Bibba er önnur frá hægri við upphaf sextíma hlaupsins í fyrra (Hoskuldur nr. 2 f.v. er einnig Ironman)

Var að kíkja á Ironmanninn í Þýskalandi. Það var lagt upp í morgun kl. 7.00 að staðartíma. Sé að Ásgeirarnir eru komnir í mark. Ásgeir Elíasson varð nr. 1115 á tímanum 11.21.06 og Ásgeir Jónsson varð nr. 1311 á tímanum 11.41.24. Bibba er búin að klára sundið (3.8 km) og hjólatúrinn (180 km) á ca 9 klst og er í maraþonbrautinni sem stendur. Ef ekkert mjög sérstakt kemur upp á þá ætti hún að klára þessa þraut með miklum sóma og er þó varla nema með aðra hendina í lagi. Til hamingju öll sömul og Bibba sérstaklega, nema hvað. Mér finnst frekar vont að leita að upplýsingum á vef hlaupsins, ég finn til dæmis ekki lengur þátttakendalistann sem ég var að skoða í morgun. Það er nefnilega fjórði íslendingurinn í brautinni sem ég man ekki hvað heitir.

Bibba er komin í mark á 15.24. Glæsilega gert. Eitt er að klára Ironman þegar allt gengur vel í undirbúningnum sem er afrek út af fyrir sig en að brjóta viðbeinið ca tveim mánuðum fyrir keppnina og klára hana engu að síður, það gerir bara járnkelling sem talandi er um.

Nú er þetta bara eins og best gerist í útlandinu. Sól og logn dag eftir dag. Þá verður maður að gera svo vel og nota tímann. Fór út snemma í gærmorgun og tók góðan hring fyrir vinnu og svo var það Esjan í eftirmiðdaginn. Við fórum snemma úr vinnunni vegna veðurs og þá var alveg tilvalið að taka Esjutúr. Hitti snaggarralegan mann þar á sjötusgsaldri sem stefnir að 52 túrum á Esjuna í ár. Hann sagðist vita um einn sem er að verða sjötugur sem fór 64 ferðir í fyrra og ætlar fleiri í ár. Hann fer alltaf upp á topp. Þetta karlar maður sjálfsaga og hörku.

For Poweratehringinn og Grensássslaufuna tvisvar í dag, snemma í morgun og síðan aftur í kvöld. Þetta er svakalega gaman þegar maður rúllar áfram án þess að þreytast eða mæðast og veðrið eins og það er, logn og blíða. Fór í markið í dag að skoða hjól og spekúlera. Er nokkuð búinn að sigta út hjól sem passar. Geng líklega frá því á mánudaginn.

Bibba og Ásgeirarnir eru allt að því komin í startholurnar úti í Þýskalandi. Á morgun skal það gilda. Vonandi fáum við járnkellingu auk fjölgunar í járnkallahópnum þegar dagur er að kvöldi kominn. Þetta er magnað að vera á þessum punkti, að hafa gert allt sem mögulegt er til undirbúnings fyrir þolraunina og nú er ekkert framundan nema að takast á við þrautina sjálfa. Reynist undirbúningurinn nægur, kemur eitthvað ófyrirséð uppá eða mun allt rena í gegn eftir fremstu vonum? Slíkar spuurningar brenna á mönnum sem eru í sömu sporum og þau þrjú. Þeim fulgja bestu óskir inn í morgundaginn. Ég heyri að það séu fleiri sem ætli að takast á við Ironman á næsta ári. Í haust verður haldinn hálfur járnkall hér heima. Það á örugglega eftir að fjölga í þessum hópi á komandi árum.

Var að undirbúa málningu á húsinu í dag. Grunna vatnsbrettin í fyrramálið og svo er ekkert annað en að gera en að fara að klessa á.

Kónguló í garðinum

Kolviðarprógrammið er auglýst dag út og dag inn í fjölmiðlum þessa dagana. Þarna er gott og ódýrt tækifæri til að kaupa sér góða samvisku, nokkursskonar syndaaflausn eða skriftir eins og hjá kaþólskum. 5 - 10 þúsund kall eftir stærð bílsins og þú ert með hreina samvisku gagnvart global warming. En er þetta svona einfalt? Hvar á að planta öllum þessum trjám? Hvaða trjám á að planta? Hvað tekur langan tíma fyrir trén að vaxa til að fara að hafa einhver kolefnisbindandi áhrif? Er Ísland hentugasta landið til að binda kolefni eða ættu menn að styðja skógrækt í löndum þar sem áhrifin koma fyrr fram vegna meiri vaxtarhraða trjánna? Hvaða áhrif hefur gríðarleg aukning á skógrækt á landið? Á að dengja öllum þessum trjám á þá staði á landinu sem eru best fallnir til skógræktar veðurfarslega séð? Ég tek fyllilega undir með forstjóra Náttúrufræðistofnunar um að það sé einkennilegt að svona aðgerðir þurfi ekki að fara í umhverfismat. Umfangsmikil skógrækt hefur áhrif á landið, útsýni, fuglalíf, gróðurfar og margt annað. Sum áhrifin eru góð önnur lakari. Ef ég fer að kaupa trjáplöntun í dag til að binda kolefni á móti bílnum sem ég er að keyra eru þau kannski farin að hafa tilætluð áhrif eftir 20 ár ef þeim er plantað hérlendis. Mér þætti skynsamlegra að planta þeim í löndum þar sem þau hefðu tilætluð áhrif eftir 5 ár.

Mér fundust tvær fréttir í Mbl. í morgun athyglisverðar. Í fyrsta lagi hafði verið talið enn einn ganginn hve margar konur sitja í stjórnum fyrirtækja á fjármálamarkaði. Þær eru fáar, hvers vegna veit ég ekki. Um þetta var fjallað í frétt og viðtölum. Fréttinni fylgdi frekar heimskuleg mynd sem hafði þann einan tilgang að gera lítið úr körlum að því mér sýndist. Ekki sit ég í stjórn neins fjármálafyrirtækis enda þótt ég sé kall svo það kemur út á eitt. Það voru viðtöl við ýmsa sem sögðu flestir að það þyrfti að fara að gera eitthvað í þessu. Sumir vildu setja lög til að tryggja ákveðið hlutfall kynjanna í fyrirtækjum á verðbréfaþingi eins og í Noregi sem er eina landið í heiminum sem hefur lagt af stað í þessa vegferð. Í annan stað var frétt í blaðinu um tvær konur sem ætla að stofna sitt eigið fjárfestingafélag. Það er flott. Auðvitað er þetta rétta leiðin. Ríkisfeministarnir vilja að ríkið setji lög og geri alls kyns hundakúnstir til að tryggja konum ákveðinn rétt sem þær telja sig ekki ná fram á annan hátt. Einkaframtaksfeministarnir vilja eðlilega jafnan rétt á við karla en segja að þær geti alveg gert þetta sjálfar. Flott fordæmi hjá þeim stöllum sem eru að fara að stofna sitt eigið fjárfestingarfélag.

Í gær var fyrsta æfing fyrir Grænland í að róa kanó. Hún var haldin í Nauthólsvíkinni. Hún gekk bara vel, báturinn valt ekki og það tókst að halda þokkalegum rythma í róðrinum og skipta um hlið í róðrinum án þess að allt færi í handaskol. Lítur bara vel út.

Nyhavnen er snertispöl frá Kongens Nytorv

Frásögn föður stúlkunnar sem lést á landsspítalanum í síðustu viku vegna morfínsskammts ætti að vera skyldulesning sem flestra. Mér finnst gott hjá foreldrum að opna svona umræðu um örlög barna sinna. Maður heyrir í fréttum að þetta eða hitt hafi gerst en er oftast alls ókunnugur því sem að baki liggur. Það getur hver sjálfan sig séð að þurfa að jarða barnið sitt rúmlega tvítugt eftir að það hefur lent í klónum á ótíndum glæpamönnum. Það var eitt sem sló mig sérstaklega í frásögn förðursins. Það var eineltið í grunnskólanum sem setti sín spor á dótturina það sem eftrir var. Sem betur fer hefur umræða um einelti aukist og fólk er almennt betur vakandi gagnvart þeirri grimmd sem getur viðgengist í grunnskólum, bæði hjá starfsfólki og nemendum. Án þess að hvetja til einhverrar histeríu þá ætti fólk að vara vakandi yfir því ef viðhorf barna breytist gagnvart því að fara í skólann. Ég hef séð afleiðingar af grimmilegu einelti í grunnskólum en ég hef líka upplifað algera afneitun þeirra sem ábyrgðina báru á því sem fram fór innan veggja skólans. Það mátti ekki falla kusk á hvítflibbann. Þegar ég bjó fyrir norðan viðgengst mikið óátalið einelti þar við grunnskólann. Það breyttist ekki fyrr en foreldrafélagið tók sig saman og óskaði eftir því að fá fagfólk til að vinna með skólanum, starfsfólki, börnum og foreldrum um aðgerðir. Umræðan fagfólksins um gerendurna kom flatt upp á marga því fæstir höfðu leitt hugann að þvi að þeim liði ekki síður illa en fórnarlömbunum. Í stuttu máli má segja að andrúmsloftið gerbreyttist í skólanum við þessa aðgerð. Hve lengi það stóð skal ég ekki um segja. Skólinn ber mikla ábyrgð hvað varðar þessi mál því það er skólaskylda í landinu og börnin vrða að mæta í skólann, hvort sem þeim líður vel eða illa þar inan veggja.

Ég hef að undanförnu leitt hugann að aðferðafræðinni í leikskólum Hjallastefnunnar sem birtist manni þannig að það megi ekki láta börnin hafa nein leikföng, hvað þá velja sér leikföng eftir áhuga og vilja. Það setur eiginlega að mér hroll við þessa tilhugsun. Af hverju velja börn sér leikföng? Þau eiga sér einhverjar fyrirmyndir, þau sækja í mismunandi hluti, þau eiga sér mismunandi áhugamál, þau hafa mismunandi hæfileika. Rökin fyrir þessari hugmyndafræði Hjallastefnunnar skilst mér vera sú að umhverfið móti börnin að 85% og það eigi að sporna fótum við því. Strákar eiga ekki að fá að vera strákar og stelpur eiga ekki að fá að vera stelpur. Allir þeir sem hafa umgengist börn og annað ungviði vita að það er genbundinn munur á karlkyni og kvenkyni. Yfirlett er karlkynið aggressivara, stærra og sterkara. Kvenkynið er fíngerðara en seigara svo ég reyni að skýra muninn út í mjög fáum orðum. Það eru hins vegar margir mannkynsfrelsarar sem eru alveg ósammála þessari skoðun. Þeir fullyrða að það við fæðingu sé enginn genbundinn munur á milli kynja en umhverfið móti einstaklingana með áreitinu. Skrákar eigi að vera eitt og stelpur eigi að vera annað. Markmið Hjallastefnunnar er að eyða þessum mun eftir því sem mér skilst. Mér finnst þetta vera allt að því ógnvænleg tilhugsun. Þetta ber ákveðinn svip að kommúnistiskri innrætingu þar sem markmiðið var að þurrka út persónueinkenni allir áttu að vera eins (og líkega jafnir). Hver er kominn til með að segja að þetta sé hin rétta stefna? Hvað segja foreldrar? Hvað segir fagfólk í uppeldisfræðum? Það má ekki láta öfluga markaðsmenn ráða ferðinni án þss að eðlileg umræða og skoðanaskipti eigi sér stað um málið. Það er yfirleitt auðveldast að kóa með og láta aðra segja sér hvað er rétt og hvað er rangt. Ég er hins vegar efins í þessum efnum.

Ég bjó í Kaupmannahöfn í þrjú ár. Ég hef komið til Kaupmannahafnar ca árlega frá því ég flutti heim. Oft leggur maður leið sína niður Strikið og endar á Kongens Nytorv þar sem maður snarast inn á Vids Vinstue og fær sér einn Hof. Þrátt fyrir tíðar gönguferðir um þetta ágæta torg fyrr og síðar hef ég aldrei fundið uppgönguna að jarðlestinni við Kongens Nytorv sem Mbl.is birtir mynd af í dag. Kannski maður ætti að leita betur.

María á verðlaunapalli með stöllum sínum

Fór út kl. 8.00 í morgun og tók Kársneshringinn. Fór 5 brekkur á hringnum og kom heim eftir ca 2 klst með öllu. Deginum var svo ráðstafað niður á Laugardalsvelli að fylgjast með síðasta degi leikanna. Skemmtileg helgi og gott veður gerði dagana ekki lakari. Fórum út að borða á Ítalíu í kvöld. Fengum góðan mat og vel úti látinn.

Beðið eftir verðlaunaafhendingu í heita pottinum

Jónsmessa í dag eða midsommar eins og það er kallað upp á skandinavísku. Gott veður þótt að það væri dálítill strekkingur. Maður hefur verið að sniglast á æskuleikunum niður á Laugardalsvelli og prísar sig sælan yfir því að hitinn skuli losa vel 10 stig og þaðan af meir. Hann sló í 18oC á Laugardalsvelli í dag. Það hefði verið leiðinlegt ef þessi mikla hátíð hefði lent í kuldastrekking og vætu. María stóð sig vel í dag. Hún lenti í þriðja sæti í hástökki og jafnaði sinn besta árangur. Stelpur frá Slóveníu og Þýskalandi voru í tveim efstu sætunum.

Valur tapaði fyrir Cork frá Írlandi á Laugardalsvellinum í kvöld. Til að strá salti í sárin þá sungu Corkarnir á pöllunum: "Oh it´s so quiet" og voru að gera grín að því hve hljóðir Valsararnir voru á pöllunum. Það er ekki venjulegt hve erfitt er að kenna íslendingum að láta í sér heyra á áhörfendapöllum í knattspyrnu. Sérstaklega á landsleikjum. Það er eftir öðru þar að það er bannað að hafa trommur til að slá taktinn. Horft er á menn eins og þeir séu fullir eða vitlausir ef einhver er svo vogaður að brjóta sig út úr samsæri þagnarinnar og fer að hvetja liðið fullum hálsi. Það heyrðist meira í tíu Lictensteinum á vellinum um daginn en 5.000 íslendingum.

Um 600 manns tóku þátt í miðnæturhlaupinu í kvöld. Veðrið var fínt, logn og hlýtt. Hljóp ekkert í dag en tek góðan túr á morgun.

Sá haft eftir formanni ASÍ í Mogganum í dag að hann vill að það verði gert átak í að jafna meintan launamun kynjanna í næstu kjarasamningum. Hvernig ætli það verði gert? Ætli þess verði krafist að í kjarasamninga verði sett klásúla þess efnis að laun skuli hækka um 10% frá umsömdum töxtum ef starfsmaður er kona? Hver veit?

Sólsetur í Vilnius

Fyrsta Grænlandsæfingin í kvöld. Hjólaði upp að Esju, gekk á hana og hjólaði svo heim aftur. Það eru réttir 22 km að heiman hvor leið að Esjunni, mjög svipað og ég áætlaði þegar ég hljóp þetta í hitteðfyrra. Fínn túr, var um 40 mín upp og 22 niður. Skokkaði rólega niður og var miklu fljótari en ég hélt að ég væri. Fleiri svona fylgja á eftir. Skoðaði fjallahjól aðeins í dag. Leist best á hjól í Markinu, bæði hvað varðaði verð og úrvals. Skoða málið betur eftir helgi.

Fréttin sem var ca númer tíu í sjónvarpsfréttunum í kvöld var ansi merkileg. SA og PARX birtu niðurstöður úr mjög vandaðri og viðamikilli könnun um launamun kynjanna. Í ljós kom að óútskýrður launamunur er 10 - 12%. Þessi niðurstaða er óravegu frá heimsendatali feminista og annarra sem tala eins og staða íslenskra kvenna á launamarkaði (og kannski í samfélaginu öllu) sé álíka og frumbyggja Ástralíu eða ég veit ekki hvað. Ein af þeim sem hefur framfæri af því að viðhalda mýtunni um stöðu kvenna í samfélaginu var náttúrulega strax mætt í sjónvarpið til að rengja niðurstöðurnar. Það á að hafa fáar breytur en ekki margar sagði hún. Þá verður niðurstaðan marktækari. Þessi fullyrðing er náttúrulega þvert á allar kenninguar um hvernig sé best að herma eftir raunveruleikanum með módelum en það er svo sem í takt við annað úr þessum herbúðum. Vonandi fer það tímaskeið að taka enda að fámennur öfgahópur stjórni þessari umræðu og það verði farið að tala um hlutina eins og þeir eru. Sá launamunur kynjanna sem virðist þó vera fyrir hendi verður kannski aldrei afnuminn að fullu, hvað veit ég en mín skoðun er þó sú að hann verði frekar minnkaður með því að efla konur og byggja upp hjá þeim þekkingu og sjálfstraust til að fara fram á laun sem eru í takt við þekkingu þeirra og getu. Það er farsælli aðferð að mínu mati en að vera sífellt að hamra á því hvað þær séu aumar og undirokaðar af kallafjöndunum. Ég hef hins vegar enga trú á að þetta verði gert því það er allt of stór hópur fólks sem hefur fjárhagslegra hagsmuni að verja með því að viðhalda mýtunni.

Heyrði í útvarpinu undir kvöld að í dag var þess minnst vestur á Látrabjargi að í ár eru 60 ár liðin frá því Björgunarafrekið við Látrabjarg var unnið. Í svartasta skammdeginu bjargaði bændafólk í Útvíkum og víðar að úr Rauðasandshreppi hinum forna skipbrotsmönnum af breska togaranum Doon sem strandaði undir 400 metra háu standberginu í Látrabjargi. Þetta var þriggja sólarhringa törn þar sem enginn vissi hver endalokin yrðu fyrr en allir voru komnir upp. Það getur enginn ímyndað sér við hvaða aðstæður björgunarmenn störfuðu nema þeir sem hafa reynt það á sjálfum sér. Ég get það ekki. Þetta fólk vann hetjudáð sem full ástæða er til að minnast með reglulegu millibili. Ég fullyrði að þetta yrði ekki leikið eftir í dag, þrátt fyrir öflugan mannskap og besta fáánlegan búnað. Þessir kallar sem fóru niður í fjöru höfðu allir kynnst bjarginu frá unga aldri og voru vanir að umgangast það. Þórður og Daníel á Látrum, Liði í Neðri Tungu, Bjarni í Hænuvík og Drési Karls. Hlutverk þeirra sem sátu undir festinni á snarbröttu Flaugarnefninuí einn eða tvo sólarhringa var ekki minna. ef menn runnu af stað var ekki svo gott að stoppa sig óg hátt fall fyrir neðan. Þannig mætti áfram telja. Gott viðtal var í Speglinum við Erlu Hafliða sem var fimmtán ára gömul þegar þetta gerðist. Þegar allir voru orðnir rammvilltir í þokunni á leið út á brún sagði mamma hennar, Sigga Pía: "Þið ráðið hvað þið gerið en ég fer þessa leið" Það kom í ljós að það var hin rétta leið. Ef fólk á ferð um Vestfirði kemur í safn Egils á Hnjóti ætti það að setjast niður smástund og horfa á myndina um Björgunarafrekið við Látrabjarg. Það er vel þess virði.

Útsýni ofan frá Steini

Vikan hefur verið heldur slök til hlaupa eins og oft er þegar maður er á þvælingi. Nú verður bætt um betur á helginni. Fór reyndar út í morgun upp úr kl. 6.00. Var á setningu heimsleika ungmenna í gær á Laugardalsvellinum, en María er þar í hópnum. Þetta var fín stund í góðu veðri. Mikil lukka að það spáir vel yfir helgina fyrir allan þann fjölda sem er mættur og einnig fyrir mótshaldara.

Í sambandi við setningu leikana varð uppákoma milli Kína og Taivan um notkun þjóðfána. Það var leyst en minnir á þá deilu sem hefur verið milli þessara tveggja landa síðan Chang Kai Check flúði þangað eftir að hann tapaði fyrir kommúnistahernm árið 1949. Chang Kai Chek var æðsti hershöfðingi í Kína í áraraðir þar á undan og hefði getað verið búinn að ganga margoft frá Maó og hans liði. Vegna þess að Stalín hélt einkasyni hans innilokuðum í Sovétríkjunum þá hlífði Chang Kai Check kommúnistunum meðan þeir voru viðráðanlegir og það endaði síðan með því að hann þurfti að bjarga sér á flótta undan þeim yfir til Taívan.

Það var umfjöllun um fánamálið á Stöð 2 í gærkvöldi. Einhver fréttamaður spurið Asíufræðing um eðli málsins og hann skýrði það þokkalega út. Síðan spurði fréttamaðurinn eitthvað si svona: En hvaða mál er þetta, þetta eru nú bara einhverjir fánar? Bjánahrollurinn sem maður fær er oft yfirþyrmandi við að hlusta á vanhæfa fréttamenn og svo var í þetta sinn. Veit fréttamaðurinn ekki að þjóðfáni er helgasta tákn hverrar fullvalda þjóðar. Það gerist ekki verra en að vanvirða þjóðfána. Því er þessi deila um þjóðfána milli Kína og Taívan tákn um sjálfstæðismál Taívan á hæsta stigi sem hún getur orðið. Í þessu sambandi má minna á að íslendingar gengu inn á ólympíuleikana 1912 (að því mig minnir) undir bláhvíta fánanum. Danir voru svo umburðarlyndir að þeir hreifðu ekki mótmælum, enda frændur okkar og vinaþjóð. Það er annað en kommúnistarnir í Kína.

Sá seinni hálfleikinn hjá stelpunum á móti Serbíu. Þær stóðu sig vel og var gaman að sjá hað allar vor á fullu og unnu vel hver fyrir aðra. Strálkarnir í karlalandsliðinu í fótbolta hefðu átt að vera á leiknum til að upplifa baráttuanda og samheldni.

Á fundinum í Litháen vorum við að spjalla um stærð þjóðarinnar með meiru. Í Litháen búa 3,4 milljónir og 540 þúsund í Vilnius. Við vorum sammála um að við þyrftum að fara að halda því fram að á Íslandi byggju ca 3 milljónir. Það er svona í samræmi við það sem þjóðin er að gera frá degi til dags. Það sem hún tekur sér fyrir er í engu samræmi við einhverja 307 þúsund einstaklinga. "I love those 7 thousand" sagði útlendingur eitt sinn þegar honum var sagt hve margir byggju á landinu. Þrjár milljónir má réttlæta með því að að er ca sá fjöldi sem hefur samanlagt búið hér frá landnámi.

Esjudagurinn er á morgun. FÍ stendur fyrir honum. Fyrir þá sem hafa gaman af því að hreyfa sig eru það þvílík forréttindi að hafa Esjuna hér rétt við hliðina. Því er það lágmark að hún sé hyllt formlega einu sinni á ári. Esjuhlaup er á morgun kl. 13.30 og síðan er ganga og varðeldur um kvöldið. Reyni að fara ef það er möguleiki en dagskráin er nokkuð harðpökkuð þessa dagana.

Spáð í spilin fyrir Boston

það er eins og það er, yfirleitt finnst mér feministar hugsa með rasshendinni. Nú síðast afhentu þeir þingmönnum úr Norðurlandskjördæmi vestra einhvern bleikan stein. Líklega hefur það verið gert þeim til háðungar því þingmenn NV eru allir karlkyns. Skoðum þetta aðeins nánar. Átti að afhenda þessum þingmönnum bleika steininn eða einhverjum öðrum? Hverjir velja á framboðslista? Það eru flokksmenn, kjördæmisþing eða uppstillngarnefndir. Einhverjir gefa kost á sér og aðrir velja hverjir skipa efstu sæti framboðslista. Út úr þvi kemur einhver niðurstaða. Þeir sem eru valdir eru ekki ábyrgir fyrir niðurstöðunni.

Nú skyldi maður halda að ef það er almenn vakning fyrir að konur jafnt sem karlar séu kosnir til starfa á Alþingi fyrir hönd hvers kjördæmis þá kjósi fólk þá lista þar sem mestar líkur eru á að kynjahlutföllin séu jöfn. Allavega konurnar. En hver er raunin. Sá framboðslisti í NV kjördæmi þar sem lengst var í konu fékk mest fylgi. Þeir listar þar sem styst var í konu á Alþingi fengu einungis einn mann kjörinn hver um sig. Eini listinn sem hafði konu í fyrsta sæti kom ekki manni á þing. Hvað segja þessi úrslit manni? Þau segja manni það að öllum almenningi er nákvæmlega sama um þetta kynjahlutfallsþrugl sem lítill jaðarhópur hamrar á sínkt og heilagt að sé það sem mestu máli skipti. Menn kjósa þá flokka og þá einstaklinga sem þeir treysta best. Vitaskuld eru hæfustu einstaklingarnir valdir til að leiða lista til kosninga til Alþingis hverju sinni, sama hvort þar eru á ferðinni konur eða karlar. Það er ekki flóknara.

Það var ekki beint upplífgandi að sjá handhafa bleika steinsins brosa vandræðalega upp í myndavél Moggans í tilefni dagsins. Það var eins og þeir væru sekir um eitthvað.

Næpukirkja í Vilnius

Sit nú a hótelherbergi í Vilnius. Verð á ráðstefnu um fasteignaskatta á morgun og á miðvikudag. Það besta sem maður gerir þegar komið er á nýja staði er að fara út að skokka og skanna borgina. Fór strax af stað eftir af við komum frá flugvellinum og tók hring um gömlu borgina. Margt gott en mér finnst Tallin skemtilegri og athyglisverðari borg.

Maður er alltaf að taka ákvarðanir sem eru ekki skynsamlegar en aftur á móti eru þær sömu ákvarðanir oft skemmtilegar og eftirminnilegar. Trausti Valdimars0n megamaður hringdi í mig á föstudaginn og sagði að þá félaga vantaði einn mann í www.atc.gl eða fjallamaraþonið á Grænlandi sem haldið verður seinni partinn í júní í Tassilak sem er rétt norðan við Angmasalik. Ég hugsaði málið yfir helgina og svaraði já í dag. Þetta er ævintýraferð. Ég er viss um að ég hefði séð eftir því alla tíð ef ég hefði ekki slegið til og meldað mig með. Ég hef nóg annað að gera en sama er. Það bara bíður síns tíma. Við slíkar kringumstæður á maður að láta slag standa. Come hell and high water. Ég hef aldrei komið til Grænlands svo þetta verður margföld upplifun. Þetta fellur annar vel inn í plan ársins svo ég er giska bjartsýnn. Nú verður maður að hjóla meira og komast á kajak næsta mánuðinn.

Fór í gærkvöldi niður á á Arnarhól að horfa og hlusta á <3 Svanhvít. Krakkarnir stóðu sig vel eins og þeirra er von og vísa. Gaman að sjá fólk horfa á þau brosandi í framan.

Það er margt sem ég þoli ekki. Meðal annars þoli ég ekki þegar fólk fullyrðir hluti sem standast ekki. Ég las um helgina viðtal við stjórnmálamann sem hefur verið í eldlínunni frá árinu 1994. Hún fullyrti að konur væru oft gagnrýndar ómaklega vegna þesss að þær væru konur. Þær nytu ekki sannmælis vegna þess að þær væru konur. Ég tel mig þekkja nokkuð vel til mála á ýmsum sviðum. Ég þekki stjórnmálamenn, opinbera starfsmenn, námsmenn og aðra, konur bæði og karla. Ef að það er eitthvað sem maður skilgreinir sem rugl og firru þá er það fullyrðingar um að einstaklingar séu dregnir í dilka eftir kynferði. Það ég veit og þekki best er að einstaklingurinn nýtur hæfileika sinna og getu. Ef þvi er haldið fram að stjórnmálamenn af kvenkyni fái óvægnari gagnrýni en aðrir þá kemur það mér á óvart. Er kannski það ekki til í stöðunni að kvenkynsstjórnmálamenn séu umdeildir eins og allir aðrir? Má ekki gangrýna þá sem einstaklinga? Er kannsi gagnrýni á þá sem einstakilinga tekin sem kvenfjandsamlegt innlegg í almenna umræðu?

Eða er það kannsi svo að það þarf að halda á lofti einhverjum kvenniðurlægjandi viðhorfum vegna þess að viðkomandi einstaklingar hafa framfæri af þvi að viðhalda ákveðnu sjónarmiði?

Ég á 14 ára gamla dóttur. Ég hef alltaf haldið þvi fram við hana að það sé hún og hennar afstaða sem skipti mestu máli hvað varðar hennar framtíð. Ég held að hún sé mér sammála. God ske lov.

Fór á Esjuna í kvöld. 57 mín upp og niður. 37 upp að Steini og 20 niður. Geri ráð fyrir að geta tálgað af eina og eina mínútu á leiðinni upp með tímanum en geri ekkir að fyrir að hlaupa svo mikið hraðar niður, öryggisins vegna. Það þarf ekki nema eina byltu og ...........

Tek að öllu leyti undir sýslumanninum á Selfossi um að það á að gera ökutæki ökuníðinga upptæk, bæði sem ökuníðingarnir eiga sjálfir og eins ef þeir keyra á ökutækjum sem aðrir eiga. Byssur eru gerðar upptækar ef menn eru klagaðir fyrir að skjóta í annars mans landi áður en dómur fellur. Ég veit um dæmi þess að bændur fyrir norðan klöguðu skyttur fyrir að skjóta á svæði sem þeir töldu að væri í þeirra yfirráðum. Lögreglan gerði bæði afla og veiðarfæri upptæk. Dómur féll eftir tvö ár og þá voru skytturnar sýknaðar og fengu þá loks byssur og rjúpur afhentar. Ökuníðingar leggja ekki einungis sig í hættu (það skiptir mig engu máli) en þeir valda stórhættu og oft slysum á öðrum. Því eiga viðbrögðin að vera af ákveðnari sortinni. Það er margir sem skilja ekkert fyrr en skellur í tönnum.

Skálafells - Leggjabrjótshringurinn verður hlaupinn / hjólaður á morgun. Flott framtak. þetta eru rúmir 100 km. Hlaupið er frá Skálafelli yfir Ejuna og niður skarð fyrir innan Tíðaskarð. Þá er hjólað inn í Hvalfjarðarbotn, þá hlaupið yfir Leggjabrjót og síðan hjólað frá vegarenda þar upp í Skálafell aftur. Þetta er í annaðs inn sem þessi þraut er þreytt en í fyrra lauk fyrsti maður henni á rúmum 9. klst. Líklega verður þoka á Esjunni á morgun. Synd því það gerir allt erfiðara og seinfærara.

Foss af himnum ofan

Sá fréttir um tvö hlaup á kondis.no. Önnur er um 100 km hlaup í Uppsölum í Svíþjóð. Það verður haldið þann 15. september í haust svona til upplýsingar fyrir áhugasama. Það verður haldið á hring sem er 2.500 metra langur. Túrinn er 40 hringir. Við tókum umræðu um þessa aðferð á félagsfundi um daginn. Menn vor ekki alveg sammála en óumdeilt er að þetta er miklu einfaldara í allri framkvæmd, bæði fyrir hlaupara og mótshaldara.
Síðan sá ég frétt um 6 daga hlaup í d´Antibes. Held að það sé í Frakklandi. Þar eru tveir svíar með. Hlaupið er á 800 metra hring!!! Hægt er að hlaupa á nóttunni ef dagurinn er of heitur. Mönnum er það í sjálfsvald sett hve mikið og hvenær dagsins er hlaupið. Annar Svíinn ætlar að reyna að bæta met sitt upp á 756 km frá 2004. Allrar athygli vert.

Galvaskir nýir meðlimir í 100 km félaginu

Tók Esjuna í dag eftir vinnu. Ef manna langar til að hitta einhvern kunnugan má ganga að því vísu að einhverjir þeirra eru að ganga á Esjuna. Fínt veður. Fór lengri leiðina eins og venjulega á 58 mín upp og niður. Þarf að bæta mig. Mætti brúnum manni á miklu flugi á leið niður þegar ég var á leiðinni upp. Það er greinilegt að aðalritarinn æfir stíft fyrir Laugaveginn og er til alls vís.

Ísland er í gæðaflokki með Búrúndi og Rúanda í knattspyrnu. Hvað ætli margir frá þessum þessum löndum spili í ensku úrvaldsdeildinni? Maður getur ekki annað en látið sér detta í hug afneitun á mjög háu stigi þegar formaður KSÍ fullyrðir að þessi listi skipti engu máli. Af hverju ætli sé þá verið að vinna hann og birta ef þetta er eitthvað bara út í loftið? Önnur birtingarmynd afneitunarinnar var þegar minnst var á þjálfaramálin við formanninn. Hann kallaði það kjaftæði þegar gagnrýni á þjálfarana bar á góma og sagði að KSÍ réði ætíð hæfustu þjálfarana. Hvað entist Ásgeir Sigurvinsson lengi hjá Fram hér um árið? Var hann ekki látinn fara eftir 5 - 6 leiki? Hvenær hefur Eyjólfur Sverrisson þjálfað yfir höfuð? Hann stjórnaði U19 liðinu í einni undankeppni með ekkert sérstökum árangri. Ef þetta eru okkar hæfustu þjálfarar hvað þá með alla hina? Tek fram að báðir þessir menn voru frábærir knattspyrnumenn. Það er hins vegar ekki það sama og að vera góður þjálfari.

Víkingur tapaði fyrir Val á Laugardagsvellinum í kvöld. Skítamörk en einhvern veginn fannst manni samt Valsararnir vera tilbúnari í leikinnstrax frá upphafi.

Bryggjuhverfið í Stavanger

Kom til Stavanger í gær. Það var eins og að koma í bakarofn. Hér er 25 oC +. Fór út að hlaupa í gærkvöldi eftir að hafa horft á umferð í norsku deildinni í sjónvarpinu. Árni Gautur fékk á sig mark á 92 mínútu þegar Odd Grenland jafnaði en gat ekkert gert við því. Það er einn af kostunum við að vera að skokka að maður er fljótur að skanna umhverfið sem er nálægt hótelinu í ókunnugum borgum. Fór um gamla bæinn og síðan yfir brúna yfir í eyjuna hér á móti í svakalega góðu veðri. Var að svona einn go hálfan tíma. Þegar ég kíkti á sjónvarpið þegar heim var komið sá ég þátt um body building þar sem keppendur voru fimmtíu ára og uppúr. Kannski verður þetta tekið fyrir ef hnén gefa sig einhvern tíma.
Ég þurfti að yfirfæra smá upphæð á erlendan banka í morgun. Heima er þetta ekkert mál, maður fer bara til einhvers þjónsutufulltrúa og hann arranserar málið og síðan borgar maður bara hjá gjaldkera bankans. Hér lenti ég í vandræðum. Fór í þrjá banka en hvergi var mögulegt fyrir mig að færa peninga á erlendan banka, ekki þótt ég væri með peningana í höndunum. Ef ég hefði ekki reikning í bankanum þá var þetta ekki hægt. Því hringdi ég heim í Kaupþing og bað þá að ganga frá þessu. Ekkert mál. Maður áttar sig stundum ekki á því hvað hlutirnir eru góður og fagmannlegir heima. Stavanger er svo sem ekkert sveitaþorp. Hér búa álíka margir og í Reykjavík og þetta er olíuhöfuðstaður Noregs. Það er ekki eins og þeir hafi ekki heyrt minnst á útlönd fyrr.

Sá á mailinu að forseti 100 km félagsins og frumherji, Ágúst Kvaran, er búinn að stika út góðan 10 km hring í Fossvogsdalnum, Elliðaárdalnum og yfir í Bryggjuhverfið. Þarna verður fyrsta 100 km hlaupið á Íslandi haldið á næsta ári að öllum líkindum. Flott leið, einföld með einni drykkjarstöð og tiltölulega varin gagnvart strekkingnum ef hann er til staðar. 10 hringir, flöt leið, dót hlauparanna á einum stað, aðeins ein lítil umferðaræð og ein drykkjarstöð. Gæti ekki verið betra. Nú er bara að ákveða tímaunktinn nógu snemma þannig að áhugasamir geti farið að æfa.

Fór í fyrsta sinn á Esjuna á árinu þótt skömm sé frá að segja. Það var fínt, var tæpan klukkutíma upp og niður. Hitti Höskuld sem var í sinni tuttugustu ferða eða eitthvað svo. Hann æfir stíft fyrir Mont Blanc í lok ágúst. Einnig hitti ég Elías pabba Sveins Elías. Hef ekki séð hann í nokkur ár en við hitumst oft hér áður þegar hann var að hlaupa með syninum. Nú er sá stutti sem var orðinn landsliðsmaður í frjálsum og stefnir hátt.

Fór 30 km hring á laugardagsmorgininn. Margir á ferðinni og víða stoppað og spjallað. Álver, staðan hjá KR í vesturbænum og langhlaup voru meðal þeirra umræðuefna sem tekin voru fyrir hér og þar. Fann þegar heim var komið að Esjan sat svolítið í lærunum, en það er bara gott. Þarf að stunda hana vel fram að Laugavegi.

Margrét Lára landsliðskona í knattspyrnu kom í Víkina í gær og spjallaði við stelpurnar í 4. fl. og nokkra foreldra. Margrét flutti gott erindi um markmiðssetningu, aga, hugarfar, gildi æfinga, mataræðis og svefns auk fjölmargra annarra atriða. Gat tekið undir hvert orð sem hún sagði og erindi hennar var sem endurómur af flestu þvi sem maður hefur verið að hugsa og vinna eftir. Það er víða þekkt vandamál að stelpur detta of fljótt út úr íþróttum. Hlutverk Margrétar Láru er að fara um landið, tala við stelpurnar, hvetja þær, byggja upp sjálfstraust hjá þeim og örfa til frekari dáða. Fyrst og fremst eiga þær að trúa á sjálfan sig.

<3 Svanhvít spilaði á útitónleikum vestur á Seltjarnarnesi í gærkvöldi. Enda þótt ekki hafi verið ákaflegt fjölmenni þá var veðrið mjög gott. Krakkarnir skemmtu sér vel og áhorfendur einnig. Vinningshljómsveitin úr Músíktilraunum spilaði á eftir þeim. Miðað við viðbrögð áheyrenda fór ekki á milli mála hvor hljómsveitin átti að vinna í vetur. Næst er það 17. júní kl. 20.00 á stóra sviðinu. Þetta er dálítið skemmtilegt, hópur krakka sem fer að jamma saman í vetur í bríarí er nú farinn að troða upp hingað og þangað. Plata í bígerð.

Er á leið til Stafanger á fjármálaráðstefnu norsku sveitarfélaganna. Hef aldrei komið til Stafanger áður.

Félagsfundur í 100 km félaginu

Leikurinn við Svía fór verr en mann gat órað fyrir. Bæði varð tapið stærra en mann hafði órað fyrir í verstu martröðum og það sem verra var, landsliðið var niðurlægt. Það eru blindir menn sem sjá ekki að þarna er eitthvað mikið að. Hverjum skal um kenna er ekki einfalt um að segja. Þjáfarinn ber vissulega mikla ábyrgð, hann velur mannskapinn í liðið, leggur upp leikaðferð og blæs mönnum baráttuanda í brjóst. Það veltur á miklu hvernig honum tekst þetta verkefni. Líkega veldur Eyjólfur ekki þessu verkefni enda gjörsamlega reynslulaus sem þjálfari. Í annann stað hljóta menn að skoða það starfsumhverfi sem honum er boðið. Hvers vegna fást engir vináttuleikir? Hvers vegna spila aðrir vináttuleiki? Er staða íslanska landsliðsins á heimslistanum orðin svo slök að það leggur sig enginn niður við að spila við þetta lið. Þá verða menn bara að spila við Færeyjar eða eru þeir uppteknir á vináttulandsleikjadögum við að spila einhversstaðar úti í heimi? Spyr sá sem ekki veit en það er ljóst að það er ekki hægt að sitja og horfa á þetta ástand án þess að nokkuð sé að gert. Hvers vegna breytast menn eins og Ívar Ingimarsson, sem hefur spilað gríðarlega vel í ensku úrvaldsdeildinni í vetur, í ráðalausan kettling í landsleikjum. Ég hjó eftir einu hjá landsliðsþjálfaranum í viðtali í sjónvarpinu í gær. Hann sagði að það væru margir fyrirliðar inni á vellinum. Í öllum stjórnunarfræðum stendur það á blaðsíðu eitt að það er bara einn fyrirliði, einn skipstjóri í brúnni. Þjálfari sem segir að það séu margir fyrirliðar á vellinum er að segja að liðið sé eins og höfuðlaus her og er það ekki raunsönn lýsing á því!!!

Því var flett upp á fundinum í gærkvöldi að Elín Reed náði 51 besta tíma kvenna í heiminum í fyrra í sex tíma hlaupinu. Það er látið meir með ýmsa aðra sem standa henni langt að baki á allra handa heimslistum.

Frétti í gærkvöldi að einn félagi minn og jafnaldri hefði greinst með krabbamein í blöðruhálskirtli nýlega. Í janúar lést annar félagi og jafnaldri af þessum sökum. Krabbameinið lagði enn einn jafnaldra minn og skólabróður af velli í maí. Ég hef stundum velt fyrr mér hvers vegna karlar séu ekki látnir fara í krabbameinsskoðun með reglubundnum hætti eins og konum er boðið upp á. Um áratuga skeið hefur konum verið boðið upp á eftirlit með brjóstakrabba og er það vel. Það hefur vafalaust leitt til þess að krabbinn hefur uppgötvast það snemma hjá ýmsum að það hefur verið hægt að komast fyrir hann. En hvers vegna lenda karlar út undan í þessu tilviki? Er það of dýrt, hefur enginn áhuga á því eða hver er ástæðan? Hvar eru allra handa jafnréttissamtök í svona málum? Ég er hræddur að það stæði blá bunan út úr talskonu feministafélagsins ef það væri til staðar umfangsmikið eftirlitskerfi krabbameinsskoðunar hjá körlum en ekki væri litið á konurnar fyrr en allt væri komið í óefni.
Ég segi bara svona.

Fundur í 100 km félaginu í kvöld. Nýjir félagar voru teknir inn, Eiður Sigmar og Börkur. Þeir kláruðu báðir 100 km í vor í miklum hitum. Ýmislegt var rætt á fundinum, s.s. gerð einkennisjakka, þátttaka félaganna í fjáröflunarhlaupi í RM og hvort og hvernig eigi að standa að 100 km hlaupi hérlendis. Mikið var rætt um útfærslu þess, hvort eigi að hlaupa minni hring sem yrði þá hlaupinn oft eða að hafa einn stóran hring. Miklu munar hve einfaldara er að hlaupa á litlum hring sem væri hlaupinn oft. Hann gæti verið um 5 - 10 km. Þetta verður varla fyrr en á næsta ári en sama er, undirbúningur er hafinn.

Sorglegt var að horfa á landsleikinn í Svíþjóð í gær. Ráðleysið algert og allt virtist hjálpast að. Það þarf eitthvað mikið að gerast til að liðið nái að hysja upp um sig buxurnar. Ég er efins um að það gerist undir stjórn þessa þjálfara. Það er eitt að vera góður knattspyrnumaður, annað að vera góður þjálfari. Það þarf alls ekki að fara saman nema síður sé.

Einar Oddur var fínn í sjónvarpinu í kvöld. Hann ítrekaði nauðsyn þess að hafa ríkisfjármálin ætíð og eilíflega í forgangi. Það setur að manni illan grun þegar örfáum dögum eftir að ný ríkisstjórn er mynduð er birt stefnumörkun um að gera mikið fyrir marga. Það lá ekkert kostnaðrmat með heldur var sagt að þetta borgaði sig, væri arðbær fjárfesting. Það er nú bara þannig að það er ekki hægt að gera allt fyrir alla, alltaf og allsstaðar. Sumir töluðu reyndar þannig fyrir kosningar í vor að það væri ekkert mál. Manni óar við því ef farið er að reyna að framkvæma slíka hugaróra.

Maður getur ekki annað en velt fyrir sér ástandi þorsksstofnsins. Hér á árum áður voru veidd allt að 600 þúsund tonn af þorski á íslandsmiðum. Nú er gert ráð fyrir að skera veiðina niður í 130 þúsund tonn eða þar um bil. Engu að síður hafa verndaraðgerðir staðið yfir í tæpan aldarfjórðung. Maður spyr sig er veitt milklu meira en gefið er upp. Er það rétt að það sé hægt að draga sundur fiskikör frá Færeyjum og Íslandi á breskum fiskimörkuðum eins og rollur í rétt. Allir fiskar jafnstórir í íslensku körunum en stærðin holt og bolt í færeysku körunum. Þetta heyrir maður. Á morgunverðarfundi Landsbankans sem haldinn var á þriðjudaginn var sýnt linurit um þróun þorskafla á islandsmiðum frá árinu 1955. Miðað við þróunina mun allur þorskur vera horfinn af miðunum eftir ca 15 - 20 ár. Kannski verður það skemmri tími því ef fer sem horfir mun stofninn hrynja. Margt er það neðansjávar sem erfitt er að skýra. Ólafur bæjarstjóri í Grindavík sagði mér í morgun að árið 1978 hefði hann verið á togara sem ætlaði að veiða í Barentshafi. Þá var þar ekki bröndu að fá, hreint út sagt. Tíu árum síðar dúkkuðu upp þar ca 1 milljón tonn af þorski. Hvaðan kom allur þessi fiskur?

Helsingjar í vorgallanum

Ætlaði að fara út að skokka í gær en ýmnislegt varð til þess að það varð ekki, m.a. fundarhöld og matargerð. Reyni að gera betur í dag.

Hitti Jón Sigurðsson langhlaupara frá Úthlíð niður í Tryggvagötu í morgun. Gaman að hitta Jón en ég get ekki sagt að ég hafi þekkt hann gegnum tíðina heldur hef ég vitað af honum um áratugi. Jón er heldur eldri en ég og var einn okkar fremsti langhlaupari á sínum yngri árum, mikið náttúrubarn á brautinni. Hann varð síðan fyrir því slysi að heybaggastæða hrundi ofan á hann og hryggbraut hann en hann bjó þá með Birni bróður sínum. Jón hefur verið í hjólastól síðan en er mikið hörkutól sem fyrr og hefur iðulega tekið þátt í Reykjavíkurmaraþoninu á stólnum sínum. Hann sagði að hér áður fyrr hefði engum dottið í hug að það væri hægt að hlaupa svo langt eða svo lengi sem menn gera í dag, hugarfarið skipti greinilega svo miklu máli. Hann var sammála mér um mataræðið, það dygði ekkert draslfæði við svona löng átök.

Ætli maður fari ekki niður í Vík í kvöld og kíki á leikinn. Tapi íslenska með þremur mörkum eða minna er það þolanleg niðurstaða. Fjögur - núll eða meira og þá getur KSÍ ekki annað en vaknað og farið að gera eitthvað. Líka skiptir máli hvernig leikurinn spilast. Markatalan segir ekki alltaf allt. Það er hægt að niðurlægja lið knattspyrnulega séð enda þótt þess sjái ekkis tað í markatölum.

Með reglulegu millibili skýtur umræðunni um hátt matvælaverð hérlendis upp kollinum. Þá bölsótast ýmsir um vitlaust landbúnaðarkerfi dsem haldi uppi óheyrilega háu matvælaverði og nauðsyn þess að opna fyrir innflutning almennra búvara því þær sé svo miklu ódýrari í útlandinu. Það er vitað mál að matvæli eru miklu ódýrari en hérlendis í flestum löndum innan EU, en eru matvælin það eina sem er miklu ódýrara í nálægum löndum. Ég labbaði fram hjá rakarastofu í Calella um daginn. Það minnti mig á að það var kominn tími á klippingu. Rakarastofa var ósköp álíka því sem maður á að venjast hér, nema að ég gat ekki lesið blöðin. Þegar klippingunni var lokið vildi ég borga eins og lög gera ráð fyrir. Ég hafði enga hugmynd um hver taxtinn var en hefði ekki deplað auga yfir reikningi allt að 20 - 25 Euro. Rakarakonan sagði hins vegar 11 evrur eða 945 íslenskra krónur miðað við gengi dagsins. Hér heima borga ég 3.000 krónur fyrir klippingu. Það segir sig sjálft að það er ekki mikið eftir í laun fyrir rakarann þegar búið er að greiða opinber gjöld ásamt húsnæðis- og tækjakostnaði. Kannski ætti að opna fyrir innfluting á rökurum á sem vinna á spönskum taxta um leið og opnað er fyrir óheftan innflutning matvæla eða hvað?

Blaðamenn láta ekki að sér hæða frekar enn fyrri daginn. Í inngangi að viðtali við Rúnar Kristinsson í Fréttablaðinu í dag er sagt að Rúnar skeyti oft skapi sínu. Ég hef lært það að t.d. fótboltamenn skeyti skapi sínu á andstæðingum, dómaranum, þjálfaranum eða bara einhverju en ég hef aldrei heyrt að þeir „skeyti skapi sínu“ Punktur.

Veigar Páll gefur fyrir í annars döprum leik

Góður morgun með Vinum Gullu í morgun og sóttir rúmir 20 km. Ég finn ekkert fyrir neinu í fótunum lengur en smábólga í hægri ilinni hélt lengst út eftir Borgundarhólm. Nú kallar Esjan því það styttist í Laugaveginn.

Það fór eins og við var að búast að Bændasamtökin máttu greiða þeim sem fengu ekki að gista hjá þeim í marsbyrjun skaðabætur til að sleppa frá þessari vandræðalegu og vanhugsuðu uppákomu. Þetta ætti vonandi að kenna fólki að það er ekki heillavænlegt a láta móðursjúkt forsjárhyggulið ráða ferðinni við ákvarðanatöku. Að einhverjir sem sitja heima við tölvuna séu farnir að móta ákvarðanatöku hjá fyrirtækjum út í bæ er náttúrulega alveg fáránlegt. Ef einhverjir voru ósáttir við komu þessa hóps hefði verið mjög eðlilegt að þeir hinir sömu hefðu mótmælt í garranum á Hagatorginu. Líklega hefði það þó verið of erfitt, það er þægilegra að blogga. Það er síðan ósköp vandræðalegt yfirklór að það að greiða Snowgatheringliðinu penigna hefði ekki falið í sér neina viðurkenningu á sekt. Það segir sig sjálft að fyrirtæki eru ekki að greiða einhverjum peninga án dómsúrskurðar nema af því að þeir eru hræddir um að þurfa að greiða enn meira ef málið hefði farið fyrir dómsstóla. Það er ekki flóknara.

Gott viðtal við Björgu Evu Erlendsdóttur fréttamann í Blaðinu í gær. Hún er að hætta á RÚV eftir margra ára starf þar og gerir viðskilnaðinn upp á ákveðinn hátt. Björg Eva er einn af þeim tiltöluega fáu fréttamönnum sem maður hefur borið ber traust til, sérstaklega af því að hún féll yfirleitt ekki í þá gryfju að blaðra eitthvað út í bláinn heldur var fagleg í vinnubrögðum. Það er því miður of sjaldgæft.

Á Laugardagsvellinum hefur Mogginn átt sinn sess síðan ég kom fyrsta á völlinn. Mogginn var með auglýsingu sitt hvoru megin við markatöfluna. Nú hefur orðið þar breyting á. Mogginn er horfinn en Drottinn allherjar, sjálfur Coke Zero kominn í staðinn. Eftir leikinn í gær stóð bretti af Coke Zero úti á stétt og vallargestir gátur tekið með sér kippu til að hafa með kvöldmatnum. Svona er nú Coke góður en manni er spurn hvar er manneldisstefna KSÍ. Er kókið það sem menn vilja helst halda að unglingunum sem spila fótbolta. Það var að sjálfsögðu ekkert minnst á að það eru sívaxandi grunsemir um að rotvarnarefnin í Coke geti haft áhrif á heilsu þeirra sem neyta mikils kóks. Líklega eru allar gostegundir undir sama hatti vegna mikillar notkunar á litar- og rotvarnarefnum. Í USA er kók gjarna notað til að hreinsa götur eftir mikil umferðarslys. Kókið leysir blóðið svo vel upp. Ég hef einungis drukkið eitt glas af kóki síðan árið 1980. Það er vel.

Á Spáni sá maður ekki þessa yfirþyrmandi auglýsingamennsku með kók eins og hér þykir sjálfsögð. Maður sér heldur ekki veggjakrot á öðru hverju húsi við Römbluna eins virðist vera sjálfsagt mál í miðbæ þorpsins Reykjavík. Það er margt hægt ef vilji er fyrir hendi.

Víkingar á Spáni ásamt þýsku liði

Kom í morgun frá Spáni. Vélinni seinkaði svo við vorum ekki komnir í hús fyrr en langt gengin í kl. 8.00. Þetta var svo sem í lagi því ég steinsvaf alla leiðina frá því vélin fór á loft þar tíl hún lenti. Vorum síðasta daginn í Barcelona á rápi. Eins og allir vita sem þangað hafa komið er Barcelona frábær borg. Þarf að koma þangað síðar til að skoða hana beetur og kynnast mannlífinu.

Fór á landsleikinn í dag að taka myndir. Ósköp var þetta nú slappt. Maður getur ekki annað en haft á tilfinningunni að Eiður hafi verið að biðja um gult spjald, því það vita allir sem vilja vita að þegar boltanum er spilað áfram eins og hann gerði eftir að hafði verið flautað þá eru meiri líkur en minni á að dómarinn dragi upp gula spjaldið. Æ hvað maður hefur á tilfinningunni að hann hafi ekki beint orðið betri leikmaður við að sitja á grindverkinu hjá FC Barcelona. Ég held að það væri best fyrir hann að komast il liðs þar sem hann fær að spila meir en 5 - 10 mínutur í öðrum og þriðja hvorum leik.

Maður getur skilið að eitthvað ábyrgðarlaust öfgalið sé að blaðra um að það eigi að setja lög um ákveðið kynjahlutfall í stjórnum hlutabréfa á markaði. Það er bara eins og gegnur fólk segir margt sem það veit að það þarf aldrei að standa við. Það er annað mál þegar ráðherrar eru farnir að orða þennan möguleika. Þá snýr málið allt öðru vísi við. Maður getur ekki annað en gangið út frá því að það sé ákveðin grunnþekking á lögmálum samfélagins til staðar hjá þeim sem veljast til ráðherrastarfa.

Sit her i anddyrinu á hótel Garbía í Calella á Spáni. Torpid tilheyrir Costa Brava strandlengjunni. Fór hingad á fostudaginn med 3ja flokk Víkinga i handbolta en teir voru ad taka tátt í hvítasunnumótinu hér. Tad voru um 1000 manns sem tóku tátt í mótinu. Víkingar stódu sig vel, topudu namlega einum leik fyrir lidinu sem vann teirra aldursflokk. Teir voru hundsúrir tegar teir horfdu á úrslitaleikinn yfir tví ad teir voru ekki nidri á gólfinu sjálfir. Eftir mótid hofum vid verid ad túrista svolítid. Verdum á strondinni á morgun en forum aftur til Barcelona á fostudaginn adur en vid komum heim. Vid fórum til Barcelona á tridjudaginn og tad var mikil upplifun fyrir strákana ad fara á Nýja voll, heimavoll Barcelona. Magnadur stadur. Barcelona er flott borg eins og allir vita sem tangad hafa komid. Hef ekki komid tangad sídan 1984 svo ad tad var pa tide.

Þröstur á legsteini Óla Ket.

Heyrði í fréttum nýlega að það voru birtar niðurstöður könnunar frá hinu virta rannsóknasetri í jafnréttismálum við Viðskiptaháskólann á Bifröst. Háskólinn á Bifröst hefur helst getið sér orð í jafnréttisumræðunni þegar fyrrverandi rekstor skólans upplýsti þjóðina á sínum tíma um það að kvennemendur frá skólanum væru einungis hálfdrættingar í launum miðað við karlnemendur frá honum eftir að út á atvinnumarkaðinn var komið. Að mínu viti segir þessi fullyrðing meir um skólastarfið en samfélagið en svo kom reyndar í ljós að fullyrðing rektorsins byggði á einhverri könnun sem var meir og minna bull, en niðurstöðurnar þóttu falla að ákveðinni umræðu og því voru þær látnar flakka.
Nú hafa vísindamenn við rannsóknastofnunina á Bifröst setið yfir ársreikningum 100 stærstu fyrirtækja landsins og talið karla og konur í stjórnum þessara fyrirtækja. Niðurstaðan var að hlutfall kvenna í stjórnum þessara fyrirtækja var miklu lægra en hlutfall þeirra af þjóðinni. Þetta fellur vel að kenningum ýmissa róttækra feminista sem sjá fyrir sér alheimssamsæri karla við að kúga konur. Þeim er til dæmis ekki hleypt í neimum mæli að stjórnum 100 stærstu fyrirtækja landsins. Hjá þessum fyrirtækjum gildir reyndar sú einfalda regla gildir að eigendur fyrirtækjanna skipa í stjórnir þeirra. Þeir velja væntanlega þá sem þeir vilja helst starfa með og telja að standi best vörð um hagsmuni sína.

Þessi niðurstaða vísindamannanna vekur hjá mér allt aðrar spurningar. Hvers vegna eru fleiri karlar í fyrirtækjarekstri en konur? Hafa konur til dæmis ekki eins mikinn áhuga á rekstri fyrirtækja eins og karlar? Eru konur ekki eins áhættusæknar og karlar? Kjósa konur störf þar sem skipulag starfstímans er vitað fyrirfram en ekki eins óreglulegt og við rekstur fyrirtækja. Ég geri hins vegar ekki ráð fyrir að þetta séu álitnar valid spurningar í huga þeirra sem eru sífellt að henda sprekum á þann eld sem kyndir undir þeirri umræðu í samfélaginu að konur séu kúgaðar af körlum.

Síðan getur maður farið að spyrja sig spurninga hvaða gagn það gerir samfélaginu að fjöldi mannvikna fer í að liggja yfir ársreikningum fyrirtækja og telja út kynjahlutföllin sí stjórnum þeirra. Af því að ég aðhyllist jafnrétti og jafnstöðu kynjanna í samfélaginu þá held ég að að gerði samfélaginu meira gagn að það yrði lagst yfir það hvers vegna sjálfsmorðstíðni er miklu hærri hjá ungum strákum en ungum stúlkum? Af hverju detta hlutfallslega miklu fleiri strákar út úr skólum en stúlkur? Ég tel eðlilegt að reynt sé að ná jafnstöðu kynjanna á þessum sviðum með því að greina og komast fyrir þann vanda sem leiðir til þess að lífið sé svo erfitt hjá ákveðnum hluta ungra stráka að það hafi fyrrgreindar afleiðingar.

Það fellur hins vegar betur að þjóðfélagsumræðunni eins og hún er í dag að einhverjir dundi sér við að telja út hlutfall kynjanna í fyrirtækjum. Síðan er á næsta ári hægt að telja aftur og setja þá upp línurit um þær breytingar sem hafa orðið í nefndum hlutföllum. Árið þar á eftir er hægt að lengja línuritið um enn einn punkt og sv koll af kolli. Framtíðin er tryggð.

Er að fara til Spánar síðar í dag með hóp af strákum úr Víking sem ætla að taka þátt í handboltamóti yfir hvítasunnuna í litlum bæ skammt frá Barcelona. Þetta er vikuferð og eftir mótið verður hægt að túrista svolítið. Verður vafalaust skemmtilegt.

Formaður Framsóknarflokksins sagði af sér í dag. Í sjálfu sér eðlileg ákvörðun í þeirri stöðu sem hann var í. Svona í forbífarten er varla hægt að segja að hann hafi rætt þessa ákvörðun sína í hópi trúnaðarmanna fyrirfram. Trúnaðarmennirnir voru nú ekki meiri trúnaðarmenn en svo að einhvern þeirra hljóp með þetta spjall beint í fjölmiðla. Það hlýtur að vera hreint óþolandi staða fyrir hvaða forystumann sem er að geta ekki rætt viðkvæm mál án þess að sjá þau komin í fjölmiðla um leið og dyrnar lokast á eftir mönnum út af fundinum.
Jón tók líklega við verra búi en hann hafði getað ímyndað sér fyrirfram þegar hann tók að sér formennsku í flokknum. Hann hafði því ekki mörg spil á hendi þegar gengið var til kosninga.

Brotið sverð og rofinn skjöld, sundraða hjörð og syndagjöld.

Ég hef minnst á það á samkomum Framsóknar að það sé mikil hætta á að óbreyttu að hann hljóti sömu örlög og Centern í Svíþjóð. Fyrir um 30 árum var Centern forystuflokkur í sænskum stjórnmálum með 25% fylgi. Nú lafir hann í 5 - 7% og virðist hafa skapað sér þau örlög að vera smáflokkur sem á mest fylgi á landsbyggðinni. Flokkur sem nær ekki fótfestu þar sem 60 % búanna búa verður aldrei sterkur. Það er ekki flóknara. Til að höfða til fólks verður flokkur að skapa sér sérstöðu, jákvæða sérstöðu en ekki neikvæða. Hann verður að hafa skýra stefnu, vita hvert hann vill fara. Að síðustu þarf hann á að halda öflugum formanni sem sameinar hjörðina en sundrar henni ekki. Það hefði verið gott að hafa Jón sem formann áfram þannig að hann hefði fengið alvörutækifæri til að efla flokkinn en svona er þetta.

Hjólaði 25 km í dag. Fínn túr.

Mér finnst ekki skynsamleg stefna hjá stjórnmálaflokki að gefa það út fyrirfram hvert skuli vera hlutfall kynjanna í ríkisstjórn ef ákveðinn flokkur komist til valda í ríkisstjórn. Þá er formaðurinn bundinn af öðru en hæfileikum, þekkingu og þekkingu þingmanna. Við slíkar aðstæður er sá möguleiki fyrir hendi að það skapist slíkt andrúmsloft að litið sé svo á að einhver ráðgherrann sé valinn til ráðherraembættis á öðrum forsendum en eigin verðleikum. Það er ekki gott vegarnesti.

Það var einkennileg fréttin á Stöð 2 í gærkvöldi um að formaður Framsóknarflokksins hefði rætt það í innsta hring samflokksmanna að hann væri að velta fyrir sér hvort hann ætti að hætta sem formaður í kjölfar kosningaúrslitanna. Slíkar vangaveltur eru ekki óeðlilegar í ljósi stöðunnar, en ef menn geta ekki rætt slíka hluti eða aðra álíka í innsta hring trúnaðarmanna án þess að það sé komið í fjölmiðla, þá er eitthvað meir en lítið að.

Í kvöld var frétt á Stöð 2 um dýraplageri í dýragörðum í Kína. Þar var lifandi dýrum hent fyrir villidýr og síðan skemmtu gestir dýragarðsins sér við að horfa á villidýrin slíta þau sundur lifandi. Eftir að hafa lesið bókina um Maó þá finnst mér þetta í sjálfu sér ekki vera neitt óeðlileg skemmtiatriði miðað við söguna. Á dögum Maós voru álíka skemmtanir haldnar með gríðarlegum fjölda áhorfenda en þá voru það lifandi manneskjur sem voru fórnarlömbin. Tugum þúsunda var smalað saman á torg eða opin svæði og síðan voru meintir svikarar, njósnarar, bókareigendur eða bara einhverjir leiddir fram. Þar voru þeir pyntaðir, niðurlægðir og oftar en ekki drepnir fyrir framan fjöldann. Þannig fékk almenningur að sjá hvað beið hans ef hann hlýddi ekki yfirvöldum í einu og öllu án umhugsunar. Ef menn mættu ekki á slíkar samkomur voru það álitin svik við flokkinn og þá gátu viðkomandi búist við að vera á pallinum næst. Sama var ef menn öskruðu ekki eins og fjöldinn. Það var merki um sviksemi við flokkinn og við því var mjög einföld refsing. Með þessum aðferðum og öðrum álíka viðurstyggilegum tókst Maó að brjóta fjöldann undir sig þannig að hann hlýddi umhugsunarlaust.

Ég keypti mér þykka bók í Kaupmannahöfn um daginn eins og ég hef sagt frá. ég lauk nýlega við hana. Hún heitir Maó, Den ukendte historie eftir Jung Chang, rithöfundinn sem skrifaði Villtir Svanir, sögu þriggja kynslóða í Kína.
Hér áður vissi maður um Maóismann, heyrði um rauða kverið, rauðu varðliðana, menningarbyltinguna og þekkti eitthvað af Maóistum en engu að síður vissi maður ekkert um hvað þarna lá á bak við. Maó var formaður í Kína og var blessaður aftan og framan. Síðan fór aðeins að falla kusk á hvítflipann þegar fjórmenningaklíkan var tekin og drepin en sama var, maður vissi ekki neitt.
ég verð að segja það að þessi bók er ein sú óhuggulegasta sem ég hef lesið. Í henni er fjallað um æfi Maós, hvernig hann komst til valda í Kína og hvernig hann hélt völdum. Þeir fjöldamorðingjar sem maður hefur vitað helsta s.s. Stalín og Hitler eru eins og kornabörn í samanburði við Maó. Alls er talið að um 70 milljónir manna hafi látið lífið af hans völdum á friðartímum. Þá eru ótaldar þær milljónir sem létu lífið í hernaði s.s. í innanlandsátökum og í Kóreustríðinu svo dæmi séu tekin. Það er eiginlega mjög erfitt að lýsa innihaldi bókarinnar og þeim þjámningum sem kínverska þjóðin gekk í gegnum af völdum Maó, óhugnaðurinn er þvílíkur. Mannslífin voru minna virði en skíturinn undir fótum hans. Það olli kaflaskilum í sögu Maós þegar hann áttaði sig á því hve voldugt verkfæri misþyrmingar, pyntingar og manndráp voru. valdastaða hans byggðist á þvi að enginn var öruggur. Hann hleypir rauðu varðliðunum, ómenntuðum heilaþvegnum skríl, á embættismenn og alla þá sem höfðu eitthvað meiri þekkingu en blásnauður og óupplýstur almúginn, í þeim tilgangi að hreinsa út nánustu samstarfsmenn sína. Stærsta markmið Maós var að gera almenning að karakterlausum réttindalausum vinnuþrælun sem hefðu ekki nöfn heldur númer og væru alfarið á valdi ríkisins. Pol Pot í Kambódíu var dyggur lærisveinn Maós.
Það verður engu breytt héðan af í sögu Kína eins og hún var undir Maóismanum og örlögum þess fólks sem leið ólýsanlegar þjáningar á þessum tíma verður ekki breytt en það minnsta sem hægt er að gera er að vekja athygli á þeim óhugnaði sem átti sér stað í Kína á þeim árum sem Maó var að brjótast til valda í Kína og ríkti þar.
Ólafur Teitur Guðnason hefur þegar þýtt bókina og hún bíður nú útgáfu í handriti. ég mæli þeð því að fólk lesi þessa bók þegar hún verður gefin út.

Fór í viðtal við Sigmarí kastljósinu í kvöld. Gaman að fá tækifæri til að spjalla um hlaupin og sá kannski einhverjum fræjum. Hlaupakúltúrinn er stöðugt vaxandi verður gaman að sjá hvert þetta leiðir. Leist reyndar ekkert á þann félagsskap sem ég var settur í í Kastljósinu þegar ég horfði á það í heild sinni en það er annað mál.

Var að heyra í Berki. Hann er nýkominn í mark í 100 km hlaupinu í Odense og lauk því á 10.24. Hann varð í 10. sæti af þeim sem luku hlaupinu. Veit ekki hve margir kláruðu en rúmlega 30 fóru af stað í morgun. Það var dálítið heitt yfir miðjan daginn sem hafði sín áhrif. Börkur lagði nokkuð hratt út og var maraþontíminn hjá honum 3.52. Hann hefur þá verið á um 4.30 á 50 km. Seinni hlutinn var erfiðari og þá fór hitinn einnig að segja til sín. Börkur hlóð fyrir hlaupið með því að borða tvöfaldan steikarskammt í gærkvöldi. Skynsamlegt. Börkur er fimmtándi íslendingurinn sem klárar 100 km hlaup og örugglega ekki sá síðasti. Til hamingju.

Sýningin Mannlíf í Fókus var opnuð í Ráðhúsinu kl. 14.00 í dag að viðstöddu fjölmenni. Gaman að taka þátt í svona löguðu. Mæli með því að fólk kíki við ef það er á ferðinni í miðbænum.

Hér á árum áður framleiddu danir nokkrar ljósbláar myndir sem voru kallaðar rúmstokksmyndirnar. Marsurka paa sengekanten hét sú fyrsta. Tvíræðar myndir sem sýndu ekki mikið. Urðu mjög vinsælar. Þegar þessi uppspretta var þurrausin fóru Danir að framleiða stjörnumerkismyndirnar. I Tyrens Tegn, I Jomfruens tegn og einhverjar fleiri. Þær voru meira í átt við hardporr en urðu einnig mjög vinsælar. Mér flugu þessar dönsku kvikmyndaseríur í hug þegar maður sér að létt pornógrafiskar örsögur eru vinsælasta bloggið sem stendur. Svona "hálf sex" sögur. Þetta sýnir hvað fólk virðist hafa mikla þörf fyrir að lesa texta af þessu tagi. Skiptir þá engu máli þótt Snow Gathering ráðstefnunni hafi verið meinað að koma til landsins í vetur. Fróðlegt verður að sjá hvort skrif af þessu tagi þróist eins og dönsku kvikmyndirnar úr svona "hálf sex" framsetningnu yfir í texta sem er "rúmlega sex".

Talandi um dani þá held ég að það væri óhugsandi að danski sócialdemokrataflokkurinn myndi mynda ríkisstjórn með hægri flokkunum þar í landi. Það er einfaldlega ekki hægt frekar en að blanda saman olíu og vatni. Sama máli gegnir um jafnaðarmannaflokka í Noregi og Svíþjóð.

Hef ekkert hlaupið síðan á hinni helginni. Ætla að taka tvær vikur í hvíld. Fer að hreyfa mig á helginni, hjóla og hlaupa. Mér fannst skynsamlegt að hvíla fæturnar vel til að það séu engir draugar í lestinni. Það er ekki aftur tekið ef eitthvað fer úrskeiðis. Nú er D dagur hjá berki á morgun. Trúi að hann sé kominn með smá fiðrildi í magann. Sé að það spáir þokkalega í Odense á morgun, 17 stiga hita og vindkalda. Það rignir í dag þannig að þetta lítur betur út á morgun.

Fór yfir í Samskipti í Kópavogi seinnipartinn að sækja myndir sem ég hafði beðið þá um að prenta út og setja upp á frauð. Mæti niður í ráðhús kl. 8.00 í fyrramálið því framan af morgninum er verið að setja upp myndir fyrir myndasýninguna "Mannlíf í Fókus" sem verður opnuð kl. 14.00 á morgun. Það er Fókus, félag áhugaljósmyndara, sem stendur að sýningunni. Gaman að taka þátt í svona uppákomum.

Það veltur á ýmsu eftir kosningar. Skil vel að mönnum hafi þótt ríkisstjórn sem styðst einungis við eins þingmanns meirihluta vera ótraust. Það er varla gerandi að leggja af stað með slika stjórn. Þeir sem muna lengra aftur eða ca til ársins 1982 muna t.d. eftir þegar Guðrún Helgadóttir hrópaði á Lækjartorgi á útifundi að stjórnin væri fallin ef Gervasoni fengi ekki landvistarleyfi. Ráðherrar ríkisstjórnarinnar hlustuðu á þetta inn um gluggann á stjórnarráðinu. Gervasoni var einhver frakki sem flæktist hingað og var að reyna að koma sér undan herþjónustu. Þá var ríkisstjórnin með afar nauman meirihluta og hver og einn stjórnarþingmaður hafði í raun vald til að setja henni úrslitakosti. Óþolandi staða.

Skrítin fyrirsögn í Mogganum í morgun á íþróttasíðu. Þóra Helgadóttir varði fjögur (eða fimm) víti var fyrirsögnin. Maður vissi ekki hvað var að gerast. Skýringin var sú að England vann Ísland 4 - 0 í landsleik í fótbolta. Þegar leikurinn var búinn fóru leikmenn að skemmta sér við að skjóta á mark hver hjá öðrum. Þóra varði nokkur skot. Það var síðan orðið aðalfyrirsögnin en úrslitin falin einhversstaðar inni í texta. Hálf kjánalegt.

Var að senda Torfa í hlaup.is auglýsingu um sex tíma hlaupið sem UMFR36 stendur fyrir. Það verður haldið 15. september n.k. á Nauthólshringnum eins og í fyrra. Nú verður einnig boðið upp á 3ja tíma hlaup sme hentar þeim sem hafa hlaupið 1/2 maraþon og maraþon en eru eitthvað bangnir við sex tímana. Þetta hlaupaform er að verða æ vinsælla í nágrannalöndunum og eru t.d. þegar farnar að raðast inn tilkynningar í Eidsvollshlaupið sem verður haldið í Noregi í september.

Börkur er skráður í 100 km hlaupið sem verður haldið í Odense þann 19. maí n.k. Ég sé ekki betur á heimasíðunni en að þetta verði í síðasta sinn sem þeir halda þetta hlaup. Það eru 34 þátttakendur skráðir sem er það sama og í fyrra. Þeir hafa haldið hlaupið í 10 ár og eitt árið fóru þátttakendur yfir 100 (bæði í 100 km og 60 km). Synd ef þetta verður því þetta er gott hlaup og þægilegt fyrir okkur að taka þátt í því héðan að ofan. Framboðið hefur hins vegar aukist og svona er þetta.

Foss í Mjóafirði vestri.

Kosningar eru búnar og nú hefst seinni kapítulinn sem er stjórnarmyndun. Eins og spilin lögðust þá er ekkert klárt hvað kemur út úr þeim kapli.

Var ásamt fleirum að telja í Hagaskólanum á laugardaginn og fram á nótt. Þetta er í annað sinn sem ég er að telja og það er heldur skemmtilegt. Þetta gekk rífandi vel enda skipulag allt með ágætum og fólkið vann af dugnaði. Það sem helst kom til kasta fulltrúa flokkanna var að úrskurða um vafaatkvæði. Það má segja að það hafi svifið jákvæður andi yfir því vatni og öll atkvæði úrskurðuð gild sem mögulegt var en ákveðnar reglur gilda um hvað má setja á kjörseðil.

Ég vakti fram til kl. 3.00 um nóttina og vaknaði síðan nægilega snemma til að sjá síðustu tölur lesnar upp úr NV kjördæmi. Eins og kerfið er hjá okkur þá má litlu muna hvar síðustu jöfnunarþingmenn lenda og í raun getur það oltið á einu atkvæði.

Forsíða Fréttablaðsins orðaði heldur sérkenninlega á mann á sunnudagsmorguninn. Stjórnin fallin þegar maður var nýbúinn að hlusta á fréttir þess efnis að hún hefði haldið velli. Um miðnættið lá fyrir að það ríkti mikil óvissa um hvort stjórnin héldi velli eða hvort hún félli að það var út í hött að lesa það út úr stöðunni sem hægt væri að byggja svona fyrirsögn á. Það kom á daginn enda var óvissa fram á síðustu tölur. Það getur svo sem verið að einhverja hafi langað svo til að skrifa svona forsíðu að henni hafi verið skellt inn upp á von og óvon. Nú ræður forsætisráðherra aftur á móti ferðinni.Hann hefur flest bestu spilin í hendi sér og veit þar að auki hvaða spil aðrir hafa. Það getur ekki verið betra.

Það ar magnað að fylgjast með Man Utd og West Han í gær. Það er ekki heglum hent að sækja stig á Old Trafford en það gerðu Hamrarnir í gær með mikilli baráttu. Líklega eina liðið sem tekur sex stig af MU í vetur. Trúi að Eggert sé glaður.

Víkingar spiluðu við HK í gær og lauk leiknum með jafntefli. Baráttuleikur sem bæði lið hefðu getað unnið. Hengdi nokkrar myndir frá því í fyrra upp í Berserkjakjallaranum áður en hann var opnaður fyrir fyrsta leik. Kom vel út.

Krakkarnir á fermingardag Maríu

Hef verið rólegur í vikunni. Það er rétt að fara varlega eftir mikið álag því ýmislegt getur gerst ef menn fara fram úr sjálfum sér. Fer að hjóla á næstunni og síðan að ganga á Esjuna fyrir Laugaveginn. Fékk póst frá Noregi í gær með bestu tímum norðurlandabúa í 6 tíma hlaupi. Þar kom fram að Elín Reed er í 7 sæti yfir bestu tíma kvenna á norðurlöndum í 6 tíma hlaupi. Frábært því brautin við Nauthól er frekar erfið. Það er gott fyrir hana að vita þetta upp á frekari markmið. Börkur er í rúmlega 60 sæti yfir karla og ég eitthvað neðar. Það eru einungis teknir með á þennan lista tímar kvenna sem fara yfir 50 km og karla sem fara yfir 60 km.

Það verður kosið í dag. Kosningar eru alltaf skemmtilegar, oft spennandi og eru einnig órjúfanlegur hluti af því lýðræðissamfélagi sem við búum í. Það hafa ekki allir verið svo heppnir að alast upp í slíku samfélagi enda þótt það hafi breyst nokkuð í rétta átt á undanförnum rúmlega 15 árum eða svo. Stóra spurningin er hvað eiga menn að kjósa? Ég man vel hvernig staða mála var hérlendis fyrir 15 - 20 árum og það þarf kannski ekki að fara svo langt aftur í tímann. Síðan er spurningin hvort við höfum verið á réttri leið síðan þá. Það nægir mér til að taka ákvörðun.

Ég keypti mér tæplega 900 blaðsíðna bók á Huvudbanegaarden í Kaupmannahöfn á föstudaginn. Er cirka hálfnaður. Mögnuð lesning.

Hér fylgir ágæt frásögn af 24 tíma hlaupinu frá norðmanninum Geir Frykholm sem heldur úti síðunni www.kondis.no/ultra. Geir er mikill hlaupari en helgar sig einnig félagslegu hliðinni m.a. með því að halda úti þessari ágætu vefsíðu fyrir ultrahlaupara. Ég sendi honum nýlega upplýsingar um 6 tíma hlaupið okkar og hann er með frétt um það í morgun svo og frétt um Laugaveginn. Ég var spurður svolítið um hann þarna úti og er greinilegt að hann freistar manna úr þessum hópi að gera sér ferð til Íslands og taka Laugaveginn í leiðinni. Það er partur af þessum hlaupatúrisma sem við erum farin að þekkja vel.

Hér kemur frásögn Geirs.

Bornholm 24-timers med to nordmenn i feltet
Bornholm 24-timers i helgen kom selvsagt noe i skyggen av EM i Madrid,som gikk samtidig.
To norske løpere stilte til start, og for første gang deltok det nordmenn i to 24-timers løp samtidig.
Flere interessante løpere i feltet.
Det var på forhånd ventet at årets Bornholm 24-timers ville bli et oppgjør først og fremst mellom de to danskene Alex Henriksen (245.578 km - Apeldoorn 2004) og Lars Skytte Christoffersen (239.136 km - Brno 2004). Mulige outsidere var Ari Päivinen (195.963 km - Bornholm 2006), Henrik Hoffensitz (194.180 km - Bornholm 2005), Rune Akselsen (185.807 km - Loutraki 2005) og Brian Larsen (183.863 km - Bornholm 2005), med den debuterende islendingen Gunnlaugur Juliusson som en slags "dark horse"; en kan aldri avskrive en løper som har fullført Western States 100 miles.
På damesiden var Karen Marie Brøgger (213.427 km - Taipei 2006) klar favoritt, med Tina Kristiansen (186.203 km - Oslo 2006) som mulig utfordrer.

Favorittene innfridde.
Både Alex Henriksen og Lars Christoffersen gikk som vanlig hardt ut, men fikk overraskende godt følge av Brian Larsen. Rune Akselsen, Henrik Hoffensitz. Gunnlaugur Juliusson og Karen Marie Brøgger valgte en roligere åpning, mens Ari Pävinen allerede tidlig åpenbarte at formen ikke var på topp.
Alex Henriksen ble etter hvert hektet av, slik at kampen om seieren kom til å stå mellom Lars Christoffersen og Brian Larsen. Etter 20 timer lå førstnevnte ennå bare knappe 2 km foran en hardt kjempende Brian Larsen. Men mens Christoffersen fortsatte i samme tempo, hadde Larsen fått nok, og før sluttsignalet gikk, var Christoffersens forsprang økt til over 13 km. Litt lenger bak fulgte så debutanten Juliussen, som løp jevnt hele tiden, og ikke manglet mer enn knappe 3 km på den "magiske" 200 km grensen. Henriksen berget 4. plassen.
Karen Marie Brøgger overtok ledelsen fra finske Outi Sivosavi kort etter 6 timer, og tok en komfortabel seier, selv om resultatet var 30 km dårligere enn hennes personlige rekord. På annenplass kom finske Hanna Vauhkonen, som satte ny pers.

Hva med nordmennene?
Frode Andersson uttalte før løpet at han ennå hadde kjenning i beina etter 48 timers eventyret i Brno i mars, og at han betraktet alt over 100 miles som bonus. Han tok konsekvensen av dette, og sørget for å holde en fart som endte med 165.901 km.
Når det gjelder Rune Akselsen, som så langt i sesongen har vist meget god form og perset på maraton, virker det som om han må ha begynt å få problemer en stund før 20 timer, da han valgte å stå av. Han er ikke av dem som gir seg frivillig, så det er kanskje ikke usannsynlig at han har pådratt seg en skade. Men for hans del kommer det viktigere løp senere i sesongen.

Arrangementet var som vanlig i de beste hender. Den rutinerte Kim Rasmussen, med både Western States og Spartathlon under beltet, vet hvordan et ultraløp skal arrangeres..

Resultater
1. Lars Skytte Christoffersen, Danmark 221.170 km
2. Brian Larsen, Danmark 207.968 km
3. Gunnlaugur Juliusson, Island 197.284 km
4. Alex Henriksen, Danmark 188.684 km
5. Henrik Mortensen, Danmark 186.103 km
6. Pertti Eho, Finland 181.512 km
11. Frode Andersson, Norge 165.901 km
15. Rune Akselsen, Norge 154.644 km

1. Karen Marie Brøgger, Danmark 183.048 km
2. Hanna Vauhkonen, Finland 162.578 km
3. Jette Jensen, Danmark 158.172 km

Verðlaunaafhending á Borgundarhólmi

24 tíma hlaup á Borgundarhólmi, maí 2007.

Ég gerði ekki ráð fyrir sérstökum árangri í 24 tima hlaupinu á Borgundarholmi þegar ég lagði af stað. Markmiðið með að taka þátt í því var fyrst og upplifa hið andlega álag að rúlla lítinn hring aftur og aftur í 24 tíma samfleytt og sjá hvernig maður stæðist það. Síðan er gaman að taka þátt í nýrri tegund af hlaupi. WSER 100 M eða önnur álíka langhlaup eru allt öðruvísi. Þá er alltaf eitthvað nýtt að sjá sem dreifir athyglinni, maður er með meðhlaupara seinni hluta hlaupsins þegar erfiðið fer að aukast og landslagið er síbreytilegt og oftast mjög erfitt. Ég hafði ekki æft vel í vetur. Samtals hafði ég hlaupið tæpa 1000 km frá áramótum sem er ekki mikið. Flensan tók sinn toll í febrúar og maður gaf sér ekki tíma til að forgangsraða hlaupunum eins og fyrir WS þar sem meira var undir. Ein vika fór yfir 100 km, nokkrar voru á bilinu 60 til 70 km. Annars var þetta svona dingl. Þó var tvennt sem ég hafði gert þokkalega. Ég tók maraþonvegalengd fjórar helgar í röð og eins hafði ég tekið Yasso spretti nokkuð samviskulega í Laugum. Undir það síðasta var ég farinn að hlaupa á hraða sem ég hafði ekki gert lengi. Eins hafði ég tekið nokkuð af styrktaræfingum en ekki mikið.

Ég hafði sett mér eftirfarandi markmið:

1. Klára að hlaupa stanslaust í 24 tíma.

2. Ná amk. 100 mílum eða 161 km. Allt umfram það var bónus.

Veðurspáin var góð. Sól, um 16 – 17 stiga hiti og logn. Um nóttina var gert ráð fyrir að hitinn færi niður í 4 – 6 oC. Þetta var allt í lagi.

Ég kom til Borgundarholms á föstudagskvöldið með rútunni frá Kaupmannahöfn og ferjunni frá Ystad. Hlaupið byrjaði svona 200 metra frá staðnum þar sem ég gisti svo það gat ekki verið betra. Hlaupið var á hring sem er um 1.6 km langur. Annar hlutinn er malbikaður og hinn hlutinn er skógarstígur. Það eru um 20 m vegalengd á milli hvors leggs þannig að maður sá hlauparana á hinum leggnum af og til. Ég hitti Kim Rasmussen, skipuleggjanda hlaupsins, um morguninn. Kim er mikill hlaupari. Hann var í WS sama ár eins og ég en þá gekk honum ekki vel þar sem hann vantaði fjöllin til að æfa sig í. Hann hefur m.a. farið Spartathlon á um 30 klst sem er mjög gott og á yfir 230 km í 24 tíma hlaupi.

Hlaupið hófst kl. 12.00. Þarna voru miklir kappar samankomnir að sjá, merktir aftan og framan svo sem með Danmark ultrarunners team, Finland ultrarunners og Sveriges ultrarunners. Ég sá ekki annað en að ég væri elsti keppandinn, nema þá kannski að ein gráhærð dönsk kona væri eldri en ég! Ég hitti þarna kunningja frá því að ég hljóp á Borgundarhólmi fyrir þremur árum, bæði Gurli Hansen sem nú var í sínu fjórða 24 tíma hlaupi og Birgi Larssen ljósmyndara, sem ætlar að taka þátt í Kaupmannahafnarmaraþoni en var þarna að taka myndir af hlaupinu.

Þegar skotið reið af tóku allir á sprett nema undirritaður. Kannski voru það áhrif af sjónvarpinu sem var á staðnum, hvað veit ég. Ég var seinastur fyrstu hringina. Ég þekkti það frá fyrri tíð að það er ekki innistæða hjá öllum fyrir svona hraða, enda kom það á daginn. Ég renndi blint í sjóinn með hvernig staðan var hjá mér sjálfum en alla vega ætlaði ég ekki að sprengja mig strax í upphafi. Það getur margt gerst á langri leið. Ég ætlaði að taka sólarhæðina eftir maraþon vegalengd, eftir sex tíma og eftir 100 km. Ég ákvað að leggja út á vel yfir 6 mín á km. Það gekk ekki nógu vel því trén trufluðu GPS inn svolítið þannig að ég gat ekki stillt mig nógu vel af. Þegar um 30 km voru búnir var ég rétt yfir 3 klst. Þá tók ég þá skynsamlegu ákvörðun að hægja markvisst á mér. Ég vissi að ég myndi ekki halda þessum hraða til lengdar og því var betra að hægja strax á sér heldur en að verða að hægja á sér síðar vegna þreytu. Ég fór því að ganga um 200 m leið frá marknu og hljóp síðan það sem eftir var af hringnum. Þessu uppleggi hélt ég út allt hlaupið nema kannski síðasta klukkutímann. Þá gekk ég aðeins lengra. Með þessu fyrirkomulegi vinnst tvennt. Maður brýtur upp hlaupið með göngu en maður hefur líka aga á göngunni og lætur ekki freistast til að ganga í tíma og ótíma. Þannig rúllaði ég áfram. Maraþonið kláraði ég á 4.28. Það var alveg eftir bókinni. Ég ákvað að taka sólarhæðina næst eftir 6 tíma. Þegar sá tími var liðinn hafði ég hlaupið 55 km og allt var í fínu lagi. Þegar þarna var komið fór ég að átta mig á að það væri allt í lagi með skrokkinn ef ég passaði að yfirkeyra mig ekki. Þegar ég hljóp mitt fyrsta 100 km hlaup var það nýlunda að klára maraþon án þess að finna fyrir því. Nú stefndi ég á að klára 100 km og vera mjúkur og fínn ef kostur væri. Tíminn leið og maður rúllaði áfram. Ég borðaði og drakk jafnt og þétt. Upp úr km 70 fór ég að finna aðeins fyrir þyngslum í maganum. Þá borðaði ég ekkert í einn til tvo tíma og þá varð allt eins og það átti að sér að vera og maður borðaði pulsurnar af bestu lyst þegar þær voru bornar fram.

Um kl. 22.00 var orðið dimmt og þá settu heimamenn upp ljóskastara á leiðina þannig að það var ekki þörf á ennisljósum. Ég kláraði 100 km á rúmlega 11.30 klst og var á um 102 km á 12 klst. Inn í þeim tíma voru fataskipti fyrir nóttina, þurr föt og hlý. Þarna fór ég líka í stærri skó eða hálfu númeri stærra en ég nota vanalega. Fæturnir stækka nefnilega þegar líður á svona hlaup. Annars var allt var í himnalagi og maður fann hvergi fyrir því að 100 km vegalengd væri að baki. Engin þreyta, hvergi stirðleiki, einungis tóm ánægja. Þarna fór að læðast að manni sú tilfinning að það væri kannski raunhæft að stefna á lengri vegalengd en 100 mílur. 180 km fóru að skjóta upp kollinum. Þó gat margt gerst á þeim tíma sem eftir var svo það var best að slá engu föstu. Á þessum tíma var ég aftan við miðju og var í sjálfu sér sáttur við það. Röðin skipti ekki öllu máli heldur vegalengdin sem maður myndi leggja að baki. Ég hafði ekki gert mér vonir um neinn frama í hlaupinu umfram það að komast sem lengst. Á tveggja tíma fresti var hengt upp blað með vegalengdinni sem hlauparar höfðu lagt að baki og þar gat maður séð röðina. Á klst 14 sé ég mér til undrunar að það var eitthvað að gerast. Ég var ekki lengur vel fyrir aftan miðjan hóp heldur var ég kominn í 5. – 6. sæti. Flestir þeirra sem höfðu verið að hringa mig voru löngu hættir því og ég farinn að fara fram úr sumum. Greinilegt var að margir voru farnir að þreytast því það fækkaði á brautinni. Ýmsir voru einnig farnir að ganga meir en áður og nokkrir lágu í markinu með fætur uppi á stól, vafðir í teppi. Ég fór í síðar buxur og bjó mig betur strax þegar fór að kólna en það var langt í frá að allir gerðu það, heldur hlupu áfram berleggjaðir lengi eftir að það var orðið aldimmt og orðið svalara. Það fannst mér ekki skynsamlegt. Ég fann vel hvað manni hlýnaði öllum og einhvernvegin léttist við að fara í hlýrri föt. Nóttin leið og maður rúllaði áfram. Gekk 200 m og hljóp 1.4 km. Hraðinn alltaf sá sami. Á klst 16 sá ég að ég hafði færst enn framar og var nú kominn í 3.-4 sæti. Þetta hleypti nýrri sýn á hlaupið. Voru aðrir að detta niður? Ég passaði mig hinsvegar á að láta þetta ekki æsa mig upp því ég gæti stirnað upp alveg eins og aðrir ef ég færi of hratt. Þarna var ég hinsvegar farinn að sjá að 180 km voru vel raunhæfur kostir ef ekkert gerðist. Það þarf hins vegar ekki annað en að maginn fari á hvolf eða sinadráttur rjúki í lappirnar til að setja allar áætlanir á hliðina. Ég sá engan fá sinadrátt en nokkrir ældu svona af og til. Á klst 18 var ég kominn í 3ja sæti og sá að hér eftir var þetta bara undir mér komið að halda sætinu. Ég kláraði 100 mílur á rúmum 19 klst og var bara ánægður með það. Það var orðið albjart um kl. 5.00 um morguninn. Sex tíma hlaupararnir byrjuðu kl. 6.00. Á þessum tíma byrjar andlega streðið fyrir alvöru. Maður er búinn að hlaupa í 18 klst og það eru sex eftir. Yfirleitt þykir það nógu langt að hlaupa í 6 klst enda þótt það liggi ekki 18 að baki. Um miðnættið hafði ég farið að skipuleggja hlaupið á tvennan hátt. Annars vegar í 40 km hluta og síðan skipti ég þeim niður í 10 km hluta. Maður setti upp áætlun um á hvaða tíma maður myndi hlaupa hverja 10 km og síðan setti maður upp aðra áætlun fyrir 40 km. Þannig gat maður fylgst með hvernig miðaði og hvort maður héldi sama róli. Þetta er líka ákveðin hugarleikfimi til að hafa eitthvað til að festa hugann við. Markmiðið var nú að fara vel yfir 180 km. Eftir því sem tíminn leið setti maður upp nýjar áætlanir út frá nýjum forsendum. Þegar kom fram á morguninn fór að örla á 190 km sem raunhæfu markmiði.

Maður fékk upplýsingar um stöðuna á tveggja tíma fresti. Ég gekk út frá að hún væri reiknuð úr nákvæmlega miðað við hringjafjöldann þegar klukkan fór yfir á heilan tíma hverju sinni. Þó fannst mér stundum ekki eitthvað stemma og hélt helst að það hefði gleymst að skrifa niður hringi þegar mér fannst hafa miðað hægar en ég það sem ég mældi sjálfur. Timexinn er reyndar ekki nógu góður í svona löng hlaup því hann klárar batteríin á ca 10 klst. Þá hefur maður kannski hlaupið um stund án þess að taka eftir því að hann sé hættur að mæla. Svo tekur nokkurn tíma fyrir hann að ná sambandi aftur. Því var ég ekki með vegalengdina alveg á hreinu. Ég skipulagði það sem framundan var eftir stöðunni sem var birt á tveggja tíma fresti. Mér brá því nokkuð kl. 10.00 þegar tveir tímar voru eftir þegar mér taldist til miðað við þá vegalengd sem ég var búinn að klára og birt var á töflunni að ég væri á nippunni með að smeygja mér yfir 190 km eins og ég hélt að hefði verið orðið raunhæft. Ég taldi því niður það sem eftir var með það fyrir augum að tryggja það markmið örugglega. Síðasta einn og hálfan tímann var ég farinn að þreytast aðeins og því var efiðara en áður að halda fyrri hraða. Ég lauk þó uppsettri áætlun og gekk síðan síðasta hringinn. Það voru svona smá verðlaun eftir að hafa horft á aðra vera að rölta þetta í rólegheitum á meðan maður þrælaðist sjálfur áfram. Mér brá því nokkuð í brún þegar lokatölur birtust og ég hafði farið vel yfir 197 km. Þá hafði það greinilega ekki verið svo nauið að taka hringjafjöldann akkúrat á heila tímanum heldur hafði það alveg eins verið gert nokkru fyrr. Ég átti því inni slatta af kílómetrum sem ég vissi ekki um þegar yfir lauk. Ef ég hefði vitað þetta nokkru fyrr hefði það verið ákveðinn möguleiki að þrælast hraðar síðustu tvo eða þrjá tímana og ná þannig yfir 200 km markið en það er annað mál. Ég var mjög ánægður með uppskeruna sem var miklu betri en ég hafði getað ímyndað mér fyrirfram.

Það er á hreinu að ég fór langt fram úr sjálfum mér í þessu hlaupi og tók út innistæðu sem ég vissi ekki að væri til staðar. Ég féll aldrei niður orkulega séð heldur rúllaði áfram á jöfnum hraða allt hlaupið áreynslulaust. Engir erfiðleikar létu sjá sig sem eru aldrei langt undan í svona löngu hlaupi. Fyrstu 12 klst fór ég 102 km en eftir seinni 12 klst lágu 95 km. Ég hef velt dálítið fyrir mér hvaðan þessi orka kom. Ekki er um að ræða mikið æfingamagn og né markvissar æfingar. Þá er annað eftir, mataræðið og annað því tengt. Ég hætti í öllu ruslfæði fyrir tæpu ári síðan og hef einungis borðað kjöt, fisk, grænmeti og ávexti síðan þá samkvæmt kenningum Ásgeirs. Kökur, sælgæti, kex eða annað kolvetnarusl hef ég ekki smakkað í um 10 mánuði. Við þetta batnaði orkubúskapurinn verulega og ég léttist einnig nokkuð. Ég hef einnig borðað steinefni og vítamín skipulegar en áður. Ég nýtti mér kenningar Löbarlarssons í undirbúninginn fyrir hlaupið. Á föstudaginn fór ég inn í veitingahús í Köben þar sem var „Ta det selv“ bord. Þar gat maður borðað eins og mann lysti. Ég tróð mig út eins og frekast var unnt af kjöti og fiski. Svo bætti ég um betur á ferjunni um kvöldið. Um morguninn fyrir hlaupið keypti ég mér frikadellur, gróft brauð, ost og ostaköku og tróð enn í mig eins og hægt var. Ég var því pakksaddur af staðgóðum og kjarnmiklum mat þegar lagt var upp. Ég notaði mér kenningar Gordys og hrúgaði í mig C vítamíni, seleni, magnesíum og steinefnasöltum á meðan á hlaupinu stóð. Ég hafði með mér appelsínudjús í fernum og kláraði nokkra lítra af honum. Annars drakk ég mest vatn og Sprite, því orkudrykkurinn var heldur slepjulegur. Ég svitnaði svakalega eins og vanalega og var allur saltstorkinn að utan. Þrátt fyrir það fékk ég aldrei aðkenningu af steinaefnaskorti svo sem sinadrátt. Ég var því allt hlaupið með orkubúskapinn í jafnvægi og hafði nægan forða af öllu. Árangurinn varð því þegar upp var staðið miklu betri en hægt var að ætlast til miðað við það æfingamagn sem lá að baki undirbúningnum. Það væri rangt að segja að ég fyndi ekki fyrir hlaupinu í fótunum daginn eftir en ég hef oft verið miklu stirðari eftir styttri hlaup. Injiji sokkarnir stóðu sig með prýði, einungis ein smá blaðra lét sjá sig.

Öll framkvæmd hlaupsins var til mikillar fyrirmyndar undir styrkri forystu Kims. Hann er margreyndur hlaupari sem veit hvað til þarf. Hann er þegar búinn að senda út email þar sem hann biður þátttakendur að senda sér ábendingar um það sem betur má fara. Fjöldi fólks vann við hlaupið alla nóttina, m.a. voru aldrei færri en þrír í að skrá niður hringina, liklega til að koma í veg fyrir mistök!! Matur og drykkur var rausnarlegur og fjölbreyttur. Allt til alls. Það er því óhætt að mæla með Borgundarhólmurum við framkvæmd svona hlaupa. Maður getur ekki annað en rifjað upp minninguna frá Laugavegshlaupinu árið 2005 um brúsamennina sem komu hlaupandi niður að skálanum við Hrafntinnusker þegar ég var að koma þangað svona 30. maður eða svo!!!

Síðar um daginn þegar hlaupinu var lokið hitti ég Finna sem hafði hlaupið 195 km í 24 tíma hlaupi í fyrra. Nú gekk það hins vegar ekki nógu vel. Hann hljóp Spartathlon í fyrra og sagði mér margt áhugavert frá hlaupinu. Seinni dagurinn sagði hann að væri „just like Hell“ en engu að síður er hann að hugsa um að fara aftur!!

Hér eru hlekkir frá hlaupinu og eins myndir:

http://ultramarathon.dk/php-files/24t.htm

Myndir hér, tveir linkar http://www.sportsfotobornholm.dk

Kláruðum fyrir stund síðan. Varð þriðji í hlaupinu með tæpa 198 km. Allt í sóma. Meira síðar.

Tvennt var svolítið eftirminnilegt við 1. maí. Í fyrsta lagi sá ég myndir af virðulegum forystumanni fjöldahreyfingar sem hafði dregið fram gömlu kommúnistahúfuna sína og var bara býsna ábúðarfullur í miðbænum. Kannski þetta sé nokkurskonar öskudagur í augum einhverra þar sem gamlir búningar eru dregnir fram í dagsljósið til að vekja á sér athygli eða rifja upp gamlar stemmingar. Í öðru lagi fannst mér svolítið fyndið að sjá herstöðvarandstæðinga og Palestínusamtökin varna því að Tópaskrakkarnir kæmust inn á Ingólfstorg. Síðan hvernær urðu þeir þessi samtök varðmenn 1. maí. Það hefði verið nær ef lúðrasveitin eða forysta ASÍ hefði brugðist til varnar gegn þessari innrás. Í þessu sambandi mætti velta fyrir sér hvaða ábata frjáls verslun hefur fært almenningi í þessu landi gegnum tíðina, hvort sem hún selur Tópas eða ekki, það er svo annað mál.

Eitt finnst mér vanta í umræðunni nú fyrir kosningar. Hvernig ætla flokkanrir að fjármagna öll loforðin og hvað vilja þeir hafa skattlagninguna háa á almennar launatekjur? Það þýðir ekki að sístaglast á því hvað öryggisnetið sé þétt riðið í Svíþjóð og vilja taka allt upp sem þar er að finna en velta ekki fyrir sér hvernig á að fjármagna herlegheitin. Í Svíþjóð tekur hið opinbera til sín um 60% af almennum launatekjum almennings. Viljum við búa í slíku samfélagi? Alla vega ekki ég.

Flýg út í fyrramálið. Hlaupið byrjar á laugardaginn kl. 12.00 að staðartíma í Rönne og lýkur á sama tíma daginn eftir. Þetta fer einhvern veginn.

<3 Svanhvít tekur á móti verðlaunum

Sú var tíðin að maður fór í 1. maí göngu og hélt að maður gerði heiminn eitthvað betri með því. Það er löngu liðin tíð. Svo virðist einnig vera um marga aðra. Að einungis milli eitt og tvö þúsund manns sjái ástæðu til að ganga niður Laugaveginn segir meira en mörg orð. Þetta er í sjálfu sér eðlileg afleiðing þess að hagur almennings hefur batnað gríðarlega á liðnum árum. Það sér hver maður sem vill sjá það og er ekki blindaður af bókstafstrú eða nauðhyggju. Sem betur fer hefur þróunin verið í þessa áttina. Möguleikunum hefur fjölgað, tækifærin batnað.

Það eru vafalaust margir sem býsnast yfir þeim upphæðum sem nefndar eru í tengslum við starfslok Bjarna Ármannssonar hjá Glitni. Það er í því sambandi hollt að renna huganum svona 10 ár aftur í tímann, að maður tali ekki um nær tuttugu ár. Fyrir um áratug voru nokkrir ræfilssjóðir sameinaðir í Fjárfestingarbanka atvinnulífsins. Kornungur strákur var ráðinn til að fara með forsvar fyrir hinni nýju stofnun. FA var síðan sameinaður Íslandsbanka, síðar Glitni. Strákurinn var ráðinn til efstu starfa þar. Undir forystu hans hefur bankinn breyst í alþjóðlegt fyrirtæki sem hefur útstöðvar í mörgum löndum og veitir miklum fjölda fólks góða atvinnu fyrir góð laun. Ég ætla ekki að leggja neinn mælistokk á hvort einhverjar upphæðir séu hærri eða lægri en eðlilegt er, það er annað mál, en öfundarliðinu væri hollt að skoða annað slagið hvað hefur verið að gerast á liðnum árum og sú þróun hefur ekki verið sjálfsögð.

RÚV kemur manni sífellt minna og minna á óvart. Í gær var verið að ræða um fjármuni sem höfðu verið teknir frá til aðgerða til hagsbóta fyrir geðfatlaða. RÚV flutti manni þann boðskap í kvöldfréttum í gær að einn og hálfur milljarður væri brunninn upp vegna verðbólgu og sökum kostnaðar við skýrslugerð. Púff; horfinn og farinn. Síðan var rætt við formann geðlæknafélagsins. Í máli hans kom ekkert fram sem studdi þessar staðhæfingar. Skoðum þetta aðeins nánar. Á síðustu tveimur árum hefur verðbólgan kannski verið um 15% samtals (sem er of hátt í sjálfu sér). 15% af 1,5 milljarði er 225 milljónir. Segjum því að raungildi þess sem eftir stendur sé um 1275 milljónir. RÚV var því að segja að það hefðu farið nær 1300 milljónir í skýrslugerð ef allt væri brunnið upp og horfið!!! Hvar eru kröfurnar sem gerðar eru um fagmennsku við fréttamennsku hjá stofnuninni?

Það var tímamótadagur hér á bæ í gær. Hin ágæta sveit <3 Svanhvít hefur verið að spila Indý lagið inn á disk og mixa það að undanförnu. Í byrjun vikunnar var það svo til búið til dreifingar á útvarpsstöðvar. Það var svo tekið fyrir í gærkvöldi á Xinu. Sveitin fékk góða umfjöllun í þættinum og lagið enn betri eða svo góða að það var spilað tvisvar í sama þættinum, í fyrsta sinn sem það hefur verið gert sagði stjórnandinn. Það er vafalaust stórt mál fyrir unglinga að heyra lagasmíðar sínar leiknar í útvarpi í fyrsta sinn enda voru menn kátir. Ég hef þá trú að það eigi eftir að heyrast meira frá þessum krökkum á næstu mánuðum og misserum. <3 Svanhvít, leggja það á minnið.

Mosfellsheiðin að næturlagi

Ég les oft norska síðu www.kondis/ultra.no. Fín síða sem hefur púlsinn á því sem er að gerast í ultraheiminum. Rak augun nýlega í að þeir hafa sett upp lista yfir bestu 24 tíma hlaupara og 6 tíma hlaupara á Norðurlöndum. Þeir komast á 24 tíma listann sem hafa hlaupið 200 km og lengra (karlar) og á 6 tíma listann komast þeir sem hafa hlaupið 60 km og lengra. Ég sendi Per, sem heldur utan um vefinn, upplýsingar um 6 tíma hlaupið okkar í september. Fékk svar áðan þar sem hann er mjög þakklátur yfir að heyra hvað er að gerast hjá okkur hér uppi. Við þrjú (Börkur, Elín og undirritaður) sem fórum yfir 60 km komumst á norræna listann. Vonandi fjölgar á honum í haust. Ég fer að senda Torfa ákveðna dagsetningu svo hann geti farið að hafa hlaupið inn á hlaup.is.

Ég hef ekkert hlaupið í dag eða í gær. Nú eru síðustu forvöð til að hvíla sig fyrir 24 tíma hlaupið á Borgundarhólmi á laugardaginn og sunnudaginn n.k. Veit ekki betur en allt sé í lagi. Las leiðbeiningar Löbarlarssons um 24 tíma hlaup. Þetta er ekki síður andleg raun en líkamleg.