margt í morgun þegar ég náði 34 km. Mikið súrefni er gott fyrir hugsunina. Hvort það gerir hana skarpari er annað mál.
Það er eitt sem er svolítið sérstakt í sambandi við kvennahlaupið. Það er bannað að halda kvennahlaup í Reykjavík. Hvers vegna skyldi það nú vera?
Í gær var 19. júní, kvenréttindadagurinn. Þá upphefst hinn árlegi söngur um að það séu svo og svo mörg ár síðan konur fengu kosningarétt. Undirtónninn er að fram að þeim tíma hafi konur verið utangarðsmenn í elsta lýðræðisríki heims vegna yfirgangs karlkynsins. Það er með þetta eins og svo margt annað að hálfsannleikur oftast er óhrekjandi lýgi. Skoðum þetta aðeins nánar.
Hvert var hlutverk Alþingis gegnum aldirnar? Þingmenn hýrðust á Þingvöllum í nokkrar vikur á ári hverju við illan kost í húsaræflum og tjöldum. Helsta hlutverk Alþingis á seinni öldum var fyrst og fremst að funkera sem dómstóll. Þar var fátækt fólk dæmt til refsingar á ýmsan hátt og oft í framhaldi af dómnum murkað úr því lífið á ÞIngvöllum. Miklu fleiri karlmenn en konur voru drepnir á Þingvöllum gegnum árin þrátt fyrir að á okkar meðvituðu tímum er eingöngu talað um konurnar sem fórnarlömb tíðaranda þessa tíma. Þegar maður les sögu síðustu alda er aldrei (mjög sjaldan) talað um þingmennsku sem einhversskonar áhrifastöðu. Valdastéttin voru sýslumenn og klerkar. Einstaka embættismenn komust einnig í þann hóp. Vafalaust allir karlar. Efnaðar konur voru oft mjög áhrifamiklar eigi síður en karlmenn í krafti auðsins. Allur almenningur var hins vegar bláfátækur, þar með algerlega áhrifalaus og komst ekki að áhrifastöðum. Það átti jafnt við um konur og karla. Sveitarfélög hafa verið til frá landnámsöld. Hlutverk sveitarfélaga gegnum aldirnar var aðallega þrennskonar. Hið fyrsta var eftirlit með heyforða. Heyin voru grundvöllur þess að hægt væri að koma skepnunum fram á græn grös. Um það snerist tilveran. Ef það brást fór fjölskyldan á hreppinn ef allt um þraut. Því vildu menn reyna að forða í lengstu lög og um það ríkti ákveðin samtrygging. Síðan var framfærsla fátækra. Niðurboð niðursetninga. Það var á borði sveitarstjórnar. Í þriðja lagi voru ýmis minni háttar sameiginleg verk sem sveitarstjórn bar ábyrgð á eins og skipan fjallskila. Þeir sem höfðu kosningarétt til sveitarstjórna voru sjálfstæðir bændur. Ef bóndi flosnaði upp þá missti hann kosningaréttinn. Þau verkefni sem voru á borði sveitarfélagsins voru verkefni sem fyrst og fremst tengust starfandi bændum enda samfélagið bændasamfélag. Svona var þetta gegnum aldirnar.
Þetta fór að breytast þegar leið á 19 öldina. Bæði fór þéttbýlismyndun að aukast með aukinni útgerð. Í annan stað fékk þjóðin stjórnarskrá árið 1874. Það þýddi að aukin ábyrgð á ýmsum verkefnum fluttist inn í landið. Hlutverk stjórnmálamanna fór því vaxandi. Þýðing kosninga fór því einnig vaxandi. Heimastjórnin komst á laggirnar árið 1904. Þýðing kosninga jókst með þeim áfanga. Það var því í rökréttu samhengi við þessa þróun að almenningur fengi möguleika á að taka þátt í kosningum. Það átti við um bæði kynin. Kosningaréttur kvenna til Alþingis var því viðtekinn árið 1915, þremur árum áður en Ísland varð fullvalda.
Á Wibeku kemur þetta fram ef maður gogglar um kosningarétt kvenna:
Fyrsti kosningarétturinn 1882
Árið 1882 fengu konur í fyrsta skipti kosningarétt á Íslandi. Þessi kosningaréttur var þó afar takmarkaður og hljóðaði upp á að ekkjur og aðrar ógiftar konur sem sátu fyrir búi eða áttu með sig sjálfar fengu kosningarétt í sýslunefnd, hreppsnefnd, bæjarstjórn og á safnaðarfundum. Þessi réttur gilti fyrir konur sem voru eldri en 25 ára og honum fylgdi ekki kjörgengi. Það skal tekið fram að vinnukonur áttu sig ekki sjálfar og voru því mjög fáar konur sem gátu nýtt sér þennan kosningarétt
Konur í Reykjavík og Hafnarfirði - fyrsta framboðið
Árið 1907 fengu konur í Reykjavík og Hafnarfirði kosningarétt og kjörgengi til bæjarstjórna í Reykjavík og Hafnarfirði. Kosningarétturinn var bundinn sömu skilyrðum og kosningaréttur karla.
Snemma árs 1908 ákváðu fjórar forvígiskonur í kvenréttindafélögum í Reykjavík að stofna kvennaframboð og bjóða sig fram til bæjarstjórnar Reykjavíkur. Framboðið var ákveðið með tveggja vikna fyrirvara og kosningaherferð þeirra var mjög skipulögð. Framboðið náði frábærum árangri, það fékk flest atkvæði allra framboðanna og allar konurnar á listanum komust í bæjarstjórn Reykjavíkur. Konurnar sem voru í framboði voru: Katrín Magnússon, formaður Hins íslenska kvenfélags, Þórunn Jónassen, formaður Thorvaldsensfélagsins, Guðrún Björnsdóttir, mjólkursölukona og Bríet Bjarnhéðinsdóttir, ritstýra kvennablaðsins og formaður Kvenréttindafélags Íslands.
Sveitarstjórnir
Árið 1909 voru samþykkt lög um kosningarétt og kjörgengi í málefnum hreppsfélaga og kaupstaða. Í þessum lögum kom m.a. fram að konur fengju kosningarétt ef þær hefðu lögheimili á staðnum, óflekkað mannorð, væru fjár síns ráðandi, stæðu ekki í skuld fyrir sveitarstyrk og greiddu gjald í bæjarsjóð eða hreppsjóð. Giftar konur höfðu einnig kosningarétt og kjörgengi hafði hver sá sem hafði kosningarétt og var ekki vistráðið hjú. Í þessum lögum kom einnig fram að konur mættu skorast undan kosningu en á þessum tíma var hægt að kjósa hvern sem var og karlar máttu ekki skorast undan kosningunni.
Alþingi
Árið 1915 fengu konur og vinnuhjú, 40 ára og eldri, kosningarétt til Alþingis. Aldursmarkið átti að lækka um eitt ár árlega næstu 15 árin. Lögunum var þó breytt eftir 5 ár því árið 1920 fengu konur og vinnuhjú full pólitísk réttindi við 25 ára aldur.
Hér kemur því fram að sú söguskoðun að konur hafi fyrst fengið kosningarétt árið 1915 er beinlínis röng. Þá fengu þær kosningarétt til Alþingis enda var þá verið að endurreisa Alþingi úr rústum á grundvelli stjórnarskrárinnar og nýrra vinda. Kosningarétt í sveitarstjórnarkosningum fengu þær fyrr.
Hvað með karlana? Á 19. öld var hart deilt um kosningarétt karla í Evrópu þar sem sú hugmynd var ríkjandi að þeir einir ættu að hafa kosningarétt sem greiddu skatta. Þegar fyrst var kosið til þings á Íslandi árið 1844 var t.d. enginn kosningabær maður í Vestmanneyjum, þar sem enginn var svo vel efnum búinn að hann greiddi skatt.
Þótt þingræði ríkti á Englandi á 19 öld fór því fjarri að þar væri lýðræði þar sem einungis um 2% þjóðarinnar hafði kosningarétt. Í Frakklandi fengu karlar kosningarétt í orði kveðnu árið 1848 en hann skipti litlu máli í raun þar sem keisarastéttin réði öllu.
Það er ekki einfalt að goggla fram upplýsingar um hvenær karlar fengu almennt kosningarétt á Íslandi. Þó komst ég að því sem ég vissi ekki að vinnumenn fengu ekki kosningarétt til Alþingis fyrr en árið 1915 eins og konur. Hvað er þá málið? Það er að gerast hið sama hér og í öðrum löndum álfunnar að yfirstéttin er að missa völdin og lýðræðið er að þróast. Hluti af þessari þróun er að almenningur fær aðkomu að stjórnun landsins. Það er merkilegt að í greinum sem maður les og eru skrifaðar eftir talmenn kvennabarátturnnar þá er yfirleitt síterað í andófs- og úrtölumennina þegar farið er yfir umræður um útvíkkun kosningaréttarins. Vitaskuld hafa verið aðrir sem voru drifkraftur breytinganna. Víðsýnir og framsýnir menn, karlmenn. Afhverju er nöfnum þeirra ekki haldið á lofti?
Í ljósi þessarar stuttu söguskoðunar er það því niðurstaðan að það er beinlínis rangt að halda upp á það sem tímamótaviðburð sem snertir konur eingöngu að þær hafi hafi fengið kosningarétt árið 1915. Með því er látið í það skína með þögninni að allir karlar hafi fyrir löngu verið komnnir með þau mannréttindi. Þeir karlar sem voru venjulegir launamenn fengu kosningarétt til Alþingis á sama tíma og konur, árið 1915. Því ætti þetta að vera tímamótadagur alls almennings en ekki bara kvenna. Það er með þetta eins og margt fleira að hreintrúarstefnan lítur á karla eins og Eva leit á óhreinu börnin. Þau fengu ekki að vera með.
Þetta er orðinn nokkuð langur pistill enda hugsaði ég margt í morgun þegar ég náði 34 km. Mikið súrefni er gott fyrir hugsunina. Hvort það gerir hana skarpari er annað mál.
föstudagur, júní 19, 2009
fimmtudagur, júní 18, 2009
Maður er alltaf að heyra eitthvað nýtt. Í morgun hlustaði ég á samræður í útvarpinu um stóra lífeyrissjóðslánið hjá Sigurjóni digra. Þar var fullyrt og vísað til tölvupósta sem viðkomandi hafði undir höndum og sönnuðu mál hans. Þar kom fram að starfmaður Landsbankans hefði átt að vara við því að Landsbankinn veitti Sigurjóni lánið upp á 70 mills. Það var ekkert fyrr gert við þennan starfsmann en að reka hann. Lögfræðingurinn sem blessaði yfir gjörninginn með sérstakri álitsgerð var aftur á móti hækkaður í tign. Þarna var líka fullyrt að bankaleynd væri ekki aflétt vegna þess að það þætti ekkert afskaplega mikið tilhlökkunarefni að aflétta bankaleynd. Það væri sem sagt ekki verið að auðvelda rannsókn bankahrunsins með því að aflétta bankaleynd á ýmsum sviðum. Það er alveg á hreinu að það skapast aldrei sæmileg sátt í samfélaginu til framtíðar ef allur almenningur hefur það á tilfinningunni að hann sé böstaður af þeim sem sitji í innsta hring við katlana.
Fjölmiðlarnir eru alltaf samir við sig. Þegar mál eins og Sigurjónsmálið kemur upp þá er það varla komið lengd sína í umræðunni þar til varðhundarnir eru komir á fullt í fjölmiðlum að verja gjörninginn og afvegaleiða umræðuna. Ekki fá venjulegir menn sem sakaðir eru um einhvert misferli tækifæri til að verja sig svona í fjölmiðlum. Síðan er spurnig hvort fleiri gæðingar hafi fengið álíka vildarkjör í lífeyrismálum. Sem dæmi má nefna að það hefur myndast skattaskuld við svona slaufugerð. Af 70 milljónum er hún ca 22 m.kr. Molar eru líka brauð í harðærinu.
Málefni mannsins sem braut niður húsið á Álftanesinu hefur verið nokkuð til umræðu. Nú þekki ég ekkert til málsins en hitt veit ég að það ferillinn frá því að vanskil byrja þar til hús er boðið upp tekur töluvert marga mánuði. Ætli það séu ekki allavega níu mánuðir. Fasteign sem á að bjóða upp í október er því komin í uppnám vegna vanskila á lánum cirka um áramótin þar á undan. Það er bara svoleiðis.
Fjölmiðlarnir eru alltaf samir við sig. Þegar mál eins og Sigurjónsmálið kemur upp þá er það varla komið lengd sína í umræðunni þar til varðhundarnir eru komir á fullt í fjölmiðlum að verja gjörninginn og afvegaleiða umræðuna. Ekki fá venjulegir menn sem sakaðir eru um einhvert misferli tækifæri til að verja sig svona í fjölmiðlum. Síðan er spurnig hvort fleiri gæðingar hafi fengið álíka vildarkjör í lífeyrismálum. Sem dæmi má nefna að það hefur myndast skattaskuld við svona slaufugerð. Af 70 milljónum er hún ca 22 m.kr. Molar eru líka brauð í harðærinu.
Málefni mannsins sem braut niður húsið á Álftanesinu hefur verið nokkuð til umræðu. Nú þekki ég ekkert til málsins en hitt veit ég að það ferillinn frá því að vanskil byrja þar til hús er boðið upp tekur töluvert marga mánuði. Ætli það séu ekki allavega níu mánuðir. Fasteign sem á að bjóða upp í október er því komin í uppnám vegna vanskila á lánum cirka um áramótin þar á undan. Það er bara svoleiðis.
Það var magnað að fylgjast með leiknum í höllinni í gær. Þrátt fyrir að töluverð forföll væru í íslenska landsliðinu þá kom þar maður í manns stað. Íslenska landsliðið tók strax forystu í leiknum og leit aldrei til baka. Sókn og vörn virkaði eins og vel smurð vél og Björgvin markmaður átti stórleik. Markvarlan ræður oft úrslitum í leikjum eins og þessum og gaman að sjá íslenskan markvörð sem heldur virkilegum status leik eftir leik.
Í haust þegar bankarnir hrundu og krónan féll gerðist tvennt af hálfu Seðlabankans sem vakti spurningar. Hið fyrsta var að gefin var út tilkynning um að genginu yrði haldið föstu. Það vissu allir sem vildu vita að það væri ekki hægt að halda genginu föstu. Þegar gjaldeyrisvarasjóðurinn væri uppurinn myndi krónan fara á frjálst fall og lenda enn dýpra en ef henni hefði eki verið haldið uppi með handafli um tíma. Nú er maður farinn að heyra frásagnir af því að tilgangurinn með því að gengið var sett fast þarna um tíma hafi verið sá að þá var þeim sem áttu peninga gefinn kostur á því að forða þeim úr landi á gengi sem var haldið uppi með afli af Seðlabankanum á kostnað gjaldeyrisvarasjóðsins og þar með allra landsmanna. Gengi evrunnar hjá Seðlabankanum á þessum tíma var tæpar 140 kr en í Evrópu var gengi krónunnar nær 300 krónum. Þarna voru því gríðarlegir hagsmunir á ferðinni.
Hið seinna sem vakti furðu var umræðan um lánið frá rússunum. Á því hefur ekki heyrst almennileg skýring.
Mig undrar ekki þótt einhverjum finnist það ekki vera góð tilfinning að hafa andardráttinn í Evu Joly í hnakkagrófinni. Hlaupadrengur Baugs, ritstjóri Fréttablaðsins, skrifar t.d. nýlega leiðara þar sem hann reynir að gera hana eins ótrúverðuga eins og frekast er unnt. Það má segja að manni finnst mikilvægi nærveru hennar hérlendis fara vaxandi eftir því sem fleiri smápeð koma fram í dagsljósið og reyna að níða af henni skóinn. Vitaskuld vilja viðkomandi hagsmunaaðilar að mál verði útkljáð innan litla íslenska klíkusamfélaginu þar sem hlutir eru höndlaðir og til lykta leiddir með þeim formerkjum að ef þú sparkar ekki í mig þá sparka ég ekki í þig.
Mér finnst það ekki vera mikill húmor að draga sovéska fánann að húni á þjóðhátíðardegi Íslands. Ætli það hafi ekki verið drepnar um 20 milljónir í Sovétríkjunum þegar var verið að þröngva samyrkjubúskapnum upp á þjóðina. Aðrar 20 milljónir eru taldar hafa látist í hungursneyðinni sem Stalín skipulagði. Síðan er talið að álíka fjöldi hafi látist í seinni heimsstyrjöldinni. Að mínu mati eru þeir sem enn líta til Sovétskipulagsins með glýju í augum annað hvort illa læsir eða skilja ekki það sem þeir lesa og heyra.
Í haust þegar bankarnir hrundu og krónan féll gerðist tvennt af hálfu Seðlabankans sem vakti spurningar. Hið fyrsta var að gefin var út tilkynning um að genginu yrði haldið föstu. Það vissu allir sem vildu vita að það væri ekki hægt að halda genginu föstu. Þegar gjaldeyrisvarasjóðurinn væri uppurinn myndi krónan fara á frjálst fall og lenda enn dýpra en ef henni hefði eki verið haldið uppi með handafli um tíma. Nú er maður farinn að heyra frásagnir af því að tilgangurinn með því að gengið var sett fast þarna um tíma hafi verið sá að þá var þeim sem áttu peninga gefinn kostur á því að forða þeim úr landi á gengi sem var haldið uppi með afli af Seðlabankanum á kostnað gjaldeyrisvarasjóðsins og þar með allra landsmanna. Gengi evrunnar hjá Seðlabankanum á þessum tíma var tæpar 140 kr en í Evrópu var gengi krónunnar nær 300 krónum. Þarna voru því gríðarlegir hagsmunir á ferðinni.
Hið seinna sem vakti furðu var umræðan um lánið frá rússunum. Á því hefur ekki heyrst almennileg skýring.
Mig undrar ekki þótt einhverjum finnist það ekki vera góð tilfinning að hafa andardráttinn í Evu Joly í hnakkagrófinni. Hlaupadrengur Baugs, ritstjóri Fréttablaðsins, skrifar t.d. nýlega leiðara þar sem hann reynir að gera hana eins ótrúverðuga eins og frekast er unnt. Það má segja að manni finnst mikilvægi nærveru hennar hérlendis fara vaxandi eftir því sem fleiri smápeð koma fram í dagsljósið og reyna að níða af henni skóinn. Vitaskuld vilja viðkomandi hagsmunaaðilar að mál verði útkljáð innan litla íslenska klíkusamfélaginu þar sem hlutir eru höndlaðir og til lykta leiddir með þeim formerkjum að ef þú sparkar ekki í mig þá sparka ég ekki í þig.
Mér finnst það ekki vera mikill húmor að draga sovéska fánann að húni á þjóðhátíðardegi Íslands. Ætli það hafi ekki verið drepnar um 20 milljónir í Sovétríkjunum þegar var verið að þröngva samyrkjubúskapnum upp á þjóðina. Aðrar 20 milljónir eru taldar hafa látist í hungursneyðinni sem Stalín skipulagði. Síðan er talið að álíka fjöldi hafi látist í seinni heimsstyrjöldinni. Að mínu mati eru þeir sem enn líta til Sovétskipulagsins með glýju í augum annað hvort illa læsir eða skilja ekki það sem þeir lesa og heyra.
miðvikudagur, júní 17, 2009
Skelfing leiðast mér beinar beinar útsendingar í sjónvarpinu frá svona egócentrískum uppákomum eins og Grímusamkoman er. Þarna er fólk að veita hvert öðru verðlaun fyrir eitt og annað sem það hefur verið að gera og það er svo sem allt í lagi. Það má gera það fyrir mér. En að vera að troða þessu upp á mann á besta útsendingartíma sjónvarpsins það er dálítið annað mál. Ég sé bara ekkert við þetta sem á erindi við mann. Þegar ofan í kaupið þeir sem fá verðlaun fara að þakka öllu og öllum sem hægt er að hugsa sér fyrir hvað það sé allt stórkostlegt og frábært þá læðist að manni sú hugsun að það sé gert í þeim tilgangi einum að geta staðið sem lengst uppi á sviðinu og baðað sig í sviðsljósinu. Þá er mál að áhorfi linni. Það var mikil frelsun að geta horft á Biggest Loser á Skjá einum í staðinn. Það er í sjálfu sér býsna merkilegur þáttur. Þarna er spikfeitt fólk, sem margt hvert er komið í djúpa depression út af holdafarinu, sett í stifar þjálfunarbúðir. Sá sem léttist mest fær verðlaun, 250.000 USD. Það er náttúrulega stórkostlegt að sjá fólk sem er komið hátt í 200 kg að verða að almennilega löguðum manneskjum aftur. Þegar fólkið uppgötvar hvað hægt er að gera með aga og vinnu þá fer það að opna sig. Sumir ljóstra því upp að því hafi fundist að það hafi alltaf verið grönn manneskja inni í þessum feita líkama sem það var alltaf óánægt með. Maður sér svo ótrúlegan mun á fólkinu eftir að það hefur náð tökum á lífi sínu. Spengilegt, stælt og stórmyndarlegt fólk birtist eftir að það vann slaginn við sjálft sig. Það er hins vegar oft á tíðum erfiðasti andstæðingurinn að fást við, maður sjálfur.
Nú eru bara fimm dagar eftir hjá evrópuhlaupurunum. Þeir eru komnir norður í Finnland og síðan er eftir nokkura daga hlaup yfir í Noregi til Nord Kalotten, nyrsta odda Noregs. Það eru 45 hlauparar eftir af þeim 64 sem lögðu af stað frá Bari á suður Ítalíu. Einn gafst upp í gær. Það er biturt. Veðrið hefur verið leiðinlegt á þá í gegnum alla norður Svíþjóð. Kalt, vindur og rigning af og til. Dag eftir dag eru hlaupnir +/- 70 km í þessu veðri. Eiolf er slæmur í öðru hnénu og er farinn að hægja á sér. Vonandi heldur hann út alla leiðina. Hlaupararnir verða að standast ákveðin tímamörk á hverjum degi svo þeir mega ekki hægja of mikið á sér. Trond er sprækur og er í 7. sæti af öllum. Hann er ótrúlegur.
Helvíti er það gott að taka 70 m.kr að láni hjá sjálfum sér og fá peningana útborgaða. Spurning er hver rukkar hvern þegar upp er staðið.
Ég man eftir því þegar Anders Fogh Rasmussen var kosinn forsætisráðherra Danmerkur árið 2001. Strax á fyrstu dögum sínum í embætti skar hann grimmt niður í utanríkisþjónustinni. Lagði niður allnokkur sendiráð. Þau gerðu minna gagn en þau kostuðu. Hvar er umræðan um þessa hluti hérlendis? Hvað hafa sendráðin verið að gera síðasta hálfa árið? Vafalaust eitt og annað. Það vakna hins vegar spurningar um hvort þau hafi verið að sinna mikilvægasta málinu sem brennur á Íslandi nú. Að kynna stöðu lands og þjóðar og vinna málstað okkar skilnings. Íslendingar eru skki síður fórnarlömb en margir útlendingar. Það loðir alltaf við Íslendinga smá súrheit út í Dani frá því við vorum dönsk nýlenda. Menn hafa sagt að Danir hafi kúgað okkur og arðrænt. Ekki skal ég um það segja en hafi það verið gert þá má ekki gleyma því að hin danska yfirstétt þess tíma kúgaði og arðrændi danska alþýðu ekki síður en íslenska alþýðu. Því er það helvíti hart ef allir íslendignar eru brennimerktir með þjófsmerki á ennið ef það er einungis tiltölulega fámennur ræningjahópur sem stal öllu steini léttara og því sem hönd á festi og þá ekki síður frá íslendingum en útlendingum.
Það hefur verið fjallað um það með jákvæðum formerkjum að íslendingar komi til með að ferðast meira innanlands í ár en fyrri ár. Það er vafalaust rétt og ekki ætla ég að gera lítið úr ágæti þess að ferðast um landið. En glasið er annað hvort hálftómt eða hálf fullt. Það má alveg eins segja að allur almenningur sé hálfgerður fangi í eigin landi því hann hafi ekki efni á að ferðast til útlanda. Ef það sé gert þá er það alveg sérstakur lúxus. Ef maður færi erlendis í frí þá er fyrst og fremst hægt að ferðast til Svíþjóðar, Eystrasaltslandanna og Austur Evrópu. Þar er verðlag viðráðanlegt. Evrulöndin er eiginlega er varla hægt annað en að sniðganga því þar er allt svo óskaplega dýrt.
Tók góða leggi í gær og í kvöld. Allt í fínu.
Nú eru bara fimm dagar eftir hjá evrópuhlaupurunum. Þeir eru komnir norður í Finnland og síðan er eftir nokkura daga hlaup yfir í Noregi til Nord Kalotten, nyrsta odda Noregs. Það eru 45 hlauparar eftir af þeim 64 sem lögðu af stað frá Bari á suður Ítalíu. Einn gafst upp í gær. Það er biturt. Veðrið hefur verið leiðinlegt á þá í gegnum alla norður Svíþjóð. Kalt, vindur og rigning af og til. Dag eftir dag eru hlaupnir +/- 70 km í þessu veðri. Eiolf er slæmur í öðru hnénu og er farinn að hægja á sér. Vonandi heldur hann út alla leiðina. Hlaupararnir verða að standast ákveðin tímamörk á hverjum degi svo þeir mega ekki hægja of mikið á sér. Trond er sprækur og er í 7. sæti af öllum. Hann er ótrúlegur.
Helvíti er það gott að taka 70 m.kr að láni hjá sjálfum sér og fá peningana útborgaða. Spurning er hver rukkar hvern þegar upp er staðið.
Ég man eftir því þegar Anders Fogh Rasmussen var kosinn forsætisráðherra Danmerkur árið 2001. Strax á fyrstu dögum sínum í embætti skar hann grimmt niður í utanríkisþjónustinni. Lagði niður allnokkur sendiráð. Þau gerðu minna gagn en þau kostuðu. Hvar er umræðan um þessa hluti hérlendis? Hvað hafa sendráðin verið að gera síðasta hálfa árið? Vafalaust eitt og annað. Það vakna hins vegar spurningar um hvort þau hafi verið að sinna mikilvægasta málinu sem brennur á Íslandi nú. Að kynna stöðu lands og þjóðar og vinna málstað okkar skilnings. Íslendingar eru skki síður fórnarlömb en margir útlendingar. Það loðir alltaf við Íslendinga smá súrheit út í Dani frá því við vorum dönsk nýlenda. Menn hafa sagt að Danir hafi kúgað okkur og arðrænt. Ekki skal ég um það segja en hafi það verið gert þá má ekki gleyma því að hin danska yfirstétt þess tíma kúgaði og arðrændi danska alþýðu ekki síður en íslenska alþýðu. Því er það helvíti hart ef allir íslendignar eru brennimerktir með þjófsmerki á ennið ef það er einungis tiltölulega fámennur ræningjahópur sem stal öllu steini léttara og því sem hönd á festi og þá ekki síður frá íslendingum en útlendingum.
Það hefur verið fjallað um það með jákvæðum formerkjum að íslendingar komi til með að ferðast meira innanlands í ár en fyrri ár. Það er vafalaust rétt og ekki ætla ég að gera lítið úr ágæti þess að ferðast um landið. En glasið er annað hvort hálftómt eða hálf fullt. Það má alveg eins segja að allur almenningur sé hálfgerður fangi í eigin landi því hann hafi ekki efni á að ferðast til útlanda. Ef það sé gert þá er það alveg sérstakur lúxus. Ef maður færi erlendis í frí þá er fyrst og fremst hægt að ferðast til Svíþjóðar, Eystrasaltslandanna og Austur Evrópu. Þar er verðlag viðráðanlegt. Evrulöndin er eiginlega er varla hægt annað en að sniðganga því þar er allt svo óskaplega dýrt.
Tók góða leggi í gær og í kvöld. Allt í fínu.
mánudagur, júní 15, 2009
Norðurlandamóti unglinga í fjölþraut lauk í Kópavogi í dag. Stelpurnar íslensku stóðu sig vel með Helgu Margréti í broddi fylkingar. Hún bætt íslandsmet sitt frá því í fyrra um nær 200 stig. Yfirburðir hennar voru svo miklir að hún hefði getað sleppt síðustu greininni en unnið engu að síður. Árangur hennar er líklega 5 besti árangur þessa aldursflokks í heiminum í ár. Það eru ekki margir íþróttamenn hérlendir sem hafa náð betri árangri á seinni tímum. Þrátt fyrir að hún verði ekki átján ára fyrr en í haust vantaði hana einungis ca 150 stig til að ná lágmarkinu fyrir HM fullorðna. Hún á eitt ár enn eftir í þessum aldursflokk. Sveinbjörg stóð sig með sóma og endaði í þriðja sæti í flokki undir 18 ára. Í fyrra komst hún ekki inn á mótið en springur út í ár og bætir sig í flestum greinum. Hún náði lágmarkinu fyrir HM unglinga glæsilega. Maríu gekk ekki alveg eins vel. Hana vantaði einungis 18 stig til að komast á HM unglinga. Hún var nokkuð langt frá sínu besta í fimm greinum af sjö þannig að hún á töluvert mikið inni. Það var allt lagt undir í síðustu greininni, 800 metrum. Þrátt fyrir verulega bætingu þá vantaði hana rúma sekúndu til að smeygja sér yfir 4500 stig. Þetta kemur að ári.
Bjarki Gíslason frá Akureyri stóð sig einnig vel og varð í 4 sæti af 10 í flokki 18-19 ára stráka. Þetta var fínt mót og gaman að sjá okkar fólk standa sig með svo miklum ágætum. Árangurinn var dekkaður ágætlega í kvöldfréttum sjónvarpsstöðvanna og skyldi enginn þakka þeim það. Þeim ber skylda til að hafa yfirsýn yfir það sem er að gerast í íþróttum hérlendis enda þótt það sé ekki hnöttótt.
Bjarki Gíslason frá Akureyri stóð sig einnig vel og varð í 4 sæti af 10 í flokki 18-19 ára stráka. Þetta var fínt mót og gaman að sjá okkar fólk standa sig með svo miklum ágætum. Árangurinn var dekkaður ágætlega í kvöldfréttum sjónvarpsstöðvanna og skyldi enginn þakka þeim það. Þeim ber skylda til að hafa yfirsýn yfir það sem er að gerast í íþróttum hérlendis enda þótt það sé ekki hnöttótt.
sunnudagur, júní 14, 2009
Norðurlandamót ungmenna í fjölþraut hófst í Kópavoginum í dag og lýkur á morgun. María er þarna að taka þátt í sínu fyrsta alvöru stórmóti ef má kalla það svo. Hún er í flokki undir 18 ára svo hún á eitt ár eftir í honum. Henni hefur gengið svona þokkalega en ekkert umfram það. Stalla hennar í flokknum, Sveinbjörg Zophanísdóttir frá Hornafirði, hefur aftur á móti sett í kraftgír og er í öðru sæti, örfáum stigum á eftir sænskri stelpu. Það verður spennandi að sjá lokasprettinn hjá þeim á morgun. Það sýnir að eplið fellur sjaldan langt frá eikinni að mömmur þeirra stelpnanna, Sigrún og Guðrún Ingólfsdóttir voru saman í sigursælu kvennaliði Ármanns fyrir allnokkrum árum. Pabbi og pabbi Guðrúnar voru síðan saman í skóla á Hvanneyri fyrir margt löngu. Helga Margrét, sem verður 18 ára í haust, keppir í flokknum undir 20 ára. (Við Steini, pabbi hennar, erum aftur á móti gamlir skólabræður sem og föðurbróðir Sveinbjargar!!!Svona liggur þetta saman þvers og kruss.). Helga Margrét hefur heldur betur staðið undir væntingum eftir að vera nýkonin úr meiðslum mest allan veturinn eftir áramót. Hún var í öðru sæti í fyrstu tveimur greinunum en straujaði svo þær næstu tvær og er með afgerandi forystu eftir fyrri daginn. Þar á ofan er hún verulega fyrir ofan íslandsmet sitt sem hún setti í fyrra eftir fjórar greinar. Hún setti auk þess unglingamet og stúlknamet í kúluvarpi. Hún hefur þann sjaldgæfa eiginleika að vera bæði eldsnögg, nautsterk og þolin þannig að hún er jafnvíg á allar greinar sjöþrautar. Það verður gaman að sjá hvernig hún hefur unnið úr þessum hæfileikum sínum þegar hún nær fullorðinsaldri. Í svona móti þar sem ekkert má bregða út af geta skiptst á skin og skúrir. Einar Daði, annar tveggja af efnilegustu tugþrautarmönnum okkar, gerði öll stökk ógild í langstökki þannig að hann er ekki lengur með. Þetta var biturt því hann stefndi á að ná lágmarkinu á EM unglinga. Hann stefndi einnig á að ná toppsætum sem hann hefur tekið síðustu tvö árin. Svona getur þetta gengið til. Það er ekki öll nótt úti með EM sætið en það kostar meiri fyrirhöfn fyrst svona tókst til.
Maður á ekki að vera alltaf að pirra sig yfir námuhestasýn sumra íslenskra fjölmiðla á íþróttir en sama er. Þarna eru íslensk ungmenni í dag að etja kappi við norræna jafnaldra sína í Kópavogi. Sum þeirra standa sig frábærlega vel og eru að berjast um toppsætin við jafnaldra sína á Norðurlöndum. Stöð tvö minntist ekki á þetta heldur sagði frekar frá því að Ronaldo hefði verið að deita París Hilton. Síðan var umfjöllun um allan skrattann annan sem var að gerast út í heimi. Vafalaust er það einfaldara að sitja uppi á stöð og kópíera klippur frá erlendum stöðvum en fara niður á Kópavogsvöll og mynda. Þannig er sem sagt forgangsröðin á þeim bænum. Ríkissjónvarpið sýndi frá mótinu og vakti sérstaka athygli á afrekum Helgu Margrétar og allt gott um það. Ég held hins vegar að fyrsta mótið af þremur í strandblaki hafi fengið eins mikinn tíma í þættinum og norðurlandamótið í fjölþraut í Kópavogi. Strandblak af öllum íþróttum!!! Mér skildist að íslendingar hefðu unnið fyrstu hrinuna í strandblaki í íslandssögunni á Smáþjóðaleikunum um daginn og voru fyrir vikið á svipinn eins og þeir hefðu orðið heimsmeistarar. Mogginn sendi ljósmyndara á mótið þannig að maður á von á góðri dekkun af þeirra hálfu eftir helgina. Þó nú væri því hver einstakur fótboltaleikur í efstu deild fær hátt í heilsíðu í hvert sinn sem umferð fer fram.
Svíarnir sendu sérstakan ljósmyndara með á mótið þannig að þá veit maður hvernig er fylgst með efnilegasta fjölþrautarfólki þeirra. Umfjöllun fjölmiðla skiptir máli og þeir hafa skyldur í þessum efnum, ekki bara gagnvart fótbolta og golfi.
Maður á ekki að vera alltaf að pirra sig yfir námuhestasýn sumra íslenskra fjölmiðla á íþróttir en sama er. Þarna eru íslensk ungmenni í dag að etja kappi við norræna jafnaldra sína í Kópavogi. Sum þeirra standa sig frábærlega vel og eru að berjast um toppsætin við jafnaldra sína á Norðurlöndum. Stöð tvö minntist ekki á þetta heldur sagði frekar frá því að Ronaldo hefði verið að deita París Hilton. Síðan var umfjöllun um allan skrattann annan sem var að gerast út í heimi. Vafalaust er það einfaldara að sitja uppi á stöð og kópíera klippur frá erlendum stöðvum en fara niður á Kópavogsvöll og mynda. Þannig er sem sagt forgangsröðin á þeim bænum. Ríkissjónvarpið sýndi frá mótinu og vakti sérstaka athygli á afrekum Helgu Margrétar og allt gott um það. Ég held hins vegar að fyrsta mótið af þremur í strandblaki hafi fengið eins mikinn tíma í þættinum og norðurlandamótið í fjölþraut í Kópavogi. Strandblak af öllum íþróttum!!! Mér skildist að íslendingar hefðu unnið fyrstu hrinuna í strandblaki í íslandssögunni á Smáþjóðaleikunum um daginn og voru fyrir vikið á svipinn eins og þeir hefðu orðið heimsmeistarar. Mogginn sendi ljósmyndara á mótið þannig að maður á von á góðri dekkun af þeirra hálfu eftir helgina. Þó nú væri því hver einstakur fótboltaleikur í efstu deild fær hátt í heilsíðu í hvert sinn sem umferð fer fram.
Svíarnir sendu sérstakan ljósmyndara með á mótið þannig að þá veit maður hvernig er fylgst með efnilegasta fjölþrautarfólki þeirra. Umfjöllun fjölmiðla skiptir máli og þeir hafa skyldur í þessum efnum, ekki bara gagnvart fótbolta og golfi.
laugardagur, júní 13, 2009
Ætli siðblinda sé algengara viðhorf í samfélaginu en maður hefur gert sér grein fyrir. Listamenn eru settir í nefnd til að úthluta fjármunum. Einn í úthlutunarnefndinni er einnig umsóknaraðili um fjármuni til nefndarinnar. Þegar farið er að minnast á þetta við hann þá finnst viðkomandi einstakling nákvæmlega ekkert að þessu. Það er ekki fyrr en eftir langa mæðu að hann sér ljósið og segir af sér.
Einn af formönnum skilanefndar bankanna er einnig í áhrifastöðu fyrir eitt af stórfyrirtækjum landsins og tekur fyrir það verulega fjármuni. Hvernig á það að geta gengið upp að gæta hagsmuni ákveðins fyrirtækis með annarri hendinni og að taka ákvarðanir um örlög annarra fyrirtækja með hinni hendinni. Þarna eru hagsmunir avo samofnir þvers og kruss að þetta fyrirkomulag myndi alls ekki vera liðið í alvöru samfélögum.
Sonur ríkissaksóknara er framkvæmdastjóri eins af þeim stórfyrirtækjum sem eru hvað nátengdust bankahruninu. Hvernig á þetta að geta gengið upp? Mér finnst fínt hjá Evu Joly að vaða í málið og tala íslensku tæpitungulaust. Ríkissaksóknari getur ekki verið í þerri stöðu að hann þurfi að velja þau mál sem hann er hæfur til að sinna og hver ekki. Ef ríkisstjórnin hefur ekki vald til að taka á málinu þá breyta þau lögum hið snarasta og klára málið. Til þess eru þau kosin.
Ég heyrði í útvarpinu í gær að námsmenn eru óánægðir með að námslán muni ekki hækka með hækkandi verðlagi. Allt gott um það, námsmenn hafa oft ástæðu til að mótmæla. Forsvarsmenn þeirra boðuðu til motmæla á Austurvelli í gær. Það mættu eitthvað á milli 10 og 20 námsmenn til að mótmæla. Það sló mig að í kvöldfréttum útvarpsins var þess vandlega gætt að minnast ekki á hve mæting var vandræðalega lítil. Svona mótmæli eru náttúrulega algert flopp. Forsvarsmenn námsmenna eru algerlega út á túni í þessu máli. Ef námsmenn mæta ekki vegna þess að þeir eru sammála stefnu yfirvalda þá er námsmannaforystan ekki í tengslum við sína umbjóðendur. Ef námsmenn mæta ekki á svona mótmæli vegna þess að þeir nenna því ekki þá er forystan á hálum ís. ef í þriðja lagi námsmenn mæta ekki á svona fund vegna þess að þeir eru að vinna þá er forystan í slæmum málum að boða fund á tíma þegar nær því enginn getur mætt. Alla vegna er þarna eitthvað eins og það á ekki að vera. Það sem maður heyrði í kvöld í sjónvarpinu að forystumenn námsmanna gerðu ráð fyrir að þeir myndu hætta í námi og fara á atvinnuleysisbætur vegna þess að þær væru hærri er út í hött. Námsmenn hafa fæstir rétt á atvinnyleysisbótum. Þeir færu þá á sósíalinn.
Ég heyrði nýlega að Henrik prins af Danmörku hefur komið með athyglisvert innlegg í baráttu fyrir jafnstöðu karla og kvenna. Hann kvartar yfir því hvernig er farið með karla í rojalisku samhengi. Hann er ekki konungborinn heldur giftist hann inn í dönsku konungsfjölskylduna. Hann fær bara nafngiftina prins og er skör lægra settur heldur en Margrét. Hann verður t.d. að ganga eilítið á eftir henni við opinberar athafnir. Hann er einnig lægra settur en synir hans. Afur á móti fá Maríurnar, sem eru giftar Friðrik og Jóakim, nafngiftina drottning ef maður annarar hvorrar verður kóngur. Þar er ekkert prinsessukjaftæði. Drottningin er jafnstæð kónginum og gegnur við hlið hans við opinberar athafnir þrátt fyrir að hún hafi ekki blátt blóð. Mér finnst að jafnréttisstofa, jafnréttisráð og jafnréttisnefndir allra landa ættu að styðja við bakið á Henrik prins í þessu sambandi. Þetta er náttúrulega ekki líðandi. Það ég best veit er einnig illt í Filipusi prins af Bretlandi út af því sama.
Tók Eiðistorgshringinn í kvöld. Fínt hlaup í fínu veðri.
Einn af formönnum skilanefndar bankanna er einnig í áhrifastöðu fyrir eitt af stórfyrirtækjum landsins og tekur fyrir það verulega fjármuni. Hvernig á það að geta gengið upp að gæta hagsmuni ákveðins fyrirtækis með annarri hendinni og að taka ákvarðanir um örlög annarra fyrirtækja með hinni hendinni. Þarna eru hagsmunir avo samofnir þvers og kruss að þetta fyrirkomulag myndi alls ekki vera liðið í alvöru samfélögum.
Sonur ríkissaksóknara er framkvæmdastjóri eins af þeim stórfyrirtækjum sem eru hvað nátengdust bankahruninu. Hvernig á þetta að geta gengið upp? Mér finnst fínt hjá Evu Joly að vaða í málið og tala íslensku tæpitungulaust. Ríkissaksóknari getur ekki verið í þerri stöðu að hann þurfi að velja þau mál sem hann er hæfur til að sinna og hver ekki. Ef ríkisstjórnin hefur ekki vald til að taka á málinu þá breyta þau lögum hið snarasta og klára málið. Til þess eru þau kosin.
Ég heyrði í útvarpinu í gær að námsmenn eru óánægðir með að námslán muni ekki hækka með hækkandi verðlagi. Allt gott um það, námsmenn hafa oft ástæðu til að mótmæla. Forsvarsmenn þeirra boðuðu til motmæla á Austurvelli í gær. Það mættu eitthvað á milli 10 og 20 námsmenn til að mótmæla. Það sló mig að í kvöldfréttum útvarpsins var þess vandlega gætt að minnast ekki á hve mæting var vandræðalega lítil. Svona mótmæli eru náttúrulega algert flopp. Forsvarsmenn námsmenna eru algerlega út á túni í þessu máli. Ef námsmenn mæta ekki vegna þess að þeir eru sammála stefnu yfirvalda þá er námsmannaforystan ekki í tengslum við sína umbjóðendur. Ef námsmenn mæta ekki á svona mótmæli vegna þess að þeir nenna því ekki þá er forystan á hálum ís. ef í þriðja lagi námsmenn mæta ekki á svona fund vegna þess að þeir eru að vinna þá er forystan í slæmum málum að boða fund á tíma þegar nær því enginn getur mætt. Alla vegna er þarna eitthvað eins og það á ekki að vera. Það sem maður heyrði í kvöld í sjónvarpinu að forystumenn námsmanna gerðu ráð fyrir að þeir myndu hætta í námi og fara á atvinnuleysisbætur vegna þess að þær væru hærri er út í hött. Námsmenn hafa fæstir rétt á atvinnyleysisbótum. Þeir færu þá á sósíalinn.
Ég heyrði nýlega að Henrik prins af Danmörku hefur komið með athyglisvert innlegg í baráttu fyrir jafnstöðu karla og kvenna. Hann kvartar yfir því hvernig er farið með karla í rojalisku samhengi. Hann er ekki konungborinn heldur giftist hann inn í dönsku konungsfjölskylduna. Hann fær bara nafngiftina prins og er skör lægra settur heldur en Margrét. Hann verður t.d. að ganga eilítið á eftir henni við opinberar athafnir. Hann er einnig lægra settur en synir hans. Afur á móti fá Maríurnar, sem eru giftar Friðrik og Jóakim, nafngiftina drottning ef maður annarar hvorrar verður kóngur. Þar er ekkert prinsessukjaftæði. Drottningin er jafnstæð kónginum og gegnur við hlið hans við opinberar athafnir þrátt fyrir að hún hafi ekki blátt blóð. Mér finnst að jafnréttisstofa, jafnréttisráð og jafnréttisnefndir allra landa ættu að styðja við bakið á Henrik prins í þessu sambandi. Þetta er náttúrulega ekki líðandi. Það ég best veit er einnig illt í Filipusi prins af Bretlandi út af því sama.
Tók Eiðistorgshringinn í kvöld. Fínt hlaup í fínu veðri.
fimmtudagur, júní 11, 2009
Ég fór norður í Mývatnssveit á þriðjudaginn. Ég var þar á ráðstefnu á miðvikudag og í dag. Einnig notaði ég tímann til að skoða fugla og mynda þá. Ég var svo heppinn að á miðvikudaginn var sólskin og blíða svo veðrið kom ekki í veg fyrir myndatökur. Ég vaknaði snemma á miðvikudagsmorgun og var kominn inn að Höfða um kl. 5.00 um morguninn. Ég vissi í sjálfu sér ekkert um hvert ég átti að fara en sá kvöldið áður að þar var mikið af fuglum. Ég labbaði niður að vatninu og tók myndir af öndum sem voru þar við bakkann.Þá vissi ég ekki fyrr en flórgoðahjón syntu rétt við hliðina á mér. Ég hafði aldrei séð flórgoða áður en þarna voru þau að dunda sér við morgunsnyrtinguna í a.m.k. hálftíma. Ég held að þau hafi lagað hverja einustu fjöður á sér. Ef maður situr kyrr um stund þá hætta fuglarnir að taka eftir manni. Nokkru síðar flutti ég mig um set og fór aðeins innar. Eftir skamma stund komu húsandarhjón og hlömmuðu sér niður rétt fyrir framan mig. þar voru þau svona í fimm mínútur að pósa og svo var flogið burt. Það var gaman að fylgjast með öndunum. Það er mikið að gerast, sífelldar erjur og rifrildi. Ég náði svo smá morgunhlaupi áður en ráðstefnan byrjaði og hljóp þá upp að Jarðböðunum.
Í eftirmiðdaginn þegar fundahöldum var lokið fór ég inn í Dimmuborgir. Ég vissi að þar er fálkahreiður og taldi mig vita nokkurn veginn hvar það væri. Það stóð heima, eftir skamma stund sá ég höfðingjann sitja á háum kletti. Ég kom mér fyrir með runna í bakið!! og sat þarna góða stund. Kellingin sat á hæsta kletti fyrir ofan ungana en mér syndist þeir vera þrír í hreiðrinu. Eftir dálitla stund flaug hún burt og ég heyrði vælið í henni dálítið í burtu. Skömmu síðar heyrði ég mikinn hvin fyrir aftan mig. Þar var kella komin og ætlaði greinilega að láta mig vita að ég væri ekki velkominn. Hún steypti sér nokkrum sinnum niður að mér þar sem ég lét lítið fara fyrir mér undir runnanum en settist svo á klett. Ég fór bráðlega burt því úrillur fálki er ekki beint mínar kjötbollur. Ég fór síðan út að Laxá að taka myndir af straumöndum og spóatetur var þar einnig að vakka. Þegar ég kom útundir Skútustaði datt mér fyrst í hug hvort það væri moldrok við bæinn. Þegar ég kom nær sá ég að þetta var mývargur. Ég hef aldrei séð annað eins. Það var grátt lag af vargi yfir jörðinni. Flugan ætlaði að drepa mig út við Laxána þegar ég var að sinna straumöndunum og fyllti líka bílinn. Þetta var ljóta helvítið. Það hefði ekki verið gaman að hlaupa maraþon við þessar aðstæður. Undir kvöld fór ég svo niður að vatnsbakkanum fyrir neðan Reykjahlíðina og sat þar góða stund í blíðunni og myndaði. Þar voru nokkur flórgoðapör, fullt af öndum og síðan hettumáfsskollinn eins og þjófur í paradís.
Það passaði svo við daginn að kvöldmaturin var borðaður í Fuglasafni Sigurgeirs út í Neslöndum. Safnið er sett upp til minningar um Sigurgeir Stefánsson sem fórst á Mývatni ásamt tveimur vinnufélögum sínum þann 26.10. 1999. Sigurgeir var mikill fuglaáhugamaður og átti mikið safn uppstoppaðra fugla. Safnið var opnað síðsumars í fyrra. Það hefur alfarið verið byggt upp fyrir söfnunarfé ásamt sjálfboðaliðsstarfi. Það er forsenda fyrir því að þetta gangi upp því rekstur safna er ekki sérstaklega arðvænleg búgrein. Það var afar gaman að skoða safnið og er óhætt að mæla með því að fólk sem á leið um Mývatnssveitina renni niður að Neslöndum til að skoða Fuglasafn Sigurgeirs.
Ég sá að fótboltamenn kvörtuðu undan hita í Makedoníu og kenndu hitanum meðal annars um verðskuldað tap. Leikurinn stendur þó ekki yfir nema í einn og hálfan tíma. Ultrahlauparar hafa fyrir löngu fundið leiðir til að draga úr áhrifum hitans við mikla áreynslu. Meira um það síðar.
Í eftirmiðdaginn þegar fundahöldum var lokið fór ég inn í Dimmuborgir. Ég vissi að þar er fálkahreiður og taldi mig vita nokkurn veginn hvar það væri. Það stóð heima, eftir skamma stund sá ég höfðingjann sitja á háum kletti. Ég kom mér fyrir með runna í bakið!! og sat þarna góða stund. Kellingin sat á hæsta kletti fyrir ofan ungana en mér syndist þeir vera þrír í hreiðrinu. Eftir dálitla stund flaug hún burt og ég heyrði vælið í henni dálítið í burtu. Skömmu síðar heyrði ég mikinn hvin fyrir aftan mig. Þar var kella komin og ætlaði greinilega að láta mig vita að ég væri ekki velkominn. Hún steypti sér nokkrum sinnum niður að mér þar sem ég lét lítið fara fyrir mér undir runnanum en settist svo á klett. Ég fór bráðlega burt því úrillur fálki er ekki beint mínar kjötbollur. Ég fór síðan út að Laxá að taka myndir af straumöndum og spóatetur var þar einnig að vakka. Þegar ég kom útundir Skútustaði datt mér fyrst í hug hvort það væri moldrok við bæinn. Þegar ég kom nær sá ég að þetta var mývargur. Ég hef aldrei séð annað eins. Það var grátt lag af vargi yfir jörðinni. Flugan ætlaði að drepa mig út við Laxána þegar ég var að sinna straumöndunum og fyllti líka bílinn. Þetta var ljóta helvítið. Það hefði ekki verið gaman að hlaupa maraþon við þessar aðstæður. Undir kvöld fór ég svo niður að vatnsbakkanum fyrir neðan Reykjahlíðina og sat þar góða stund í blíðunni og myndaði. Þar voru nokkur flórgoðapör, fullt af öndum og síðan hettumáfsskollinn eins og þjófur í paradís.
Það passaði svo við daginn að kvöldmaturin var borðaður í Fuglasafni Sigurgeirs út í Neslöndum. Safnið er sett upp til minningar um Sigurgeir Stefánsson sem fórst á Mývatni ásamt tveimur vinnufélögum sínum þann 26.10. 1999. Sigurgeir var mikill fuglaáhugamaður og átti mikið safn uppstoppaðra fugla. Safnið var opnað síðsumars í fyrra. Það hefur alfarið verið byggt upp fyrir söfnunarfé ásamt sjálfboðaliðsstarfi. Það er forsenda fyrir því að þetta gangi upp því rekstur safna er ekki sérstaklega arðvænleg búgrein. Það var afar gaman að skoða safnið og er óhætt að mæla með því að fólk sem á leið um Mývatnssveitina renni niður að Neslöndum til að skoða Fuglasafn Sigurgeirs.
Ég sá að fótboltamenn kvörtuðu undan hita í Makedoníu og kenndu hitanum meðal annars um verðskuldað tap. Leikurinn stendur þó ekki yfir nema í einn og hálfan tíma. Ultrahlauparar hafa fyrir löngu fundið leiðir til að draga úr áhrifum hitans við mikla áreynslu. Meira um það síðar.
mánudagur, júní 08, 2009
Fór í morgun niður í Laugar og hitti Vini Gulli. Eftir hálfsmánaðarhvíld var skrokkurinn orðinn fínn. Mér finnst öruggara að hvíla hann þokkalega eftir svona tarnir til að ná öllu út sem kan að leynast í fótunum. Merkilegt nokk þá virðast tærnar vera lengst að ná sér. Við fórum inn í Elliðaárdal og svo upp að sundlaug og síðan til baka. Ca 16 km lágu í fínu lagi.
Fór í eftirmiðdaginn í fuglamyndatúr. Hjólaði inn í Elliðaárdal og síðan niður á Geirsnef. Þótt þetta væri ekki löng ferð þá var hún fín. Í Elliðaárdalnum var kolla með unga, steggir að spökulera (mens talk), stari að baða sig og hrossagaukur í felum. Svo fór ég niður í Geirsnef að gamni mínu og bjóst svo sem ekki við miklu. Ég hafði aldrei farið út í nefið á þessum tíma en það er friðland hundaeigenda. Ég sá fyrst lóu að baða sig. Hún virtist feimin og horfði lengi í kringum sig áður en hún óð út í Elliðaárnar, jós yfir sig og skrúbbaði hátt og lágt. Gæsir með stóran ungahóp voru á siglingu og síðan voru fjórar toppendur á ánni. Þær voru dauðaspakar og ég hef aldrei komist svona nálægt þeim. Vanalega fljúga þær upp í ofboði ef maður svo mikið sem rennir á þær auga. Þarna voru þær að dingla sér í rólegheitum og maður gat skriðið fram á bakkann og myndað í þokkalegu næði. Þarf að heimsækja þær aftur.
Fór í eftirmiðdaginn í fuglamyndatúr. Hjólaði inn í Elliðaárdal og síðan niður á Geirsnef. Þótt þetta væri ekki löng ferð þá var hún fín. Í Elliðaárdalnum var kolla með unga, steggir að spökulera (mens talk), stari að baða sig og hrossagaukur í felum. Svo fór ég niður í Geirsnef að gamni mínu og bjóst svo sem ekki við miklu. Ég hafði aldrei farið út í nefið á þessum tíma en það er friðland hundaeigenda. Ég sá fyrst lóu að baða sig. Hún virtist feimin og horfði lengi í kringum sig áður en hún óð út í Elliðaárnar, jós yfir sig og skrúbbaði hátt og lágt. Gæsir með stóran ungahóp voru á siglingu og síðan voru fjórar toppendur á ánni. Þær voru dauðaspakar og ég hef aldrei komist svona nálægt þeim. Vanalega fljúga þær upp í ofboði ef maður svo mikið sem rennir á þær auga. Þarna voru þær að dingla sér í rólegheitum og maður gat skriðið fram á bakkann og myndað í þokkalegu næði. Þarf að heimsækja þær aftur.
laugardagur, júní 06, 2009
Félag 100 km hlaupara hélt 100 km hlaup í dag. Hlaupin er 10 km leið sem hefur meginstöð í Elliðaárdalnum en liggur annars vegar út Fossvoginn en hins vegar inn í bryggjuhverfið við Gullinbrú. Þessi leið er hlaupin 10 sinnum. Hlaupið varð svo fámennt að það var á nippunni að það yrði haldið. Þegar upp var staðið voru það einungis tveir sem hlupu 100 km. Nokkrir heltust úr lestinni ýmissa hluta vegna s.s. v. meiðsla, veikinda og annarra orsaka. Þrír hlauparar notuðu möguleikann og hlupu maraþon. Meðal annars Bryndís Svavarsdóttir sem lauk þarna sínu 108 maraþoni. Þetta varð hinn prýðilegasti dagur, sól, hiti og logn. Margir komu við yfir daginn og studdu við bakið á hlaupurunum svo það varð hin fínasta útihátíðarstemming í Elliðaárdalnum í vöffluilminum frá Jóa sem bakaði allt hvað af tók yfir daginn.
Sigurjón hljóp afar skipulagt og vel upp sett hlaup og lauk því á nýju íslandsmeti eða 8.23.45 sem er rúmum 19 mínútum betri tími en fyrra met Ágústar Kvaran sem var sett fyrir 11 árum. Sigurjón hefur æft mjög vel í vetur og uppskar þarna árangur erfisins. Karl Martinsson lauk hlaupinu á 13 klst og 11 mínútum en hann er tæplega 18 ára gamall.
Það gekk vel að manna allar drykkjarstöðvar þá rúma þrettán tíma sem hlaupið tók og eru öllu því ágæta fólki sem fórnaði tíma sínum í þetta verkefni færðar bestu þakkir fyrir.
Það eru alltaf ýmis atriði sem þarf að fara yfir eftir hlaup sem þetta. Eitt er t.d. hvort þörf sé fyrir að halda slíkt hlaup árlega eða hvort það sé nægilegt að halda það á tveggja ára fresti. Einnig eru alltaf ýmis atriði sem reynslan kennir manni og ástæða er til að læra af.
Takk fyrir daginn.
Sigurjón hljóp afar skipulagt og vel upp sett hlaup og lauk því á nýju íslandsmeti eða 8.23.45 sem er rúmum 19 mínútum betri tími en fyrra met Ágústar Kvaran sem var sett fyrir 11 árum. Sigurjón hefur æft mjög vel í vetur og uppskar þarna árangur erfisins. Karl Martinsson lauk hlaupinu á 13 klst og 11 mínútum en hann er tæplega 18 ára gamall.
Það gekk vel að manna allar drykkjarstöðvar þá rúma þrettán tíma sem hlaupið tók og eru öllu því ágæta fólki sem fórnaði tíma sínum í þetta verkefni færðar bestu þakkir fyrir.
Það eru alltaf ýmis atriði sem þarf að fara yfir eftir hlaup sem þetta. Eitt er t.d. hvort þörf sé fyrir að halda slíkt hlaup árlega eða hvort það sé nægilegt að halda það á tveggja ára fresti. Einnig eru alltaf ýmis atriði sem reynslan kennir manni og ástæða er til að læra af.
Takk fyrir daginn.
föstudagur, júní 05, 2009
Fyrstu hint um niðurstöðu í Icesafe uppgjörinu er að líta dagsins ljós. Sex hundruð milljarðar tekin að láni í erlenddri mynt. Vextir leggjast við höfuðstólinn í sjö ár. Sama eigna mun vonandi grynnka eitthvað á skuldunum fram að þeim tíma. Að sjö árum liðnum verður farið að greiða niður höfuðstólinn. Það verður að segja að það eru mög spurningarmerki í þessu dæmi. ef niðurstaðan verður okkur óhagstæð verður það hrikalegt dæmi. Það er álíka eins og stríðsskaðabætur Finnlands eftir seinni heimsstyrjöldina. Spurning er hvort þeir sem komu þjóðinni í þessi ósköp muni bara ganga léttir í spori frá þessu öllu.
Ég sá í dag yfirlit um öll 48 tíma hlaup norðurlandabúa sem hafa náð yfir 300 km. Fryrsti norðurlandabúinn braut 300 km markið árið 1985. Frá þeim tíma hafa norðurlandabúar 19 sinnum hlaupið lengra en 300 km í 48 tíma hlaupi. Ég er í fimmta sæti norðurlandabúa frá upphafi. Það ég best veit er ég nokkuð langelstur á því ári sem hlaupið er. Þeir sem eru á undan mér á listanum eru allir miklir hlauparar. Svíinn Rune Larsson er í fyrsta sæti. Hann er gríðarlegur hlaupari sem meðal annars vann Spartathlon þrisvar. Hann hefur hlaupið yfir þver Bandaríkin. Lars Skytte frá Danmörku er í öðru sæti. Hann tók brons í Spartathlon í fyrra. Finninn Seppo Leionen er þekktasti ultrahlaupari Finnlands. Hann hefur tekið verðlaun í Spartathlon og er´sá hlaupari sem hefur lokið hlaupinu oftast eða 17 sinnum. Félagi minn Eiolf Eivindssen frá Noregi er í fjórða sæti. Hann hefur lokið Spartathlon hlaupinu alls sex sinnum og er þessar vikurnar að hlaupa frá Bari á Ítalíu í áttina að norður odda Noregs.
Listinn er hér. Þetta er ekki dónalegur félagsskapur.
Menn
373,798 km Rune Larsson, SVE Columbia, SC 31.12.86 b
366,271 km Lars Skytte Christoffersen, DAN Bornholm 25.05.08 v
344,586 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 09.05.93 b
343,650 km Eiolf Eivindsen, NOR Bornholm 25.05.08 v
333,844 km Gunnlaugur Juliusson, ISL Bornholm 24.05.09 v
332,653 km Jesper Olsen, DAN Surgères 14.05.06 b
332,170 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 09.05.91 b
332,050 km Per K. Pedersen, DAN Bornholm 25.05.08 v
322,578 km Stefan Lindvall, SVE Bornholm 24.05.09 v
321,193 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 08.05.94 b
314,767 km Per Gunnar Alfheim, NOR Bornholm 25.05.08 v
314,368 km Juha Jumisko, FIN Bornholm 24.05.09 v
310,000 km Christian Ritella, SVE Brno 22.03.09 i
308,850 km Michael Mørk, DAN Bornholm 25.05.08 v
306,000 km Jesper Olsen, DAN Kairo 09.01.09 b
305,209 km Reima Hartikainen, SVE Surgères 24.05.09 b
302,492 km Matthias Bramstång, SVE Bornholm 25.05.08 v
302,430 km Andreas Falk, SVE Bornholm 25.05.08 v
301,796 km Janne Kankaansyrjä, FIN Surgères 30.05.04 b
300,600 km Bertil Järlåker, SVE Storbritannia 18.10.85 b
HK/Víkingur vann góðan sigur á Sindra í Kópavoginum í kvöld 4-0 og Víkingur sótti Leikni heim í breiðholtið og vann með yfirburðum, 1-5.
Ég sá í dag yfirlit um öll 48 tíma hlaup norðurlandabúa sem hafa náð yfir 300 km. Fryrsti norðurlandabúinn braut 300 km markið árið 1985. Frá þeim tíma hafa norðurlandabúar 19 sinnum hlaupið lengra en 300 km í 48 tíma hlaupi. Ég er í fimmta sæti norðurlandabúa frá upphafi. Það ég best veit er ég nokkuð langelstur á því ári sem hlaupið er. Þeir sem eru á undan mér á listanum eru allir miklir hlauparar. Svíinn Rune Larsson er í fyrsta sæti. Hann er gríðarlegur hlaupari sem meðal annars vann Spartathlon þrisvar. Hann hefur hlaupið yfir þver Bandaríkin. Lars Skytte frá Danmörku er í öðru sæti. Hann tók brons í Spartathlon í fyrra. Finninn Seppo Leionen er þekktasti ultrahlaupari Finnlands. Hann hefur tekið verðlaun í Spartathlon og er´sá hlaupari sem hefur lokið hlaupinu oftast eða 17 sinnum. Félagi minn Eiolf Eivindssen frá Noregi er í fjórða sæti. Hann hefur lokið Spartathlon hlaupinu alls sex sinnum og er þessar vikurnar að hlaupa frá Bari á Ítalíu í áttina að norður odda Noregs.
Listinn er hér. Þetta er ekki dónalegur félagsskapur.
Menn
373,798 km Rune Larsson, SVE Columbia, SC 31.12.86 b
366,271 km Lars Skytte Christoffersen, DAN Bornholm 25.05.08 v
344,586 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 09.05.93 b
343,650 km Eiolf Eivindsen, NOR Bornholm 25.05.08 v
333,844 km Gunnlaugur Juliusson, ISL Bornholm 24.05.09 v
332,653 km Jesper Olsen, DAN Surgères 14.05.06 b
332,170 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 09.05.91 b
332,050 km Per K. Pedersen, DAN Bornholm 25.05.08 v
322,578 km Stefan Lindvall, SVE Bornholm 24.05.09 v
321,193 km Seppo Leinonen, FIN Surgères 08.05.94 b
314,767 km Per Gunnar Alfheim, NOR Bornholm 25.05.08 v
314,368 km Juha Jumisko, FIN Bornholm 24.05.09 v
310,000 km Christian Ritella, SVE Brno 22.03.09 i
308,850 km Michael Mørk, DAN Bornholm 25.05.08 v
306,000 km Jesper Olsen, DAN Kairo 09.01.09 b
305,209 km Reima Hartikainen, SVE Surgères 24.05.09 b
302,492 km Matthias Bramstång, SVE Bornholm 25.05.08 v
302,430 km Andreas Falk, SVE Bornholm 25.05.08 v
301,796 km Janne Kankaansyrjä, FIN Surgères 30.05.04 b
300,600 km Bertil Järlåker, SVE Storbritannia 18.10.85 b
HK/Víkingur vann góðan sigur á Sindra í Kópavoginum í kvöld 4-0 og Víkingur sótti Leikni heim í breiðholtið og vann með yfirburðum, 1-5.
miðvikudagur, júní 03, 2009
Ég fór upp á Skaga í gær með Berserkjunum. Þeir spiluðu við Skagann í bikarnum. Skaginn fór með öruggan sigur en sama var, þetta var ágæt kvöldstund og góð stemming í hópnum. Berserkirnir urðu til upp úr vangaveltum hvernig mætti halda strákunum hjé félaginu sem ekki náðu inn í meistaraflokkinn hjá Víking ýmissa hluta vegna. Þessi tilraun sem gerð var undir nafninu Berserkir hefur gengið fullkomlega upp. Rúmlega 20strákar æfa fótbolta hjá félaginu og spila í þriðju deildinni. Í fyrra komust þeir í úrslit um að komast upp í 2. deild. Þeim hefur gengið vel í vor en Skaginn var of stór biti að sinni.
Þegar ég kom út úr rútunni við íþróttamiðstöðina á Skaganum var maður að koma út úr dyrunum. Hann kom aðeins kunnuglega fyrir sjónir en ég kom honum þó ekki fyrir mig. Hann var gleggri og heilsaði mér. Þarna var kominn sessunautur minn úr landsprófi forðum daga í Stykkishólmi. Við höfum sést einu sinni á því 41 ári sem er liðið síðan við skildum forðum daga í Hólminum. Gaman að svona tilviljunum.
Það verður heldur fámennt í 100 km hlaupinu sem haldið verður á laugardaginn. Einungis tveir hlauparar eru eftir. Skráðir þátttakendur hafa helst úr leik einn af öðrum af ýmsum ástæðum. Við hefðum fellt hlaupið niður undir flestum öðrum kringumstæðum en þar sem við höfðum engan fyrirvara um lágmarksfjölda þá verður það keyrt í gegn. Það spáir vel svo það verður fínt hlaupaveður á laugardaginn. Það eru ákveðin vonbrigði að þátttakan er ekki meiri því flestir þeirra sem eiga gott með að hlaupa maraþon geta hlaupið 100 km með góðu skipulagi og skynsemi. Það er fyrst og fremst spurning um tíma.
Þegar ég kom út úr rútunni við íþróttamiðstöðina á Skaganum var maður að koma út úr dyrunum. Hann kom aðeins kunnuglega fyrir sjónir en ég kom honum þó ekki fyrir mig. Hann var gleggri og heilsaði mér. Þarna var kominn sessunautur minn úr landsprófi forðum daga í Stykkishólmi. Við höfum sést einu sinni á því 41 ári sem er liðið síðan við skildum forðum daga í Hólminum. Gaman að svona tilviljunum.
Það verður heldur fámennt í 100 km hlaupinu sem haldið verður á laugardaginn. Einungis tveir hlauparar eru eftir. Skráðir þátttakendur hafa helst úr leik einn af öðrum af ýmsum ástæðum. Við hefðum fellt hlaupið niður undir flestum öðrum kringumstæðum en þar sem við höfðum engan fyrirvara um lágmarksfjölda þá verður það keyrt í gegn. Það spáir vel svo það verður fínt hlaupaveður á laugardaginn. Það eru ákveðin vonbrigði að þátttakan er ekki meiri því flestir þeirra sem eiga gott með að hlaupa maraþon geta hlaupið 100 km með góðu skipulagi og skynsemi. Það er fyrst og fremst spurning um tíma.
mánudagur, júní 01, 2009
Mér finnst að Dali Lama sé í hópi með Móður Teresu, Mandela, Ghandi og biskup Tutu. Þetta fólk hefur það sameiginlegt að vegna orða sinna og athafna er það hafið yfir það sem venjulegt telst. Það er snautlegt að ríkisstjórnin skuli ekki hafa svarað erindum Dali Lama um möguleika á fundi með henni. Verst af öllu er að svara ekki erindum sem berast. Það er hreinlegra að segja nei. Sama máli gildir með forsetann. Það eru svona hlutir sem gleymast ekki.
Við Jói fórum í fína fuglaskoðunarferð í dag. Fyrst fórum við út á Álftanes og síðan yfir í Hafnarfjörð og að Hvaleyrarvatni. Við enduðum á að skoða Ástjörnina úr fjarlægð en þar hefur flórgoðinn aðsetur. Förum að henni síðar. Í dag var greinilega böðunardagurinn mikli. Allstaðar voru fuglar að baða sig. Þá eru þeir mjög uppteknir og þægilegt að komast að þeim. Við Hvaleyrarvatn sá ég í frysta smáönd sem ég veit ekki hvað heitir. Hún er miklu minni en aðrar endur sem ég hef séð. Þarf að komast að því hvað hún heitir.
Við Jói fórum í fína fuglaskoðunarferð í dag. Fyrst fórum við út á Álftanes og síðan yfir í Hafnarfjörð og að Hvaleyrarvatni. Við enduðum á að skoða Ástjörnina úr fjarlægð en þar hefur flórgoðinn aðsetur. Förum að henni síðar. Í dag var greinilega böðunardagurinn mikli. Allstaðar voru fuglar að baða sig. Þá eru þeir mjög uppteknir og þægilegt að komast að þeim. Við Hvaleyrarvatn sá ég í frysta smáönd sem ég veit ekki hvað heitir. Hún er miklu minni en aðrar endur sem ég hef séð. Þarf að komast að því hvað hún heitir.
sunnudagur, maí 31, 2009
Þegar tekist er á við ultrahlaup þá byggist árangur í þeim upp á þremur megin þáttum. Þeir eru æfingar, andlegur agi og mataræði. Allt þetta verður að spila saman til að ná árangri. Æfingar eru undirstaða árangurs, það þarf aga til að fara í gegnum nauðsynlegt æfingaprógramm og næringin þarf að vera í lagi til að æfingarskili sér. Ég hafði ekkert hugað sérstaklega að næringarþættinum þar til fyrir tiltölulega stuttu nema með þetta hefðbundna, gel og Carbó loade ofan á venjulegan mat. Carbó loadið datt þó fljótlega út. Ég hef aldrei carbólódað síðan í Western States eftir að það hélt fyrir mér vöku nóttina fyrir hlaupið. Ég las eftir Rune Larsson að carbo Loade dugar ekki nema í 3-4 tíma og í hlaupi sem tekur hálfan, heilan eða þaðan af lengri tíma þá hefur það ekkert að segja. Gerir jafnvel verr en ekki. Ég fór síðan að borða mjög vel fyrir löng hlaup, helst kjöt og fisk. Ég fann að það gerði mér gott og orkan hélst lengur. Maður heldur henni ekki uppi langtímum saman í gegnum brauð og sælgæti. Síðan náði ég upp á enn einn hjallann í þróunarbrautinni þegar ég fór að nota próteinduft. Ég hefði ekki trúað því að óreyndu að nokkrar matskeiðar af dufti með ákveðnu millibili héldu manni gangandi einn til tvo sólarhringa. Ég hef fyrst og fremst notað Herbalife prótein. Ég veit ekkert hvort það er það besta en það hefur alla vega reynst mér vel. Ég byrjaði aðnota það fyrir tæpum tveimur árum og þá fyrst og fremst í tengslum við langar æfingar. Ég get fullyrt það að það gerir mér kleyft að þola mun meira æfingaálag en fyrr því betra næringarástand á skrokknum gerir það að verkum að hann er betur búinn til að standast áreynslu og er fljótari að jafna sig. Ég fæ mér alltaf tvær góðar matskeiðar út í tæpan hálfan líter af mjólk eða djús áður en ég fer í tveggja tíma hlaup eða lengri. Þegar ég kem heim fæ ég mér svo sama skammt nema bæti við einni skeið af recoverydufti. Þetta fæ ég mér strax og ég kem inn, áður en ég fer í sturtu. Ég prufaði Herbalifið í 24 tíma hlaupinu í fyrra. Í upphafi lagði ég út með að fá mér hálfan líter á fimm tíma fresti. Ég fann að það var of langur tími svo ég stytti hann í þrjá tíma. Það hentar mér vel. Tuttuguogfjögurratíma hlaupið í fyrra gekk vel svo ég ákvað að nota þessa formúlu áfram. Ég fór Laugaveginn og Fimmvörðuháls í júlí í fyrra og notaði einvörðungu Herbalifeblönduna á ca 13-14 tíma ferð. Ég notaði hana einnig í tvöföldu maraþoni í Reykjavíkurmaraþoninu. Sama var uppi á teningunum í Haustlitahlaupinu, 2 x 65 km í Barðastrandarsýslum í ágústlok. Síðan kom aðal prófraunin, Spartathlonhlaupið sem tók rúma 34 klst. Þar gekk allt upp eins og best var á kosið. Í vetur notaði ég Herbalife við allar lengri æfingar eins og ég hef lýst. Í 48 tíma hlaupinu um síðustu helgi notaði e´g það alfarin nema ca síðsutu sex klukkutímana. Þá fór ég að halda fram hjá því, fyrst og fremst til að fá smá tilbreytingu fyrir bragðlaukana. Ég áttaði mig á því að orkan seig niður smátt og smátt en þegar ég fékk mér góðan hristing um klukkutíma fyrir hlaupalok, þá streymdi ný orka um fæturnar.
Ég tel mig því ekki þurfa meir vitnanna við hvað mig varðar um hvaða næring hentar mér best sem undirstaða við mikið æfingaálag og sem grunnnæring í löngum hlaupum. Maginn getur verið viðkvæmur undir miklu álagi. Eins kostar það meiri orku að melta fasta fæðu heldur en uppleysta. Næringin er því forsenda þess að aðrir þættir skili þeim árangri sem að er stefnt.
Allir sem vilja vita eiga að þekkja til hvernig heimsvaldastefna Maós hefur leikið Tíbeta í rúm 60 ár. Markvisst hefur hið volduga Kína stefnt að því að eyða einkennum Tíbet sem þjóðar og innlima það að fullu sem hérað í Kína. Við gætum sjálfa okkur séð í þeirra sporum ef Danir hefðu t.d. leikið sama leikinn hérlendis. Þegar ríkisstjórn Íslands varð fyrst þjóða til að viðurkenna sjálfstæði Eystrasaltslandanna þá sást hvaða áhrif smáþjóð getur haft. Mér finnst það vægast sagt snautlegt að enginn ráðherra ríkisstjórnarinnar skuli geta gefið sér tíma til að hitta Daili Lama, sameiningartákn Tíbeta, þegar hann kemur hingað. Að maður tali nú ekki um forsetann, þann mikla friðarpostula. Smáþjóð á að standa með undirokaðri smáþjóð. Það bætir stöðuna ekkert þótt einhver ráðherranna segist ætla að kaupa sig inn á samkomuna í Laugardalshöllinni. Skömmin er kannski einmitt þess meiri.
Ég tel mig því ekki þurfa meir vitnanna við hvað mig varðar um hvaða næring hentar mér best sem undirstaða við mikið æfingaálag og sem grunnnæring í löngum hlaupum. Maginn getur verið viðkvæmur undir miklu álagi. Eins kostar það meiri orku að melta fasta fæðu heldur en uppleysta. Næringin er því forsenda þess að aðrir þættir skili þeim árangri sem að er stefnt.
Allir sem vilja vita eiga að þekkja til hvernig heimsvaldastefna Maós hefur leikið Tíbeta í rúm 60 ár. Markvisst hefur hið volduga Kína stefnt að því að eyða einkennum Tíbet sem þjóðar og innlima það að fullu sem hérað í Kína. Við gætum sjálfa okkur séð í þeirra sporum ef Danir hefðu t.d. leikið sama leikinn hérlendis. Þegar ríkisstjórn Íslands varð fyrst þjóða til að viðurkenna sjálfstæði Eystrasaltslandanna þá sást hvaða áhrif smáþjóð getur haft. Mér finnst það vægast sagt snautlegt að enginn ráðherra ríkisstjórnarinnar skuli geta gefið sér tíma til að hitta Daili Lama, sameiningartákn Tíbeta, þegar hann kemur hingað. Að maður tali nú ekki um forsetann, þann mikla friðarpostula. Smáþjóð á að standa með undirokaðri smáþjóð. Það bætir stöðuna ekkert þótt einhver ráðherranna segist ætla að kaupa sig inn á samkomuna í Laugardalshöllinni. Skömmin er kannski einmitt þess meiri.
laugardagur, maí 30, 2009
Evrópumeistaramótið í 24 tíma hlaupi var haldið í Bergamó á Ítalíu í byrjun maí. Ég hafði velt fyrir mér að taka þátt í því en valdi 48 tíma hlaupið á Borgundarhólmi í staðinn, sem reyndist rétt val. Það var töluvert heitt yfir daginn í Bergamó sem reyndist nokkrum erfitt. Henrik Olsson frá Svíþjóð varð Evrópumeistari og hljóp hann 257 km. Það er mjög vel gert. Ég rakst á frásögn eftir hann af hlaupinu.
Hann æfði á eftirfarabndi hátt frá áramótum:
Mánudagur: hvíld
Þriðjudagur: Tveggja tíma rólegt hlaup
Miðvikudagur: Klukkutímahlaup á góðum hraða, gjarna utanvega
Fimmtudagur: Tveggja tíma rólegt hlaup
Föstudagur: Hvíld
Laugardagur: Klukkutímahlaup á góðum hraða
Sunnudagur: Þriggja til sex tíma hlaup á 24 tíma hlaups hraða(tæpum 6 mím á km).
Til viðbótar tók hann dálitlar styrktaræfingar á efri hluta líkamans þá daga sem hann hvíldi. Hann tók sex tíma hlaup aðra hverja viku en langt hlaup hina vikuna. Það er vafalaust gott að blanda svona saman hröðum ene kki löngum hlaupum með löngun frekar hægum hlaupum. Það gefur breytilega þjálfuns em fær allt til að smella saman í góðu úthaldi. Þessu prógrammi hélt hann frá janúar fram í apríl sem gerði það að verkum að hann var í betri æfingu en nokkru sinni fyrr þega rleið á vorið. Það er án efa gott að blanda kerfisbundið saman löngum hlaupum og nokkuð hröðum hlaupum.
Í Bergamó hljóp hann mjög skipulega. Hann var aftarlega til að byrja með, byrjaði snemma að ganga aðeins en hélt hraðanum mjög vel út í gegnum hlaupið. Hann gekk frá upphafi fimm mínútur af hverjum klukkutíma. Hann var með aðstoðarfólk með sér sem sá til þess að allt var til reiðu og hann þurfti aldrei að stoppa til að græja eitthvað upp á eigin spýtur. Það er náttúrulega mjög mikill munur að þurfa aldrei að leita í poka að fötum eða öðru, hafa til mat eða næringu heldur að fá allt upp í hendurnar og geta einbeitt sér að því að hlaupa. Ein mínúta fjórða hvern hring er klukkutími. Það gerir allt að ca 10 km. Drykkjarstöðvarnar í Spartathlon hlaupinu voru 78. Ef maður stoppaði eina mínútu á hverri drykkjarstöð í óþarfa þá væru það 78 mínútur. Það er dálítið mikið í hlaupi þar sem rúmur helmingur hlauparanna kemur inn á seinasta klukkutímanum.
Hann æfði á eftirfarabndi hátt frá áramótum:
Mánudagur: hvíld
Þriðjudagur: Tveggja tíma rólegt hlaup
Miðvikudagur: Klukkutímahlaup á góðum hraða, gjarna utanvega
Fimmtudagur: Tveggja tíma rólegt hlaup
Föstudagur: Hvíld
Laugardagur: Klukkutímahlaup á góðum hraða
Sunnudagur: Þriggja til sex tíma hlaup á 24 tíma hlaups hraða(tæpum 6 mím á km).
Til viðbótar tók hann dálitlar styrktaræfingar á efri hluta líkamans þá daga sem hann hvíldi. Hann tók sex tíma hlaup aðra hverja viku en langt hlaup hina vikuna. Það er vafalaust gott að blanda svona saman hröðum ene kki löngum hlaupum með löngun frekar hægum hlaupum. Það gefur breytilega þjálfuns em fær allt til að smella saman í góðu úthaldi. Þessu prógrammi hélt hann frá janúar fram í apríl sem gerði það að verkum að hann var í betri æfingu en nokkru sinni fyrr þega rleið á vorið. Það er án efa gott að blanda kerfisbundið saman löngum hlaupum og nokkuð hröðum hlaupum.
Í Bergamó hljóp hann mjög skipulega. Hann var aftarlega til að byrja með, byrjaði snemma að ganga aðeins en hélt hraðanum mjög vel út í gegnum hlaupið. Hann gekk frá upphafi fimm mínútur af hverjum klukkutíma. Hann var með aðstoðarfólk með sér sem sá til þess að allt var til reiðu og hann þurfti aldrei að stoppa til að græja eitthvað upp á eigin spýtur. Það er náttúrulega mjög mikill munur að þurfa aldrei að leita í poka að fötum eða öðru, hafa til mat eða næringu heldur að fá allt upp í hendurnar og geta einbeitt sér að því að hlaupa. Ein mínúta fjórða hvern hring er klukkutími. Það gerir allt að ca 10 km. Drykkjarstöðvarnar í Spartathlon hlaupinu voru 78. Ef maður stoppaði eina mínútu á hverri drykkjarstöð í óþarfa þá væru það 78 mínútur. Það er dálítið mikið í hlaupi þar sem rúmur helmingur hlauparanna kemur inn á seinasta klukkutímanum.
föstudagur, maí 29, 2009
Ég las tvær bækur í ferðinni út. Það er gott að nota tímann í flugvélum og flugstöðvum til að lesa bækur. Fyrri bókin var seinna bindi sögu Eldeyjar Hjalta. Það er mögnuð saga sem Guðmundur Hagalín skráði. Þetta eru bara nöfn fyrir flesta en bak við þá báða er mikil saga. Annars vegar sem skrásetjara og hins vegar saga fátæklings sem reis upp og varð þjóðhetja sem skráði nafn sitt á spjöld sögunnar. Hjalti var alinn upp á venjulegu sveitaheimili austur í Skaftafellssýslu en eftir að faðir hans dó var heimilið leyst upp og honum komið í vist hjá vægt sagt vondu fólki (alla vega var kellingin það). Sem dæmi um aðbúnaðinn þá stækkaði hann ekkert í fjögur eða fimm ár frá 12 ára aldri til 17-18 ára. Þrátt fyrir að vera hálfdrepinn oftar en einu sinni úr vosbúð og vondum aðbúnaði þá slökknaði aldrei á honum og skapið var óbugað. Hann komst síðan til Vestmannaeyja og þar fór hann að hjarna við. Þar var nóg pláss fyrir kröftuga stráka sem vildu spjara sig. Hann flutti svo í Garðinn og síðar til Reykjavíkur. Hjalti var ótrúlegur klettamaður og vann sér það til frægðar að klifra Eldey fyrstur manna. Það hefur ekki verið einfalt, sérstaklega þar sem bergið slúttir fram yfir sig á kafla. Hann var ætíð síðar kenndur við þá frægðarför. Hjalti varð síðar umsvifamikill skipstjóri og útgerðarmaður og græddist fé. Á efri árum vann hann við kaupsýslu og fór víða um lönd í verslunarerindum, bæði til að kaupa skip eða láta smíða þau svo og í tengslæum við fyrirtækið Kol og Salt. Þetta e rmögnuð saga um mann sem reis úr sárri fátækt, styrktist við hverja raun en var alltaf með báða fætur á jörðinni. Honum þótti ekki mikið á sínum bestu árum að standa tvo sólarhringa í brúnni þegar mikið lá við. Hann gleymdi aldrei uppruna sínum og lagði hendi þar sem slíkt átti við. Meðal annars greiddi hann götu ungs drengs norðan úr Hælavík sem hafði löngun til að mennta sig með þvi að útvega honum stöðuga vinnu. Það var ekki sjálfgefið á þessum árum. Þessi drengur úr Hælavíkinni var Þórleifur Bjarnason námsstjóri sem skrifaði m.a. hina merku Hornstrendingabók.
Seinni bókin var Draumalandið eftir Andra Snæ. Ég var sáttari við hana eftir lesturinn nú en í fyrra þegar ég las hana enda þótt ég sé jafn ósáttur við fortíðarþrá hans til landbúnaðarins eins og hann birtist. Ég þekki hann mæta vel af eigin raun og þarf ekki að láta segja mér neitt í þeim efnum. Þetta var stanslaust puð til að tryggja skepnunum nóg fóður og alltaf sömu áhyggjurnar yfir því að nægt heyr væri í hlöðunni. Það var ekki fyrr en vélarnar komu að þetta fór að vera áhyggjuminna. Enda þótt Andra Snæ hafi þótt gaman að heimsækja afa sinn norður á Melrakkasléttu þá held ég að hann hafi ekki nokkurt einasta vit á því hvað hann er að tala um í þessum efnum. Á hinn bóginn get ég tekið undir margt annað sem hann er að fjalla um. Meðal annars er skírskotun hans til píramídanna áhugaverð. Einn píramídi kallaði á annan. Eru virkjanafjárfestingar meðal annars knúðar áfram af hagsmunum fyrirtækja sem eru sérhæfðar í stórum verkum. Hvað gerist ef þau fá ekki vinnu við hæfi? Fer þá allt uppíloft? Mér finnast þessar spekulationir eiga fullan rétt á sér? Hvað skila þeir gríðarlegu fjármunir sem settir eru í stóriðju mörgum ársverkum. Munu samsvarandi fjármunir skila fleiri ársverkum á einhvern annan hátt í einhverjum öðrum verkum. Það er áhugavert að velta fyrir sér á hverju danir lifa í auðlindalausu landi. Þeir eiga að vísu gott land og frjósamt en þar fyrir utan er það einungis hyggjuvitið sem fæðir þá og klæðir. Íslendingar hafa lengst af einbeitt sér að því að böðlast áfram beint af augum. Fyrst í fiskinum og nú í virkjunum en hafa varla litið til hægri né vinstri eftir öðrum valkostum. "Hvað er hægt að vera að dútla við þetta grefils fitl í sólskininu?" sagði Jón sterki á grasafjallinu.
Ástríður Pétursdóttir hélt útskriftarveislu frá MR í dag. Hún flutti inn á hæðina fyrir neðan okkur í Huldulandinu forðum daga með fjölskyldu sinni rétt eins árs gömul. Þær systurnar og strákarnir okkar voru og eru jafnaldra. Ofan í kaupið eigum við Ástríður sama afmælisdag. Við höfum haldið góðum kunningsskap við fjölskyldu hennar síðan í þá góðu daga í Huldulandinu. Í sumar vinnur Jói hjá pabba hennar norður í Mývatnssveit. Ástríður stefnir á brattann og ætlar að þreyta inntökupróf í læknisfræðina innan skamms.
Seinni bókin var Draumalandið eftir Andra Snæ. Ég var sáttari við hana eftir lesturinn nú en í fyrra þegar ég las hana enda þótt ég sé jafn ósáttur við fortíðarþrá hans til landbúnaðarins eins og hann birtist. Ég þekki hann mæta vel af eigin raun og þarf ekki að láta segja mér neitt í þeim efnum. Þetta var stanslaust puð til að tryggja skepnunum nóg fóður og alltaf sömu áhyggjurnar yfir því að nægt heyr væri í hlöðunni. Það var ekki fyrr en vélarnar komu að þetta fór að vera áhyggjuminna. Enda þótt Andra Snæ hafi þótt gaman að heimsækja afa sinn norður á Melrakkasléttu þá held ég að hann hafi ekki nokkurt einasta vit á því hvað hann er að tala um í þessum efnum. Á hinn bóginn get ég tekið undir margt annað sem hann er að fjalla um. Meðal annars er skírskotun hans til píramídanna áhugaverð. Einn píramídi kallaði á annan. Eru virkjanafjárfestingar meðal annars knúðar áfram af hagsmunum fyrirtækja sem eru sérhæfðar í stórum verkum. Hvað gerist ef þau fá ekki vinnu við hæfi? Fer þá allt uppíloft? Mér finnast þessar spekulationir eiga fullan rétt á sér? Hvað skila þeir gríðarlegu fjármunir sem settir eru í stóriðju mörgum ársverkum. Munu samsvarandi fjármunir skila fleiri ársverkum á einhvern annan hátt í einhverjum öðrum verkum. Það er áhugavert að velta fyrir sér á hverju danir lifa í auðlindalausu landi. Þeir eiga að vísu gott land og frjósamt en þar fyrir utan er það einungis hyggjuvitið sem fæðir þá og klæðir. Íslendingar hafa lengst af einbeitt sér að því að böðlast áfram beint af augum. Fyrst í fiskinum og nú í virkjunum en hafa varla litið til hægri né vinstri eftir öðrum valkostum. "Hvað er hægt að vera að dútla við þetta grefils fitl í sólskininu?" sagði Jón sterki á grasafjallinu.
Ástríður Pétursdóttir hélt útskriftarveislu frá MR í dag. Hún flutti inn á hæðina fyrir neðan okkur í Huldulandinu forðum daga með fjölskyldu sinni rétt eins árs gömul. Þær systurnar og strákarnir okkar voru og eru jafnaldra. Ofan í kaupið eigum við Ástríður sama afmælisdag. Við höfum haldið góðum kunningsskap við fjölskyldu hennar síðan í þá góðu daga í Huldulandinu. Í sumar vinnur Jói hjá pabba hennar norður í Mývatnssveit. Ástríður stefnir á brattann og ætlar að þreyta inntökupróf í læknisfræðina innan skamms.
Ég er að vera fínn í hlaupasettinu. Ég er mest ánægður með að allt sem máli skiptir hélt 100%, vöðvar, sinar, liðamót og fótleggir. Hnáeymslin sem voru að plaga mig í maíbyrjun eru alveg horfin. Engin eymsli eða eftirköst í öklum eða hnjám. Engir strengir í vöðvum. Maður þarf að læra aðeins betur hvernig á að hantera blöðrur. Ég las hjá evrópuhlaupurunum að svíinn Andreas Falk hafði stúderað sérstaklega á netinu hvernig ætti að taka á þeim ef og þegar þær láta sjá sig.
Það virkar mjög yfirdrifið að hlaupa á kílómeters hring í tvo sólarhringa en það er með þetta eins og svo margt annað, þetta er bara verkefni. Maður skipuleggur það út í ystu æsar, hlutar það sundur í undirverkefni og lætur það þróast eftir ákveðinni áætlun. Það er ákveðinn stígandi í sumum þáttum en dregið úr öðrum eftir því sem tíminn líður. Næringin er tekin inn eftir ákveðnu kerfi og hvíldin er einnig sett upp í kerfi. Maður hefur fata- og skóskipti eftir ákveðnu kerfi. Þannig mætti áfram telja. Þetta er lykillinn að því að láta svona hluti ganga þokkalega upp.
Ég held að þessi vegalengd sem ég náði að fara væri næstlengsta 48 tíma hlaup gegnum tíðina í Danmörku, Svíþjóð og Noregi. Ég veit ekki alveg hve langt finnarnir hafa hlaupið í svona hlaupi. Í fyrra hefði ég endað í 14 sæti á heimslistanum af þeim ca 230 hlaupurum sem hlupu svona hlaup á árinu 2008 og í efsta sæti í aldursflokknum 55 ára og eldri.
Kærar þakkir aftur fyrir allar góðar kveður. Það er gaman að finna að það er lifandi áhugi fyrir svona hlutum sem vonandi hvetur fólk til dáða á ýmsan hátt.
Það virkar mjög yfirdrifið að hlaupa á kílómeters hring í tvo sólarhringa en það er með þetta eins og svo margt annað, þetta er bara verkefni. Maður skipuleggur það út í ystu æsar, hlutar það sundur í undirverkefni og lætur það þróast eftir ákveðinni áætlun. Það er ákveðinn stígandi í sumum þáttum en dregið úr öðrum eftir því sem tíminn líður. Næringin er tekin inn eftir ákveðnu kerfi og hvíldin er einnig sett upp í kerfi. Maður hefur fata- og skóskipti eftir ákveðnu kerfi. Þannig mætti áfram telja. Þetta er lykillinn að því að láta svona hluti ganga þokkalega upp.
Ég held að þessi vegalengd sem ég náði að fara væri næstlengsta 48 tíma hlaup gegnum tíðina í Danmörku, Svíþjóð og Noregi. Ég veit ekki alveg hve langt finnarnir hafa hlaupið í svona hlaupi. Í fyrra hefði ég endað í 14 sæti á heimslistanum af þeim ca 230 hlaupurum sem hlupu svona hlaup á árinu 2008 og í efsta sæti í aldursflokknum 55 ára og eldri.
Kærar þakkir aftur fyrir allar góðar kveður. Það er gaman að finna að það er lifandi áhugi fyrir svona hlutum sem vonandi hvetur fólk til dáða á ýmsan hátt.
þriðjudagur, maí 26, 2009
Ég hef hlaupið fjórum sinnum á Borgundarhólmi. Í öll skiptin hefur hellirignt annað hvort daginn áður en hlaupið byrjaði eða daginn eftir að því lauk. Nú kom rigningin kvöldið áður. Ég var nýkominn í hús á sumarhúsahverfinu í Galökken þegar byrjaði að hellirigna og það var alvöru rigning. Eldingarnar dönsuðu í skýjunum og þrumurnar hömruðu á þakinu. Glamparnir voru enn á gluggunum þegar ég sofnaði. Maður vonaði bara það besta fyrir morgundaginn. Þá hafði skipt um og komið dæmigert íslenskt vorveður, um 10°C hiti, sólfar og golukaldi. Ég rölti niður í bæ á föstudagsmorguninn og keypti mér morgunmat og síðan fylgdi rauðvín og bjórdollur með með sem gott var að hafa í farteskinu um sunnudagskvöldið. Kim var á fullu við að gera klárt ásamt fleirum og ýmsir lausir endar sem þurfti að hnýta. Þetta var í annað skiptið sem 48 tíma hlaup er haldið á þessari braut en 24 tíma hlaupið hefur verið haldið nokkrum sinnum áður. Kim er mikill hlaupari. Við vorum herbergisfélagar í Spörtu í haust og síðan hlupum við báðir Western States árið 2005. Hann hefur einnig lokið Badwater sem er eitt það aldjöfullegasta hlaup sem um getur. Ég borðaði vel og fór síðan að gera mig kláran. Það er alltaf ákveðin spenna í þessum fasa, hefur maður gleymt einhverju, mun eitthvað koma upp á, hvernig er maður undirbúinn? Ég hafði hlaupið frekar lítið í maí mánuði til að fá smá álagsmeiðsli í hnénu góð. Ég fann ekki annað en að það væri allt orðið gott en það kæmi í ljós hvort það væri rétt mat.
Í markinu voru keppendur að safnast saman. Ég þekkti ekki marga en þó var heimakonan Gurli Hansen þarna en ég hljóp nokkuð lengi með henni fyrir fimm árum þegar ég fór mitt fyrsta 100 km hlaup á Borgundarhólmi. Hún leiðbeindi mér þá um ýmislegt og gaf góð ráð. Nú var hún að fara í 48 tíma hlaup í fyrsta sinn. Hún hafði undirbúið sig vel yfir veturinn og meðal annars vaknað fyrir vinnu flesta morgna til að hlaupa. Einnig hafði hún tapað nokkrum kílóum. Það gerir allt léttara. KG Nyström var einnig þarna. Hann er fullorðinn svíi um sjötugt sem hefur tekið þátt í fleiri hundrað ultrahlaupum. Í fyrra tók hann þátt í 14 hlaupum og fór að jafnaði yfir 200 km í þeim, þrátt fyrir að hafa hækjur með. Hann segir að kerfið ætli honum frekar pláss í hjólastól en á hlaupabraut en KG er þrjóskur og þver. Stór svíi heilsaði mér. Þar var kominn Stefan Lindvall en hann hafði m.a. tekið þátt í Spartathlon í fyrra og hitteðfyrra en ekki náð að klára í hvorugt skiptið. Hann setti sænskt met í 48 tíma hlaupi á hlaupabretti í vetur og hljóp þá 291 km. Hann lauk Marathon de Sables hlaupinu árið 2005. Einnig var þarna finnsk kona sem hafði verið áður í 24 tímum sem ég kannaðist við í sjón. Svo þekkti ég finnskan hlaupara sem hafði lokið Spartathlon tvisvar.
Ég ætlaði að leggja út á svipaðan hátt og áður. Hlaupa fyrstu þrjá tímana, fara þá að ganga spöl á hverjum hring og lengja það síðan eftir 12 tíma. Ég vissi að ef maður fer of skarpt út í svona löngu hlaupi getur það komið í bakið á manni þegar á líður. Þetta er því hárfínn línudans ef hámarksárangur á að nást. Ég setti mér að ná 180 km fyrri sólarhringinn og samtals yfir 300 km í heildina. Sæti í hlaupinu skipti miklu minna máli og ég gerði mér engar sérstakar væntingar í þá áttina. Þó hafði ég séð á yfirliti yfir fyrri hlaup þáttakenda að ég átti ágætis lista miðað við ýmsa aðra.
Maður var vel klæddur í síðum buxum, langerma peysu og blússu. Það var ekki hlýtt. Mér fannst ég vera hálf stirður fyrstu klukkutímana eftir að hlaupið hófst. Líklega komu þar fram frekar lítil hlaup síðustu vikurnar. Eftir nokkra klukkutíma fór skrokkurinn allur að liðkast og maður varð sáttari við sjálfan sig. Ég hélt hraða sem svaraði 10 km á klukkutíma sem þykir ekki mikið í skemmri hlaupum en ég vissi að því myndi maður ekki halda mikið yfir hálfan sólarhring í svona löngu hlaupi. Eftir þrjá klukkutíma fór ég að ganga rúma 100 metra á hverjum hring. Þrátt fyrir það datt dampurinn ekkert niður en það fór betur með fæturnar. Yfirlit um heildarvegalngd hvers hlaupara var hengt upp strax eftir hvern klukkkutíma svo maður fylgdist mjög vel með hvernig hlaupið gekk fyrir sig. Ég var lengi framan af í 5-6 sæti og var bara sáttur við það. Stefán hinn sænski tók strax forystuna og ég sá að hann myndi skrefa drjúgt ef ekkert kæmi upp á. Ég kláraði 60 km á um sex tímum og 100 km á eitthvað yfir 10 klst og var mjög sáttur við það. Það var eiginlega betra en ég hafði búist við. Var ég kannski að fara of hratt? Ég ákvað að hægja enn meira á mér eftir 12 tíma og fór að ganga lengra á hverjum hring. Á þessum tíma fór þó strax að bera á einhverju sem ég átti ekki von á. Ég fékk stærðar blöðru á milli tánna. Það hafði ég aldrei fengið áður. Ég plástaði tána og skipti um skó og sokka. Einnig fór klofsæri að gera vart við sig. Það er ekki þægilegt. Maður drakk mikið og svitnaði því mikið. Kannski hefði ég átt að fara í hitaæfingar eins og fyrir Spartathlon. Þetta var ekki alltof gott því það voru 36 klst eftir.
Tíminn leið frekar fljótt og nóttin datt á á ellefta tímanum. Ég drakk Herbalife prótein blöndu á þriggja klukkutíma fresti og það virkaði fínt eins og í fyrri hlaupum. Orkan var í fínu standi. Annað borðaði ég ekki nema bita af Löparlarssons orkubitum af og til. Annars var nóg að borða af hálfu hlaupsins en það freistaði mín ekki. Kökur, kex og sælgæti eru ekki minn pakki. Ekki heldur franskbrauð. Rúsínur eru ekki góðar því þeim fylgir mikill vindgangur. Bananar eru hins vegar í lagi. Um nóttina fór að bera á öðrum vandræðum. Ég hafði fundið fyrir smá nuddi á hásinina á vinstri fætinum en uggði ekki að mér. Þegar ég skoðaði svo fótinn þá var hann orðinn nokkuð bólginn. Ekki vissi það á gott. Nú voru góð ráð dýr. Ég skar skóinn niður að aftan og það lagaði nuddið en skaðinn var skeður. Bólgin hásin er ekki skemmtileg í löngum hlaupum.
Tíminn leið og planið hélt þrátt fyrir einar og aðrar uppákomur með blöðrur og skafsár. Ég þreifaði mig áfram með buxur næst mér og fann loks þær sem særðu mig minnst. Á slaginu hálf fimm vöknuðu allir fuglar skógarins og morgunskíman varð stærri og stærri. Sólin kom upp um kl. hálf sjö og þá fór allt að verða skemmtilegra. Reyndar fannst manni að fyrri sólarhringurinn hefði liðið ótrúlega fljótt. Það er allt svo afstætt. 24 tíma hlaup er ekki langt miðað við 48 tíma. Það er hins vegar langt miðað við 100 km eða maraþon. Við Stefán náðum vel saman, skokkuðum oft saman og spjölluðum margt. Með tímanum hafði ég þokast upp röðina og varð orðinn í 2. sæti þegar þarna var komið. Nokkrir voru hins vegar skammt á eftir og ég vissi ekki alveg hverjir það voru. Þegar leið nær hádegi sá ég að 180 km markið myndi náðst mjög auðveldlega. Þrátt fyrir ákveðnar heitstrenginar um að taka því rólega þegar því væri náð og fram að hádegi þá gerði maður það náttúrulega ekki. Þegar klukkutími var eftir var ég kominn vel yfir 190 km. Því sá ég allt í einu fram á að komast yfir 200 km markið á fyrri sólarhringnum. Stefán var þegar öruggur með það. Tvö hundruð km á 24 tímum er draumamarkið og það hljóp því í mig einhver kraftur sem ég vissi ekki að ég hefði til. Eymslin hurfu og ég náði níu hringjum á síðasta klukkutímanum og fór vel yfir 200 km. Það var miklu meira en ég átti von á áður. En þetta kostaði dálítið. Ég þurfti að taka töluverðan tíma í að skvera fótunum í lag því blöðrunum hafði fjölgað við tiltækið og einnig stirnuðu fæturnir fljótt eftir svona hrossaálag að afloknu 23 klst hlaupi (og aðrir 24 eftir). Ég fór því rólega næstu þrjá klukkutímana til að láta fæturna jafna sig og ná jafnvægi. Síðan gekk allt betur. Á þessum tíma fór aftur á móti að draga af Stefáni. Hann hafði fengið álagsmeiðsli í vinstri fótinn og fór að ganga meir en áður. Það dró því saman með okkur smátt og smátt. Ég varaði mig þó á því að fyllast einhverju bráðakappi því það gæti komið mér í koll siðar. Á hinn bóginn hafði bilið í þriðja manninn lengst og var um 30 km eftir sólarhring. Enn vissi ég ekki hver hann var en hann var finnskur eftir nafninu að dæma. Klukkutímarnir liðu smám saman án þess að vandræðin jykjust nema að blöðrurnar voru ekki til að flýta fyrir manni. Þeim fjölgaði meðal annars af því að til að hlífa hásinareymslunum þá hljóp maður með öðrum hreyfingum en vanalega. Það setti álag á nýja staði og það var ávísun á fleiri blöðrur. Undir miðnættið sögðu starfsmenn mér að ég væri kominn fram úr Stefáni og kominn með forystu. Á sama tíma sá ég að ég þyrfti að safna mér aðeins betur saman. Ég fann að ég var orðinn aðeins ringlaður og jafnvægisskynið ekki upp á það besta. Ekki væri gott að rjúka flatur út í skóg. Ég sagði því til með að ég þyrfti að leggja mig smá stund hvað sem öllum sætum liði. Þarna voru til staðar tjöld og dýnur sem sumir notuðu sér ótæpilega. Ég stakk mér niður í svefnpoka og bað um 30 mínútur. Maður fór úr hundblautum fötunum og hlýnaði fljótt. Þó var langt í frá að ég gæti sofnað. Eftir hálftíma var ýtt við mér eins og ég bað um. Það var ekki beint þægilegt að tína á sig rennblaut og ísköld fötin en það var ekkert annað í stöðunni. Maður skalf eins og hundur en vaknaði þó alla vega almennilega. Svo skrefaði maður af stað og liðkaðist fljótt. Ég sá að þetta hafði ekki haft mikið að segja hvað röðina varðaði. Stefán hafði þó náð mér en finninn lagt sig eins og ég. Ég fór töluvert hraðar yfir en Stefán og náði þannig forystu fljótlega aftur. Á fjórða tímanum sótti allt í sama farið aftur með hausinn og þá bað ég um teppi, vafði því utan um mig og lagðist út af um stund í grasið við hliðinu á tjaldinu. Ekki náði ég að sofna en var miklu brattari þegr ég fór aftur af stað og nú var orðið stutt í birtuna. Finninn hafði heldur nálgast og ég bjóst við að hann ætlaði sér að smjúga aftan að okkur ef við hefðum farið of hratt af stað. Ég var heldur fljótari á hlaupum en hann en hann hljóp oftar. Ég fór eitt sinn fram úr honum sem oftar. Vanalega hafði hann ekki skipt sér að því en nú reyndi hann að hanga. Þá það, þá skyldum við bara láta á það reyna hvor héldi lengur út. Ég hljóp því nokkra hringi með finnann á hælunum þar til hann gaf sig. Það skiptir ekki öllu máli hvað þú ert heldur hvað aðrir halda að þú sért. Eftir þetta fannst mér hann verða afslappaðri og einbeitti sér líklega að því að ná vel yfir 300 km og halda þriðja sætinu með sóma. Við spjölluðum töluvert saman eftir þetta og þetta var vitaskuld viðmótsþýður og fínn drengur. Maður brýtur oft ísinn í svona samskiptum með því að hrósa fólki fyrir góða frammistöðu. Allir eru í sama bátnum í svona dæmi.
Þegar 42 klst voru liðnar þá var forystan orðin það góð að ég fór að einbeita mér að þvi að halda henni örugglega án þess að leggja of mikið á fæturnar. Ég gekk því kraftgöngu síðustu sex tímana. Bæði var hásinin orðin þannig að hlaup voru ekki það sem menn langaði mest í og einnig fjölgaði blöðrunum frekar en hitt. Ég sá að ég færi vel yfir 300 km þannig að því markmiði var náð. Sigur í hlaupinu væri því óvæntur bónus.
Þegar fór að líða á hlaupið fór ég að borða meir af borðinu þar sem mótshaldarar lögðu fram veitingar. Rúnnstykki, pasta og pizzur. Ég gerði það fyrst og fremst til að halda lystinni almennilega í gangi því það er svolítið leiðigjarnt að borða alltaf það sama í nær tvo sólarhringa. Smám saman fór ég að taka eftir því að hraðinn fór minnkandi. Bensíntankurinn var að tæmast því þessi matur (ef mat skyldi kalla) gaf manni einfaldlega ekki næga orku. Þegar tæpur klukkutími var eftir fékk ég mér því góðan próteindrykk á nýjan leik. Það var eins og við manninn mælt. Orkan kom aftur á svipstundu og ég gekk létt og greiðlega síðustu hringina þar til niðurtalningin byrjaði kl. 12.00. Það var ánægjuleg tilfinning að setjast niður á stól og vita að þessu mikla hlaupi væri lokið með öruggum sigri. Það var meira en ég hafði einu sinni hugsað um sem möguleika. Vegalengdin fyrri sólarhringinn hefði dugað í fjórða sæti í 24 tíma hlaupinu ef ég hefði tekið einvörðungu þátt í því. Að hlaupinu loknu var létt yfir hópnum. Það var nauðsynlegt að fara strax í þurr föt því maður hríðskalf frá hvirfli til ilja þegar hreyfingunni sleppti. Það var ánægjulegt að ná settu marki og að ekkert slæmt hafði komið upp á. Blöðrur jafna sig á nokkrum dögum en það tekur langan tíma að jafna sig á vonbrigðum yfir því ef maður hefði gert einhverjar megin vitleysur eða undirbúið sig ver en maður hefði getað gert.
Við hlaupalok tilkynnti Kim að næsta ár yrði sex daga hlaupi bætt við. Það er bara þannig. Góður svefn gerir oft lítið úr miklum heitstrenginum um að gera eitthvað aldrei aftur.
Þegar maður fer yfir hlaupið þá var ýmislegt sem maður hefði getað gert betur og er til að læra af því.
1. Líklega hefði verið skynsamlegt að fara í nokkrar hitaæfingar til að ræsa svitakerfið almennilega. Ég var ekki sáttur við hvað ég svitnaði mikið og þurfti því mikið að drekka.
2. Ég varð var við óvanalega mikla bjúgmyndun bæði á höndum og fótum. Ég er ekki vanur því. Ég tók dálítið af söltum sem líklega hefur ekki verið snjallt. Þau binda vökvann í skrokknum.
3. Ég hafði í athugunarleysi reimað skóna of þétt að framan. Það olli blöðrumyndun milli tánna.
4. Ég hafði ekki hlaupið skóna nógu vel til sem ég notaði. Það ásamt bjúgmynduninni gerði það að verkum að hásinin fór að nuddast.
5. Án þess að það kæmi að sök þá reyndi ég það svo áþrifanlega að það borgar sig ekki að svindla á næringunni. Herbalifið er einfaldlega fínn næringargjafi í svona hlaupum og það er engin ástæða til að halda fram hjá því.
6. Ég þarf að gera eitthvað róttækt í nærbuxnamálum. Maður á að forðast bómull eins og pestina.
7. Ég fékk ábendingu um að smyrsli sem notuð eru á smábörn séu miklu betri en vaselínið við svona aðstæður. Þarf að reyna að nálgast það.
Í markinu voru keppendur að safnast saman. Ég þekkti ekki marga en þó var heimakonan Gurli Hansen þarna en ég hljóp nokkuð lengi með henni fyrir fimm árum þegar ég fór mitt fyrsta 100 km hlaup á Borgundarhólmi. Hún leiðbeindi mér þá um ýmislegt og gaf góð ráð. Nú var hún að fara í 48 tíma hlaup í fyrsta sinn. Hún hafði undirbúið sig vel yfir veturinn og meðal annars vaknað fyrir vinnu flesta morgna til að hlaupa. Einnig hafði hún tapað nokkrum kílóum. Það gerir allt léttara. KG Nyström var einnig þarna. Hann er fullorðinn svíi um sjötugt sem hefur tekið þátt í fleiri hundrað ultrahlaupum. Í fyrra tók hann þátt í 14 hlaupum og fór að jafnaði yfir 200 km í þeim, þrátt fyrir að hafa hækjur með. Hann segir að kerfið ætli honum frekar pláss í hjólastól en á hlaupabraut en KG er þrjóskur og þver. Stór svíi heilsaði mér. Þar var kominn Stefan Lindvall en hann hafði m.a. tekið þátt í Spartathlon í fyrra og hitteðfyrra en ekki náð að klára í hvorugt skiptið. Hann setti sænskt met í 48 tíma hlaupi á hlaupabretti í vetur og hljóp þá 291 km. Hann lauk Marathon de Sables hlaupinu árið 2005. Einnig var þarna finnsk kona sem hafði verið áður í 24 tímum sem ég kannaðist við í sjón. Svo þekkti ég finnskan hlaupara sem hafði lokið Spartathlon tvisvar.
Ég ætlaði að leggja út á svipaðan hátt og áður. Hlaupa fyrstu þrjá tímana, fara þá að ganga spöl á hverjum hring og lengja það síðan eftir 12 tíma. Ég vissi að ef maður fer of skarpt út í svona löngu hlaupi getur það komið í bakið á manni þegar á líður. Þetta er því hárfínn línudans ef hámarksárangur á að nást. Ég setti mér að ná 180 km fyrri sólarhringinn og samtals yfir 300 km í heildina. Sæti í hlaupinu skipti miklu minna máli og ég gerði mér engar sérstakar væntingar í þá áttina. Þó hafði ég séð á yfirliti yfir fyrri hlaup þáttakenda að ég átti ágætis lista miðað við ýmsa aðra.
Maður var vel klæddur í síðum buxum, langerma peysu og blússu. Það var ekki hlýtt. Mér fannst ég vera hálf stirður fyrstu klukkutímana eftir að hlaupið hófst. Líklega komu þar fram frekar lítil hlaup síðustu vikurnar. Eftir nokkra klukkutíma fór skrokkurinn allur að liðkast og maður varð sáttari við sjálfan sig. Ég hélt hraða sem svaraði 10 km á klukkutíma sem þykir ekki mikið í skemmri hlaupum en ég vissi að því myndi maður ekki halda mikið yfir hálfan sólarhring í svona löngu hlaupi. Eftir þrjá klukkutíma fór ég að ganga rúma 100 metra á hverjum hring. Þrátt fyrir það datt dampurinn ekkert niður en það fór betur með fæturnar. Yfirlit um heildarvegalngd hvers hlaupara var hengt upp strax eftir hvern klukkkutíma svo maður fylgdist mjög vel með hvernig hlaupið gekk fyrir sig. Ég var lengi framan af í 5-6 sæti og var bara sáttur við það. Stefán hinn sænski tók strax forystuna og ég sá að hann myndi skrefa drjúgt ef ekkert kæmi upp á. Ég kláraði 60 km á um sex tímum og 100 km á eitthvað yfir 10 klst og var mjög sáttur við það. Það var eiginlega betra en ég hafði búist við. Var ég kannski að fara of hratt? Ég ákvað að hægja enn meira á mér eftir 12 tíma og fór að ganga lengra á hverjum hring. Á þessum tíma fór þó strax að bera á einhverju sem ég átti ekki von á. Ég fékk stærðar blöðru á milli tánna. Það hafði ég aldrei fengið áður. Ég plástaði tána og skipti um skó og sokka. Einnig fór klofsæri að gera vart við sig. Það er ekki þægilegt. Maður drakk mikið og svitnaði því mikið. Kannski hefði ég átt að fara í hitaæfingar eins og fyrir Spartathlon. Þetta var ekki alltof gott því það voru 36 klst eftir.
Tíminn leið frekar fljótt og nóttin datt á á ellefta tímanum. Ég drakk Herbalife prótein blöndu á þriggja klukkutíma fresti og það virkaði fínt eins og í fyrri hlaupum. Orkan var í fínu standi. Annað borðaði ég ekki nema bita af Löparlarssons orkubitum af og til. Annars var nóg að borða af hálfu hlaupsins en það freistaði mín ekki. Kökur, kex og sælgæti eru ekki minn pakki. Ekki heldur franskbrauð. Rúsínur eru ekki góðar því þeim fylgir mikill vindgangur. Bananar eru hins vegar í lagi. Um nóttina fór að bera á öðrum vandræðum. Ég hafði fundið fyrir smá nuddi á hásinina á vinstri fætinum en uggði ekki að mér. Þegar ég skoðaði svo fótinn þá var hann orðinn nokkuð bólginn. Ekki vissi það á gott. Nú voru góð ráð dýr. Ég skar skóinn niður að aftan og það lagaði nuddið en skaðinn var skeður. Bólgin hásin er ekki skemmtileg í löngum hlaupum.
Tíminn leið og planið hélt þrátt fyrir einar og aðrar uppákomur með blöðrur og skafsár. Ég þreifaði mig áfram með buxur næst mér og fann loks þær sem særðu mig minnst. Á slaginu hálf fimm vöknuðu allir fuglar skógarins og morgunskíman varð stærri og stærri. Sólin kom upp um kl. hálf sjö og þá fór allt að verða skemmtilegra. Reyndar fannst manni að fyrri sólarhringurinn hefði liðið ótrúlega fljótt. Það er allt svo afstætt. 24 tíma hlaup er ekki langt miðað við 48 tíma. Það er hins vegar langt miðað við 100 km eða maraþon. Við Stefán náðum vel saman, skokkuðum oft saman og spjölluðum margt. Með tímanum hafði ég þokast upp röðina og varð orðinn í 2. sæti þegar þarna var komið. Nokkrir voru hins vegar skammt á eftir og ég vissi ekki alveg hverjir það voru. Þegar leið nær hádegi sá ég að 180 km markið myndi náðst mjög auðveldlega. Þrátt fyrir ákveðnar heitstrenginar um að taka því rólega þegar því væri náð og fram að hádegi þá gerði maður það náttúrulega ekki. Þegar klukkutími var eftir var ég kominn vel yfir 190 km. Því sá ég allt í einu fram á að komast yfir 200 km markið á fyrri sólarhringnum. Stefán var þegar öruggur með það. Tvö hundruð km á 24 tímum er draumamarkið og það hljóp því í mig einhver kraftur sem ég vissi ekki að ég hefði til. Eymslin hurfu og ég náði níu hringjum á síðasta klukkutímanum og fór vel yfir 200 km. Það var miklu meira en ég átti von á áður. En þetta kostaði dálítið. Ég þurfti að taka töluverðan tíma í að skvera fótunum í lag því blöðrunum hafði fjölgað við tiltækið og einnig stirnuðu fæturnir fljótt eftir svona hrossaálag að afloknu 23 klst hlaupi (og aðrir 24 eftir). Ég fór því rólega næstu þrjá klukkutímana til að láta fæturna jafna sig og ná jafnvægi. Síðan gekk allt betur. Á þessum tíma fór aftur á móti að draga af Stefáni. Hann hafði fengið álagsmeiðsli í vinstri fótinn og fór að ganga meir en áður. Það dró því saman með okkur smátt og smátt. Ég varaði mig þó á því að fyllast einhverju bráðakappi því það gæti komið mér í koll siðar. Á hinn bóginn hafði bilið í þriðja manninn lengst og var um 30 km eftir sólarhring. Enn vissi ég ekki hver hann var en hann var finnskur eftir nafninu að dæma. Klukkutímarnir liðu smám saman án þess að vandræðin jykjust nema að blöðrurnar voru ekki til að flýta fyrir manni. Þeim fjölgaði meðal annars af því að til að hlífa hásinareymslunum þá hljóp maður með öðrum hreyfingum en vanalega. Það setti álag á nýja staði og það var ávísun á fleiri blöðrur. Undir miðnættið sögðu starfsmenn mér að ég væri kominn fram úr Stefáni og kominn með forystu. Á sama tíma sá ég að ég þyrfti að safna mér aðeins betur saman. Ég fann að ég var orðinn aðeins ringlaður og jafnvægisskynið ekki upp á það besta. Ekki væri gott að rjúka flatur út í skóg. Ég sagði því til með að ég þyrfti að leggja mig smá stund hvað sem öllum sætum liði. Þarna voru til staðar tjöld og dýnur sem sumir notuðu sér ótæpilega. Ég stakk mér niður í svefnpoka og bað um 30 mínútur. Maður fór úr hundblautum fötunum og hlýnaði fljótt. Þó var langt í frá að ég gæti sofnað. Eftir hálftíma var ýtt við mér eins og ég bað um. Það var ekki beint þægilegt að tína á sig rennblaut og ísköld fötin en það var ekkert annað í stöðunni. Maður skalf eins og hundur en vaknaði þó alla vega almennilega. Svo skrefaði maður af stað og liðkaðist fljótt. Ég sá að þetta hafði ekki haft mikið að segja hvað röðina varðaði. Stefán hafði þó náð mér en finninn lagt sig eins og ég. Ég fór töluvert hraðar yfir en Stefán og náði þannig forystu fljótlega aftur. Á fjórða tímanum sótti allt í sama farið aftur með hausinn og þá bað ég um teppi, vafði því utan um mig og lagðist út af um stund í grasið við hliðinu á tjaldinu. Ekki náði ég að sofna en var miklu brattari þegr ég fór aftur af stað og nú var orðið stutt í birtuna. Finninn hafði heldur nálgast og ég bjóst við að hann ætlaði sér að smjúga aftan að okkur ef við hefðum farið of hratt af stað. Ég var heldur fljótari á hlaupum en hann en hann hljóp oftar. Ég fór eitt sinn fram úr honum sem oftar. Vanalega hafði hann ekki skipt sér að því en nú reyndi hann að hanga. Þá það, þá skyldum við bara láta á það reyna hvor héldi lengur út. Ég hljóp því nokkra hringi með finnann á hælunum þar til hann gaf sig. Það skiptir ekki öllu máli hvað þú ert heldur hvað aðrir halda að þú sért. Eftir þetta fannst mér hann verða afslappaðri og einbeitti sér líklega að því að ná vel yfir 300 km og halda þriðja sætinu með sóma. Við spjölluðum töluvert saman eftir þetta og þetta var vitaskuld viðmótsþýður og fínn drengur. Maður brýtur oft ísinn í svona samskiptum með því að hrósa fólki fyrir góða frammistöðu. Allir eru í sama bátnum í svona dæmi.
Þegar 42 klst voru liðnar þá var forystan orðin það góð að ég fór að einbeita mér að þvi að halda henni örugglega án þess að leggja of mikið á fæturnar. Ég gekk því kraftgöngu síðustu sex tímana. Bæði var hásinin orðin þannig að hlaup voru ekki það sem menn langaði mest í og einnig fjölgaði blöðrunum frekar en hitt. Ég sá að ég færi vel yfir 300 km þannig að því markmiði var náð. Sigur í hlaupinu væri því óvæntur bónus.
Þegar fór að líða á hlaupið fór ég að borða meir af borðinu þar sem mótshaldarar lögðu fram veitingar. Rúnnstykki, pasta og pizzur. Ég gerði það fyrst og fremst til að halda lystinni almennilega í gangi því það er svolítið leiðigjarnt að borða alltaf það sama í nær tvo sólarhringa. Smám saman fór ég að taka eftir því að hraðinn fór minnkandi. Bensíntankurinn var að tæmast því þessi matur (ef mat skyldi kalla) gaf manni einfaldlega ekki næga orku. Þegar tæpur klukkutími var eftir fékk ég mér því góðan próteindrykk á nýjan leik. Það var eins og við manninn mælt. Orkan kom aftur á svipstundu og ég gekk létt og greiðlega síðustu hringina þar til niðurtalningin byrjaði kl. 12.00. Það var ánægjuleg tilfinning að setjast niður á stól og vita að þessu mikla hlaupi væri lokið með öruggum sigri. Það var meira en ég hafði einu sinni hugsað um sem möguleika. Vegalengdin fyrri sólarhringinn hefði dugað í fjórða sæti í 24 tíma hlaupinu ef ég hefði tekið einvörðungu þátt í því. Að hlaupinu loknu var létt yfir hópnum. Það var nauðsynlegt að fara strax í þurr föt því maður hríðskalf frá hvirfli til ilja þegar hreyfingunni sleppti. Það var ánægjulegt að ná settu marki og að ekkert slæmt hafði komið upp á. Blöðrur jafna sig á nokkrum dögum en það tekur langan tíma að jafna sig á vonbrigðum yfir því ef maður hefði gert einhverjar megin vitleysur eða undirbúið sig ver en maður hefði getað gert.
Við hlaupalok tilkynnti Kim að næsta ár yrði sex daga hlaupi bætt við. Það er bara þannig. Góður svefn gerir oft lítið úr miklum heitstrenginum um að gera eitthvað aldrei aftur.
Þegar maður fer yfir hlaupið þá var ýmislegt sem maður hefði getað gert betur og er til að læra af því.
1. Líklega hefði verið skynsamlegt að fara í nokkrar hitaæfingar til að ræsa svitakerfið almennilega. Ég var ekki sáttur við hvað ég svitnaði mikið og þurfti því mikið að drekka.
2. Ég varð var við óvanalega mikla bjúgmyndun bæði á höndum og fótum. Ég er ekki vanur því. Ég tók dálítið af söltum sem líklega hefur ekki verið snjallt. Þau binda vökvann í skrokknum.
3. Ég hafði í athugunarleysi reimað skóna of þétt að framan. Það olli blöðrumyndun milli tánna.
4. Ég hafði ekki hlaupið skóna nógu vel til sem ég notaði. Það ásamt bjúgmynduninni gerði það að verkum að hásinin fór að nuddast.
5. Án þess að það kæmi að sök þá reyndi ég það svo áþrifanlega að það borgar sig ekki að svindla á næringunni. Herbalifið er einfaldlega fínn næringargjafi í svona hlaupum og það er engin ástæða til að halda fram hjá því.
6. Ég þarf að gera eitthvað róttækt í nærbuxnamálum. Maður á að forðast bómull eins og pestina.
7. Ég fékk ábendingu um að smyrsli sem notuð eru á smábörn séu miklu betri en vaselínið við svona aðstæður. Þarf að reyna að nálgast það.
miðvikudagur, maí 20, 2009
Í dag var eitt og annað athyglisvert í fréttum. Fyrsta frétt ríkissjónvarpsins var mikil andarteppufrétt um misræmi í kynjahlutföllum í nefndum alþingis. Það þótti sérstakleg aámælisvert hve fáar konur væru í fjárlaganefnd. Ég hélt í fáfræði minni að flokkarnir veldu það eftir reynslu og hæfni viðkomandi í hvaða nefnd sérhver þingmaður tekur sæti. Er það endilega sjálfsagt að það sé markmið næúmer eitt við skipan í nefndir að kynjahlutföll séu sem jöfnust? Hvernig á að standa að því? Eiga formennirnir að setjast yfir málið og skáka einstaklingum til og frá þannig að jafnstaða náist. Skiptir þá litlu máli þótt einstaklingur með sérþekkingu verði að víkja úr nefnd til að kynjahlutfallið jafnist. Mér sýnist að svo sé samkvæmt þessu. Nokkur hópur kvenna hélt daginn hátiðlegan vegna góðs árangurs kvenna í nýliðnum alþingiskosningum. Er það sjálfsagður hlutur að fagna því sem sérstökum sigri kvenna að kynjahlutföll jafnist. Getur það ekki alveg eins verið jafn sigur karla og kvenna? Eða ef maður lítur á hina hliðina, eiga karlar að fagna því sem sérstökum sigri karla ef konum fækkar á Alþingi? Samkvæmt hátíðahöldunum í dag þá er það ekki órökrétt. Mér sýnist svona afstaða vera að kynda undir átök milli kynjanna en ekki samstöðu þeirra.
Í viðtali við forstöðumanneskju hátíðarinnar í Iðnó kom fram hjá henni að sá árangur sem hafi náðst í jafnréttismálum sé fyrst og fremst til kominn vegna órofa samstöðu kvenna. Þetta er fráleit söguskoðun. Kvennalistinn náði aldrei neinu flugi. Hann komst hæst í tæp 10% í alþingiskosningum. Listann kusu karlar ekki síður en konur. Hann lognaðist síðan útaf. Margar konur litu kvennalistann og málflutning hans hornauga, vægt sagt.
Þegar Vigdís Finnbogadóttir var kosin forseti árið 1980 þá kaus fólk hana fyrst og fremst vegna þess að hún var frábær einstaklingur. Konur jafnt og karlar.
Ég verð að segja að mér finnst margt fréttnæmara nú dag frá degi heldur en hvert sé kynjahlutfallið í nefndum Alþingis.
Það veltur á ýmsu hjá evrópuhlaupurunum. Þeir koma til Svíþjóðar á föstudaginn. Þá er hlaupið rétt hálfnað. Mánuður búinn og rúmur mánuður eftir. Svíarnir hafa þurft að ganga tvo síðustu dagana. Þeir máttu hafa sig allan við í gær. Rúmir 70 km á 11 klst að hámarki. Ef það tækist ekki þá voru þeir dottnir út. Það hafðist með 10 mínútna mun. Það eru tæpir tuttugu dottnir út. Nú er álagið fariuð að segja til sín.
Ég fer út í fyrramálið. Hlaupið hefst á hádegi á föstudag og lýkur á hádegi á sunnudegi. Þetta verður erfitt en ætti að takast. Ég ætla að leggja það út þannig að fara rúma 180 km á fyrri sólarhringnum og fara síðan það langt á þeim seinni að ég nái yfir 300 km. Það á að takast ef ekkert sérstakt kemur upp á. Það spáir heldur vel. Það verður þurrt, bjart og gola en ekki sérstaklega hlýtt. Svona 12-14 gráður. Á nóttunni verður heldur kalt. Brautin er heldur styttri en áður. Hún er 1064 metrar. Skipt verður um átt á sex tíma fresti.
Á þessum slóðum er hægt að fylgjast með hlaupinu:
Der vil være løbende resultatformidlimg på følgende link
http://easy.katana3.dk/katana/event.ctrl?cmd=result&event=841521803
Deltagerliste med startnumre kan ses på
http://easy.katana3.dk/katana/event.ctrl?cmd=startList&event=841521803
Þetta verður spennandi.
Í viðtali við forstöðumanneskju hátíðarinnar í Iðnó kom fram hjá henni að sá árangur sem hafi náðst í jafnréttismálum sé fyrst og fremst til kominn vegna órofa samstöðu kvenna. Þetta er fráleit söguskoðun. Kvennalistinn náði aldrei neinu flugi. Hann komst hæst í tæp 10% í alþingiskosningum. Listann kusu karlar ekki síður en konur. Hann lognaðist síðan útaf. Margar konur litu kvennalistann og málflutning hans hornauga, vægt sagt.
Þegar Vigdís Finnbogadóttir var kosin forseti árið 1980 þá kaus fólk hana fyrst og fremst vegna þess að hún var frábær einstaklingur. Konur jafnt og karlar.
Ég verð að segja að mér finnst margt fréttnæmara nú dag frá degi heldur en hvert sé kynjahlutfallið í nefndum Alþingis.
Það veltur á ýmsu hjá evrópuhlaupurunum. Þeir koma til Svíþjóðar á föstudaginn. Þá er hlaupið rétt hálfnað. Mánuður búinn og rúmur mánuður eftir. Svíarnir hafa þurft að ganga tvo síðustu dagana. Þeir máttu hafa sig allan við í gær. Rúmir 70 km á 11 klst að hámarki. Ef það tækist ekki þá voru þeir dottnir út. Það hafðist með 10 mínútna mun. Það eru tæpir tuttugu dottnir út. Nú er álagið fariuð að segja til sín.
Ég fer út í fyrramálið. Hlaupið hefst á hádegi á föstudag og lýkur á hádegi á sunnudegi. Þetta verður erfitt en ætti að takast. Ég ætla að leggja það út þannig að fara rúma 180 km á fyrri sólarhringnum og fara síðan það langt á þeim seinni að ég nái yfir 300 km. Það á að takast ef ekkert sérstakt kemur upp á. Það spáir heldur vel. Það verður þurrt, bjart og gola en ekki sérstaklega hlýtt. Svona 12-14 gráður. Á nóttunni verður heldur kalt. Brautin er heldur styttri en áður. Hún er 1064 metrar. Skipt verður um átt á sex tíma fresti.
Á þessum slóðum er hægt að fylgjast með hlaupinu:
Der vil være løbende resultatformidlimg på følgende link
http://easy.katana3.dk/katana/event.ctrl?cmd=result&event=841521803
Deltagerliste med startnumre kan ses på
http://easy.katana3.dk/katana/event.ctrl?cmd=startList&event=841521803
Þetta verður spennandi.
Ég fór austur í Friðland í Flóa í gærkvöldi að skoða og mynda fugla. Það er alltaf jafn gaman að koma þarna, ganga um, setjast niður á tjarnarbakka og stúdera fuglana. Þeir eru mjög spakir þarna nema fjárans endurnar. Það má ekki renna á þær auga úr mikilli fjarlægð, þá er eins og sé verið að skjóta á þær. Lómurinn, óðinshaninn og jaðrakaninn eru hins vegar hundspakir. Ég sá sæsvölu við Ölfusárbrúna. AÐ vísu úr nokkurri fjarlægð út um bílglugga en sama er, sæsvala var það. Ég hitti tvo karla frá Eyrarbakka um helgina sem sögðu mér af henni og svo sá ég hana í gær. Hún heldur fyrst og fremst til úti í Eyjum en flækingar koma upp á land einstaka sinnum. Ég er að lesa æfisögu EldeyjarHjalta sem Jói gaf mér. Þegar hann er ungur maður úti í Eyjum var voru allar klær hafðar úti við að ná sér í smá pening. Meðal annars gaf eggjasöfnun svolitla aura. Egg sæsvölunnar voru verðmætust því þau voru sjaldgæfust.
Ég hlustaði á hluta af umræðunum á Alþingi þegar ég var fyrir austan eða lestur heimastila eins og þessi dagskrárliður er oft nefndur. Einstaka maður flytur mál sitt blaðalaust og er það vel. Mér finnst að það sé lágmark að menn reyni að láta svo líta út sem þeir flytji ræðurnar en lesi þær ekki upp. Sá ræðumaður hefur miklu meiri sannfæringarkraft sem flytur ræðuna heldur en sá sem les hana upp. Ég hef ekki heyrt það áður í svona umræðum að einstakir stjórnarþingmenn vaði efnislega í forsætisráðherrann. Það ber nýrra við ef það á að vera plagsiður. Annað hvort vinna menn saman og afgreiða ágreining baksviðs eða ekki. Ég veit ekki hvort þetta sé hið nýja Ísland.
Það er svakalegt að horfa upp á hvert stórfyrirtækið falla í fang ríkisins á fætur öðru. Það getur ekki verið atvinnulífinu hollt að ríkið sé að verða æ stærri eigandi og ábyrgðaraðili á vinnumarkaði. Það verður fróðlegt að sá áætlun um hvernig á að vinna sig út úr þessu.
Maður heyrir alltaf af og til málsmetandi einstaklinga tala um að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn sé hið versta fyrirbæri og hann sé fyrst og fremst að þjálfa sig í fantabrögðum á íslensku þjóðlífi. Því sé skynsamlegast að slíta öllu samstarfi við hann og taka lán hjá vinum og kunningjum. Fagmenn sem maður treystir segjast síðan aldrei hafa heyrt aðra eins vitleysu. Við eigum engan góðan leik í stöðunni og hver leikur miðast við þá kastþröng sem við erum í. AGS er nokkurskonar eftirlitsnefnd sem veitir fyrirgreiðslu að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Honum er meðal annars kennt um að vextir lækki ekki hraðar en raun ber vitni. Ef þróun vaxta og gengis eru borin saman þá kemur í ljós að gengi krónunnar hefur hrokkið niður í hvert sinn sem vextir hafa lækkað. Því eru menn hræddir við að lækka vexti hraðar því það hafi áhrif á gengi krónunnar sem aftur á móti hefur áhrif á verðlag innflutnings, þróun gengistryggðra lána og verðbólgustig. Það er vandrataður meðalvegurinn.
Ég hlustaði á hluta af umræðunum á Alþingi þegar ég var fyrir austan eða lestur heimastila eins og þessi dagskrárliður er oft nefndur. Einstaka maður flytur mál sitt blaðalaust og er það vel. Mér finnst að það sé lágmark að menn reyni að láta svo líta út sem þeir flytji ræðurnar en lesi þær ekki upp. Sá ræðumaður hefur miklu meiri sannfæringarkraft sem flytur ræðuna heldur en sá sem les hana upp. Ég hef ekki heyrt það áður í svona umræðum að einstakir stjórnarþingmenn vaði efnislega í forsætisráðherrann. Það ber nýrra við ef það á að vera plagsiður. Annað hvort vinna menn saman og afgreiða ágreining baksviðs eða ekki. Ég veit ekki hvort þetta sé hið nýja Ísland.
Það er svakalegt að horfa upp á hvert stórfyrirtækið falla í fang ríkisins á fætur öðru. Það getur ekki verið atvinnulífinu hollt að ríkið sé að verða æ stærri eigandi og ábyrgðaraðili á vinnumarkaði. Það verður fróðlegt að sá áætlun um hvernig á að vinna sig út úr þessu.
Maður heyrir alltaf af og til málsmetandi einstaklinga tala um að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn sé hið versta fyrirbæri og hann sé fyrst og fremst að þjálfa sig í fantabrögðum á íslensku þjóðlífi. Því sé skynsamlegast að slíta öllu samstarfi við hann og taka lán hjá vinum og kunningjum. Fagmenn sem maður treystir segjast síðan aldrei hafa heyrt aðra eins vitleysu. Við eigum engan góðan leik í stöðunni og hver leikur miðast við þá kastþröng sem við erum í. AGS er nokkurskonar eftirlitsnefnd sem veitir fyrirgreiðslu að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Honum er meðal annars kennt um að vextir lækki ekki hraðar en raun ber vitni. Ef þróun vaxta og gengis eru borin saman þá kemur í ljós að gengi krónunnar hefur hrokkið niður í hvert sinn sem vextir hafa lækkað. Því eru menn hræddir við að lækka vexti hraðar því það hafi áhrif á gengi krónunnar sem aftur á móti hefur áhrif á verðlag innflutnings, þróun gengistryggðra lána og verðbólgustig. Það er vandrataður meðalvegurinn.
mánudagur, maí 18, 2009
Silfur Egils hefur batnað mikið eftir að hann hætti að fylla það af "wanna be" pólitíkusum. Nú er frekar rætt við fólk sem kemur héðan og þaðan og hefur margháttaða þekkingu og reynslu. Það voru athyglisverðar umræður í dag um ýmsar grunnstærðir sem liggja fyrir í stórum dráttum þegar lagst er yfir þær. Hækkanir fjárlaga á síðustu árum, niðurskurðarþörfin, hvaða skatta á að hækka og hvað mikið til að loka fjárlagagatinu og svo framvegis. Mér fanns tviðtalið við Jóhannes Bjrön einnig vera áhugavert. Ég keypti bókina hans "Falið vald" fyrir um þremur áratugum. Nú er búið að gefa hana út aftur. Hún er klassísk. Jóhannes Björn kemur orðum að því sem hann er spurður að á mjög einfaldan og auðskiljanlegan hátt. Það var mjög merkilegt sem hann sagði um orkumálin í framtíðinni. Örfáar grundvallarákvarðanir geta ráðið úrslitum um hvernig samfélagi við lifum í á komandi áratugum og búum afkomendum okkar.
Maður er orðin hálfhugsi yfir því hvert er umræðuefnið í fjölmiðlum. Það er fjasað um minniháttar mál en stóru málin eru einhversstaðar úti í móa. Hverjar eru staðreyndir í Byr málinu? Mér finnst full ástæða til að krefjast þess að það sé brotið til mergjar. Er verið að færa einhverjum gæðingum á annað tug milljarða á silfurfati úr mínum vösumog annarra álíka? Ég las allrar athyglivert blogg eftir Jón Sullenberger um málið. Maður óttast mest að það leggist einhver doði yfir samfélagið svo það verði eitthvað gert sem ekki verður tekið eftir og ekki verður aftur tekið. Íslenska skítaklíkusamfélagið lifir nefnilega góðu lífi ennþá.
Fór í fuglaskoðunarferð út á Álftanes í kvöld í óskaplega fallegu veðri. Góður kíkir og góð myndavél njóta sín vel á svona stundum.
Maður er orðin hálfhugsi yfir því hvert er umræðuefnið í fjölmiðlum. Það er fjasað um minniháttar mál en stóru málin eru einhversstaðar úti í móa. Hverjar eru staðreyndir í Byr málinu? Mér finnst full ástæða til að krefjast þess að það sé brotið til mergjar. Er verið að færa einhverjum gæðingum á annað tug milljarða á silfurfati úr mínum vösumog annarra álíka? Ég las allrar athyglivert blogg eftir Jón Sullenberger um málið. Maður óttast mest að það leggist einhver doði yfir samfélagið svo það verði eitthvað gert sem ekki verður tekið eftir og ekki verður aftur tekið. Íslenska skítaklíkusamfélagið lifir nefnilega góðu lífi ennþá.
Fór í fuglaskoðunarferð út á Álftanes í kvöld í óskaplega fallegu veðri. Góður kíkir og góð myndavél njóta sín vel á svona stundum.
sunnudagur, maí 17, 2009
Ég vaknaði snemma í morgun (eða seint í nótt) og fór austur í Friðland í Flóa til að taka myndir af fuglum. Var kominn austur um 5.30. Þá var sólin komin upp og allt í gangi. Friðlandið er magnaður staður sem maður þarf að kynna sér vel. Ég var að snudda þarna í svona þrjá klukkutíma. Það er alltaf eitthvað að gerast á svona svæði. Fuglarnir eru bardúsa eit og annað, abbast hver upp á annan, verja sig, sofa, liggja á eggjum, gogga í sig fæðu eða bara að spá í tilveruna. Endurnar eru sumar svo ljónstyggar að það má ekki horfa á þær svo þær séu ekki roknar á meðan aðrir láta sér í léttu rúmi liggja þótt maður sé að taka af þeim myndir.
JJ mótið var haldið á Laugardalsvelli í dag. Fyrsta utanhússmót í frjálsum á árinu sem Ármann stendur fyrir á árinu. Frábært veður. Ásdís Hjálmsdóttir gerði sér lítið fyrir og setti íslandsmet í spjótkasti. Hún er mögnuð og góð fyrirmynd. Hún ætlar sér stóra hluti á komandi árum.
Það var gaman að fylgjast með talningunni í Eurovisionkeppnini í kvöld. Það kom snemma í ljós að Ísland átti alla möguleika á að verða í einum af efstu sætunum. Með hjálp Norðmanna smeygði Jóhanna sér upp í 2. sætið í loka umferðinni. Frábær árangur og kannski stærri en menn skynja í fljótu bragði. Það hlýtur að vera eitthvað varið í lag sem austurblokkinni líkar komplett. ekki búum við út um allt eins og Tyrkir t.d.. Norðmenn eiga allan sóma af því að vinna og forða okkur frá því að þurfa að halda þessa keppni.
JJ mótið var haldið á Laugardalsvelli í dag. Fyrsta utanhússmót í frjálsum á árinu sem Ármann stendur fyrir á árinu. Frábært veður. Ásdís Hjálmsdóttir gerði sér lítið fyrir og setti íslandsmet í spjótkasti. Hún er mögnuð og góð fyrirmynd. Hún ætlar sér stóra hluti á komandi árum.
Það var gaman að fylgjast með talningunni í Eurovisionkeppnini í kvöld. Það kom snemma í ljós að Ísland átti alla möguleika á að verða í einum af efstu sætunum. Með hjálp Norðmanna smeygði Jóhanna sér upp í 2. sætið í loka umferðinni. Frábær árangur og kannski stærri en menn skynja í fljótu bragði. Það hlýtur að vera eitthvað varið í lag sem austurblokkinni líkar komplett. ekki búum við út um allt eins og Tyrkir t.d.. Norðmenn eiga allan sóma af því að vinna og forða okkur frá því að þurfa að halda þessa keppni.
föstudagur, maí 15, 2009
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
